জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ৭

কিবা এক অনামী বিষাদে আৱৰা মনটো লৈ কেতিয়ানো লংকেশ্বৰ পালেগৈ তাই ধৰিবই নোৱাৰিল । বিশ্ববিদ্যালয়ৰ হোষ্টেলত সোনকালে চিট পোৱাটো ডাঙৰ কথাই, তাতে ঘৰৰপৰাও সীমিত পইছা আহে , তাইৰ শিক্ষক দেউতাকে কটনত পঢ়িবলৈ অহাৰ আগতেই অৱসৰ লৈছিল, গতিকে উপায়ো নাছিল, যাবই লাগিব সোনকালে। মন থাকিলেও সকলোবোৰ কথা সম্ভৱ নহয় সদায়েই, গতিকে কিবা পোৱা আৰু পাই হেৰুৱাৰ বেদনাত বুকুখনে হাঁহাকাৰ কৰি উঠিছিল , ৰূম গৈ পাই আৰু দুখ লাগিছিল, বাধা দি ৰাখিব নোৱাৰা চকুপানীবোৰ সৰসৰাই বৈ আহিছিল, তাইৰ দুখতে বাকী কেইজনীও ভাগি পৰিছিল, পাৰিনেকি ইমান সহজে সকলোবোৰ এৰি আঁতৰি যাব! পাৰিবনে সিহঁতে এজনীয়ে আনজনীক এৰি থাকিব! পাৰিবনে অভিজ্ঞানীহঁত অথৱা পিছফালৰ মেছৰ বন্ধুহঁতৰ লগত একেদৰেই কথা পাতিব? গোটেইকেইজনীয়ে সাৱটা সাৱটিকৈ উচুপি উঠিল সন্ধ্যা ,ডাঙৰকৈ কান্দিবলৈও ভয়, জানোচা কাণ উনাই থকা এই অভিজ্ঞানীসোপাই শুনি পিছদিনা জোকাইয়েই। দেৱাশ্ৰী আৰু অমৃতা আকৌ অতিকে বাস্তৱবাদী আৰু চিধা কথা কোৱা বিধৰ , সিহঁত তিনিওজনীৰ হিয়ালি জিয়ালি কান্দোন দেখি দুয়োজনীয়ে ধমকহে লগালে, বোলে ” ঐ ….বিয়া হৈ গৈছহঁতনেকি ঐ? মনে মনে থাকহঁত, চাহ খাই লহি, মহাদেৱ ৰ গজা আছে(লংকেশ্বৰৰ হোটেল, মহাদেৱ আৰু তিৰুপতি ধ্ৰুৱই অনা নহয় ) লগে লগেই একান্তই বাধ্য ছাত্ৰীৰ দৰেই কান্দুৰীকেইজনীয়ে একদম চুপ হৈ সুৰসুৰকে গৈ চাহৰ কাপ তুলি ল’লে , চাহমেলত ঢেৰ কথা ওলাল, বিশেষকৈ মামনিৰ তোলনি বিয়াৰ কথা, পিছৰ দেওবাৰটোত যে মামনিৰ তোলনি বিয়া, সিহঁতক যে কইনা সজোৱাৰপৰা খুউৱাৰ দায়িত্বলৈকে কিমান দায়িত্ব দি থৈছে দাদাই, সবাৰো উৰ্ধত আলহী মাতিবলৈও দিছে, কাক কাক মাতিব হিচাপ কৰিলে সিহঁতে দূবৰি , অভিজ্ঞানীহঁত আৰু হিৰণ্য ৰুবুল। কথা মতেই কাম। দূবৰিৰ সমস্যা নাছিল বাৰু, পিছে এই ল’ৰাবোৰক কেনেকৈ কোৱা যায়! কেনেকৈ মানে কিমান সোনকালে ক’বপৰা যায় বাৰু!

বিধিও সুপ্ৰসন্ন আছিল হ’বলা সিহঁতৰ ওপৰত, তিৰুৰ কিবা প্ৰেক্টিকেল শ্বিত ৰুবুল হিৰণ্যৰ চৌহদতে থকা ছোৱালী মেছৰ জ্যোতিস্মিতা আৰু ৰাজশ্ৰীৰ ওচৰত থাকি আহিছিল বোলে , পিছদিনাই নালাগে যদিও তেতিয়াই আনিবলে যাবলে তাই উৎপাতেই লগালে,লগতে পিছফাল শুৱনি ৰুবুল হিৰণ্যকো বিয়ালে মাতি থৈ আহিব পাৰিব। কথাটো ওলাবলেহে পালে, আধাঘণ্টাৰ আগত কান্দি কাটি আউলী বাউলী হৈ থকা তিনিওজনী জাপ মাৰি উঠিল । বিয়া মাতিবলে যোৱাৰ সিদ্ধান্ত ঠিক হ’ল বাৰু পিছে যোৱাৰ উপায়? এতিয়া যায় কেনেকৈ? কাৰণ যদিও পিছফালেই আছিল মেছটো গেইটখন পিছে একেবাৰে এপাক ঘুৰিলেহে পায়, অভিজ্ঞানৰ ফালে গেইট এখন আছে যদিও বন্ধই থাকে অনবৰতে। ধেৎ মাথা নস্তই হৈ গ’ল দেই, ইমান ধুনীয়া সুযোগটো এনেই হেৰাব আৰু তেতিয়াই যদি আনিবলে যোৱা নহয় তেতিয়া দেখোন পিছদিনা জ্যোতিস্মিতাহঁতে ক্লাছতে দি দিব। নাই , কিবা এটা কৰিবই লাগিব , মুঠতে যাবই লাগিব যেনেতেনে , কি কৰা যায় পিছে? জলিল নহয় হঠাতে বৈভৱীৰ ডিমাগ কী বত্তি বাপ্পেকে…ৰাতি ৮ বজাৰ বাবেহে ৰাস্তাৰে যাব নোৱাৰি , পিছফালৰ দেৱাল পাৰ হৈ গ’লে একা? কেনে মজ্জা? পিছে লাগিল নহয় লেঠাটো, দেৱাল পাৰ হোৱা যদি দাদাহঁতে গম পাই যায় বা কোনোবাই দেখে ….কি হ’ব তেন্তে? আৰু যাব কোন কোন? তিৰু বাৰু যাবই লগত কোন যাব? উৱা ভাবি শেষেই নহ’ল ইফালে পলি তিৰু ৰেডী, ভবাজনীয়ে পাত্তাই নাপালে , কম নহয় ইহঁত।বৈভৱীৰ গুৰু দায়িত্ব পৰিল । তাই পহৰা দিব লাগিব, দাদাহঁতৰ দৰ্জা আৰু অভিজ্ঞানৰ গেইটৰ ফালে চোকা দৃষ্টি ৰাখিব লাগিব, যাতে কথাটো কোনেও গম নাপায়, বিশেষকৈ ঘৰ দুখনৰ মালিকে, তেওঁলোকৰ যিহেতু বৰ ডাঙৰ কথা এটাত মতানৈক্য আছিল । অমৃতা , দেৱাশ্ৰীয়ে পাকঘৰৰ দায়িত্ব সদায় লোৱাৰ দৰেই ল’লে আৰু বাকীকেইজনীৰ মিশ্যন বিয়া মতা , বচ্ হৈ গ’ল সব সাজু। বৈভৱী পিছদুৱাৰৰ ফালে ৰৈ থাকিলে , যাতে দাদাহঁতৰ কোনোবা ওলাই আহিলে কিবা কথাৰে কিবা এটা কৰিব পাৰে আৰু অভিজ্ঞানীকেইটা দেখিলে ইহঁতক ইংগিতেৰে কৈও দিব পাৰে। এনেইও অভিজ্ঞানীহঁতৰ কথা এটা দেৱাশ্ৰীৰ মুখেৰে গম পাই খঙো উঠিছিল অলপ, তেওঁলোকে বোলে সন্মুখতে থকা পাঠক ছোৱালী মেছৰ ছোৱালীবোৰক ঠিকচে লাইন দিয়ে, লাইন দিয়াত আপত্তি নাছিল বাৰু পিছে বন্ধু বুলিহে ভাবিৱ লাগে সিহঁতৰ দৰে (ধ্ৰুৱ অলপ বেছি আছিল বোলে,সাত ঘাটৰ চেঙেলী)। এওঁলোকে মানে ছোৱালী দেখিলেই লাইন মাৰে। গতিকেই অভিজ্ঞানীহঁতৰপৰা অলপ বাচি থাকিব লাগিব। পিছে মনটোৱে আকৌ দেখা কথাতহে প্ৰমাণ বুলি প্ৰবোধ নিদিয়াকৈও নাথাকিল। যি নহওক, দুয়োজনী ধুনীয়াকৈ দেৱাল পাৰ হৈ সিপাৰৰ শাকনিতে অৱতৰন কৰিলে, ভাগ্যে শাক কেইজোপা নাভাগিল বুলিহে, আৰু তাত অৱতৰণ কৰিয়েই পাকৈত চোৰৰ দৰেই সাউতকে জ্যোতিস্মিতাহঁতৰ ৰূম পালেগৈ,এইফালে মহৰ কামোৰ খাই পহৰাদাৰৰ অৱস্থা বেয়া, দুয়োজনীয়ে আধাঘণ্টামান লগালে হ’বপায় চাহ তাহ খাই, ইফালে পহৰাদাৰৰ চিন্তাত তৎ নাই ,তাতে মনটোও বেয়া। পিছে কি আনিবলে গৈছিল, ৰাইজে পাহৰি শুদা হাতেৰেই ঘুৰিল, ঘুৰি আহোঁতে কিন্তু দ্বিতীয় উদ্দেশ্য সিদ্ধি কৰিবলে নাপাহৰিলে, পাহৰেনো কেনেকৈ? তেতিয়াযে চাউলৰ খৰাহি হাতত লৈ দুয়ো বন্ধু দমকলৰ পাৰত। তেওঁলোক দুজনেও হয়তো এই কচুগুটি দুটাক হঠাতে তেনেকৈ মুখৰ আগত দেখি অলপ অপ্ৰস্তুতো হৈছিল, পিছে দুয়োজনীয়ে কায়দাৰে বুজালে যে উপায় নোহোৱাতহে আহিছে,লগতে মামনিৰ তোলনি বিয়াৰ নিমন্ত্ৰণো দি আহিল, দেৱালৰ ইপাৰৰপৰা মাতিলে নাহিব বুলি ভাবিয়েই এই ব্যৱস্থা আছিল অৱশ্যে। যেই নহওক বিয়ালে মাতি আজৰি হৈ পাকৈত আৰোহী দুগৰাকীয়ে দেৱাল লংঘন কৰিবলৈ লওঁতেই হ’ল ঘটনা। ৰুবুলহঁতৰ মালিকনীয়ে কেনেকৈনো দেখিলে জানো ইহঁতক, আহিল নহয় ওলাই ভিতৰৰপৰা, কম সুযোগ আছিলনে তেওঁৰ বাবে সেইটো দাসনীক কথা শুনোৱাৰ, বৈভৱীয়ে দেখিয়েই ভাবিলে কথা এতিয়া বতাহ হ’বগৈ, গতিকে এইফালৰপৰা নাকটো মোহাৰিয়েই এনেই সুধিলে তাই , “পালিনে বস্তুটো? চাচোন ভালকে এইখিনিতে পৰিছিল , চা ভালকে চা।” দুয়োজনীয়ে আন্ধাৰতে কিবা খুচৰিলে , বিপৰীত পক্ষৰ মালিকনীক জনোৱা হ’ল যে আমাৰ কাপোৰ পৰি গ’ল সিপাৰে তাকেহে বিচাৰিছো। তেওঁও আঁকোৰগোজ,বোলে কেনেকৈ আহিল এই আপী দুটা, এই পক্ষইও উত্তৰ দিলে বোলে দেৱাল পাৰ হৈ আহিলো ,কাপোৰ পৰি গ’লযে। তেওঁ বোধহয় পতিয়ন গৈছিল, আৰু এইফালে পাৰ নহ’বলে কৈ অভিজ্ঞানৰফালৰ গেইটৰ তলা খুলি দুইজনীকে পঠিয়াই দিলে। হে হৰি ক’ৰপৰা কি হ’ল অ’, কি ভাবিছিলে কি হ’ল? এই অভিজ্ঞানীবোৰে দেখা নাইতো? দেখিলে কি ভাবিব বাৰু? পিছে নেদেখিলে হ’বলা, দেখা হ’লে ছাগে এদিনো শান্তিত থাকিবলে নাপালেহেঁতেন । ৰূমলে যেনেতেনে গেইটৰ ওপৰেৰে পাৰ হৈ আহি বাইদেউহঁতৰ যিহে হাঁহি… গোটেইসোপা হাঁহিত ফাটি পৰিল , চৌহদত বিয়াৰ বতাহ ভালকৈয়ে বলিল । ভালো লাগিল, মিশ্যন চাক্সেচ , আৰু এটা আছে। পিছে অভিজ্ঞানীহঁতক মাতিবনে নেমাতে ঠিক কৰিব পৰা নাই, যিহে ফোপোলা ভেম এটা দেখুৱাই , পাঠক মেছৰ ছোৱালীবোৰে ছাগে হিৰো বুলিয়েই ভাবে, পিছে আচল কথাবোৰ সিহঁতে জানে জানো !

অভিজ্ঞানীহঁতে নজনাৰ বাবে আৰু বৈভৱীহঁতৰ মালিকনীক পিছদিনা পুৱালৈকে কোনেও একো নোকোৱাৰ বাবে সিহঁতৰ অলপ ভাল ভাল লাগিল,পিছে পিছফালে বাচন ধুবলৈ যাঁওতে সিদিনা সিহঁতৰ ভয়েই লাগিল , সিপক্ষৰ মালিকনী আৰু দাসনীৰ পুৰা কাট মাৰি মাৰি কাজিয়া, তেঁও ক’লে বোলে এই চুলি দীঘল আৰু চুলি চুটি আপী দুটা মস্ত বদমাইচ, ৱাল পাৰ হৈ কাপোৰ নিবা আহিছে কালি ৰাতি , দাসনী বাইদেউৰ পিছে নিজৰ ছোৱালীহঁতৰ ওপৰত অগাধ বিশ্বাস গতিকেই কাপোৰ পৰিছে নিবই ধৰণৰ কিবা এষাৰ কৈ ভিতৰলে সোমাই আহিল । চুলি দীঘল আপী তিৰু আৰু চুটি আপী পলিক চাবলগা হৈছিল, বৈভৱীক বাৰু বৰকে ধৰিব নোৱাৰিলে, তাতে বিয়াৰ খদম দমত কথাটোও তল পৰিল, তাতে বিয়াৰ কাৰণে সবৰে কিমানযে ব্যস্ততা! কইনাক সজোৱাতকৈ নিজে কেনেকৈ সাজিব তাতহে বেছি গুৰুত্ব দিলে সিহঁতে , দুদিন পিছতযে বিয়া , ইফালে বিশেষ আলহী অহাৰ কথা ।