জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ৯

আমি ৰৈ আছিলো অভিজ্ঞানীহঁতলে,পিছে নাহিল, দেৰিও হৈছিল অৱশ্যে, নহাৰ বাবে বেয়াও নাপালোঁ কাৰণ এনেইও খানা কমিছিল বিয়াত, গতিকে অহা হ’লেও বিয়া বুলি খুৱাবলৈও একো নাছিল। দূবৰিও গৈছিলগে,পিছদিনা ক্লাছ নাছিল কিবা কাৰণত। ইফালে খোৱাৰ পৰত সেই একেই চিনাকি গলহেকাৰি, দেৱাশ্ৰীৰ ৰূমটোৰ কাষতেই অভিজ্ঞানৰ গেইটখন আছিল বাবে তাই আগতে শুনে আমাতকে, তাই নিজেই একো নকয় পিছে, আমাক কৈ থৈ আহিল বোলে আহিলে যা বিয়ালে নহাকেইজন। কথা পাতিবলে নহয় কথা শুনাবলেহে আমি সেইদিনা খিৰিকিৰ এইপাৰে হাজিৰ হ’লোগৈ, মিছা অভিমানো কৰিলোহঁত লগতে পিছফালৰ মেছৰ ল’ৰাকেইটাহে যে বেছি ভাল তাকো শুনালোহঁত, পিছে শুনাবলেহে পালোঁ হেৰৌ ইফালৰপৰা টপককে তিৰুপতিয়ে মাত লগালেই নহয়, বোলে ৱাল পাৰহৈ মাতিবলে অহা হ’লে আমিও গ’লোহেঁতেন দেই…. বাকীখিনি নোসোমাল আৰু কাণত, কি কয় ইহঁতে! কেনেকৈ গম পায় গোটেইবোৰ কথা? আমি তাৰমানে ২৪ ঘণ্টাই নিৰীক্ষণত থাকোঁ অভিজ্ঞানীহঁতৰ? পিছে টমাছ ল’ৰাটো তলে পুতল আছিল যদিও অতিকে অমায়িক আছিল, সিহে আচল কথাটো ক’লে বোলে যাবলে মন আছিল যদিও লাজ লাগিল কাৰণেহে নগ’ল। পেটে পেটে বেয়াও নাপালোঁ,যিমান হ’লেও ছোৱালীৰ মেচ, কোনোবাই কিবা ক’বও পাৰে, কিন্তু এই তিৰুপতিটো কম বস্তুযে নহয় ভালকৈয়ে গম পাইছিলো। পিছলে বাৰু তিৰুপতিয়ে কথাটো কেতিয়াও নুলিয়ালে।

পিছদিনা যিহেতু ক্লাছ নাছিল , গতিকে আমি অহাৰদিনাৰপৰা ভাবি থকা লংকেশ্বৰৰ ৰেডক্ৰছ চোচাইটিৰ অধীনত থকা ল’ৰাৰ অনাথ আশ্ৰমখনলৈ যোৱাৰ কথা ভাবিলোহঁত, তেতিয়ালৈকে আমি লংকেশ্বৰ মন্দিৰলৈও যোৱা নাছিলোহঁক, গতিকে ঠিক হ’ল প্ৰথমেই মন্দিৰলে যাম আৰু তাৰপৰা চিধাই কাষতে থকা ল’ৰাৰ অনাথ আশ্ৰমখনলৈ । কথা মতেই কাম। ৰাতিপুৱাই গোটেইকেইজনী আজৰি হৈ যাবলৈ ওলালোহঁত, সিদিনাৰপৰা হিৰণ্য ৰুবুলৰ লগত আমাৰ বন্ধুত্ব বহুখিনি সহজ হৈছিল , মালিকনী বাইদেউহঁতেও কথা পাতিছিল তেঁওলোকৰ লগত। কিয় জানো আমি যাবলৈ ওলাঁওতেই বাইদেউৱে সুধিলে বোলে আপা দুটাও যাবনেকি তোমালোকৰ লগত? ধৰিবই নোৱাৰিলো কোনদুটা আপাৰ কথা সুধিলে প্ৰথমতে? তেঁও ক’লে কালি বিয়া খাবলে অহা আপা দুটাও যাবনেকি তোমালোকৰ লগত? নিজৰেচোন কিবা লাজ লাগি গ’ল, মানুহবোৰে কিবা বেলেগ ভবা নাইতো? পিছমুহুৰ্ততে চিন্তা কৰিলো, আমিতো কেতিয়াও বেয়াকে নাইভবা, কোনে কি কয় কি দৰকাৰ তেন্তে? ওলাই গৈছিলো আমি লংকেশ্বৰ মন্দিৰলে বুলি, সেইদিনা য়ুনিভাৰ্ছিটি বন্ধ বাবে বৰ নিজান হৈ আছিল লংকেশ্বৰখন, তাতে পুৱাৰ সময়, তেতিয়ালৈকে খোলা নাছিল লংকেশ্বৰৰ নীতুদাৰ দোকান অথবা দেবুদাৰ দোকান, খোলা আছিল মুকুলদাৰ পি চি অ’ , খোলা পি চি অ’ দেখি আমি গোটেইকেইজনীয়ে ঘৰলে ফোন কৰিলোহঁত , মনটো ভাল লাগি গ’ল, এজন ভগৱানৰ দৰ্শন কৰিবলে যোৱাৰ আগতেইযে মন্দিৰৰূপী ঘৰখনলে গৈ আহিলো। আমি ইমান দিনে ইমান পুৱাৰ লংকেশ্বৰখন দেখাই নাছিলো , সদায়ে পোৱা লংকেশ্বৰখন সিদিনা কিবা অচিনাকি যেন লাগিছিল, সদায় পাৰ হোৱাৰ দৰে ৰঙৰ সমাহাৰ নাছিল সেই পুৱাতে, যিহেতু ৰং বিৰঙী সাজেৰে সাজি ক্লাছলৈ যোৱা গাভৰুহঁত নাছিল তেতিয়া, সদায় পাৰ হৈ যাঁওতে দেখা ডেকাকেইজনে পাছফালে হাত লুকুৱাই খাই থকা নাছিল মনজিতৰ দোকানৰ আগত পাণ আৰু চিগেৰেট , আছিল মাথোঁ আধা জাপ খোলা দুখনমান গেলামালৰ দোকান, আচহুৱা লাগিলেও পৰিৱেশটোলে কিবা এক মায়া উপজিছিল, কিয় জানো আৰু আপোন লাগিছিল, তাতে অলপ অলপ গাঁৱৰ পৰিৱেশ। অদ্ভূত এক ভাললগা কুঁৱলীসনা পুৱা আছিল সিদিনা , কুঁৱলীৰ চুমা পৰশে আমাক আৰু আকুল কৰিছিল আৰু ব্যাকুল কৰিছিল। ভাৱ হ’ল যেন লংকেশ্বৰ এৰি যাব নোৱাৰিম, ভুল হ’ব লংকেশ্বৰ এৰি গ’লে, নোৱাৰিম এনেকৈ সুখত থাকিব। দেৱাশ্ৰী যোৱা নাছিল আমাৰ লগত , তাই নিজৰ শিৱগোঁসাইৰ লগত আগতেই দৰ্শন কৰি আহিছিল মন্দিৰ আৰু অনাথ আশ্ৰমলেও যোৱাৰ কথা নাছিল , আমি সিদিনা এৰাল ছিগা গৰুৰ দৰে আছিলো, দেৱাশ্ৰী আমাতকে বহুত ধীৰ স্থিৰ আছিল,( ভিতৰি গুলি পিছে) , তাই নাছিল, আমি একো পাক্কা সিদ্ধান্ত ল’ব পৰা নাছিলো, চঞ্চল হৈছিল আমাৰ মনবোৰ , কুঁৱলীসনা পুৱাই আমাক চঞ্চল কৰি পেলাইছিল,কিনো হৈছিল জানো! লংকেশ্বৰলে যোৱাৰ সলনি আমি বাট লৈছিলো য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ পিনে , উদ্দেশ্য ৰাতিপুৱাৰ জালুকবাৰী চোৱাৰ। বাছ নাছিল ইমান পুৱাই, যিকেইখন আছিল তাকো যোৱাৰ আশা নাছিল , গতিকেই খোজ লৈছিলো আমি। ৬.৩০ মান হৈছিলহে ছাগে তেতিয়া, লংকেশ্বৰ পাৰ হৈয়ে ফৰেষ্ট স্কুল পায়, ঠিক তাৰপৰাই আৰম্ভ হৈছিল য়ুনিভাৰ্ছিটি(তেতিয়াৰ জালুকবাৰীখন এতিয়া নাই) আমি য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ ফুটপাথত উঠিছিলোগৈ, এক অনন্য অনুভৱে দোলা দি গৈছিল মনৰ ভিতৰখন, অলপ গৈয়ে সোঁহাতে অলপ ভিতৰৰফালে কেইবাটাও ল’ৰাৰ হোষ্টেল , নামবোৰ নাজানো, দুটানে তিনিটা , দুটা ৰাস্তাৰে যাব পাৰি, সদায় তিৰু নমা ষ্টপেজটো পালোগে, ভূগোল বিভাগ , লগতে নৃতত্ব বিভাগ, সেইফালেৰে ভিতৰেদি যাব পাৰি ল’ৰাৰ হোষ্টেলকেইটালে, ভূগোল বিভাগ পাৰ হৈয়ে আমাৰ মহাদেউৰ ৰসায়ন বিভাগ, লগতে পদাৰ্থবিজ্ঞান অলপ সিফালে, পদৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগটো বৰ ভাল লগা আছিল, তাৰ কাষতেই আছিল বাণিজ্য বিভাগ , ইফালে বাঁওফালে লাইব্ৰেৰী , তাৰ আগত খুব সম্ভৱ জিয়’লজী বিভাগ অাছিল, লগতে এখন কেণ্টিন, লাইব্ৰেৰী পাৰ হৈয়ে প্ৰশাসনিক ভৱন, তাৰ ঠিক মুখামুখিকৈ য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ মেইন বিল্ডিং, সেইফালেৰে সোমাই গ’লেই ভিতৰলে আমাৰ সংস্কৃত , ইংৰাজী , হিন্দী আৰু আৰবী বিভাগ, তাৰ কাষেৰে গ’লে শিক্ষা বিভাগ, আমাৰ বিভাগৰ আগেৰেই যাব পাৰি য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ অন্যতম আকৰ্ষণীয় সম্পদ বোটানিকেল গাৰডেন। সেইখিনিলৈকে ঘুৰি পকি আমি ঘুৰি অহাৰ কথা, সেইদিনা সঁচাকৈয়ে মায়াসনা পুৱা আছিল, নিজান নিস্তব্ধ আছিল গোটেই চৌহদ, তেতিয়ালৈকে অৱশ্যে কুঁৱলী আছিলেই, তাতে বন্ধ। পিছে ঘুৰি অহা নহ’ল , পলি আৰু মই এনেই হোষ্টেলকেইটা চাই আহোঁ বুলি ভাবিলো, তিৰু অমৃতাৰ কিবা কাৰণত হোষ্টেল ঠিক হোৱা নাছিল তেতিয়ালৈকে, আমি মেইন বিল্ডিঙৰ পিছফালেৰে , আইন মহাবিদ্যালয়ৰ আগেৰে পলিৰ হোষ্টেল RCC 3 ৰ ফালে গ’লোহঁক। কেন্টিনলৈকে আমিসেইফালে গৈ পাইছিলো আগতে , RCC 1 আৰু RCC 2 বয়জ হোষ্টেলৰ আগেৰে গৈ পোৱা নাছিলো কেতিয়াও, সেইফালে পাৰ হৈ যাঁওতে অলপ ভয় ভয়ো লাগিল, কোনোবা বিভাগীয় চিনিয়ৰে দেখিলে কি হ’ব বাৰু? তাত যে আমাৰ লগৰবোৰৰ উপৰিও সুমন দা, আত্ৰেয় দা, প্ৰাণজিৎ দা , নৱ দা , জয়ন্ত দাদাহঁত থাকে, ৰাতিপুৱাই এইফালে অহা দেখিলে পিছদিনা বিভাগত ধৰে যদি? ৰেগিং নাছিল যদিও আমাক চিনিয়ৰ সকলে চিনাকি হোৱাৰ নামত ঢেৰ কিবাকিবি কৰাইছিল, বৰ ধুনীয়াকৈ আৰু আকৰ্ষণীয়কৈ, পিছে ভাগ্য ভাল আছিল হ’বলা , আমি কোনো চিনাকিকে লগ নাপালো , কোনোবা আছিল যদিও আমাক নতুন বুলি ভবা নাছিল হয়তো। শাৰী শাৰী কৃষ্ণচূড়া , ৰেইন ত্ৰি আৰু সোণাৰুবোৰৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যাঁওতে কোনোবা পৰীৰ দেশলৈ যোৱাৰ দৰে লাগিছিল, তেতিয়া কৃষ্ণচূড়াৰ বতৰ নাছিল, হেঁপাহৰ কৃষ্ণচূড়াবোৰ চাবলৈ আমাক ছমাহ লাগিছিল, হ’লেও বৰ সুন্দৰ আছিল শাৰী শাৰী গছবোৰ, এতিয়াও বুকুৰ ভিতৰলৈকে শিপাই আছে সিদিনাৰ পুৱাটো, পিছত বহুদিন সাক্ষী হৈ ৰ’লো তেনেকুৱা বহুবোৰ মধুৰ পুৱাৰ। ল’ৰাৰ হোষ্টেলকেইটাৰ সন্মুখতে আছিল হস্পিতেলখন, তাৰে সন্মুখতে মাৰকেট, এই হস্পিতেলৰ পিছফালেৰেই গ’লে পলিৰ হোষ্টেল, চৌহদটো আমাতকে ডাঙৰ, কেইবাটাও হোষ্টেল আছে এইটো চৌহদত,তেতিয়ালৈকে নামবোৰ নাজানিছিলো ভালকে, পলিয়ে খালি এটা কথা গম পাই ভাল পাইছিল আমাৰ কটনিয়ান প্ৰিয় বান্ধৱী পিকলিয়েও তাতেই পাইছে, আৰু কেইবাজনীও আছে।

ঘুৰি আহিছিলো সিফালৰ অধ্যাপক নিৱাসৰ চৌহদেদি , বাছত উঠিছিলো পুনৰ লংকেশ্বৰলে বুলি, মনটো এক অনামী উত্তেজনা নে আৱেগত উথলি উঠিছিল, আৰু কিছুদিনৰ পিছতে যে আমি লগ এৰা এৰি হ’ব লাগিব! লংকেশ্বৰ পোৱালে অলপ কাহিলি কাহিলি ৰ’দ ওলাইছিল, ভাল লাগিছিল, অৱসাদেও যে নতুন উদ্যম আনে সিদিনা বাৰুকৈয়ে অনূভৱ কৰিছিলো, শৰীৰ আৰু মন দুয়োটাই অৱসাদগ্ৰস্ত  আছিল সিদিনা, পিছে পুৱাৰ কোমল ৰ’দচেৰেঙাই পাহৰাই পেলাইছিল সকলো অৱসাদ, কষ্ট। ইমানদূৰ খোজকাঢ়ি ঘুৰি অহাৰ পিছতো অমি লংকেশ্বৰৰ সেই এশ চিৰি বগাই মন্দিৰলে যাবলে চিন্তা কৰিবলগা হোৱা নাছিল এবাৰলেও। মন্দিৰলে উঠি যাঁওতেই তলতে গণেশ মন্দিৰ ,তাৰপৰা কমেও এশমান চিৰিৰে বগাই গ’লে মন্দিৰ পায়, আমাৰ দেৰগাঁৱৰ শিৱদৌললে উঠি যোৱাৰদৰেই লাগিল, অকণো নোৰোৱাকৈ আমি মন্দিৰ পাইছিলোগৈ, এচটা বৃহৎ শিল, শিলচটাৰ কাষতেই মন্দিৰ পাতি লোৱা আছে, তাৰপৰা ওপৰলৈ পূজাৰীসকলৰ আৱাস, আমি তলৰপৰাই ফুল চাকি লৈ গৈছিলো, তাত অন্তৰৰপৰাই ভগৱানক ভজিলো, বৰ ভাল লগা পৰিৱেশ, দিনটোৰ আৰম্ভণিয়েই শুভযে। মন্দিৰৰপৰা তল পাঁওহি মানে সঁচাকৈয়ে বৰ ভোক লাগিছিল আমাৰ, হোটেল লংকেশ্বৰত পৰঠা ঘুগুনী খাই বৈ আমি ৰৈছিলোগে ৰেডক্ৰছ চোচাইটিৰ সেই বৃহৎ চৌহদটোৰ আগত, গেইটত থকা দাৰোৱানে বৰকে যাবলে দিবলে মন কৰা নাছিল ইমান ৰাতিপুৱাই, পিছে আমাৰ আকূতিভৰা চাৱনি দেখি তেঁও যাবলৈ দিছিল, সোমাই গৈছিলো সেই ডাঙৰ গেইটখনেৰে, প্ৰকাণ্ড চৌহদটোলে, য’ত আছিল আমাৰ বাবে এখন নেদেখা পৃথিৱী, সুন্দৰ চৌহদ, পাহাৰৰ দাঁতিতে লাগি আছে আশ্ৰমখন, ধুনীয়া যথেষ্ট ধুনীয়া, ডাঙৰ ডাঙৰ গছ আছে যদিও অত্যন্ত পৰিপাটি, পাহাৰী টিলাটোৰ ওপৰত ধুনীয়াকৈ সজোৱা কেইবাটাও সৰু ডাঙৰ ঘৰ, আমাৰ নাম ঠিকনা লিখি লৈ আমাক পৰিচালক বাইদেউ গৰাকীয়ে লৈ গৈছিল সেইখন নতুন পৃথিৱীলৈ, মাক দেউতাক বিহীন এজাক শিশুৰপৰা কিশোৰৰ ওচৰলে, বিস্ময় আছিল আমাৰ মনত, তেঁওলোকৰ বাবে নতুনত্ব একো নাছিল আমি যোৱাটো, তেনেকৈ গৈয়েই থাকে বহুত মানুহ তালে, কিন্তু আমি অসহজ হৈছিলো পৰিৱেশটোত, আগতে কেতিয়াও গৈ পোৱা নাছিলো কোনো অনাথ আশ্ৰম । বাইদেউগৰাকীয়ে আমাক দেখুৱাবলে লৈ গৈছিল ল’ৰাহঁতৰ খেলা ঠাই, পঢ়া ঠাই, খোৱা ঠাই । বেয়া লাগিছিল দেখি ল’ৰাবোৰক, সকলো সুবিধা পায়ো যে মৰমৰ মাকজনীক অথৱা চেনেহৰ দেউতাকক নাইপোৱা কোনোদিন,বাইদেউৱে কিমান চাব? তেঁওলোকে পঢ়াশুনা কৰিছিল, আমাক পাই ভাল পাইছিল সিহঁতে, পিছলে আমাক মাতিছিলো ৰাস্তাই ঘাটে। আমি উভটি আহিছিলো, পুৱাৰ ভাললগাখিনি গধুৰ যেন লাগিছিল, মনত ঢেৰ সংকল্প লৈ উভটি আহিছিলো আমাৰ প্ৰিয় ঘৰখনলৈ

ক্ৰমশঃ