জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ৮

নৱেম্বৰ মাহ, গুৱাহাটীত বিশেষ ঠাণ্ডা নপৰে যদিও লংকেশ্বৰৰ ফালে অলপ ঠাণ্ডা ঠাণ্ডা ভাৱ এটা অনুভৱ হয়, দেৱাল পাৰ হোৱাৰ পিছদিনাৰ কথা। মামনিৰ বাবে এটা উপহাৰ আৰু সিহঁতৰ বাবে পিছদিনা বিয়াত সাজোন কাচোন কৰিবলৈ বুলি কিছুমান সৰুসুৰা বস্তু কিনিবলগীয়া আছিল, গতিকে ব্ৰেক দিয়াৰ লগে লগেই আমি তিনিওজনী মাৰ্কেট ষ্টপেজত বাছলে বুলি ৰোৱাৰ কথা। বৈভৱী ঠিক এটা বাজি অলপ সময় যোৱাৰ পিছতে যথাস্থানত উপস্থিত হৈছিলগৈ, অলপ পিছতে পলিও পাইছিলগৈ, পিছে তিৰু সেইদিনাও তাইৰ লেহেমীয়া গতিৰে গৈ পাঁওতে প্ৰায় ডেৰ বাজিছিল, বহুদেৰিলৈকে তিৰু গৈ নোপোৱাত দুয়োজনীয়ে মাৰ্কেট কেম্পাছৰ মুখতে থকা মেঘালী নামৰ হোটেলখনলৈ গ’ল , তাই আহি পালে খাব , নাখালে নাই এই ভাৱত। সেইয়াই যি মেঘালীৰ আৰম্ভণি, তাৰপিছত কেনেকৈ , কেতিয়া যে ৰবীনদাৰ লগত ইমান অত্মীয়তা গঢ় লৈ উঠিলে সেইয়া ধৰিবই নোৱাৰিলে সিহঁতে । গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় মানেই কৃষ্ণচূড়া, কৃষ্ণচূড়া মানেই প্ৰেম , প্ৰেম মানেই প্ৰথমেই মেঘালীৰ একাপ চাহ। এই মেঘালীতেই কিমানৰযে মনৰ মিল হৈছিল, কিমানৰ কাপৰপৰা কবিতা / উপন্যাসৰ জন্ম হৈছিল/ কিমানৰ বন্ধুত্ব হৈছিল সেইয়া বৰ্ণনাতীত। তাতোকৈও ভাললগা মেঘালীৰ মালিক ৰবীনদা, ৰবীনদা সদায় ডেকাল’ৰা , বয়স হ’লেও বুৰা নোহোৱা ৰবীনদা , সদায় একেই হাঁহি, একেই আত্মীয়তা। ৰবীনদাৰ লগত দুবছৰীয়া বন্ধুত্ব নহয় কেৱল, আচৰিত স্মৃতিশক্তিৰ অধিকাৰী ৰবীনদাৰ বাবে প্ৰত্যেকেই আপোন, নামৰ সৈতে ক’বপৰাকৈ আপোন।

প্ৰায় আধাঘণ্টাৰ পিছত তিৰু আইদেউ আহি ওলালহি বাৰু, তেতিয়ালৈ মেঘালী এৰি পুনৰ বাছ ষ্টপেজত। আহিয়েই তাই বৰ্ণনা দিয়াত লাগিলহি কিয় দেৰি হ’ল তাইৰ, ইফালে পলিৰ বৈদ্য খং উঠি আছিল, খঙতে তিৰুক ওৰে বাট নামাতিলেই, পিছে মালিগাঁও পোৱালে যেনিবা ঠিক হৈছিল। মামনিৰ বাবে বেগ লোৱাৰ পিছত সিহঁতে নিজৰ বাবেও বজাৰ কৰি গাড়ীত উঠিয়েই দেখিলে অভিজ্ঞানী গহীনক(জ্যেক বুলি মাতিছিল) , দেখিয়েই আমাৰ পলিৰ ফিউজ উৰি গ’ল, পিছে গহীনে অলপ বেছিয়েই গহীন দেখুৱাই সিহঁতক নেদেখাৰ ভাও দিলে, লগতচোন দুই অভিজ্ঞানী মহাদেৱ আৰু তিৰুপতি, হে হৰি এইয়া কেনে সংযোগ? বৈভৱীয়ে ইহঁত দুজনীক বুজাই দিলে , বোলো এইয়া দৈৱ সংযোগ বুজিছহঁত, সঁচায়ে দৈৱসংযোগ আছিল সিদিনা। সেইদিনাৰ পৰাই সিহঁতে খিৰিকীৰে চিধাই কথা পাতিব পাৰিছিলে , তথাপিও অভিজ্ঞানীহঁতে সিহঁতৰ ৰূমৰ কাষেৰে পাৰ হৈ গ’লে গলহেকাৰী মাৰিবলৈ এৰা নাছিল বা সিহঁতেও জোকাবলৈ এৰা নাছিল । বাছৰপৰা নামি বজাৰত সোমাই পাচলি লৈ ঘৰ আহি পাঁওতে মানে প্ৰায় গধূলিয়েই হৈছিল, ৰূমত তেতিয়া দেৱাশ্ৰী আৰু অমৃতাও নাছিল , তিৰুৱে ৰ’দত উলিয়াই যোৱা সেউজীয়া কম্বলখন নৱেম্বৰ মাহৰ কুঁৱলীত সেমেকিলেই তেতিয়ালে , তিৰুৰ কম্বল , তাইৰ দুখ লাগক চাৰি দেখোন অভিজ্ঞানীহঁতৰহে দুখ লাগিল বেছি , সঁচাই ইহঁতৰপৰা উপায় নাই আৰু, তিৰুৱে কম্বল আনি ৰূম পোৱালেহি, তাকে হ’বলা তিৰুপতিয়ে কেনেবাকে দেখিলে, বচ আৰম্ভ হৈয়ে গ’ল ইফালৰ পৰা হুমুনিয়াহভৰা হেঁপাহৰ কথা বতৰা, সন্ধিয়া ৰূমত সোমাই নাথাকি , তিৰুৰ সেমেকা কম্বলৰ চিন্তাত অভিজ্ঞানী তিৰুপতিৰ তৎ নোহোৱা হ’ল, তিৰুক গেইটৰ সিপাৰৰপৰাই কামোৰ দিয়া কৰিলেই তিৰুপতি ধ্ৰুৱই, সেইদিনাৰপৰাই তিৰুক দেখিলেই সেউজীয়া কম্বলৰ খবৰ লোৱা হ’ল বেচেৰাই, পিছে সেউজীয়া কম্বলৰ কাহিনীও কম্বল পুৰণি হোৱাৰ লগতেই পুৰণি হ’ল। অলপ পিছত গোটেইকেইজনী আহি পায় পিছদিনাৰ মামনিৰ বিয়াৰ আয়োজনত ব্যস্ত হ’ল বিয়াঘৰ সজোৱা, টেবুল চকী ঠিকঠাক কৰা, কইনাবহা ঠাই সজোৱা, কইনাৰ মেহেন্দী অঁকা…কিমানযে কাম সিহঁতৰ । বিয়াঘৰৰ কামত ইমানেই ব্যস্ত হৈ গ’ল যে অভিজ্ঞানীহঁতক বিয়ালে মাতিবলে যোৱাৰ কথাও পাহৰিলে , আনহাতে আবেলি লগ পাঁওতেও নাৰ্ভাছৰ কোবত পাহৰি থাকিলো, ইচ্ বৰ বেয়া কথা হ’ল , ইমান ভাবি আছিলে বিয়ালে মাতিব বুলি , থাকিয়ে গ’ল, এনেই কয়নে ভবা কথা নহয় সিদ্ধি বুলি! মনটো বেয়া লাগোঁতেই পিছে অভিজ্ঞানৰ গেইটৰ ফালৰপৰা সেই চিৰপৰিচিত গলহেকাৰী আৰু উগাৰকেইটা মাৰিলেই, সিহঁতে ৰাতি কেতিয়াও খিৰিকি নোখোলাৰ সিদ্ধান্তৰ বিপৰীতে গৈ খিৰিকি খুলি হেণ্ডচাম দেৱদাস আৰু টমাছক দেখি বিয়ালে মাতিয়েই দিলে , লগতে বাকী কেইজনকো ক’বলে দঢ়াই দঢ়াই ক’লে আৰু নাহিলে বেয়া পাব বুলি ক’বলেও নাপাহৰিলে । বুকুখন পাতল লাগিল, হওক তেও সিহঁতৰ মিশ্যন ২ ওসফল হ’ল, অলপ মুকলিও হ’ল মনবোৰ ।

পলিয়ে শোৱাৰ আগে আগে সদায় এখন ডায়েৰী লিখিছিল, ডায়েৰীখন লকড আছিল, বহুত যত্ন কৰিও ডায়েৰীখন চোৱাটো বাদেই খুলিবও নোৱাৰিলো, তাইও লুকুৱাই থয় সদায়, যিমানে লুকুৱালে সিমানে বৈভৱীৰ উৎসুকতাও বাঢ়িল সেইখন খুলি চাবলে, পিছে ডায়েৰীৰ কথা ডায়েৰীতে লুকাল, কাকো নজনালে কি বা আছিল সেইখনত! গহীনেই আছিলনে ৰুলিৰ কথাই আছিল বা! পিছদিনা পুৱাৰপৰাই সিহঁতৰ ব্যস্ততাৰ অন্ত নাছিল, বিয়াৰ কথা, সিহঁতেও সাজিছিলো আমাৰ সাধ্যৰ ভিতৰত, সজানো কি আৰু ঘৰৰপৰা লৈ যোৱা মেখেলা চাদৰ এযোৰ,খোপা এটা, অকণমান লিপষ্টিক আৰু কাজল সিমানেই। বিয়াৰ অভ্যৰ্থনাৰ সময় পাৰ হৈ গৈ আছে, দূবৰি বাৰু আহিল, তেতিয়ালৈকে বিশেষ অতিথিসকল যে আহিয়েই পোৱা নাছিল, ইফালে পিছফালে গৈ মাতিবও নোৱাৰে । নাই নাহিল , দূবৰিৰ বাহিৰে কোনোৱেই নাহিলচোন, মনটো বেয়া লাগিল,এনেই কষ্টখন হ’ল দেই, লগতে দেৱাল পাৰ হোৱাৰ বদনামো হ’ল। কাপোৰকানি সলাই আজৰি হোৱাৰ পিছত লাহেকৈ দুৱাৰত টোকৰ পৰিল, দুৱাৰ খুলি অবাক, সন্মুখত ৰৈ আছে হিৰণ্য আৰু ৰুবুল। ইফালে বিয়াঘৰ প্ৰায় জয় পৰিছিলেই, খানাও শেষ হৈছিল, কি কৰা যায়? ক’ত খুৱাব ? ৰূমত নে অভ্যৰ্থনাথলীত? মনবোৰ থৌকি বাথৌ লাগিল, অলপ নাৰ্ভাছো হ’ল ,মানুহবোৰে বা কি কয়? দুয়োকে ৰূমতে বহুৱাই বিয়াৰ খানা অলপকে আনি খুৱালে , দুইজনে বিয়াবাৰু খাই লৰালৰিকে গ’লগে, সন্ধিয়াও লাগিছিল যে, তেতিয়া অপেক্ষা আছিল অভিজ্ঞানীহঁতৰ, ঠিক অপেক্ষা নাছিল, চিন্তাহে আছিল, আহিলে কি খুৱাব সিহঁতৰ বিশেষ অতিথিক ?