প্ৰাৰ্থনাৰ সুৰটোৱে মগজুৰপৰা বুকুলে উজাইছিল , গোটেই বাটচোৱা সেই একেতি ভকতিৰ সুৰে বুকুত গুণগুণাইছিল , মনটো অজান পুলকত পুলকিত হৈ উঠিছিল । মনে ভাবি লৈছিল দৃঢ়তাৰে য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ হোষ্টেলত নাথাকিলে এম এ পঢ়াৰ আনন্দই বা ক’ত ? গতিকে যাবগে তাই , নতুন আৱেগ নতুন অভিজ্ঞতাৰ সোৱাদ ল’বলে । মনে মনে গুণগুণাই উঠিল তাই আকৌ এবাৰ মগজুৰ অজানিতেই ” আদি নিৰঞ্জন ক্ষীৰোদ শয়ন…..”
অৱশেষত আহিছিল সেই আকাংক্ষিত দিনটো , ৮ জানুৱাৰীটো , লংকেশ্বৰক বিদায় দি হোষ্টেলত একেবাৰে থাকিবলে যোৱাৰ দিনটো । বৈভৱী ক্লাছলে গৈছিল সেইদিনাও , লংকেশ্বৰ এৰি সেইদিনাই যাবলে মন যোৱা নাছিল যদিও ডিম্পীবায়ে আহি সোধাত কিয় জানো এবাৰো নাযাঁও বুলিব নোৱাৰিলে তাই , তেতিয়ালে হোষ্টেললে তিনিবাৰ গৈছিল তাই , মায়া লাগিছিল গোটেই পৰিৱেশটোলে , তাতে ডিপাৰ্টমেণ্টৰে চিনাকি চিনিয়ৰ গায়ত্ৰী বা , জুৰিবাহঁতো আছিল আৰু সবতকে ডাঙৰ সাহস কেইদিনমানৰ আগৰেপৰা থাকিবলে লোৱা অন্তৰংগ বান্ধৱী জীনাক্ষি অাছিলেই । গতিকে দেৰি কৰি নাথাকি লংকেশ্বৰ এৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈ পেলালে । বস্তু নাছিল বিশেষ লগত নিবলে , আগতেই পলিৰ লগত গৈ বেছিভাগ বস্তুৱেই থৈ আহিছিল । লাগতীয়াল কাপোৰ কেইসাজ , কম্বলখন আৰু কিতাপখিনি আছিল মাথোঁ গতিকে দেৱাশ্ৰীৰ বাদে ইহঁত দুইজনী যাবলে ওলাইছিল থ’বলে । পৰিৱেশটো থমথমীয়া হৈ পৰিছিল , মনবোৰ গোমা হৈছিল , বুকুৰ বিষটোৰ লগতে ঢুকঢুকনিটো দুগুণে বাঢ়ি গৈছিল , জীয়ৰী বিদায় দিয়াৰ পৰত ঘৰখনত যেনেকুৱা হয় ঠিক তেনেকুৱাই হৈছিল সিদিনা লংকেশ্বৰৰ সেই দুকোঠলীয়া ঘৰটোত । ঘৰটোৰ প্ৰতিখন দুৱাৰ খিৰিকিতেই যেন লিখা আছিল তাইৰ নাম , কেনেকৈ এৰি যাব সেইখন চোতাল , সেইটো পৰিয়াল , প্ৰতিটো উশাহে বাধা দিব খুজিও হাৰ মানিছিল সিদিনা , এৰি গৈছিলো মৰমৰ ঘৰখন , মৰমৰ মানুহবোৰ ।
ৰৈ আছিল RCC 4 , ৰৈ আছিল মাৰ্কেট । মাৰ্কেটৰ সেন্দুৰীয়া বাটটোৰে যেতিয়া অটোখন সোমাই গৈছিল তেতিয়া মনলে আহিছিল সেই পুৰণি প্ৰশ্নটো , দেউতাকক সৰুতেই সোধা প্ৰশ্নটো , জালুকবাৰীৰ নাম কিয়নো জালুকবাৰী হ’ল বুলি সোধা কথাটো ! দেউতকৰ উত্তৰটোৱে দিয়া হেঁপাহটো বুকুত উজোৱাৰ দিনৰে পৰা জালুকবাৰী বুকুৰ আপোন আছিল । মাৰ্কেটৰ শিলুৱা বাটটোৰে অটোখন গৈ গৈ কেম্পাছৰ ডাঙৰ গেইটখনেৰে সোমাই আমাৰ হোষ্টেলৰ গেইটখন পাইছিলগৈ । জিনাক্ষিয়ে ৰূমৰপৰাই দেখিছিল তাইক , নামি আহিব খুজিও অহা নাছিল দুৱাৰমুখৰ চিৰিত বহি থকা চিনিয়ৰকেইগৰাকীক দেখি । সিহঁত তিনিওজনীয়ে তিনিটা টোপোলা হেপো টেপোকে লৈ চিনিয়ৰকেইগৰাকীৰ কাষেৰেই পাৰ হৈ গ’ল , চিনাকিৰ ভিতৰত চিন্ময়ীবা আছিল , চিনিয়ৰৰ গাম্ভীৰ্যতা বজাই ৰাখি হাঁহিৰে প্ৰত্যুত্তৰ দিছিল মাতোতে । বাকী বহি থকা কেইগৰাকীয়ে যিটো চাঁৱনি দিলে , চাঁৱনিতেই বুজিলে তাই যে ” জুনিয়ৰ be careful “
চকুৱে মুখে ফুটি উঠা চিনিয়ৰ সকলৰ অভিব্যক্তিখিনি পলকতে পঢ়ি উঠি গৈছিল তাই মেইন দুৱাৰৰ বাঁওফালে থকা চিৰিৰে ফ’ৰ্থ ব্লকৰ অভিমুখে , ব্লকটোৰ ঠিক ওপৰতে লিখা আছিল ‘ 4th block , সমন্বয় ‘ বুলি । কোনে দিয়া নাম নাজানো , কিন্তু নামটো দেখিয়েই ভাল লাগিছিল , সিদিনা প্ৰথমবাৰৰ বাবে দেখিলে তাই নামটো । গৈ পাঁওতে ডিম্পীবা নাছিল , মই যাম বুলি জানিয়েই চাবি থৈ গৈছিল জীনাক্ষিৰ ওচৰত , নতুনকে চিনিয়ৰ হোৱা ডিম্পী বা ওলাই গৈছিল কৈশোৰৰে প্ৰেম ভৱেনদাক লগ কৰিবলে । ডিম্পীবা নহালৈকে ৰূমলে নগ’ল তাই , সকলোতে আগৰণুৱা বুলি নাম থকা বৈভৱী সিদিনা জুনিয়ৰ নামৰ খোলা এটাৰ ভিতৰত সোমাই পৰিল । ডিম্পীবা আহিছিল সোনকালে , সন্ধ্যা লগাৰ আগতেই আহি পাইছিল । জুনিয়ৰ ৰূমমেটক সন্ধ্যাৰ প্ৰাৰ্থনা আৰু চিনাকি পৰ্বলে প্ৰথম দিনা লৈ যোৱাৰ দায়িত্ব আছিল চিনিয়ৰ ৰূমমেটৰ , কৰিড’ৰটোৰ বাঁওফালে থকা তিনি নং ৰূমটোৱেই আছিল ৪৪ নং ৰূমটো ,তাহাঁতৰ ৰূমটো । ৰূমবোৰৰ ৰং আছিল পাতল সেউজীয়া , দুৱাৰবোৰত এক ভাল লগা নীলা , ৰূমবোৰ দুজনীয়া , দুৱাৰৰ দুফালে দুটা পকী আলমিৰা , দহ বাৰফুটীয়া ৰূমবোৰত দুযোৰকে বিচনা – টেবুল , টেবুলৰ কাষতে চাৰিপাল্লাৰ এখন খিৰিকী ।
ৰূমত সোমাওতেই টংটংকে বেলটো বাজি উঠাত ডিম্পীবায়ে সোনকালে তললে যাবলে ক’লে , জীনাক্ষিয়ে আগতেই কৈ থৈছিলেই কথাবোৰ , গতিকে তাইও দেৰি নকৰিলে । জপৰা চুলিকেইডাল বান্ধিবলে পাহৰি দোপাত্তা খন ধুনীয়াকৈ লৈ তললে প্ৰায় লৰ দি নামি গ’ল , ইতিমধ্যেই ছোৱালীবোৰ দেৱী সৰস্বতীমাৰ মুৰ্তিৰ আগত থিয় দিছিলহিয়েই , পিন্ধনৰ কাপোৰবোৰ দেখিয়েই গম পালে তাই কোনফালে থিয় দিব লাগিব , পাছলে কোঁচমোচ খাই চেলোৱাৰ ৱিথ দোপাত্তা পৰিহিত ছোৱালীকেইজনীৰ মাজৰে তাইও এজনী হ’লগৈ ।
জুনিয়ৰ চিনিয়ৰ সকলো প্ৰাৰ্থনা সভাত উপস্থিত থকাটো বাধ্যতামূলকেই আছিল , প্ৰিফেক্ট মণিবা ৰৈ আছিল । বেল পৰাৰ পিছতে সকলোৱে সমস্বৰে গাই উঠিল সেই বুকুলে উজোৱা প্ৰাৰ্থনাটো যিটো মোক জীনাক্ষিয়ে আগতেই শিকাইছিল , হোষ্টেললে নাহোঁতেই ……
দুশাৰীতকে আগবাঢ়িব পৰা নাছিল প্ৰথমদিনাই জুনিয়বোৰে , পিছৰখিনি সুৰ হৈ বাজি উঠিছিল কাণত । ইমান শুৱলা হ’ব পাৰে , ইমান হিয়াজুৰুৱা হ’ব পাৰে কেতিয়াও নোগোৱা প্ৰাৰ্থনাটো । প্ৰাৰ্থনা শেষ হোৱাৰ লগে লগেই কোনোবা এগৰাকীয়ে চিনিয়ৰৰ সেই বিশেষ সুৰটোৰে প্ৰায় চিঞৰিয়েই সবকে ডাইনিং হললে সোমাই যাবলে ক’লে । বুকুৰ ঢুকঢুকনিটো দুগুণে চৰিল , জীনাক্ষিয়ে ভয়ে ভয়ে কাণৰ কাষত কৈ উঠিল ” ঐ চুলি মেলি আহিলি কিয় ? মৰিব খুজিছ অহাৰ দিনাই ?” হে হৰি কি কৰিলে তাই ! এতিয়াচোন যাবও নোৱাৰে ওপৰলে উঠি …. ভয়ত হয়তো আৰু বুকুৰ ঢুকঢুকনিটো বাঢ়িছিল , তেনেতে আলফুলীয়া হাত এখনে তাইৰ হাতৰ মাজতে কিবা এটা দিলে , ডিম্পীবাই কোমল হাতৰ মাজত লৈ থকা উমাল ৰবৰ ডালে বুকুখন পলকতে পাতলাই দিলে , জপৰা চুলিকোচা টানকে পিছফালে বান্ধি ল’লে যদিও চিনিয়ৰ চকু এহালিৰ পৰা বাচি নগ’ল তাই ।
মণি বা সোমাই আহিল হাতত ৰেজিষ্টাৰখন লৈ , এফালৰপৰা নামবোৰ মাতি গ’ল , প্ৰথমতে ছিনিয়ৰ তাৰপিছতে জুনিয়ৰৰ নামবোৰ। জুনিয়ৰৰ নামৰ মাজত বৈভৱীৰ নামটো সিদিনা আছিল সকলোৰে বাবে নতুন , জিনাক্ষিৰ বাহিৰে বাকী লগৰ জুনিয়ৰ কেইজনীয়ে আঁৰচকুৰে চাই মুখৰ ভিতৰতে মৰা হাঁহিটোৰ প্ৰত্যুত্তৰো একেধৰণেই দিলে তাই । চশমা পিন্ধা সৰুফুটীয়া স্বৰ্ণালী বোলা ছোৱালীজনীৰ বাদে কাৰো নামেই মনত নৰ’ল সিদিনা তাইৰ ।
নষ্টালজীয়া 