হাঁহি ফুৰ্তিবোৰৰ মাজতো বৈভৱীৰ পিছে ঘৰখনলৈহে চেৰেং চেৰেংকৈ মনত পৰি থাকে , কতযে সপোন বুকুত বান্ধি সুদূৰ দেৰগাঁৱৰ ধৰমপুৰ গাঁৱৰপৰা কটনত পঢ়িবলৈ আহিছিল তাই , পাৰিবনে বাৰু দেউতাকৰ ভৰষা আৰু মাকৰ আশাবোৰ পুৰাব তাই ! কেতিয়াবা কথাবোফ ভাবি থাকিলে তাইৰ বুকুখন মোচৰ খাই উঠে যদিও বহিঃপ্ৰকাশ নকৰে কেতিয়াও তাই , তাইৰ দৰেই পলি আৰু অমৃতাৰো অযুত আশা মনত , সিহঁত যে কটনিয়ান । দেৱাশ্ৰী আৰু বৈভৱীৰ বাহিৰে বাকীকেইজনীৰ বিভাগ বেলেগ, পলি অৰ্থনীতিৰ, তিৰু ভূগোলৰ আৰু অমৃতা অসমীয়াৰ । পঞ্চকন্যাৰ পিছে মনৰ বৰ মিল , অমিলবোৰৰ মাজথো সাংঘাতিক ধৰণে মিলে সিহঁত । য়ুনিভাৰ্ছিটিলৈ একেলগে ওলাই যোৱাৰ আগতে পাছফাল আৰু পাকঘৰৰ খিৰিকিৰে এপাক নোচোৱাকে নগৈছিল , আগৰ পিছৰ মানুহবোৰ গ’লনে নাই সেইটো নিশ্চিত হৈহে ওলাই গৈছিল সিহঁত । ৰোল নং ৮ আৰু ওখপাখ দেখনীয়াৰ সহপাঠীৰ নাম , ৰোল নং একো এটাও পলিয়ে দুদিনলৈকে যোগাৰ কৰিব নোৱাৰি বেচেৰী অলপ দুখতো আছিল, পলিক ভালদৰেই বুজাই দিলে আটাইকেইজনীয়ে তাই যাতে কোনোপধ্যেই বিফল নহয়। অলপ চিনা জনা হোৱাটো ভাল। মুঠতে যিকোনো প্ৰকাৰে পলিয়ে নাম উলিয়াবই দুই বিহুৱা অৰ্থনীতিবিদৰ। চশমা পিন্ধা ওখপাখ ডেকাক অলপ নৰম যেন লাগিল, ইজনে পিছে পুৰা অৰ্থনীতিবিদৰ দৰে গহীন গম্ভীৰ ভাৱ এটা মুখত আঁৰি থৈছিল। গতিকেই’ মিশ্যন নাম ‘ সফল হ’বই লাগিব। দূবৰি আৰু বৈভৱীয়ে পিছে নিজৰ বিভাগৰে লগৰবোৰৰ লগত ভালদৰে চিনাকি হোৱাই নাছিল , কটন ছেণ্টি ফালি থাকোঁতেই গ’ল দুদিনমান সিহঁতৰ , কটনৰপৰা অহা পাঁচজনী দূবৰি , বৰ্ণালী, হীৰা আৰু গীতাঞ্জলি একেলগে থাকে । নতুনবোৰক তেতিয়ালৈকে বৰ এটা পাত্তা নিদিয়া ভাৱত থকা যেনেই আছিল সময়বোৰ। পিছে পাৰি জানো এনেকৈ থাকিব? লাহে লাহে চিনাকি হৈছিল নতুন মুখবোৰৰ লগত , ডিব্ৰুগড় বিশ্বিদ্যালয়ৰ পৰা অহা ছায়া ,টংকেশ্বৰ, শুভ্ৰা, শুভ,বিউটি, শংখ,মীনাক্ষি,লিপিকা হঁতৰ লগত সিহঁতৰ বন্ধুত্ব বেছ সোনকালেই জমি উঠিছিল সিহঁতৰ । পলিৰ মন বেয়া হৈ থকাৰ দিনাই আবেলিলৈ আহি বৰ গহীন এটা দিলেহি। মাজে মাজে অলপ দেখুৱাই তেনেকুৱা বাইদেউৱে। তেওঁ নাম কেইটা যোগাৰ কৰিলে মানে , ৰোল নং ৮ জন হিৰণ্য,আনজন ৰুবুল। সেইদিনা ক্লাছত তাইৰ মনেই নবহিল বোলে, তিনিওজনৰে গতিবিধি লক্ষ্য কৰি আহিল,তাতে আৰম্ভণিতে অলপ ক্লাছবোৰো কমেই হয়। এই দুজন অলপ মিহি দানা আৰু এই অভিজ্ঞানী ধ্ৰুৱ বোলাজন মিহিগুণ্ডা যেন লাগিল বোলে ক্লাছত, তাইক কিবা কথাত সেইদিনা ক্লাছতে নাৰ্ভাছ কৰালে তেৰাই। সিদিনা সিহঁতৰ আবেলিৰ চাহৰ আড্ডা বেছ জমি উঠিছিল , লংকেশ্বৰৰ কচৌৰি আৰু চমচমৰ সৈতে মেল মাৰি চাহ খোৱাৰ মজাই বেলেগ হৈছিল সিদিনা , খাঁওতে সিহঁতে বেয়া কথা মানে পঢ়াৰ (পলিৰ ভাষাত) কথা কেতিয়াও নাপাতিছিলে ,দিনটোৰ খতিয়ানৰ লগতে অভিজ্ঞান আৰু হিৰণ্য ৰুবুলৰ মেছৰ কথাই আছিল চাহমেলত। নাম জনাৰ পিছত আৰু সিহঁতক পায় কোনে? ইফালে টমাছেও লাহে লাহে অভিজ্ঞানীহঁতৰ নামধাম জনালে। অভিজ্ঞানীবোৰৰ বুদ্ধিয়েই আছিল ছাগে চিনাকি হোৱাৰ এনেকৈ এই অভিজ্ঞানীহঁতে আবেলি আবেলি কম জলাইছেনে ক্ৰিকেটৰ নামত। সদায় বল দিব লাগে বান্দৰকেইটাক, আকৌ ৰাতি ভাত খাবলে লওঁতেই কোনোবা এজনে আহি গেইটৰ ওচৰতে উগাৰ মাৰেহিয়েই , মানে এই ধুৰন্ধৰ অভিজ্ঞানীকেইটাই শান্তি নিদিয়া হ’ল। পিছে এদিনো এইবোৰৰ ব্যতিক্ৰম হ’লেই বেয়াও লাগিছিল। পিছে এই শিৱা নামৰ খীণকায়,হাঁহিমুখীয়া ল’ৰাটোক যে বৈভৱীয়ে দেখিবই নোৱাৰে একদম , কিবা বেছি বেছি কৰি থাকেচোন। তাতকৈ মিহিগুণ্ডাই ভাল অলপ। লাহে তিৰুক দেখিলে ধ্ৰুৱ বপুৰাৰ হাঁহিটোৱেই বেলেগ হৈ যায় , তিৰুক সাৱধান কৰিলে পলিয়ে মিহিগুণ্ডাৰ হাঁহিত যাতে ভোল নাযায়। ইফালে এজন সাংঘাতিক গহীন আছিল তাতে, গহীনক দেখি পলি আইদেউৰ দিল দীৱানী ,গহীন যে। দেৱাশ্ৰীৰ তাৰাৰ লগত বহুদিনীয়া প্ৰেমআৰু অমৃতাৰ বিয়া ঠিক হৈয়ে আছিল,গতিকে দুইজনী এইক্ষেত্ৰত উদাসীন আছিল । আনফালে বৈভৱীয়ে মহাদেৱক দেখিবই নোৱাৰে বাবে গোটেইবোৰে মহাদেৱৰ লগত তাইক জোকোৱা আৰম্ভ কৰিলেই। যি কৰে কৰক ধৰণৰ বেপৰোৱা ভাৱ এটাত তাই থাকিল যদিও মনে মনে ভালো লাগিল,যিমান হ’লেও কৃষ্ণচূড়া নগৰীত আছে । ইফালে টিউৱৱেলৰ পাৰ আছেই সিহঁতৰ পিছফালৰ দৰ্জা খোল খোৱাৰ শব্দ শুনিলেই সিপাৰৰ মেচৰ দৰ্জাও খোল খোৱা হ’ল, হাতত বাচন,পাচলি যিহকে পায় তাকে ধুবলে বেচেৰাকেইটা ওলাই আহে। ৰুবুলৰ মুখত বিহুনাম, বৰ শুৱলাকৈ গায়, হিৰণ্যও কম নাছিল, তেঁওৰ প্ৰতিভা দুদিনমান দেৰিকে দেখুৱালে পিছে, গহীন দেখুৱাইছিল যে, ৰুবুলে প্ৰায়ে জোকানলৈকে গায় ” হায়ৈ হায়ৈ হায়ৈ লীলী তয়ে মোৰ কলিজা খালি….” অনতি পলমেই দমকলৰ পাৰৰপৰাই প্ৰত্যুত্তৰো গৈছিল “হায়ৈ হায়ৈ হায়ৈ বোপাই তেনেকৈনো কিয় ক’লি…. ” শুনিছিল, শুনিছিল ছাগে তেওঁলোকে। কাৰণ তাৰপিছতে আকৌ গাইছিল ,দুয়োটাই গাইছিল ” কিবা খং উঠিব বাপেকে দুজনী বিয়া কৰাম, ডাঙৰজনীয়ে ৰান্ধিব ভাত….” এইফালেও পিছে সুদা নাছিল , সময় নষ্ট নকৰাকৈ প্ৰত্যুত্তৰত গাইছিলে “কিবা খং উঠিব বাপেকে দুটালে পলাই যাম,এটাকো নিদিওঁ ভাত…” এনেকৈয়ে আৰম্ভ হৈছিল হাঁহি ধেমালি , তাৰপিছত বন্ধুত্ব ।
দেওবাৰে সকলোৰে ব্যস্ততাৰ বিপৰীতে , অভিজ্ঞানীহঁতৰ ৰাতিপুৱাই বেট বল লৈ খেল আৰম্ভ, খিৰিকি খুলিবলেও ভয়,জানোচা বাউণ্ডেৰী কেইটাই মূৰতে কোবায়। কোনে জানো চিঞৰিলে ঐ মহাদেৱ কেনি গ’ল ঐ?…..বৈভৱীৰ মুখ মেল খাই গ’ল..মানে এই ধুৰন্ধৰ ল’ৰাকেইটাই মহাদেৱ নামটোও গম পালে!!উপায় নাই ,উপায় নাই। ইহঁতক নোৱাৰি আৰু , নাৰ্ভাছ হৈ গ’ল তাই । নহ’বই বা কিয় ! মহাদেৱ কেনি গ’ল চিঞৰিবলে পালেহে এইফালে বিখ্যাত পেৰডি গীতিকাৰ দেৱাশ্ৰীয়ে (সঁচাকৈ বৰ ধুনীয়াকৈ বনাইছিল পেৰডিটো) গালেই নহয়…”মহাদেৱ কেনি গ’ল নাই বাতৰি/চুলি মেলি বহিলে বৈভৱী…./ভঙুৱা মহাদেৱ ,ভঙুৱা মহাদেৱ ভাং খাই পৰিলে / খালে ক’ৰবাত লটিঘটি…….” গানটো শুনি বৈভৱীৰ হাঁহি উঠি গ’ল , অজানিতেই তাইৰ চুটি , ঘন আৰু জপৰা চুলিকোচাৰ মাজত তাইৰ পাঁজিসেৰীয়া অঙুলিকেইটা সোমাই পৰিল , সদায় বেয়া পোৱা তাইৰ চুলিকেইডাললে কিবা এটা নিজৰে মৰম লাগি গ’ল ।
ক্ৰমশঃ
নষ্টালজীয়া 