জীৱন উদ্ যাপনৰ দিনবোৰ….খণ্ড ১

জীৱন সঁচায়ে অনুপম। কোনোদিন যদি সুখেৰে আৱৰা আন এদিন বিষাদে। হাঁহিবোৰ শেষ নৌহঁওতেই চোন চকুপানীবোৰে বাট নেদেখা হঁও আমি। তথাপিও জীৱন জানো অপূৰ্ণ? জীৱন সেয়ে জিন্দাবাদ। জীৱন সেয়ে জীপাল। যেতিয়াই বিষাদৰ সন্মুখীন হয় কি কৰে আপোনালোকে? জীৱনক ধিয়াই নে ভাগ্যক?

খুলি চাবচোন আটোলটোলকে ৰখা স্মৃতিৰ সঁফুৰাখন,জুমি চাবচোন আপোন মনটোক,এবাৰ চাবচোন আপোনপাহৰা হৈ… কিযে মাদকতা ,কিযে ৰোমাঞ্চ । নষ্টালজিয়াই পাহৰাই দিয়ে জীৱনৰ সমষ্ট দুখ,ভাগৰ। আজিও তেনে এটা দিনেই মোৰ বাবেও। একঘেয়ামী হৈ পৰা দিনবোৰত হেৰুৱাই পেলাইছো জীৱন জীয়াৰ আনন্দ। কিয় জানো বাৰে বাৰে মনত পৰিছে তাহানিৰ দিনবোৰলৈ, বিশ্ববিদ্যালয়ৰ দিনবোৰলৈ। পুৰণি এলবাম খুচৰি খুচৰি চাইছো। নিজকে বিচাৰিছো। আচৰিত ধৰণে নতুন উদ্যম পাইছো। তাতে বন্ধু ধ্ৰৱৰ আন্তৰিকতাই অধিক প্ৰেৰণা দিলে নিজকে জুকিয়াই চোৱাৰ। ধন্যবাদ বন্ধু।

কটনৰ দিনবোৰতকৈও আপোন আছিল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ দিনবোৰ। কটন আচলতে সঁচায়ে চিৰযৌৱনা। এতিয়াও নিজকে সদায় কটনিয়ান কটনিয়ান অনুভৱটোৱে সামৰি ৰাখে। ইমানেই আপোন কটন। এদিন সহকৰ্মী এগৰাকীয়ে কৈছিল ‘এই কটনিয়ানবোৰ বৰ অদ্ভুত দেই। এটা অদ্ভুত চেণ্টি লৈ ঘুৰি থাকে। কটনিয়ান হ’লেই হয়, বয়সৰ কথা নাই’.. এৰা কটনিয়ান হ’লেই হয়। বয়স মাৰ গুলি। য’তে ত’তে ,যেতিয়াই তেতিয়াই আৰম্ভ হ’ব পাৰে দোষ্টী। সেয়ে চাগে Love you Zindagi. কিন্তু কলেজত বহুখিনি কথাই সীমিত থাকিল। কাৰণ ধৰমপুৰ গাঁৱৰ পৰা ওলাই অহা ছোৱালীজনীক গুৱাহটীত নিজকে খাপ খুৱাবলৈ লাগিছিল প্ৰথম দুট বছৰ। পিছৰ বছৰত স্নাতক চূড়ান্ত বৰ্ষ বুলিয়ে গ’ল। তাতে একেলগে টায়ফয়েদ , মেলেৰিয়া আৰু নিউমোনিয়া হোৱাৰ বাবে ৩ মাহমান ঘৰতেই থাকিলোগৈ। তাৰমাজতো কিন্তু জীৱনটোক সজাই ল’বলৈ আৰু পূৰ্ণৰূপে উদযাপন কৰিবলৈ পাহৰা নাছিলো। বকুল সৰা বাটেৰে গৈ গৈ কৃষ্ণচূড়াৰ ৰাঙলী বাটেৰে বাট বুলিছিলো। জীৱনৰ সৰ্বোৎকৃষ্ট দিনবোৰক আদৰিছিল এসোপা কৃষ্ণচূড়াই।

সৰুৰে পৰাই পৰিছিলো জালুকবাৰীৰ প্ৰেমত। কটন আচলতে সপোন আছিল , কিন্তু জালুকবাৰী আছিল আজন্ম প্ৰেম। নামতেই লুকাই আছিল কিবা এক বুজাব নোৱাৰা ভীষণ মাদকতা,এক হেঁপাহ। যি হেঁপাহক চূৃড়ান্ত ৰূপ দিয়াত সফল হৈছিল আমাৰ দেউতা । তেতিয়াই অৱসৰ প্ৰাপ্ত শিক্ষক শ্ৰীযুত গংগাধৰ বৰা। দেউতাই নিজৰ সপোনো পুৰা কৰিছিল আমাৰ মাজেৰেই। ২০০৩ ৰ জুলাই মাহতেই কটনৰপৰা কৃষ্ণচূড়াৰ দেশলৈ ঢাপলি মেলিছিলো। এইবাৰ নামভৰ্তি কৰিবলৈ দেউতা আহিবলগীয়া হোৱা নাছিল। প্ৰিয় বন্ধু দূবৰি আৰু মই একেলগেই আহিব পাৰিছিলো। লগতে দেৱাশ্ৰীও। আমাৰ বাবে আকৌ গুৱাহাটীখন তেতিয়া পুৰণা আৰু আপোন হৈছিল। নতুন খিনিৰ আগত অলপ বুকু ফিন্দাই কথা ক’ব পৰা বিধৰ হৈছিলো আৰু। গতিকে জনাই নজনাই অলপ বেছিকৈয়ে দিগ্দৰ্শকো হৈছিলো ছাগে । তথাপিও নিজৰ কামখিনি নিজেই কৰি বৰ আনন্দ পাইছিলো। আগতকৈ যথেষ্ট আত্মবিশ্বাসীও হৈছিলো। আমাৰ সংস্কৃত বিভাগত নামভৰ্তি কৰাৰ পিছত হোষ্টেলপৰ্ব আৰম্ভ হৈছিল। হোষ্টেলৰ বিষয়ে আগতেই বহুখিনি গম পাইছিলোৱেই অৱশ্যে আৰু এই সমগ্ৰ প্ৰক্ৰিয়াটোতে আমাক আন্তৰিকতাৰে সহযোগ কৰিছিল আমাৰ কটনিয়ান চিনিয়ৰ সুমন দাই। কৃষ্ণচূড়াৰ দেশৰ মাৰ্কেট কেম্পাছৰ RCC 4 হোষ্টেলত মোৰ এডমিশ্যন হোৱাৰ বিপৰীতে দূবৰিয়ে পাইছিল আমাৰ সন্মুখৰে AT 10 হোষ্টেল। আৰম্ভণিতেই আমি হোষ্টেলৰ চিনিয়ৰ সকল ওলাই যোৱা নাছিল বাবে কিছুদিন লংকেশ্বৰত অনিল দাস দাদাৰ ঘৰত ভাড়া থাকিছিলো। আমি একেলগৰ তিনিজনীয়ে একেটা কেম্পাছতে হোষ্টেল পাইছিলো যদিও পলিয়ে আকৌ RCC 3 হোষ্টেল পাইছিল। কিন্তু হোষ্টেলবোৰত আসন খালী নথকাৰ বাবে আমি কেইজনীয়ে মানে পলি , দেৱাশ্ৰী আৰু মই একেলগে ভাড়াঘৰতে থকাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিলোহঁক। সৌভাগ্যক্ৰমে দূবৰিয়ে আমাতকৈ আগতেই হোষ্টেলত থাকিবলৈ পাইছিল। এই লংকেশ্বৰত থকা দিনবোৰযে…আঃ কিযে ধুনীয়া দিন আছিল সেইবোৰ….. কিযে জীৱন উদযাপনৰ দিন আছিল সেইবোৰ। যাৰ আন্তৰিকতা এতিয়াও বিদ্যমান। আৰে তিৰুৰ কথা লিখাই হোৱা নাইচোন। তিৰুজ্যোতিও আছিল আমাৰ লগত লংকেশ্বৰৰ ভাড়াঘৰত। লংকেশ্বৰৰ দিনবোৰৰ কথা বহু দীঘলীয়াকৈ লিখিব লাগিব। কিমান যে আছে কৈ আৰু লিখি শেষ কৰিব নোৱাৰা কথা। লংকেশ্বৰৰ দিনবোৰৰ কথা ভাবিলেই চোন বয়সটো কিবা কমি যোৱা যেন লাগে এতিয়াও। হাঁয় মোৰ সেই দিনবোৰ,পল অনুপলবোৰ!!

বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কথাই যেতিয়া এটা মোৰ বাবে পাহৰিব নোৱাৰা আৰু সদায় আমোদ দিয়া এটা কথা এটাই উল্লেখ কৰোঁ। আমাৰ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আৱাসী মানেই মইনা / মাইনা। ইয়াত নপঢ়া সকলৰ বাবেও এইটো জ্ঞাত। হোষ্টেললে যোৱাৰ আগতেই হোষ্টেলটো কেনেকুৱানো চাই আহোঁগৈ বুলি ক্লাছৰ পিছত দূবৰি আৰু মই গৈছিলো। আমাৰ হোষ্টেল কেইটা পোৱাৰ আগতেই তেতিয়াৰ মহা ধুৰন্ধৰ খ্যাত AT 9 ল’ৰাৰ হোষ্টেলটো( বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আইন বিভাগৰ)। এই হোষ্টেলৰ ল’ৰাবোৰ অলপ বেছিয়েই স্মাৰ্ট আছিল আৰু সকলোতে অতি পাৰ্গত আছিল। নতুনকৈ ছোৱালী হোষ্টেল লৈ অহা ছোৱালীবোৰক জোকাইছিলো অতি কলাত্মক ভাৱে। কোনোদিনেই কিন্ত্ত আপত্তিজনক অথৱা বেয়ালগা ধৰণৰ কোনো কথাই কোৱা নাছিল। এইবোৰ পিছৰ কথা। যিদিনা প্ৰথম সেই বাটেৰে গৈছিলো সেইদিনাই ঘটিছিল মজাৰ ঘটনাটো। হোষ্টেলটো সঁচাকৈয়ে বৰ ধুনীয়াকৈ ৰাখিছিল ল’ৰাবোৰে। ঠিক হোষ্টেলৰ আগেৰে পাৰ হঁওতেইহ’ল নহয় এজনৰ হঠাৎ আগমণ। ক’ৰপৰা জানো চিলনীটো পৰা দি থপচ্ কৈ মুখৰ আগতে ওলাল এজন আৰু মোৰ কাণৰ কাষতে ক’লে অ’ মাইনা মোৰ নাম ভুপেন , তোমাৰ নাম কি? মইও আলপো nervous নোহোৱাকৈয়ে কেনেকৈনো জানো কৈছিলো মোৰ নাম ভূপালী বুলি। সেই দিনৰ কম বীৰাংগনা নাছিলোনে বাৰু মই?? পাৰ হৈ গৈছিলো। কিন্ত্ত ল’ৰাজনেও হয়তো থৎমৎ খাইছিল, তেঁও ছাগে ভবাই নাছিল কোনোবাই এনে প্ৰত্যুত্তৰ দিব বুলি। এতিয়া ভাবিলে বৰ দুখ লাগে সেই ভূপেন বুলি কোৱা ল’ৰাজনৰ যে আচল নামটোৱেই নাজানিলো। আচলতে সেইদিনাখন পলকতে দেখা চেহেৰাটো মনতো নৰ’ল। পিছলৈ হয়তো বন্ধুত্বও হ’ল কিন্তু চেহেৰাটো মনত নৰ’ল বাবেই ভুপেন ভূপালীও পাহৰণি হ’ল। কিন্ত্ত মোক সেই ঘটনাটোৱে বৰ আমোদ দিয়ে এতিয়াও। কেনেকৈ যে মইহে ওলোটাই এজন চিনিয়ৰ আৱাসীক নাৰ্ভাছ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিলো তাকো AT 9 ৰ। ইয়াৰ পিছৰ দিনবোৰতযে কিমান কাহিনী জড়িত হৈ আছে।

কৈ যাম জালুকবাৰী তোমাৰ কথা কৈ যাম সগৌৰৱে, গাই যাম তোমাৰ বিজয় গাথা, তোমাৰ সদাযৌৱনা, চিৰপৰিচিত প্ৰেমগাথা। জালুকবাৰী তোমাক শত প্ৰণাম।

পাপৰি বৰা

দাধৰা , ধৰমপুৰ গাঁও

জীৱন উদ্ যাপনৰ দিনবোৰ…