জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ১৫

মাৰ্কেটৰ ফেৰেঙনি মেলা আঁহতজোপাই দুহাত মেলি আদৰণি জনাইছিল সেই সেন্দুৰীয়া পদূলিয়েদি সোমাই যোৱা RCC 4 হোষ্টেললৈ, জীৱনৰ চৰম সুখৰ সময়খিনিলৈ। প্ৰণৱদাক কৈছিলে তাই সেইটো হেষ্টেলত চিট পোৱাৰ কথা, আশ্বাস ভৰা মাতেৰে দাদাই কৈছিল সেই হোষ্টেলৰ গৰিমাৰ কথা, তেঁওলোকৰ হোষ্টেলৰে থকা সুসম্পৰ্কৰ কথা । তাইৰ মন গৈছিল হোষ্টেলটো চাই অহাৰ, মনৰ কথা হয়তো কোনোবাই শুনিছিল , তেনেতে জীনাক্ষিক লগ পাই ভালেই পাইলে যদিও তাইৰ ৰূমলে আলহী হৈ যোৱাৰ সাহসকণ নাই তেতিয়া, জুনিয়ৰযে । পিছে একান্তই অন্তৰৰ ইচ্ছা কেতিয়াও বিফলে নাযায় বুলি বুজা হোৱাৰ দিনাৰে পৰা ৰখা বিশ্বাসে সিদিনা আকৌ ইয়াৰে যোগাত্মক ৰূপ প্ৰকাশ কৰিলে , জীনাবাক পালে তাই , জীনা বায়ে কিবা অলপ ফৰ্মেলিটিজ আছে বুলি কোৱাত অকণো বেয়া নাপালে আৰু বাৰ পিছে পিছে জীনাক্ষি , পলিৰ লগত গৈ থাকিল সেই সুখৰ ঠিকনাৰ অভিমুখে । কাৰো মুখত একো কথা নাছিল , বা ও আগে আগে গজগামিণীৰ দৰে গহীন খোজেৰে গৈ আছিল চিনিয়ৰৰ মুখাখন পিন্ধি । এইবাৰ পিছে সেই বুকুৰ ঢুকঢুকনিটো আগতকে কম যেন লাগিছিল , জীনাক্ষিৰ ৰূমমেট নাছিল সেইদিনা , তাইৰ ৰূমতে বহি কৰিবলগীয়াখিনি কৰি গুছি গৈছিল সিদিনা সেই পুৰাতন হেঁপাহটো লৈ , জালুকবাৰীত য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ হোষ্টেলত থকাৰ হেঁপাহটো লৈ । লংকেশ্বৰখন আপোন হৈ পৰিছিল যদিও থাকিবলে লোৱাৰ দিনৰেপৰা এৰিব লাগিবই বুলি মানসিক ভাৱে প্ৰস্তুত আছিলেই তাই , সিদিনাখন হোষ্টেলৰ সেই আবেলিটোৱে লংকেশ্বৰ এৰিব পৰাকৈ মনক অলপ প্ৰবোধ দিলে ।

হোষ্টেল কেম্পাছৰ মেইন গেইটখনৰ পৰা ওলাইয়েই RCC 5 girls hall ৰ গাতে লাগি আছিল এখন ডাঙৰ পথাৰ, আচলতে এই পথাৰখনৰ মাজেৰেই এই সেন্দুৰীয়া বাটটো আছিল । তেতিয়া মেটেকাফুলৰ বতৰ , ডিচেম্বৰৰ সেই আবেলিটো মেটেকা ফুলখিনিয়ে অধিক মনোমোহা কৰি তুলিছিল , বেঙেনাবুলীয়াকে জাপ পাতি ফুলিছিল মেটেকাবোৰ , মাজে মাজে গুলপীয়া গুলপীয়া ভেট ফুলৰ মেলা , মেটেকানিও যে ইমান ধুনীয়া হ’ব পাৰে , ইমানযে ৰং বিলাব পাৰে , সিদিনা ভালকৈয়ে অনুভৱ কৰিব পাৰিছিলো । বাটটোৰ এহাতে মেটেকাৰ ভৰ যৌৱন আনহাতে যৌৱনোচ্ছল ডেকাহঁতৰ হোষ্টেল AT 9 বয়জ্ হল । ওভটনি বাটত সিদিনাও আছিল ভূপেন সন্ধানী চকু, দেখা নাছিল তাক , পিছে কোনোবাই চিঞৰিলে ” অ’ আইনষ্টাইন মাইনা নতুনকে আহিছানেকি ??” আইনষ্টাইন ? বুজিবলে সময় একচেকেণ্ডো নালাগিছিল , আইনষ্টাইন মাইনা যে অইন কোনো নহয় , আইনষ্টাইন মাইনা বৈভৱীয়েই । কি কয় AT 9 বাসীয়ে ! ক’ত পায় ইমান ক্ষিপ্ৰতা চিন্তাত ! কেনেকৈ পাৰে ইমান ধুনীয়াকে , মনত ৰৈ যোৱাকে কাৰোবাক জোকাবলে ! AT 9 ৰ সন্মুখেৰেই কেঁকুৰিটো ঘুৰিয়েই মাৰ্কেটমুখী ৰাস্তাটো , সেইখিনিলৈকে মুখত , মনত জুনিয়ৰৰ সমস্ত সৰলতা , তাৰপিছত নোৱাৰিলে সিহঁতে নিজকে ৰখাব, দুইজনীয়ে মুখ টিপি হাঁহিব পৰা নাছিলে , হাহাকৈ হাঁহিহে সিহঁতে শান্তি পালে । তাইৰ এই চুটি জপৰা চুলি কেইডালেই আইনষ্টাইন বনাইছিল , সঁচাই কল্পনা কৰি চালে তাই নিজকে আইনষ্টাইনৰ ৰূপত , হাঁহি ৰখাব নোৱাৰিলে । এই চুটি জপৰা চুলিকেইডালৰ অধিকাৰিণীজনী সিদিনা নতুন নামেৰে নামাংকিত হ’ল , এনেই অভিজ্ঞানীহঁতে দিয়া পুৰণি নামটো আছিল সাঁই বাবা , কোনটোক এৰোঁ কোনটোক ধৰোঁ লাগিল , তাইৰ বাবে যে দুয়োটা নামেই আপোন হৈ পৰিল । পলিয়ে সিদিনা ৰূমত ঠিক ৰগৰ উঠালে আইনষ্টাইন / সাঁই বাবা বনাম বৈভৱী ।

নতুন বছৰ আহিছিল, নতুন বছৰৰ উলাহে সকলোকে উতনুৱা কৰাৰ সময়তে মোক পুনৰ সেই বুকুৰ বিষটোৱে আমনি কৰিছিল , এই বিষ বিচ্ছেদৰ , দুমাহে মৰমে আৰু গাঢ় কৰা বন্ধুহঁতৰ লগত এৰা এৰি হোৱাৰ বিষ , এনেকৈ কেতিয়াও লগ নোপোৱাৰ বিষ …বুকুখন গধুৰ হৈ পৰিছিল , একেই নাম নজনা দুখটোৱে ভাৰাক্ৰান্ত কৰিছিল । লংকেশ্বৰৰ সময়খিনি পলকতে যেন শেষ হৈ গৈছিল ।

তাৰমাজতে আমাৰ পৰঠা খোৱাৰ নিমন্ত্ৰণ আহিছিল ডিচেম্বৰৰ শেষ দেওবাৰটোত অভিজ্ঞানীহঁতৰ হোষ্টেললে , নিমন্ত্ৰণী দিছিলহি টমাছে নিজেই ৰূমত আহি , লগত সিদিনা গহীন আছিল, পলিৰ গহীন। সিদিনাও গহীন গহীন হৈয়ে থাকিছিল পিছে । পিছদিনা অভিজ্ঞানীহঁতৰ দেওবৰীয়া পৰঠা খাবলে অকলে যাবলে বেয়া লাগিছিল , ঘৰৰ মালিক দাদাক জনাইছিলো তালে যাম বুলি , ক’ৰবাত গ’লে দাদাক জনাই যোৱাটো সিহঁতৰ নিয়ম আছিল , আপত্তি কৰা নাছিল তেখেতে , গতিকে চিন্তা কৰা নাছিলে যাবলে। অভিজ্ঞানলে লৈ গৈছিল পলিৰ ককায়েক জয়ন্তই , জয়ন্তৰো ভালেই লাগিছিল ছাগে ৰূপহী গাভৰুজাকৰ লগত যাবলে পাই ।

অভিজ্ঞানীহঁতে গান শুনিছিল আৰু শুনাইছিলো , গতিকেই অভিজ্ঞানীহঁত সিহঁতৰ ৰূমলে যাঁওতে খালীহাতে গৈছিল যদিও ৰূপহীহঁতে কিন্তু অভিজ্ঞানী বন্ধুকেইজনলে বন্ধুত্ব আৰু নতুন বছৰৰ অভিজ্ঞান স্বৰূপে তেতিয়াৰ জনপ্ৰিয় ‘বন্ধু’ নামৰ এখন কেছেট উপহাৰ লৈ গ’ল , অভিজ্ঞানী বন্ধুহঁতে বৰ আগ্ৰহেৰে ল’লেও । সিদিনাখন কোনেও লাজ কৰা নাছিল তিৰুৰ বাদে, পৰঠা আহি পাইছিল , বেচেৰাহঁতে নিজৰ ভাগৰ পৰঠা খুৱাইছিল , কি জুতিত দেওবৰীয়া পৰঠা খাইছিল ল’ৰাকেইটাই খাইহে গম পালো , চামৰাৰ দৰে টান আৰু লিকটীয়া পৰঠা কেইটা চোবাই চোবাই শেষ কৰিব পৰা নাছিল যদিও ঘুগুনিখন বৰ সোৱাদলগা আছিল , দেৱাশ্ৰী আৰু অমৃতাৰ দুখ লাগিছিল ল’ৰাকেইটালে টান টান পৰঠা খাব লাগে বুলি । দুইজনীয়ে তেঁওলোকক মাতি থৈ আহিছিল তাহাঁতে বনোৱা মুখত দিলেই পমি যোৱা , ফুলা ফুলা লুচি আৰু গৰম গৰম গুটি আলুৰ ভাজি খাবলে । লাহে লাহে সবেই লংকেশ্বৰ এৰিব বুলি গম পাই দুখ লাগিছিল ছাগে ল’ৰাহঁতৰ , মুখেৰে নক’লেও চকুত ধৰা পৰিছিল সেই বেয়া বুলি ভবা ভাল অভিজ্ঞানীহঁত , যাৰ বন্ধুত্বই আজন্ম আচ্ছন্ন কৰি ৰাখিব পৰাকে বিশ্বাস দিছিল সিহঁতক ।

দুখ লাগিছিল পিছফালৰ মেছৰ ল’ৰাকেইটাৰো , হিৰণ্য ৰুবুলো যাবলে ওলাইছিল তাৰপৰা , হিৰণ্যই RCC 4 hall আৰু ৰুবুলে বৈভৱীহঁতৰ একে কেম্পাছৰে AT 8 boys hall ত ছিট পাইছিল , হোষ্টেললে যাবগে বুলি আচলতে কোনো দুখী হোৱা নাছিল, দুখী হৈছিল সেই পৰিৱেশটো এৰিবলেহে , এইকণ ঠাই এৰি গ’লেই যে পাহৰণি হৈ যাব মহাদেৱ – পাৰ্বতী , মহাদেৱ পাৰ্বতীৰ সেই বিশেষ গীতটো ‘ মহাদেৱ কেনি গ’ল নাই বাতৰি / চুলি মেলি বহিলে বৈভৱী ‘….. , তিৰু – তিৰুপতি , পলি – গহীন আৰু পাহি , ৰুলিৰ সেই মধুৰ মনভৰা জীয়া জীয়া কাহিনীবোৰ। তথাপিও সময় আৰু পৰিস্থিতিৰ আহ্বানে বাধ্য কৰিছিল সকলোকে, জীৱনটো সজাই পৰাই লোৱাৰ লগতে ঘৰখনকো সকাহ দিয়াৰ দায়িত্বখিনি বুজাৰ বয়স হৈছিল তেতিয়া , গতিকেই মনটোকো সম্বৰণ কৰিবলে শিকিছিলো , শিকিছিলো জীৱনক ভাল পাবলে আগতকৈও বেছি ভালকে । লংকেশ্বৰে বহুত দিলে , লংকেশ্বৰ মনৰ মনত ৰৈ গ’ল সঁচাকৈয়ে ।

৩১ ডিচেম্বৰ ২০০৩ আৰু ১ জানুৱাৰী ২০০৪ দুয়োদিনেই বন্ধ আছিল যদিও সেইবাৰ ঘৰলে যোৱা নহ’ল তাইৰ , ৰৈ গৈছিল লংকেশ্বৰতে নতুন বছৰক আদৰিবলে , আৰু যে কেতিয়াও তেনে এটা পৰিৱেশ নাপাঁও সকলোৱে বুজি উঠিছিলোহঁত , পুৰণি বছৰটোৰ লগতে নিজকে তাৰপৰা বিদায় দিবলে সাজু হৈছিল সিহঁত । ৩১ তাৰিখে সবেই মেখেলা চাদৰ পিন্ধিলে দাদাহঁতৰ লগত একেলগেই ভাত খালে , সেই সাজেই আছিল তেঁওলোকৰ লগত খোৱা শেষ ভাতসাজ । আকৌ বুকুখন মোচৰ খাই উঠিছিল , খাব পৰা নাছিল কোনেও ভালকে, ৰাতি নাচিম বুলি আগৰেপৰা ঠেং জোকাৰি থকা আটাইকেইজনী সেই শীতৰ ঠেৰেঙা লগা ৰাতিটোত ঠৰঙা হৈ পৰিছিল , বুজাব নোৱাৰা , দেখুৱাব নোৱাৰা দুখে গোটেইকেইজনীক কোঙা কৰিছিল । অভিজ্ঞানীহঁতে খুউব ফুৰ্তি কৰিছিল , বৰ হিংসা লাগিছিল সেই বিন্দাছ ল’ৰাকেইটালে , পিছফালৰ মেছৰ হিৰণ্যই বাঁহী বজাইছিল , প্ৰথম দিনাই শুনা সেই কৰুণ সুৰটো আৰু কৰুণ হৈ বাজি উঠিছিল , বাঁহীৰ মাতত বুকুখন ভৰুণ হৈ উঠিছিল , দুখসোপাই হেঁচা মাৰি ধৰিছিল , অলপ পিছতে পিছে পুৰা বিহুত মতলীয়া হৈছিল সিহঁত ,ৰুবুল হিৰণ্যই অভিজ্ঞানীহঁতৰ লগত ৰাতি ১২ বজাত খিৰিকিৰ কাষলে আহি নতুন বছৰৰ শুভেচ্ছা জনাইলেহি সিহঁতক , সিদিনা বন্ধ খিৰিকি বন্ধ হৈয়ে থাকিল , মাথোঁ সহাঁৰি জনালে তেঁওলোকক । কিমান বেদনাদায়ক হ’ব পাৰে পুৰণিক বিদায় দি নতুনক আদৰি লোৱাৰ সেইদিনা যেন প্ৰথম অনুভৱ কৰিছিলো , চিৰাচৰিত প্ৰৱাহটোক নতুনকে সেইদিনাহে বুজি উঠিলে তাই , সেইয়াযে কেৱল বিদায় বন্ধু বুলি কোৱাৰ সময় নাছিল , সেইয়া আছিল ” আঁহা বন্ধু , নতুনক আদৰোঁ একেলগে ” বুলি কৰা আহ্বানৰ সময় । বাঁহীৰ সুৰক কৰুণৰপৰা দাৰুণ কৰি তোলাৰ সময় ……..

ক্ৰমশঃ