জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড-৩

আগেয়ে কেতিয়াও লংকেশ্বৰলৈ গৈ পোৱা নাছিল বৈভৱী। দেৱাশ্ৰীয়ে দেউতাকৰ লগত আহি ঠিক কৰা ৰূমটো তাইৰো ভালেই লাগিছিল , কিন্তু ৰূমৰ ভাড়া দুজনীৰ বাবে বেছি হোৱাত আৰু পলিয়েও ৰূম বিচাৰি থকাত তিনিওজনী একেলগে থকাটো ঠিক হৈছিল। তিনিজনীৰ কাৰণেও ডাঙৰ ঘৰটোত আৰু ভাড়া কম কৰাৰ খাতিৰত লগ হৈছিলহি তিৰু আৰু অমৃতা। সিহঁত ৫ জনী সাংঘাতিক ধৰণে মিলি পৰিছিল । অমৃতা কেইদিনমান দেৰিকে আহিছিল। পলি , অমৃতা আৰু বৈভৱী কটনৰে বান্ধৱী আনহাতে তিৰু কমল দুৱৰা মহাবিদ্যালয়ৰ অন্তৰংগ বান্ধৱী বৈভৱীৰ আৰু দেৱাশ্ৰী শৈশৱৰে খেলৰ লগৰী , লগতে দেৱাশ্ৰীৰ দেউতাকৰ ওচৰত ইংৰাজীৰ টিউচনো লৈছিল তাই । লংকেশ্বৰত থকা দিনকেইটাতে কেইবাজনো অন্তৰংগ বন্ধু হৈছিল সিহঁতৰ , কেৱল বন্ধুত্বহে। লংকেশ্বৰত বাছৰপৰা নামিয়েই শিলদিয়া ৰাস্তাটোৰেসোমাই ঠিক ১০ মিটাৰমান গৈয়ে নামঘৰ এটা পায়, নামঘৰটোৰ সন্মুখতে নিৰিবিলি নামৰ ল’ৰাৰ এটা প্ৰাইভেট হোষ্টেল। তাৰ ঠিক সন্মুখেৰেই অৰ্থাৎ নামঘৰটোৰ কাষেৰেই সোমাই যোৱা কেঁচা ৰাস্তাটোৰে সোমায়েই ২নম্বৰ ঘৰটো মলয় দাসৰ ঘৰ। তেখেতৰ ঘৰটোৰ ভিতৰখন বৰ সুন্দৰকৈ কাৰুকাৰ্য কৰা, পিছে এসময়ৰ কাঠৰ ব্যৱসায়ী দাদাই ঘৰটো সম্পূৰ্ণ কৰিব নোৱাৰিলে , গতিকে ঘৰটোৰ এফাল ভাড়ালে দিছিল, এই ঘৰটোৰ ঠিক কাষেৰেই এটা সৰু কেঁচা ৰাস্তা আৰু ৰাস্তাৰে সোমায়ে প্ৰথম অসম আৰ্হিৰ ঘৰটোতে এটা ল’ৰাৰ হোষ্টেল – অভিজ্ঞান। বৈভৱীহঁতে ঘৰটো লোৱাৰ আগতে এই হোষ্টেলটোৰ বিষয়ে নাজানিছিল , জনা হ’লে এইটো ঘৰ লোৱা নহ’লহেঁতেন ছাগে। নাজানি সেয়ে ভালেই হ’ল। ঘৰটোৰ পিছফালে বাৰাণ্ডাৰে ওলাই বাথৰূম আৰু টিউৱৱেল আছিল, ঘৰৰ ভিতৰত থকা বাথৰূমটো ব্যৱহাৰৰ অনুপযোগী আছিল বাবে বাহিৰত থকাটোকে ব্যৱহাৰ কৰিছিল সকলোৱে। ঘৰৰ চৌহদটো পকী বেৰা আছিল যদিও চাপৰ আছিল সেয়ে ঘৰৰ পিছফালে থকা ভাড়াঘৰবোৰ ভালদৰেই দেখিছিল, ইয়াতো ল’ৰাহে থাকিছিল, প্ৰাণচঞ্চল ছোৱালীকেইজনীৰ বেয়াও লগা নাছিল বাৰু এফালে খিৰিকি খুলিয়েই ল’ৰাহঁতৰ অভিজ্ঞান , পিছফালে ওলালে অচিন বন্ধুহঁতৰ মেচ।

দুদিনমান ৰূম চিজিল লগাঁওতেই পাৰ হ’ল সিহঁতৰ , কাৰো কথা বিশেষ গম পোৱা নাছিল ভালকে ,পিছে এদিন ৰূমত খুব চিগাৰেটৰ গোন্ধ পোৱাত অশান্তিবশতঃ ৰূমৰ পাকঘৰৰফালে থকা খিৰিকিখন খুলি চকু কপালতে উঠিল বৈভৱীৰ , তেতিয়ালৈকে অভিজ্ঞানৰ ফলকখন দেখাই নাছিল সিহঁতে ,অভিজ্ঞানীসকলেও হয়তো সিহঁতৰ কথা নাজানিছিল। অভিজ্ঞানৰ লোহাৰ গেইটখনৰ ওচৰতে দেৱদাস এজনে একদম বিন্দাছ চিগেৰেট হুপি আছে, কাকো পৰোৱাই নকৰাকে এনেকৈ বিড়ি হোপা ল’ৰাটোক দেখি খং উঠিলতো পিছে খং নকৰাকে থাকিল তাই , গোটেইকেইজনীয়ে খিৰিকিৰে ল’ৰাটোক চাই থাকিলে একেথৰে , বপুৰা হেণ্ডচাম ল’ৰাটো নাৰ্ভাছ হ’লেও হওক বুলি । পিছে নাঃ, দেৱদাসৰ লৰচৰ হোৱা লক্ষণেই নাই, ওলোটাই সিহঁতেহে খিৰিকি জপাই বিড়িদাস মানে দেৱদাসৰ চকুৰপৰা আঁতৰ হ’ল। ধেৎতেৰি এনেকুৱা ল’ৰাও থাকেনে বাৰু! ইমানগাল দেৱদাসীক দেখিও চিগাৰেট খাই থাকেনে । নাই দেই , অভিজ্ঞানীবোৰ বেয়া ছাগে দেই। ইচ্ পাত্তাই নিদিলেচোন এইপাতে , গোটেই অভিজ্ঞানী বেয়া বুলি এজনক দেখিয়েই গোটেইকেইজনী খাটাং হৈ গ’ল । কোনে চাই তহঁতক বাপু এনেকুৱা এটা ভাৱত আকৌ খিৰিকি খুলি দিলে পলিয়ে ,লগতে চিগেৰেট খাই আমাকো বেমাৰী কৰিব বুলি অলপ জোখতকৈ বেছি ডাঙৰকৈয়ে পাতিলে । পিছে ই কি? খিৰিকিৰ সিপাৰে অভিজ্ঞানৰ চৌহদৰ ভিতৰত সমস্ত অভিজ্ঞানী দেখোন!(মানে দেৱদাসে এই দুইমিনিটতে চিগাৰেটৰ ধোঁৱাৰে কুণ্ডলী পকাই ভিতৰলে বাতৰি পঠালেই, বিৰহী যক্ষকো এবছৰ লাগিছিল হেৰৌ সংবাদ পঠাবলৈ, এখেতে একদম পলকতে চোন অভিজ্ঞানীহঁতক আগফাল পোৱালেহি। সিহঁতেও পাকঘৰত কাম কৰাৰ চলেৰে অভিজ্ঞানীসকলেনো কি কৰে আঁৰচকুৰে চাই থাকিলে এনে ভাৱত যেন সিহঁতে তেওঁলোকক দেখাই নাই। দেৱাশ্ৰীয়ে এইবোৰত ভাগ নলৈছিল, কিন্তু সিহঁতক সাৰ পানী ঠিকেই দিছিল বাৰু। পলি , তিৰু আৰু বৈভৱীয়ে ইগিল থিগিল কৰি থাকোঁতেই দেৱাশ্ৰী আৰু অমৃতায়ে আলুভাজি আৰু লুচি ৰেডী কৰিলেই সন্ধিয়া খাবলে। পলি আৰু তাই বাচন ধোৱা , ঘৰ সৰা কাম কৰিছিলে, তিৰুৱে ধূলি চাফ চিকুণ কৰিছিল। পিছে সিহঁতে যিমান কাম ভগাই ল’লেও দেৱাশ্ৰীয়ে পলকতে আটাইবোৰ কৰি পেলাইছিল। লুচিৰ গোন্ধ অভিজ্ঞানীহঁতলৈকো বিয়পি পৰিল , আৰম্ভ হ’ল সিহঁতৰ ক্ৰিকেট খেলা , খেলৰ কমেণ্টেৰীৰ লগে লগে লুচি ভাজিৰো ঢেৰ কমেণ্ট আহিছিল। মালিকৰ ঘৰৰপৰা দিয়া ডাঙৰ ডাইনিং টেবুলখৰ সোঁফালে , য’ৰপৰা অভিজ্ঞানীহঁতক দেখি সেইফালেই বহিছিল বৈভৱী । হঠাতে মূৰত খটংকে কিবা এটাই মৰাত অলপতে মূৰটো চিঙি নপৰাকেহে থাকিল তাইৰ, এফালে সিহঁতৰ ৰূমত হুৱাদুৱা, আনফালে অভিজ্ঞানীহঁতৰ চিঞৰ …. “ঐ শিৱা চিক্স চিক্স…..” অ’ তাৰমানে এইয়া তাইৰ মূৰত এইসোপাৰ চিক্সাৰহে। দুখ পোৱাতকৈ খংহে বেছি উঠিল তাইৰ আৰু ইহঁত কেইজনী হাঁহি হাঁহি বাগৰি গৈছে, অভিজ্ঞানীহঁতে চল পাব বুলি আকৌ বেছি ডাঙৰকৈও হঁহা নাছিল পিছে। চিক্স কোবোৱা অভিজ্ঞানী শিৱা নামৰটোক ভালকে এসেকা দিঁও বুলি ভাবি খিৰিকিৰে চাঁওতেই তাই দেখিলে চশ্মা পিন্ধা ধুনীয়া সৰু নিচিনা লগা ল’ৰা এটা খিৰিকিৰ মুখত। ল’ৰাটোৱে বৰ ভদ্ৰকে বলটো পৰিছেনেকি সোধাত অলপ পৰ ৰৈ পৰিছে বুলি ক’লে তাই , বেচেৰাক বলটো নিবলেযে ধুৰন্ধৰকেইটাই পঠাইছে , বুজিবলে অলপো বাকী নাছিল। আৰু বলটোৱে ক’ত কোবালে দেখুৱালত সিও একো নুবুজা যেন দেখুৱাই বপুৰাই বল খুজিলে, এইবাৰ সিহঁতো শেনৰ এজাত , পলি নাচোৰবোন্দা। নিদিওঁ বল,আৰু যদি বল লাগে যি বল কোবাইছিল, তাক নিবলে পঠাবলে ক’লে। তিৰুৱে এগালমান মৌবৰষা মাতে ল’ৰাটোৰ নাম সুধিলেহি, মনে মনে সিহঁতৰো ধুৰন্ধৰামি আৰম্ভ হৈছিলেই। তেঁও আছিল টমাছ, টমাছ খাউণ্ড। সৰু ল’ৰা , ডিগ্ৰী পঢ়ি আছে । বপুৰাক বাকী সকলে অস্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে যাতে সৰু ল’ৰা বুলি কোনেও একো নকয়। বাকীবোৰে এম এ কৰি আছিলযে। টমাছৰ নিচিনাই দেখাত এটা চশমা পিন্ধা ল’ৰা দেখি পলিয়ে তাইৰ ক্লাছৰে বুলি ক’লে,দেখাতেই বাঘৰ আগতেল খোৱা যেন ল’ৰাটোৱেও দুষ্টামি ভৰা হাঁহিৰে পলিক দেখুৱাই কিবা কৈ আছিল, সেইজন আছিল ধ্ৰুৱ। টমাছে চিক্স মৰা শিৱাক মাতি আনিলেগৈ। আগলে আৰু সেই ফালে বল নামাৰোঁ বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দি চিক্সাৰে বল কায়দাৰে লৈ গ’ল। সিহঁতকেইজনীয়ে পাত্তা নিদিলে যদিও চিক্সাৰৰ নাম এটা থ’লে ‘ ভঙুৱা মহাদেৱ ‘ । মহাদেৱক বল দিয়াৰ পিছত অভিজ্ঞানীসকলে যিহে ফুৰ্তিত চিঞৰিলে যেন বিশ্বকাপ হে জয় কৰিলে। খাটাং হ’ল এইবাৰ সিহঁত অভিজ্ঞানীহঁত সম্পৰ্কে, বেয়া সঁচাকে বেয়া অভিজ্ঞানীহঁত। নামাতে দেই এনেকুৱা ল’ৰাক।

দেৱাশ্ৰী, অমৃতাই বনোৱা লুচি আৰু অভিজ্ঞানীৰ বলৰ কোব খাই দুয়োজনী বাচন বৰ্তন ধুবলৈ গৈ আৰু আচৰিত হ’ল , চৌহদৰ বেৰাৰ সিপাৰে দুটা ল’ৰাই দমকলৰ পাৰত বিহু গাই বাচন ধুই আছে। এজন চুটি চাপৰ আনজন ওখপাখ। পলিয়ে বৈভৱীৰ কাণৰ কাষতে ক’লে ” অ’ই এইদুটা আমাৰ ক্লাছৰে। “মানে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অৰ্থনীতি বিভাগৰ। অলপ নিৰ্জু যেন লাগিল দেখাত ল’ৰাদুটা। ভাল লাগিল। অন্ততঃ এই অভিজ্ঞানীসকলৰ দৰে নহ’ব ছাগে। দুয়ো বাচন ধোৱাত ব্যস্ত যদিও কেৰাহি চকু সিহঁতদুজনীৰ ফালেহে । পলিয়ে ক’লে roll no 8. তাই ৰোল নং টো জানে, তাইৰ ওচৰেপাজৰে কাৰণে, নামটো নাজানে। মিশ্যন নাম আৰম্ভ হৈ গ’ল সিহঁতৰ । পলিৰ দায়িত্ব, যেনেকে হ’লেও নাম তাই উলিয়াই ল’ব , পিছে অলপো পাত্তা দিয়া যেন নেদেখুৱাই ভিতৰ সোমালোঁ। পিছে দিল গাৰ্ডেন গাৰ্ডেন নলগাকে থকা নাছিল। বয়সো আছিল তেনেকুৱাই, তাতে কৃষ্ণচূড়া নগৰীৰ নাগৰিক তেতিয়া।

ক্ৰমশঃ