জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ১৮

মণি বায়ে এফালৰ পৰা জুনিয়ৰবোৰক পৰিচয় দি যাবলে ক’লে, আগতেই অহা জুনিয়ৰেও নিজৰ পৰিচয় দি থাকিবলগীয়া হৈছিল বাৰে বাৰে যাতে নতুনকে অহাবোৰে চিনি পায় , সেইদিনা দহজনীমান আছিল জুনিয়ৰ , বৈভৱী যোৱাৰ দিনাই আৰু কেইবাগৰাকীও গৈছিল কাৰণ তেতিয়ালৈ প্ৰায় চুপাৰ ছিনিয়ৰসকলে ৰূম খালী কৰিছিলেই । সকলোৱে এফালৰ পৰা নিজৰ নামবোৰ কৈ যাঁওতে পৰিচয়ৰ অন্তত এক বিশেষ কিবা কৰিবলগীয়া হৈছিল অথৱা বিশেষ কিবা এটা কৰি কৰি নিজৰ পৰিচয় দিবলগা হৈছিল , নতুনকেইজনীয়ে একো ধৰিব পৰা নাছিল যদিও কেইদিনমান পুৰণি নৱাগতা কেইগৰাকীক দেখি কিবা অলপ বুজি পালে , এইটো আগতেও কৰি পাইছে বাৰু কলেজত ‘ Introduction with action ‘। বৈভৱীয়ে মনতে জুকিয়াই ল’লে কি কৰিবগে, পিছে সন্মুখৰ দীঘলীয়া বেঞ্চিবোৰত বহি থকা চিনিয়ৰ কেইগৰাকীক দেখিচোন তালুসৰে জীৱ উৰি গ’ল , মুহুৰ্ততে পাহৰি থাকিলে তাই কি কৰিবলে গৈছিলো , ভৰিকেইটা নাই নাই যেন লাগিছিল , চকুৰে কি দেখিছিল নিজেই পাহৰি গ’ল । একো নোকোৱাকৈ ভালেপৰ ঠিয় দি ৰ’ল একে ঠাইতে । ইমান নাৰ্ভাছ আগে পাছে কেতিয়াও হৈ পোৱা নাছিল তাই ।

সকলোৱে তাইলৈ চাই অলপ ফিচফিচাইছিল , হঠাৎ সাৰ পোৱাৰদৰে তাই সলসলীয়াকে পৰিচয় দিলে সংস্কৃততে

” মম নাম বৈভৱী বৰা, গোলাঘাট মণ্ডলান্তৰ্গতস্য দেৱগ্ৰামস্য নিৱাসীনঃ শ্ৰীয়ুত গংগাধৰ বৰা মহোদয়স্য কণিষ্ঠা কন্যা………..” সংস্কৃত বিভাগৰ চিনিয়ৰসকলে ভাল পাইছিল যদিও বাকীসকল সন্তুষ্ট হোৱা নাছিল হয়তো । তাইওচোন এনেকৈ নিজৰ পৰিচয় দিম বুলি ভবা নাছিলো ,বিহু গাই গাইহে স্বপৰিচয় দিম বুলি ভাবি আছিল পাঁচমিনিটৰ আগতে , এনেকৈ ডিপাৰ্টমেণ্টতহে দিছিলে ! কি নাৰ্ভাছ! কথাবোৰৰ আঁতদাল জোৰাই লাগিল নে ছিগিল ধৰিব নোৱাৰিলে তাই । যাহওক , নাম ধাম জানি লোৱাৰ পিছত আহিছিল বিভিন্ন প্ৰশ্ন , প্ৰশ্নবোৰ বেছিভাগেই আছিল খুহুতীয়া । পিছে বৰ ডাঙৰ সমস্যা এটা আছিল , প্ৰশ্ন চিনিয়ৰ সকলেহে কৰিব আৰু উত্তৰ দিওঁতাসকলে হঁহুৱাবলে চেষ্টা কৰিব লাগিব , কিন্তু উত্তৰ দিওঁতাকে আদি কৰি জুনিয়ৰ কোনেও হাঁহিব নোৱাৰিব , হাঁহিলেই চিনিয়ৰৰ ৰোষত পৰি সাংঘাতিক শাস্তি পাব । গতিকেই জুনিয়ৰৰ মুখত চেইন মাৰি থ’ব লাগিব অনবৰতে হাঁহিব নোৱাৰাকে । মনলে যিমান পাৰে সিমান গাম্ভীৰ্যতা আনি চেষ্টা কৰিলে সকলোবোৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিবলে , প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰ উত্তৰৰ পিছতে মোছত তাও দি সেইসময়ৰ জনপ্ৰিয় আমূলৰ এডটোত কোৱাৰ দৰে ” Mooch nahin toh kuch nahin ” বুলি ক’বলৈ দিলে । শুনিয়েই পেটৰ ভিতৰত তাইৰ ভাকুটকুটনি উঠিছিল , হাঃ হাঃকে হাঁহিবলে মন গৈছিল পিছে নহ’ব , জুনিয়ৰযে । কৈ গ’ল জুনিয়ৰৰ গোটেইবোৰ লক্ষণ তাইৰ খোলাটোলে আনি ।

” নমস্কাৰ , মোৰ নাম বৈভৱী ( মোছত তাও দি দি লগে লগে কৈ যাব লাগে )Mooch nahin toh kuch nahin , মোৰ ঘৰ গোলাঘাটত Mooch nahin toh kuch nahin , মোৰ ঘৰত মা দেউতা……..কৈ শেষ হোৱাই নাছিল তাইৰ , চিনিয়ৰসকল হাঁহিত ফাটি পৰিল , নপৰিবনো কিয় ? যিহে মোছৰ মোচন দিলে তাই , চিনিয়ৰৰ লগে লগেই হাঁহিত ফাটি পৰিল এগৰাকী জুনিয়ৰ । দেখিছিল চিনিয়ৰে , পাতলকে খীণ চকুৱে মুখে হাঁহি থকা ছোৱালীজনীক একাষৰীয়াকৈ থিয় হ’বলে দিলে , তাই তেতিয়াও হাঁহি আছিল , চিনিয়ৰে ধমক দিয়াৰ পিছতো হাঁহি ৰখাব নোৱাৰা ছোৱালীজনী দেখি সবৰে হাঁহি উঠিছিল যদিও জুনিয়ৰ নামৰ খোলাটোৰ ভিতৰতে থৈ দিলে হাঁহিটো । মোছৰ তাও শেষ হৈছিল , পিছে শেষ হোৱা নাছিল হাঁহিবোৰ , আঁজলী ছোৱালীজনীৰ ধেকধেকীয়া হাঁহিটো ।

মোছত তাও দি দি নিজৰ ঠাইলৈ ঘুৰি আহি থিয় দিলেগৈ তাই জীনাক্ষিৰ একেবাৰে গাতে লাগি , কাষতে আৰু ধকধকী বগী দীঘল চুলিৰ চাপৰকে ছোৱালী এজনী সেমেনা সেমেনিকে ৰৈ আছিল , নতুন আছিল হ’বপায় সিদিনা তাইও । শাস্তি পাবলগীয়া ছোৱালীজনীয়ে তেতিয়াও খুকখুকাই হাঁহিয়েই আছিল , দীঘল চুলিৰ ছোৱালীজনী ধীৰে সুস্থিৰে থিয় দিছিল চিনিয়ৰ সকলৰ আগত ঠিক ডাইনিং হলৰ দুৱাৰখনৰ পোনে পোনে , ধুনীয়া ছোৱালীজনীয়ে পৰিচয় দিছিল বিহু নাম এটি গাই, গম পালে বৈভৱীয়ে , মিলিব ছাগে সিহঁত দুইজনীৰে তাল মিল , নহ’লে একেই ভাব আহেনে প্ৰথমদিনাই ! তাইৰ নাম লভিতা , লভিতা মেধি , ৰঙিয়াৰফালৰ । জুনিয়ৰবোৰে নিজৰ নামবোৰ কোৱাৰ বিপৰীতে জীনাক্ষিয়ে পিছে এফালৰপৰা চিনিয়ৰ সকলৰ নামহে ক’বলে ধৰিলে , সেইয়াও পৰিচয় পৰ্বই , চিনিয়ৰ সকলৰ নামৰ পৰ্ব । সবৰে হৈ যোৱাৰ পিছত সেই হাঁহি থকা ছোৱালীজনী আহিছিল , হাঁহি হৈছিল হ’বপায় , থিৰেৰে ৰৈছিল অলপ । তাই আছিল মিতালী , পিছে তাইক যি শাস্তি শুনোৱা গ’ল এইবাৰ হ’লে পেটৰ হাঁহিটো মুখলৈকো আহিল , কিন্তু চিনিয়ৰে নেদেখাকে । মিতালীয়ে হঁহাৰ অপৰাধত শাস্তি পাইছিল মুৰ্গী হোৱাৰ , কেৱল মুৰ্গী হ’লেই নহ’ব মুৰ্গীৰ দৰেই কক কক কৰি এক বিশেষ ভংগীমাত বহি কণী পাৰিব লাগিব , তাই আকৌ হাঁহিলে , বাকিবোৰেও জুনিয়ৰৰ খোলাটোৰ ভিতৰতে হাঁহিলে , এগৰাকী চিনিয়ৰে আহি দেখুৱাই দিছিল ডেম’ কণী পৰাৰ , হাঁহি হাঁহিয়েই মিতালীয়ে ঠিক তেনেদৰেই কক কক কো….বুলি চিঞৰি কণী পাৰিবলে বহিছিল , সকলোৱে ফুৰ্তি পাইছিল , কাৰোবাৰ মনত হয়তো অলপ বেয়া লাগিছিল , কণী পাৰি থকা হাঁহিমুখীয়া ছোৱালীজনীৰ হাঁহিটোতো যেন দুখ অকণ লাগিছিল , পিছে সকলোবোৰ ফুৰ্তি বুলি আদৰিও ল’ব পাৰিলে ।

সন্ধ্যা সাতবজাৰ পিছত চিনাকি পৰ্ব শেষ কৰি সকলো নিজৰ ৰূমলে যোৱাৰ আগতেই বৈভৱীৰ জপৰা চুলি চকুত পৰা চিনিয়ৰ ক্ষীণাংগী , সুগঢ়ি নাম নজনা বাগৰাকীয়ে সকলো জুনিয়ৰে পালন কৰিবলগীয়া অলিখিত নিয়মবোৰ কৈ গ’ল , পুৰা চিনয়ৰৰ ষ্টাইলত কোৱা নিয়মবোৰ এটা এটা মনত ৰ’ল , তাৰে প্ৰথমটোযে তাইকেই উদ্দেশ্যি কৈছিল বুজাত অকণো অসুবিধা নহ’ল । জুনিয়ৰে চুলি মেলা , চিনিয়ৰক দেখিলে নমতা , মাৰ্কেটত ৰৈ কথা পতা , সন্ধ্যা পাঁচবজাৰ পিছত হোষ্টেল সোমোৱা , ৰাস্তাত AT 9 লে চোৱা , লগ কৰিবলে ঘৰৰ বাহিৰে বেলেগ কোনোবা ল’ৰা অহা এইবোৰ সকলো মানা, নহ’লে জুনিয়ৰ ৰোষত পৰিব । গতিকে ” Be careful juniors ” .

প্ৰতিটো কথাই মগজুত সামৰি সিহঁত নিজৰ ৰূমলে গ’ল , দুখে ভাগৰে হেঁচা মাৰি ধৰিলে , ডিম্পীবা আহি পোৱা নাই ৰূমলে তেতিয়ালৈকে , বৈভৱীয়ে পুৰণি বিচনা চাদৰখন আঁতৰাই বেগৰ পৰা নতুন ধুই থোৱা বিচনা চাদৰ এখন উলিয়াই জপককে কোব এটা মাৰি পাৰি ল’লে , অকণি অকণি মিহি নীলা ফুল থকা বগা বিচনাচাদৰখন পাৰি দিয়াৰ লগে লগেই বাগৰি দিলে তাই বিচনাত , দুচকুত সপোন নাছিল তেতিয়া , মনত আনন্দ নাছিল । সেমেকা চকু আৰু মনেৰেই ঘৰলে মনত পৰাৰ আগতে মনত পৰিছিল লংকেশ্বৰলে , লংকেশ্বৰত এৰি থৈ অহা প্ৰতিটো উশাহলে । তাই গুছি অহাৰ পাছত সিহঁতকেইজনীৰো ছাগে একেই অৱস্থা হৈছিল, হয়তো নীৰৱে উচুপি উঠিছিল । লংকেশ্বৰখন কিমান বুকুৰ আপোন হৈ পৰিছিল সেই কথা উপলব্ধিৰ চৰম মুহুৰ্ত আছিল সেইটো ।

দুচকু মুদি আছিল যদিও টোপনি নাছিল অলপো, অলস দেহাটোৰ লগতে অলস হৈ পৰিছিল মনটো , ৰূমটো ঠিকঠাক কৰি ল’বলৈও মন যোৱা নাছিল অলপো , লংকেশ্বৰৰ বাদে বেলেগ একো চিন্তা কৰিব নোৱাৰা হৈ পৰিলে তাই , যিকেইডাল জপৰা চুলিক লৈ গপত আছিল , মহাদেৱৰ পাৰ্বতী হৈছিল , সেইকেইডাল জপৰা চুলি আজিৰপৰা আৰু খোল নাখাব, ককায়েকে কোৱাৰদৰে সত্ৰৰ বুঢ়া ভকতৰ দৰেই টোপোলা এটা কৰি সোমাই থাকিব বান্ধোনত । যিকেইটা অভিজ্ঞানী ঠাণ্ডা হৈ থাকিলে মনবোৰ উদাস হৈ পৰিছিল , সেইকেইটা অভিজ্ঞানীৰ দুষ্টামিভৰা মুখবোৰ , কথাবোৰ কেৱল বুকুতে খোপনি পুতি ৰ’ব । অভিজ্ঞানী ল’ৰাহঁতে বাৰু ৰাখিবনে মনত ? পিছফালৰ মেছৰ হিৰণ্য আৰু ৰুবুলৰ বিহুবোৰ , বাঁহীৰ সুৰবোৰ শুনিবলে পাবনে আকৌ আগৰদৰেই ? ভাড়াঘৰৰ মালিক দাদাই মতাৰ দৰে মাধুৰী বুলি মাতিবলে ওলাবনে কোনোবা আপোন? সাঁইবাবা নামটো আইনষ্টাইনৰ আঁৰত হেৰাই যাবনেকি বাৰু? দেৱাশ্ৰীৰ হাতৰ সোৱাদ ভৰা খানা পাবনে খাবলে ইয়াতো ? সবাৰো উৰ্ধত সেই নিভাঁজ মৰমবোৰ , প্ৰাণখোলা হাঁহিবোৰ কি হ’ব ?

পলিলে বৰকে মনত পৰিছিল , তাইও বৰকে মনত পেনইছিল ছাগে , তাই কেতিয়াও কাৰো লগতে ভাগ নকৰা কম্বলখন কেৱল বৈভৱীৰ লগতেই ভগাই লৈছিল , অকণমানি ছোৱালীৰদৰেযে কিমান অভিমান কৰিছিল তাইৰ লগত ? এক অবুজ মায়াত দুচকুৰে পানী বৈ আহিল , এই মায়াৰ কোনো পৰিধি নাই , এই মায়াৰ কোনো নাম নাই । সিহঁতবোৰলে মনত পেলাই সোঁসোঁৱাই ওলাই অহা চকুপানীবোৰক বাধা নিদিলে বৈভৱীয়ে , ডিম্পীবা অহালৈকে তেনেকৈয়ে পৰি থাকিল অলস অৱস দেহ মনেৰে …..

কেতিয়ানো চিলমিলীয়া টোপনিয়ে চকুৰ পতা জাপ খুৱাই নিলে তাই গমেই নাপালে ,হঠাৎ কাৰোবাৰ মাতত চক খাই সাৰ পাই উঠিল , কোনোবাই চিঞৰি মাতিছিল ” মুনমী ডিম্পী জিনা গায়’….. ভাত খাঁওগে আহ , জুনিয়ৰচ্ আমাৰ পিছতে আহিবা দেই…..” ডিম্পীবা ওলাই গ’ল তাইলৈ চাই হাঁহি মাৰি , নতুনকে চিনিয়ৰ হোৱা ডিম্পীবা কেতিয়া আহি ৰূম সোমালে গমেই নাপালে তাই , গোটেইকেইজনী জুনিয়ৰকে একেলগে ভাত খাবলে যাবলে কৈ ওলাই গৈছিল বা । মূৰটো বিষাইছিল বৰকৈ বিষাইছিল বৈভৱীৰ , তিৰুৰ হাতৰ বামটোৰ কথা মনত পেলাঁওতেই জীনাক্ষি সোমাই আহিছিল মনে মনে । হাতত মেন্থ’প্লাছ এটা লৈ ।

ক্ৰমশঃ