জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ৬

ৰাতি গভীৰৰপৰা গভীৰতৰ হৈছিল, বাঁহীৰ কাৰুণ্যই সিহঁতক বাৰুকৈয়ে মুগ্ধ কৰিছিল, ঘৰলৈ বৰকৈ মনত পৰি মনবোৰ বৰ উদাস উদাস লাগিছিল, কোনেও একো নোকোৱাকৈ লাহে লাহে বাঁহীৰ সুৰে সুৰে সপোনৰ দেশলৈ পাইছিলগৈ সিহঁত । এনেকৈ পিছলৈও কেইবাৰাতিও বাঁহীৰ মাতত আপোনপাহৰা হৈ পৰিছিল গোটেইকেইজনী । পিছে দূবৰি থকাৰ দিনা দেওবাৰে আৰু মজা আছিল,পিছদিনা পুৱা দেৰিলৈকে শুই থকা গাটেইসোপালৈকে দেৱাশ্ৰীয়ে বনাই মেলি আজৰি হৈ সবকে চিঞৰি জগালে ” ঐ উঠহঁত ঐ…. ইফালে বিহু গৈ বিঁহ হ’ব নহ’লে ” আৰু দুষ্টামিভৰা হাঁহি এটা লৈ তাৰাক লগ কৰিবলে ওলাই গ’ল । হয়তো ইমানদেৰি হ’ল ..এফালে ক্ৰিকেট আৰম্ভ হ’লেই আৰু আনফালে বিহু। পাছফাললৈ বুলি ওলাওঁতেই ইফালৰপৰা গালেই নহয় মহেন্দ্ৰ হাজৰিকাই গোৱাদিয়েই ‘ অ’ ৰূপহী গাভৰুৰে জাক/ বিহুৰ তলি উখল মাখল এবাৰো নেমাৰনে পাক’…. আও বিহুৰ তলি নে হিয়াখনি? ধেৎ ভুলকে গালে হ’ব পায় ৰাইজে, শুধৰাই দিলে দূবৰিয়ে । এঁওলোকেও মানে গাভৰুহঁতক পুৱাই পুৱাই নেদেখিলে থাকিব নোৱাৰে! হ’বইতো , কৃষ্ণচূড়া নগৰীৰ নাগৰিক ইমানো বেৰসিক নহয় , ৰূপহী গাভৰুজাকেও পিছে ঠিক মহেন্দ্ৰ হাজৰিকাদেৱৰ গীতত গাভৰু এজাকে খিলখিলাই হঁহাৰদৰেই হাঁহি দিলে । কেনে মজ্জা? ৰূপহ কোঁৱৰ দুজনো গীত গাই গাই নিজৰ কাম কৰি গুচি গ’ল। ভিতৰলে আহিয়েই দূবৰিয়ে ধুনীয়া কৈ বিয়া নাম এটা জুৰিলেহি( বিয়া নাম জনাসকলে সুৰটো জানেই নিশ্চয়) ” পাগফাল(পাকঘৰৰ ফালে থকা) শুৱনি মহাদেৱ তিৰুপতি/ঐ ৰাম পাছফাল শুৱনি পাহি ৰুলিহে/ লংকেশ্বৰত থাকি পাহৰি থাকিলে / ঐৰাম ঘৰৰে মাকৰ গালিহে” বাঃ কিযে সুন্দৰকে ৰচিলে বিয়া নামটি! পেৰডি বিয়া নামটো তাইৰ লগে লগেই বৈভৱীয়েই আওৰাই গ’ল, ইফালে অভিজ্ঞানীহঁতৰ ক্ৰিকেট খেল তুংগত চলি আছে, কমেণ্টেটৰ ঘোষবাবুৰ পুৰাদমে কমেণ্টেৰী চলি আছে,পিছে ক্ৰিকেটৰ পোক পলিয়ে ঘোষ বাবুৰ কমেণ্টেৰী বৰ ভাল নাপালে হ’বলা, এইফালৰপৰা পলিয়ে নিজা ষ্টাইলত কমেণ্টেৰী কৰা আৰম্ভ কৰি দিলে। ঘোষবাবুও দেখোন চুপ হৈ গ’ল, অভিজ্ঞানীহঁতৰ খেলাৰ কোব চৰিল, খেল জমি উঠিছিল, আউতো নহয় ইনো নহয়, ফিল্ডিং খিৰিকিৰ ফালেহে কেৱল, অমৃতাও ভাত পানী বনাই আজৰি হ’ল। অভিজ্ঞানীহঁতৰো হোষ্টেলৰ বেল বাজিল, মহাদেৱ তিৰুপতিহঁত ভিতৰলে যাঁও নেযাঁওকে সোমাই গ’ল। এনেই ৰূপহীজাক তাতে দূবৰি ৰূপতে ৰংচৰা নাচাইনো পাৰেনে! অভিজ্ঞানীহঁতে বাৰে বাৰে শুনাই ঘৰৰ ভাত খাবলে মন যায়, ভাত নহ’লেও মেগী বা চুজি অকণ হ’লেও হয়, মুঠতে বৈভৱীহঁতৰ ৰূমৰ খাদ্যতালিকা তেওঁলোকৰ জিভাৰ আগত, মানে সব কথা কাণ উনাই শুনি থকাই নহয় , নাক উজাইও থাকে এই সন্ত্ৰাসবাদীৰ দলটোৱে। বৈভৱীয়ে তেনেকৈয়ে ভাবে সিহঁতৰ কথা । দূবৰি মাজে মাজে আমাৰ ৰূমলৈ থকাকে যোৱা হ’ল , ৰূমৰ পুৱা গধূলিৰ আড্ডা জমি উঠে ।

এদিন ক্লাছলৈ ওলাই যাঁওতেই বৈভৱীয়ে কটনিয়ান অন্তৰংগ বান্ধৱী জীনাক্ষিক লগ পালে , তাইয়েো RCC 4 তে পাইছে হোনো হোষ্টেল , একে হোষ্টেলতে থাকিব বুলি দুয়োজনীৰ অলপ ভালো লাগিল , তাই আগদিনা সোমালগৈ হেনো হোষ্টেলত , বেয়া নহয় বোলে বৰ এটা , এবাৰ বৈভৱীকো গৈ কামুৰি আহিবলে ক’লে মণিবাক , বৈভৱীৰ তেতিয়াহে মনত পৰিল যে মণিবায়ে এমাহৰ ভিতৰত গৈ খবৰ কৰিবলে কৈছিলেই। দূবৰিও তেতিয়া হোষ্টেললে গ’লেই। গতিকে দেৰি নকৰি আৰু টকা পইচাৰ কথা ভাবি তাইও জীনাক্ষিৰ লগতে হোষ্টেললে গ’ল । আকৌ AT 9 ৰ আগেৰে পাৰ হৈ যাওঁতে এনে লাগিল যেন সিদিনাৰ দৰেই ভূপেন ওলাবহি মুখৰ আগত হঠাতে , মনৰ অলক্ষিতেই চকুৱে ভূপেনক নিবিচৰাকেও নাথাকিল,পিছে চিনি জানো পাব তাই ভূপেন নামধাৰী ল’ৰাজন। AT 9 ৰ ল’ৰাবোৰে বৰ ধুনীয়াকৈ মাইনা জোকায়, তেওঁলোকে এটা অদ্ভুতধৰণে নতুনকে অহা মাইনাবোৰক জোকায় লাজত পেলায়। তেওঁলোকৰ হোষ্টেললে অহা নতুন মইনা বোৰৰ হাতত ফুল এপাহ দি, ফুল নাথাকিলে পাতেৰেই , নতুনকে অহা মাইনাবোৰক প্ৰপৌজ কৰিবলে পঠায়, নতুনকে অহা মইনাবোৰেও চিনিয়ৰৰ ৰঙাচকুৰ ভয়ত তাকেই কৰেহি, সিদিনাও তাৰ বিপৰীত হোৱা নাছিল , মই জীনাক্ষিৰ লগত মনে মনে ক’লৈকো নোচোৱাকৈ বৈভৱী গৈ আছিল , তেনেতে AT 9 ৰ পৰা দৌৰি চাপৰকে ল’ৰা এটাই হাতত ফুল নে পাত কিবা এসোপা লৈ সিহঁত দুয়োজনীৰে আগত ৰ’লহি । মুখৰ আগত হাজিৰ হোৱা পহু দিলীপক দেখি সিহঁতৰ কি কৰোঁ কি নকৰোঁ লাগিল , AT 9 ৰ জুনিয়ৰৰো একেই অৱস্থা,হাঁহোনে কান্দো অৱস্থা, নহ’বনো কিয় ? কটনিয়ান বন্ধু দিলিপে এতিয়া কেনেদৰে প্ৰপৌজ কৰে সিহঁতক ? কোনজনীক কৰে? পিছে চিনিয়ৰৰ কাঢ়া চকু, ফুল দি যদি একো নকয় সন্ধিয়ালে ওলাব মজা! দিলিপেও কি কৰোঁ নকৰোঁকে কৈ উঠিল অ’ মইনা মোক ভাল পাবা? লগতে চকুৰে বুজাই দিলে , কোনোবা এজনীয়ে ফুলখিনি লৈ বচা আৰু মোক। বেচেৰাৰ অৱস্থা দেখি দুয়োজনীয়ে ফুলৰ থোপাটো লৈ মূৰটো জোকাৰি নিজৰ বাট ল’লে , কি কৰে AT 9 বাসীয়ে? এনে হাঁহি উঠিছিল বৈভৱীৰ ,পিছে হাঁহিবও নোৱাৰে , জীনাক্ষিয়ে দঢ়াই দঢ়াই কৈ গ’ল ভালকে থাকে যেন তাই , আহুকলীয়া পৰিস্থিটো উপভাগ কৰি সিহঁত হোষ্টেল পালেগৈ । বাটৰ লংবনবোৰ কাটিছিল, বাটটো মুকলি হৈ আছিল, মনটোও মুকলি লাগিল। মণিবাক লগ কৰিলেগৈ , মণিবায়ে দুয়োজনীকে লৈ গ’ল 4th block ৰ ৰূমনং 44 লৈ , বৈভৱীৰ হ’বলগীয়া ৰূম মেটে বোলে তাইক আগতেই নাম চাই ঠিক কৰি থৈছে, বাও সংস্কৃতৰে। ডিম্পী শৰ্মা , মংগলদৈৰ ডিম্পী বাক পিছে সেইদিনা লগ নাপালে তাই । তাইৰ ৰূমৰ সন্মুখৰ ৰূমটোৱেই জীনাক্ষিৰ ৰূম, পিছে জুনিয়ৰ হোৱাৰ বাবে ৰূমত বৰ আধিপত্য নাছিল, গতিকে তাইৰ ৰূমত নোসোমাই ঘুৰি আহিল বৈভৱী সেইদিনা , মণিবায়ে দুই এদিনতে আহিবলে ক’লে । নহ’লে ৰূমৰ কথা ক’ব নোৱাৰিব। বৈভৱীয়ে মনতে লংকেশ্বৰৰ গোটেই ছবিখন মনতে জুকিয়াই লৈ ওলাই আহিল হোষ্টেলটোৰ পৰা। কাৰণ দুদিনমানৰ পিছতে মালিকৰ জীয়েক মামনিৰ তোলনি বিয়া আছে,তাত মুখ্য ভূমিকা পালন কৰাৰ দায়িত্ব। লগতে বিয়ালৈ কিছু আলহীক মাতিব পাৰিব বুলিও দাসদাদায়ে সিহঁতক অনুমতি দিয়েই থৈছে । তাতে অভিজ্ঞানীহঁতক চাহ খুৱাবলে আছেই,এইবোৰ ভাবি ভাবি আহোঁতেই কেতিয়ানো বৈভৱী নিৰ্ভয়ে AT 9 পাৰেই হৈ আহিলে গমেই নাপালে , ভূপেনৰ কথাও মনত নপৰিল এবাৰলেও, তাৰ পৰিৱৰ্তে লংকেশ্বৰৰ মুখবোৰ চকুৰ আগত ভাঁহি থাকিল,কিবা এক অনমী দুখে বুকুখন হেঁচা মাৰি ধৰিলে তাইৰ ।

ক্ৰমশঃ