ইফালে জপৰা চুলি মেলি বহি থকা বৈভৱীৰ মুখত ভৰাবলে ছিঙি লোৱা লুচিৰ টুকুৰা মেলখোৱা মুখৰ আগতে লৈ বহি থাকোঁতেই আকৌ অভিজ্ঞানীহঁতৰ চিঞৰ ঐ মহাদেৱ ওলাই আঁহা ঐ ওলাই আঁহা… মানে এই বিঁহগুটিকেইটাই গানটোও শুনি আছে, নাই নোৱাৰি আৰু দেই, দিব লাগিব ইহঁতক এসেকা। এই সনাহীৰ দলটোও এলাপেচা নাছিল, মহাদেৱ ওলাই অহাৰ আগতেই নাগবাবুৱে নে কোনে জানো চিঞৰিলে তিৰুপতি ওলাই আঁহা। অবাক নহৈ পাৰিনে ? তিৰুপতি মানে? অ’ মানে এওঁলোক তাম্মাম। বচ্ তেতিয়াৰ পৰাই এফালে মহাদেৱ আৰু তিৰুপতি লগ নভগাই হ’লচোন। ৰূমী ৰূমী যিহে চিঞৰ ঐ… আনৰ যেন ৰূমমেট নাইহে, মানুহক শুনাই শুনাই ৰূমী ৰূমী চিঞৰিয়েই থাকে এই দুটায়েচোন । বৈভৱী আৰু তিৰুৰ সলাজ হাঁহিৰ বিপৰীতে বাকীকেইজনীয়ে সজোৰে হাঁহি উঠিল , ইয়াৰ পিছৰপৰা আৰু মহাদেৱৰ গীত ,তিৰুপতিৰ চশমাৰ তলেৰে মৰা ৰহস্যময় হাঁহি ,গেইটৰ ওচৰত নাগবাবুৱে মৰা উগাৰ, হেণ্ডচাম দেৱদাসৰ চিগাৰেটৰ গোন্ধ , মৰমলগা টমাছৰ দুষ্টালিভৰা হাঁহিৰে আটাইৰে বা বাতৰি লোৱা এই গোটেইবোৰচোন কিবা ভাল লগা হৈ আহিল, নাগবাবু নে দেৱদাস কোনোবা এজনে অমৃতাক লাইন মাৰিবলে চিন্তা কৰা চিন্তাটোৰ বাতৰিও টমাছেই দিলে , পিছে অমৃতাৰ বিয়া ঠিক হৈ থকা কথাটো গম পাই আৰু দুনাই কোনেও একো নক’লে। পাকঘৰৰ ফালৰ খিৰিকি খোলা আৰু বন্ধ কৰাৰ দায়িত্ব পাছফালৰ দায়িত্বও লাহে লাহে ভাল লগা হৈ আহিল ।
ঘৰৰ মালিক দাসদাদাই গোটেইকেইজনীকে বৰ ধুনীয়া ধুনীয়া নাম দি মাতিছিল, ক’লি ম’লি বৈভৱীক মাধুৰী দীক্ষিত বুলিলে তাইৰ মনটো এনেই ভাল লাগে , পলি জুহি আৰু তিৰু কৰিস্মা। ঘৰৰ মালিকে পিছে ইহঁতৰ বদমাছিবোৰ কেতিয়াও গম নাপালে , বদমাছিনো কি আৰু তলেহে পুতল আছিল সিহঁত । ভাড়া ঘৰত কোনোবা থকাকে আহিলে বৰ ভাল নাপাইছিল যদিও মালিক তাহাঁতকেইজনীৰ ক্ষেত্ৰত অলপ বেলেগ অৱশ্যে , আবেলিৰ চুক ভগা( চুকবোৰ বৈভৱীয়ে ভাঙি ভাঙি খাই পেলাইছিলে) মিঠাইৰ সোৱাদ ল’বলে দূবৰি আৰু শিৱাণী খুবেই আগ্ৰহী আছিল , মাজতে শীতলো অহাৰ কথা এৰাতিৰ বাবে । এদিন দূবৰি আহিল, কাৰণ তাই ইমানেই বৈভৱীৰ মুখত অভিজ্ঞানীহঁত আৰু পিছফালৰ মেছৰ কথা শুনিছে গতিকে নহাকে থাকে কেনেকৈ? সেইদিনা আবেলি মিঠাই তাইয়ে আনিলে, অমৃতাই লুচি আৰু দেৱাশ্ৰীয়ে আলুভাজি বনাই ভালকে খুৱালে, অভিজ্ঞানীহঁতক অৱশ্যে গধূলি হোৱাৰ বাবে নেদেখিলে, পিছে ৰুবুল , হিৰণ্য? তেওঁলোকক নেদেখাকে কেনেকৈ হ’ব? পাছফালৰ দুৱাৰ খোলালৈকে ছাগে বেচেৰা দুটাই বাট চাই থাকে। দুৱাৰ খুলিবলে পালেহে কোনোবা এজনীয়ে , ইফালৰপৰা হিৰণ্যই শুৱলা বিহুগীত জুৰিলেই নহয়” জাকি মাৰি ওলালে….. ” , প্ৰত্যুত্তৰ গ’লেই লগে লগে । দূবৰিয়ে সিদিনাখন নতুন জ্ঞান অকণ দি গ’ল , পলিক দিনটো ক্লাছত কি কৰি থাকে এফালৰ পৰা সুধি গ’ল , পিছে সুধিলেহে পলিক , উত্তৰ হ’লে আহিল ইফালৰপৰাহে। তাৰমানে এনেকৈ কথা বেছি ভালকৈহে পাতিব পাৰি,কোনেও গমো নাপায় লগতে। ভালেই হ’ল। সেই ৰাতি শোৱা নহ’ল,তাতে পিছদিনা দেওবাৰ। ৰাতি কথাৰ বিষয় বস্তু আকৌ ‘নামপৰ্ব’ । পিছে এইবাৰ অমৃতা আৰু দেৱাশ্ৰীৰ বিয়াৰ পিছত হ’বলগীয়া ল’ৰা ছোৱালীৰ নাম কি হ’ব সেইয়াহে আলোচ্য বিষয়। নাম দিয়াত এনেইও আগৰেপৰাই দূবৰি আৰু বৈভৱী ভাল আছিল , নামবোৰ নতুন আৰু ধুনীয়া দিয়াত ভাল আছিলো। অমৃতাৰ বিয়া অনুপমৰ লগত আৰু দেৱাশ্ৰীৰ তাৰাৰ লগত ঠিক হৈ আছিল। গতিকে নাম কেনে হ’ব বা কি হ’ব তাকেই লৈ আলোচনা। দূবৰি আইদেউ সাংঘাতিক তীখৰ আকৌ,একদম জলকীয়া ব’ম তেখেত, তাই ক’লে নামবোৰ মানে মাক দেউতাকৰ নামেৰে হ’লে ভাল , এই যেনে পাহি , ৰুলি এনেকুৱা হ’ব লাগে। পাহি , ৰুলি? কোন পাহি ৰুলি? আগতে শুনা নাই কেতিয়াও চিনাকি নামবোৰৰ মাজতচোন। লগে লগে তাই বুজালে যেনে ভূপালী হিৰণ্য ধৰ , তাৰপৰা হ’বপৰা নাম পাহি আকৌ ৰুবুল পলি ধৰ, তাৰপৰা হ’ব পৰা নাম ৰুলি। অবাক্তেড, অবাক্তেড আমি। ইমানদিনে দেখি থাকিও নভবা কথা এটা এখেতে এদিনতে নামলৈকে ভাবি দিলেহি হেৰৌ। ধন্য তুমি ধন্য। যাৰকথা পাতিছিলো তেওঁলোক তল পৰিল , কথা গৈ কিবাহে হ’ল। ৰাতি গভীৰ হৈছিল, টোপনিও নাহে কথাৰ পাকত, তেনেতে বাঁহীৰ এক কৰুণ সুৰ ভাঁহি আহিল, হয় সেইয়া হিৰণ্যই তোলা সুৰ, বৰ শুৱলা বৰ কৰুণ। পলিয়ে শুনি আহিছিল দিনত ডিপাৰ্টমেণ্টত। দূৰণিত থকা প্ৰেয়সীলৈ মনত পেলাই বজোৱা বাঁহীৰ কৰূণ সুৰ।
ক্ৰমশঃ
নষ্টালজীয়া 