জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড-১০

ভাৰাক্ৰান্ত হৈছিল মন আৰু শৰীৰ সিদিনা, সেই বিষাদৰ নাম নাছিল, বাৰে বাৰে এটাই কথা আহিছিল মনলে মা – দেউতাবিহীন জীৱনটো কেনে হ’ব পাৰে! কেনেকৈ দিনটোত এবাৰলৈও মা বুলি নোকোৱাকৈ নমতাকৈ থাকে সিহঁত ! এইবোৰৰ মাজত বৈভৱীয়ে পাহৰিয়ে গৈছিল হোষ্টেলত বস্তুবোৰ থ’বলে যোৱাৰ কথা , সিদিনাখনেই মণি বায়ে কৈ পঠাইছিল তাইক সোনকালে যাবলে আৰু পিছদিনা ডিম্পীবাকো বিভাগতে সুমনদাৰ লগত গৈ লগ কৰি কৈ থৈ আহিছিল যাম বুলি ক’বলে ,নহ’লে কি ঠিক! আৰু পিছুৱাই যাব পাৰে ইফালে টকা পইচাৰ কথাও আছে। গতিকে সাতে সোতৰই মিলাই ডিচেম্বৰৰ আৰম্ভণিতেই তাই গুচি যাবগে মৰমৰ লংকেশ্বৰখনৰ পৰা, আহি থাকভ ইহঁত কেইজনী থকালৈকে ,উপায়তো আৰু নাই , ইয়ালে অহাৰ আগত য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ হোষ্টেলত থকাৰ যি দুৰ্বাৰ হেঁপাহ আছিল, সেইয়াযেন ক’ৰবাত মোলান পৰি গ’ল , ন যযৌ ন তস্থৌ অৱস্থা মনৰ। পিছে মনৰ দোষ নাছিল, দোষ আছিল বয়সৰ, দোষ আছিল পৰিৱেশৰ , এই দোষ খণ্ডন কৰিব পৰা যাব, আহি থাকিব লংকেশ্বৰলে , কোনো নাথাকিলেও আহিব । মনটোৱে যেন প্ৰবোধ পাইছিল, যাবলৈ সাজু হৈছিল লগতে সাজু হৈছিল নিবলগীয়া বস্তু বাহিনীবোৰো, সেইদিনা মাত্ৰ বস্তু থ’বলৈহে যোৱাৰ কথা, নৱেম্বৰৰ বাকী থকা দিনকেইটা ইয়াতেই থাকিব , ঘৰতো একো নক’ব ছাগে, সেইমাহৰ ভাড়া দিয়া হৈছিলেই যিহেতু। আবেলিলৈ কোনেও কাকো মাতবোল নকৰাকে বৈভৱীৰ বস্তুবোৰ সামৰিছিল , তাই ওলাইছিল যাবলে, দুযোৰমান কাপোৰ , কিতাপ আৰু কম্বলখনৰ বাহিৰে গোটেই বস্তুবোৰ বান্ধি লৈছিলে , কাৰণ বাৰে বাৰে অটোভাড়া কৰি নিব নোৱাৰে তাই । খালী হৈ গৈছিল চুকৰ বিচনাখন, থকাকেইদিন গোটেইকেইজনী একেলগে শুব , গতিকে তিনিখন বিচনা গোটাই এখন ডাঙৰ বিচনাও ৰেডী হৈ গ’ল তাই যোৱাৰ আগতেই ।

যাবলে মন আছিল গোটেইকেইজনীৰে, কিন্ত্ত অটোখনত বস্তুৰেসৈতে যেনেতেনে দুজনীহে যাব পাৰি, তাতে হোষ্টেলৰ কথা, গোটেইসোপা গ’লে চিনিয়ৰে বা কি কয়, গতিকে তাইৰ লগত পলিহে ওলালে , ওলাই যাঁওতে চাব পৰা নাছিলো অভিজ্ঞানীহঁতৰ ফালে,পিছফালৰ মেছলে , বুজাব নোৱাৰা এটা সম্পৰ্ক, গঢ়ি উঠিছিল সিহঁতৰ মাজত, কোনে কি কয় অথৱা কি ভাবে কোনেও চিন্তা কৰা নাছিল , এটাই জানিছিল সিহঁতে বেয়া একো ভবা নাছিলো। অটোখনত বস্তুবোৰ উঠাই থাকোঁতে মূক হৈ পৰিল তাই , ভৰিদুটা ডাঙিব নোৱাৰা যেন লাগিছিল উঠিবলে, গুচি গৈছিল , কেনেকৈ কেতিয়া হোষ্টেল পাইছিলগে গমেই নাপালে । এনেই অটো হোষ্টেলৰ মেইন গেইটৰ আগলৈকে যোৱা মানা অছিল কিন্তু নতুনকে অহা মাইনাবোৰে বস্তুৰ কাৰণে নিব পাৰিছিল , ভাড়াটো সিদিনা পলিয়েই দিলে । বস্তুবোৰ নমাই বৈভৱীয়ে ইফালে সিফালে চালে , সেই একেই বুকুৰ ঢুকঢুকনি, একেই চুচুক চামাক, একেই ক’লৈ যাওঁ গোপাল ক’লৈ যাঁও কৃপাল অৱস্থা। গেইটখন লাহেকৈ ঠেলা মাৰি সোমাই গ’ল দুয়োজনী , নাৰ্জীবোৰ আৰু থোপাথোপে ফুলিছিল, নৱেম্বৰৰ ঠাণ্ডাতো গাটো কিবা গৰম গৰম লাগিছিল, হ’ল্ডলটো তাইৰ আৰু পলিৰ হাতত, ট্ৰাংকটো গেইটৰ মুখতে, আৰু কোনোবা আহিছিল হ’বপাই, তলত আছিল কিছু বস্তু। ট্ৰাংকটো কটনলে পঢ়িবলে আহোঁতেই আনি দিয়া দেউতাই, তাত দেউতাৰ সুন্দৰ হাতৰ আখৰেৰে লিখা আছিল অসমীয়াতে – বৈভৱী বৰা, সংস্কৃত বিভাগ, কটন মহাবিদ্যালয়

সলনি হ’ল তাইৰ সেইদিনাৰপৰা কটন কলেজৰ সেই সপোনৰ ঠিকনা,এতিয়া হেঁপাহৰ জালুকবাৰী হ’ল। দুখ শোক সকলোবোৰ পাহৰি তাই খুউব নাৰ্ভাছ হ’ল , হোষ্টেললে যেন আদৰণি জনাইছিল দুয়োকাষৰ থোপাথোপে ফুলি থকা নাৰ্জীবোৰে, মাজে মাজে দুজোপামান গোলাপ, বাঁওহাতে বগা মচন্দা এজোপা , খৰিকাজাঁই দুজোপামান আৰু কিবাকিবি। ফুলৰ সৌন্দৰ্য উপভোগ কৰিব পৰা অৱস্থাত নাছিল সেই মুহুৰ্তত, এটাই চিন্তা কিবা কৰি 4th block পালেই হয় আৰু, উশাহটো চুটি হৈ গৈছিল, এনে লাগিছিল কোনোবা ওলাই আহক আৰু বচাওক। পলি অলপ স্মাৰ্ট , তাতে তাইৰ নিজৰ হোষ্টেলো নাছিল গতিকে অলপ বেফিকৰ দেখুৱাইছিল যদিও ভিতৰিযে তাইৰ বুকুতো ডবা বাজিছিল বৈভৱীয়ে বাৰুকৈয়ে বুজিলে । গেইটৰপৰা দুৱাৰমুখৰ ষ্টেপটো পোৱালৈকে এযুগমান সময় যেন লাগিছিল, কোনো নাছিল বাহিৰত, হয়তো আঘোণমাহৰ উমাল নিহালিৰ তলত আছিল বহুতো আৰু নহ’লে বন্ধ কাৰণে ওলাই গৈছিল। দুৱাৰখন যথেষ্ট ডাঙৰ , দহফুটমান বহল হ’ব, সোমায়েই বাঁওহাতে ওপৰলে উঠি যোৱা চিৰি, চিৰিৰ তলতে হৈ যোৱা সৰস্বতী পূজাৰ ধুনীয়াকে ৰখা মূৰ্তি এজনা, তলত দুটা ব্লক 1st , 2nd ওপৰত দুটা 3rd , 4th block । সন্মুখৰ ফালে একেই এখন ডাঙৰ দুৱাৰ, এক পাল্লা জপোৱা আছিল, আগত হাত মুখ ধোৱা বেচিন দেখি সেইটো ডাইনিং হল হ’ব পায় , সৰস্বতী মাৰ মুখৰ আগতে থপচকে হ’ল্ডলটো পেলাই দুইজনী মণিবাৰ ৰূমলে বুলি গ’ল , বাৰ ৰূম 2nd block ত, দুৱাৰমুখত ঢেৰ চেণ্ডেল, সিহঁতৰ পৰিধানত চেলোৱাৰ কামিজ with দোপাত্তা( তেনেকৈয়ে কোৱা হৈছিল হোষ্টেলত) জিনাক্ষিৰ লগত আহোঁতেই নোকোৱাকৈয়ে বহু কথা বুজি গৈছিল বৈভৱীয়ে , ৰূমৰ দুৱাৰ খোলাই আছিল যদিও দুৱাৰত লাহেকৈ টোকৰ দিলে তাই , কেইবাগৰাকীও চিনিয়ৰে আড্ডা দি আছিল বন্ধৰ বাবে, ভিতৰৰপৰা কোনোবাই চিঞৰিছিল come in , মণি বা নাছিল সেইগৰাকী , কোন মনতো নৰ’ল , কেইবাগৰাকী চিনিয়ৰৰ সন্মুখত তেনেই জঁই পৰি গৈছিল তাই , পৃথিৱীৰ সমস্ত নিষ্কলুষতা আৰু সৰলতাই মুখত থূপ বান্ধিছিলহি যেন একোৱেই নাজানে পৃথিৱীৰ জটিলতা, একেবাৰেই আজলী মাইনাজনীৰ নামেই বৈভৱী । বহি থকাসকলে পাত্তা দিয়া নাছিল, যেন কোনো নাইয়েই সন্মুখত, মণিবায়েও সিদিনা আগতে নিদিয়া গহীন অকণ দিলে, আচলতে দিবলগীয়া হৈছিলো, প্ৰিফেক্ত আছিলযে, তাতে লগত কেইবাগৰাকীও চিনিয়ৰ, প্ৰথমদিনাই লাই দিলে জুনিয়ৰযে মূৰৰ ওপৰত উঠিব ।

সেইদিনাৰপৰাই থাকিবিনেকি সুধিছিল মণিবায়ে, তাই ডিচেম্বৰৰ প্ৰথম সপ্তাহতে আহিম বুলি ক’লে , এনেইও নৱেম্বৰ শেষ হ’বলে দুদিনমানহে বাকী আছিলগে, মণি বায়ে ওপৰলে গৈ ৰূম নং 44 ত বস্তুবোৰ থ’বলে ক’লে আৰু যাঁওতে আকৌ লগ কৰি যাবলে ক’লে লগতে ৰূম নং ৫২ ত asstt. prefect জীনা দেৱীক লগ কৰি যাবলে ক’লে। ৰূমটোৰপৰা ওলাই আহিহে বতাহ অকণ পোৱাৰদৰে লাগিছিল, পলি ৰৈয়ে আছিল, একো নোকোৱাকৈ হ’ল্ডলটো লৈ উঠি গ’ল সিহঁত 4th block ৰ ৰূমনং ৪৪ লৈ, চিৰিৰে উঠিয়েই সোঁহাতে ঘুৰি ক’ৰিড’ৰটোৰে সোমায়েই বাঁওফালে ৰূম নং ৪৪ । দুৱাৰ খোলা আছিল, কিন্তু ৰূমত কোনো নাছিল, কি কৰিব ভাবি পোৱা নাছিল তাই , লগে লগে জিনাক্ষিৰ ৰূমলে চালে , দুৱাৰ বন্ধ, মাতিবলেও অলপ ভয় লাগিছে, কোন বা আছে! অগত্যা ৰূম নং ৫২ ৰ ফালে ঘুৰিলে তাই , ভাগ্যে ৰূমটো খোলা আছিল আৰু কোনোবা এগৰাকীয়ে গুণগুণাই থকা যেন লাগিল। আকৌ বুকুত মৰসাহ বান্ধি টোকৰ দিলে , গহীন কণ্ঠেৰে সোমাই আঁহা বুলি ক’লে, সোমাই গ’ল দুয়োজনী, এখন খালী বিচনা , এখন পাৰি থোৱা আছে, এগৰাকীয়ে চাহ বনাই আছে আৰু আন এগৰাকী বহি আছে। চাহ বনাই থকা শকত বাগৰাকীয়ে বহিবলে ক’লে, মণিবাৰ ৰূমত নোপোৱা সাহকণ ইয়াত পালেও নবহিল তাই , কোনগৰাকী জীনা বা ধৰিব নোৱাৰিলে, বহি থকা গৰাকীয়ে মুখ ঘুৰাই চালত দেখি মনটো ভাল লাগিল, এইয়াচোন তাইৰ ডিপাৰ্টমেণ্টৰ গায়ত্ৰীবা, অত্যন্ত ধীৰ স্থিৰ আৰু শান্ত। তাৰমানে ইগৰাকী বা জীনাবা। গায়ত্ৰীবাক মাত লগাই জীনাবাক বিৱৰি ক’লো কথাখিনি, তেতিয়ালৈ ডিম্পীবা ৰূম পাইছিলহি, দুয়োগৰাকীয়ে আমাক ৰূমনং ৪৪ লে লৈ গ’ল। ডিম্পীবাক কেইবাদিনো ডিপাৰ্টমেণ্টত দেখিছো যদিও তেনেকৈ মাতি পোৱা নাই, এক অদ্ভূত গাম্ভীৰ্য আছিল বাৰ মুখত, খুউব ধুনীয়া, মৃদুভাষী , ওখপাখ , ক্ষীণাংগী । মুখত শিশুৰ সৰলতাভৰা হাঁহিৰে আমাক অভিবাদন জনালে, ডিপাৰ্টমেণ্টত লগ পোৱা সেই গহীন মুখৰ মাতিবলে মন নকৰা বাজনী নাছিল, এইজনী আছিল অন্য এক ডিম্পীবা, জুনিয়ৰক মূৰত উঠাবপৰা ডিম্পীবা,চকু মুখত কিবা এক কাৰুন্যতা গোটেই সংশয়বোৰ শেষ হৈ গৈছিল তিনিওগৰাকীকে লগ পায়, চাহ খুৱাইছিল আমাক, জীনাবাই বিস্কুট লৈ আনিছিল, জীনাবা অসমীয়াৰ, জীনাবাৰ ৰূমলেও কোনোবা এগৰাকী সোনকালেই অহাৰ কথা। ডিচেম্বৰৰ প্ৰথম সপ্তাহতে আহিম বুলি ক’লো, ডিম্পী বা কিন্তু ডিচেম্বৰত ঘৰত থকাৰ কথ ক’লে, কিয় জানো ভাল লাগি গ’ল মনটো…তাৰমানে মই ডিচেম্বৰত নাহিলেও হ’ব, অকলে থাকিব নোৱাৰিমযে! মইও সাহস পাই বা আহিলে আহিম বুলি কৈ আহিলো। জীনাবা গায়ত্ৰীবা ডিম্পীবাক পাই ভাল লাগি আহিছিল, আহোঁতে মণিবাৰ ৰূমত সোমাই আহিলো, এইবাৰ মণিবা আধাঘণ্টাৰ আগৰ মণিবাজনী নাছিল, দুইজনীকে বহিবলে ক’লে যদিও আমাৰ দেৰি হ’ব বুলি গুচি আহিলো, মণিবায়ে যিমান পাৰ সিমান সোনকালে আহিবি বুলি কৈ পঠিয়ালে। আমাৰ মনত কেনে আনন্দ মিলিছিল তেতিয়া, এতিয়া হয়তো বুজাব নোৱাৰিম।

ঘুৰি আহোঁতে সৰস্বতীমাৰ আশীৰ্বাদ লৈ আহিলো, ওলাই আহোঁতে আকৌ মনত পৰিল ভূপেনৰ কথা, পলিক দেখুৱাবপৰা হ’লে ভূপেনক। পিছে ভূপালীয়েচোন নিজেই চিনি নাপায় ভূপেনক। AT 9 লে তেতিয়া নামি আহিছিল উদ্যম, অফুৰন্ত উৎসাহ, সন্ধ্যা লাগিবৰ হৈছিল, বহুতো ল’ৰাই ভলীবল খেলি আছিল, বহুতো বাহিৰত। খেলি থকাৰপৰাই কোনোবাই চিঞৰিলে অ’ মাইনা লংকাৰ সংবাদ কি? কোনোবা চিনাকি আছিল ছাগে আমাৰ। আমি লংকেশ্বৰত থাকোঁ বুলি জানিছিল। সেইদিনা উত্তৰ দিয়া নাছিলো, মনত যে এক অজান ভাৱ, কিহৰ বুজি পোৱা নাছিলো,কোনো দৌৰি অহা নাছিল সিদিনা দিলীপ দৌৰি অহাৰদৰে প্ৰপৌজ কৰিবলে, হয়তো সন্ধ্যা লগাৰ বাবেই। আৰু কিবাকিবি জোকাইছিল, দুটা ল’ৰা গেইটখনৰ খুটাদুটাত বহি আছিল, আমাক নোজোকালে, কিবা ভাৱত মগন ছাগে, বিহুনাম ভাঁহি আহিছিল লগতে কোনোবাই বাঁহী বজাইছিল, ইয়াতো সেই একেই সুৰ একেই হাঁহি একেই উৎসাহ। দুইজনীয়ে কথা পাতিলো থাকি বেয়া নালাগিব ছাগে। ঘুৰি আহোঁতে মাৰ্কেটতে ৰুবুলক লগ পালোঁ, কিবা জেৰক্স কৰিবলে আহিছিল । ভাল লাগিল ,মনটো সঁচাকৈয়ে ভাল লাগিল , আৰু এমাহ যে আমি একেলগে লংকেশ্বৰত কটাব পাৰিম। আহোঁতে আমি তিনিওটা একেলগে বাছত আহিলো, আহোঁতে ৰুবুলক কৈ আহিলো পুৱাৰ কাহিনীবোৰ, অনাথ আশ্ৰমৰ কাহিনী। এদিন একেলগে যোৱাৰ কথাও ক’লে আমাৰ লগত। পিছে যোৱা নহ’ল কেতিয়াও একেলগে অনাথ আশ্ৰমখনলে।

সন্ধ্যা প্ৰায় লাগিবৰে হৈছিল , আমি দুইজনীয়ে পাচলিদাদাৰপৰা( পলিয়ে দিয়া নাম ) পাচলি ল’লো, ৰুবুল লগে লগেই থাকিল, সদায় খোজাৰদৰে সিদিনা ধনিয়া আৰু জলকীয়া এনেই খুজিবলে লাজ লাগিল, পিছে পাচলিদাদাই ভৰাই দিছিল দুমুঠি ধনিয়া আৰু কেইটামান জলকীয়া। অভিজ্ঞানীহঁতকো তাতেই দেখিলো, নতুনকে দেখাৰদৰে কিবা লাজ এটাই গালে মুখে চুই গ’ল, অভিজ্ঞানী গোটেইকেইটাই আছিল তেতিয়া তিৰুপতি,মহাদেৱ,টমাছ,জয়ন্ত,শুভাশীষ,অৰূপদা,ঘোষবাবু। ৰুবুলেও হিৰণ্যক লগ পালে, গোটেইবোৰকে তাতে এৰি আমি আমাৰ প্ৰিয় দ্বিতীয়খন ঘৰ পাইছিলোগে। য’ত তিৰুৱে লৈ ৰৈ আছিল এক অন্য কাহিনী, কবিতাৰ কাহিনী, অমৃতাৰ প্ৰেমত পাগল হৈ কবিতা লিখা প্ৰেমিক কবিৰ কাহিনী। ৰূমটো নতুন লাগিল, বৰ ভাল লাগিল, দেৱাশ্ৰীও আহি পাইছিল তাৰাক লগ ধৰি, অপাৰ আনন্দময় পৰিৱেশ এটা ৰৈ আছিল সিদিনা।

ক্ৰমশঃ