জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ২৩

দুটা দিন কেতিয়া যায় কেতিয়া যায় লাগিছিল , বাৰে বাৰে টিকট কেইটা উলিয়াই চাঁও , টিকট কেইটা চুই চালেই ঘৰৰ ওচৰ পোৱাৰদৰে লাগেচোন ,দুমাহমানৰ মূৰত ঘৰলে যাম , মন উগুল থুগুল , মইয়েই নহয় , প্ৰায় সকলোৰে একেই অৱস্থা ।ইফালে হোষ্টেলত চিনাকি পৰ্বটো চলিয়েই আছিল , মইও একদম ওস্তাদ হৈ গৈ আছো সকলোতে কম দিনতে , ডিম্পীবাও এক ইঞ্চিমান ফুলিলেই ৰূমমেটৰ গৌৰৱেৰে । কুকুৰে মুতে ৰুণজুন , কণী পৰা এই দুটাৰ উপৰিও আৰু এটা ডান্স আছিল , জেলেপী ডান্স । এইটোও মহা জমনি নাচ , জেলেপীৰ পাক যিমানে বেছি দিব পাৰিব সিমানে নাচটো ভাল হ’ব , কঁকালত ধৰি চিনিয়ৰ সকলৰ আগত কঁকালৰপৰা তলৰ অংশ অলপ বহাৰ নিচিনা কৰি ঘুৰাব লাগে আৰু ঘুৰাই ঘুৰাই টপককে আৰু অলপ কুঁজা হৈ বহি দিব লাগে , মানে এটা জেলেপী হৈ গ’ল । তাৰপিছত আকৌ অকণমান আঁতৰলে জাঁপ এটা মাৰি একেদৰেই জেলেপী বনাব লাগে , এইয়াই আছিল জেলেপী ডান্স , এইটো যদি নিয়মীয়াকে কৰি থাকিলোহেঁতেন তেনে বয়সৰ লগে লগে যে মাজডাঙৰ নহ’লোহেঁতেন এইটো নিৰ্ঘাত সত্য আছিল । ডান্সলেকে ঠিকেই আছিল বাৰু সব , পিছে সমস্যা হৈছিল নাম মনত ৰখাকলৈহে , প্ৰায়বোৰ ৰূমলেকে নতুন ছোৱালীবোৰ বিহুৰ আগৰ দুদিনত আহিলেই , চিনাকি পৰ্বত আমাৰ ফালে ভৰটো বেছি হৈ গ’ল আৰু আমিও দুদিন পুৰণি অলপ বেছি জনা টাইপ ফটা লেবেল এটা লগৰকেইজনীক নিদিয়াকৈও নাথাকিলো বাৰু , পিছে চিনিয়ৰৰ আগত সেই একেই হাৱা ওলাই যোৱা বেলুনটো হৈ যাঁও ।

বিহুৰ আগদিনা ফোন ধৰাৰ পাল আমাৰ ব্লকৰ , প্ৰতিজনীৰে একঘণ্টাৰ দায়িত্ব , জীনাক্ষি এইবোৰত ভাল , নিজৰ কামবোৰ সযত্নে কৰে ,তাৰ ঠিক ওলোটা মিতালি , সকলোতে খালি গালি খাই থাকে , লভিতা আৰু মই কাম চলাই নিও যদিও লভিতাই নাম মনত ৰখাত মোতকৈও বেয়া প্ৰদৰ্শন কৰি আছিল । মোৰ পাল পৰাৰ সময়ত ভগৱান কিজানি সুপ্ৰসন্নই আছিল নেকি প্ৰথমদিনাই , বিশেষ ফোন নাহিল , অকল ৰিম্কি বাৰ ফোনহে আহিছিল ঘৰৰপৰা , দৌৰি গৈ বাক মাতি আনিলোগে । সেই একেই হাঁহি , একেই কথা , জুনিয়ৰক চল দি গললে উঠাব পৰা , আগদিনা চিনাকি হ’বলে যাঁওতে নামটো কোৱাৰ ধৰণটো মনত পৰি হাঁহি উঠি গ’ল ফোন ধৰাৰ দায়িত্বপালনত ৰৈ থকা সেই বিশেষ ঠাইকণত , লভিতাই নামটো সোধোঁতে ৰিমকি বায়ে হাতত নিমকি এটুকুৰ লৈয়ে উত্তৰ দিছিল বোলে মোৰ নামটো নিমকিৰ নিচিনাই , ৰিমকি । জুনিয়ৰৰ খোলাটোৰ ভিতৰতে হাঁহি পেটৰ গুদগুদনিটো পেটতে মাৰ যাঁওতেই মোৰ ডিউটি আৱাৰ শেষ, লভিতা আহিল মুখখন ক’লা কৰি মোৰ পিছতে , বহীখন দিলো তাইৰ ফালে ৰূম নং আৰু নাম লিখা , অামি কথা পাতিবলে সুবিধাই পোৱা নাছিলো তেতিয়ালৈকে , তাইৰ হাতখন ধৰি চকুৰেই আশ্বাস দি গুচি গ’লো ৰূমলে । পিছদিনা ৰাতিপুৱাই ঘৰলে যাবলে কাপোৰ কানি সামৰি টিকটকেইটা আকৌ এবাৰ উলিয়াই চালো ঠিকে আছেনে নাই ।

টোপনি অহা নাছিল , চকুত ভাঁহি আহিল দিনটোৰ ব্যস্ততা , লংকেশ্বৰৰ কথা , অভিজ্ঞানীহঁতৰ কথা আৰু এশটকীৰ নাচটোৰ কথা , মনৰ অজানিতেই হাঁহি দিলো খুক খুকাই , ডিম্পীবাক ক’লো গোটেই কথাবোৰ , খুউব হাঁহিলো দুয়োজনীয়ে , লংকেশ্বৰৰ কথা ক’লো , ঘৰৰ কথা ক’লো মুঠতে অনৰ্গল বকি গ’লো মোৰ স্বভাৱবশতঃ , ডিম্পীবাৰ মুখৰ মাত নুশুনিহে গম পালো বা যে কেতিয়াবাই শুলে , মৰম লাগি গ’ল , অকণমানি এজনীৰদৰে এখন হাত মূৰৰ ওপৰত দি শুই থকা নিষ্পাপ মুখখন চাই সঁচাই মৰম লাগি গ’ল । ডায়েৰী লিখাৰ পুৰণি অভ্যাস , ডায়েৰীখন উলিয়াই লৈ পলিলে মনত পৰি গ’ল , তাই বাৰু সযতনে তলা মাৰি লুকুৱাই থোৱা ডায়েৰীখনত কি লিখে ! দেখুৱাবনে কেতিয়াবা তাই ! মনৰ এনে কি গোপন কথা তাইৰ কাকো ভূ দিব নোখোজা ! … লিখি গ’লো দিনটোৰ খতিয়ান , গোটেইবোৰ , একো এৰি নোযোৱাকে । অভিজ্ঞানীহঁতৰ ধেমালি বোৰো এফালৰপৰা লিখি গ’লো , পিছফালৰ মেছৰপৰা গোৱা বিহুবোৰ , বাঁহীৰ সুৰবোৰ , মোক মাধুৰী মতা দাদাহঁতৰ কথা , সকলোবোৰ টুকি থ’লো ডায়েৰীখনত , সেই ৰাতি যেন তেনেকৈয়ে কটাম , কেৱল ভাল লগা স্মৃতিবোৰৰ লগত ।

সেই ৰাতি শোৱা হোৱা নাছিল , পিছদিনা ঘৰলে যোৱাৰ উছাহতে টোপনি অহা নাছিল , ৰাতিপুৱা পোহৰ নহওঁতেই মনত এক অদম্য বাসনা জাগিল , যিটো জুনিয়ৰ জীৱনত নিষিদ্ধ ঘোষণা আছিল , সেই ওপৰৰ ছাদখনলে যোৱাৰ প্ৰবল হেঁপাহ জাগিছিল মনত । হাতত সাৰে ভৰিত সাৰে বিচনাৰপৰা অকণো সাৰ শব্দ নোহোৱাকৈ উঠি গ’লো , পুহৰ শেষৰ ঠাণ্ডা তাতে পুৱতি নিশা , মূৰে গায়ে মায়ে নিজেই বোৱা ক’লা ৰঙৰ ডাঠ শ্বলখন মেৰাই লৈ দুৱাৰখনৰ খিলিটো লাহেকৈ নমাই দি মেকুৰীৰ দৰে ৰূমৰপৰা ওলাই গ’লো , গোটেই হোষ্টেল পুৱাৰ গভীৰ টোপনিত লালকাল , কোনোফালে একো সাৰ সিকতি নাই , বুকুৰ ঢুকঢুকনিটো পুনৰ ঘন ঘনকৈ বাঢ়ি গ’ল , তথাপিও মনৰ বলতে লাহে লাহে আগুৱাই গ’লো চিৰিৰ ফালে , ওপৰলে উঠি যোৱাৰ চিৰিকেইটাৰ ওচৰতে ৰৈ এখন্তেক ভাবিলো , কিবা অনুচিত কৰিছোনেকি ! পিছে মনৰ অদম্য বাসনা , উঠি গ’লো উঠিয়েই গ’লো । ছাদৰ দুৱাৰখন খোলা আছিল , ভালেই পালো , লাহে লাহে ভৰি থ’লো সেই জুনিয়ৰ নিষিদ্ধ এলেকাত , বুকুৰ ঢুকঢুকনিটো বাৰুকৈয়ে বাঢ়ি গ’ল … কোনোবাই যদি দেখে ??

পিছে সেই কানিমুনি আন্ধাৰ আৰু মৰঠাণ্ডাত যে কোনো উঠি নাহে ওপৰলে সেইটো ভালকৈয়ে বুজিলো , এখোজ দুখোজকৈ আগুৱাই গ’লো , কিযে সুন্দৰ ! আধা আন্ধাৰ আধা পোহৰত আৰু সুন্দৰ লাগিছিল ছাদখন , আমাৰ ৰূমৰ ওপৰলে গ’লো , ৰেইন ট্ৰিজোপাৰ ডালপাতবোৰে ছাদখনৰ সেই অংশটো প্ৰায় ঢাক খাই আছিল , নিঞৰসনা পাতবোৰ চুই চালো , গাটো সিৰিককে মাৰিলে , এক হিমচেঁচা পৰশ সিৰাই সিৰাই বৈ গ’ল , ইফালে RCC 5 girls hall ৰ ফালে এজোপা কৃষ্ণচূড়া , সেইজোপাৰ ডালপাতবোৰেও ছাদখন সাৱতি আছে , ৰাস্তাটো অপূৰ্ব লাগিছিল , ঘোঁৰাগাড়ীবোৰ আহিছিল , জুনুকাৰ জুনজুননিটোৰ লগে লগে জোনাকী পৰুৱাৰ পোহৰযেন পোহৰৰ মিছিলটো আগুৱাই গ’ল এক লয়লাস ছন্দত , লাহে লাহে ঘুৰি শৰাইঘাটৰ দলংখন চাবলে বুলি ঘুৰি থাৰ্ড ব্লকৰ ওপৰলে গ’লো , উঃ কিযে সুন্দৰ লাগিছিল , ৰেল এখন পাৰ হৈ গৈছিল , ঠিক ঘোঁৰাগাড়ীৰ পোহৰৰ মিছিলটোৰ দৰেই এলানি পোহৰ উকিয়াই পাৰ হৈ গৈছিল , এইবাৰ পিছে খৰকে , ঘোঁৰাগাড়ীৰ পোহৰৰ মিছিলটোতকৈ যথেষ্ট খৰকে । তেনেকৈ প্ৰায় দহমিনিটমান সময় ওপৰৰ ছাদখনতে কটাই নামি আহিলো , বুকুৰ ঢুকঢুকনিটো এইবাৰ সঁচাকৈয়ে বাঢ়ি গৈছিল , ভগৱানক খাটিলো মোক যেন কোনেও নেদেখে , না চিনিয়ৰ না জুনিয়ৰ । কোনেও নেদেখিলে তেতিয়ালৈকে পিছে মই ৰূম আহি পোৱাৰ সময়তে লভিতাৰ ৰূমৰ দুৱাৰ খোল খাইছিল , তাই দেখিছিল , একো নুসুধিলে , মইও নক’লো । সেই কথা মনত পৰিলে এতিয়াও মনৰ অজানিতেই হাঁহি পেলাওঁ ।

ডিম্পী বাকো নক’লো একো , পিছত গম পাইছিল যদিও নক’লে একো । বিহুৰ শুভেচ্ছা জনাই ওলাই গৈছিলো আমি , খঙাল বুলি ভবা চিনিয়ৰ কেইগৰাকীকো মাত লগালো , পিঠা লৈ আহিবলে ক’লে , ইফালে দূবৰিও ওলাই আহিছিল তাইৰ হোষ্টেলৰপৰা , ৰাতিপুৱাৰ গোটেই পৰিৱেশটো অচিনাকি লাগিছিল , ইমান প্ৰাণচঞ্চল হোষ্টলকেইটা নিমাওমাও হৈ আছিল , ৰাতিপুৱা ছাগে AT 9 বাসীও শুই থাকিছিল , মাৰ্কেট খনো একেবাৰে অপৰিচিত আছিল পুৱাই , সোণালী পি চি অ’ ৰ বাহিৰে গোটেই দোকানবোৰেই বন্ধ আছিল তেতিয়া , গনছকেইজোপা বৰ ধুনীয়া লাগিছিল , ওপৰৰ ছাদৰপৰা দেখা নিঞৰসিক্ত গছবোৰ পুৱাৰ বেলিৰ চিকমিকনিত চিকমিকাই উঠিছিল , কুঁৱলীভৰা ৰাস্তাটোৱে বাট এৰি দিছিল ঘৰমুখী ছোৱালীহঁতক ।

পল্টন বজাৰৰ বাছ ষ্টেণ্ডতহে আমি গোটেইকেইজনী লগ হৈছিলোগে , বহুদিনৰমূৰত লগ পোৱাৰদৰে আমি আনন্দিত হৈছিলো , বাছৰ ছিটকেইটাৰ ওপৰৰ বাংকাৰতে বেগকেইটা উঠাই চাহ একাপ খাই লৈ কিনি ল’লো বাটত খাবলে কিবাকিবি , পলিয়ে পিছে হিচাপ লৈ আহিল বাছদাদাৰ ওচৰত কি কি বিহু কেছেট লৈছে ?? তেতিয়াৰ জনপ্ৰিয় বিহুগীতৰ কেছেট জানমনিৰ গোটেই সংগ্ৰহবোৰ লৈ লৈছে বুলি কোৱাত আমাৰ পলি একদম দিলখুচ হৈ গ’ল । তেতিয়া বাছবোৰ দুজনীয়া আসনৰ আছিল , আমি গোটেইকেইজনী এটা শাৰীত অগাপিছাকৈ বহিছিলো বাবে একেলগে পাতিবলগীয়া কথাবোৰ পাতিবলে ছিটৰ পৰা ঘুৰি আগলে পিছলে চাই পাতিবলগীয়া হৈছিল , বাছত প্ৰায়বোৰ বিহুমুখীয়া মানুহেই আছিল বাবে বৰ এটা দিগদাৰি পোৱা নাছিল ছাগে মানুহবোৰে , পিছে দিগদাৰি পালেও আমি জানো পৰোৱাই কৰা বিধৰ জীৱ আছিলো ? তাত কিবা চিনিয়ৰৰ ভয়েই আছিলনে সেইখন হোষ্টেলেই আছিল ? আমাৰ ফৰমাইচমতে বাছদাদায়েও বিহু লগাই গ’ল ইটোৰ পিছত সিটোকে , অলপ দেৰি বন্ধ কৰিলেই আমি কোনোবা এজনী উঠি গৈ ক’বলে আছিলোৱেই । তেতিয়া ‘ জানমনি তোমাৰ বাবে ‘ , ‘ভৰি পিছল খালে ‘ আৰু মৰমজান মৰমৰ মৰমজান চেনেহৰ ‘ এই বিহুবোৰ অতিকে জনপ্ৰিয় আছিল , বাছদাদাযেও আমাৰ ফৰমাইচ মতে বিহু লগাই যাবলে ধৰিলে , পিছে কোনোবাই আপত্তি কৰিছিল হ’বপায় , অলপদেৰি গান বন্ধ হ’ল , বাছৰ ভিতৰতহে বন্ধ হ’ল , কেবিনত পিছে চলিয়েই থাকিল , আমিও গানো বাজক আমিও শুনো বুলি উঠি গ’লো বাছৰ কেবিনলৈ ।

বোকাখাট পালেই আমাৰ ঘৰ পোৱাৰ দৰে লাগিছিল , পাইছিলোগৈয়ে অলপ পিছত , এতিয়াও বোকাখাটৰপৰাই বাছৰ কেবিনত বহোঁগে দেৰগাঁও পোৱাৰ আগতেই পাই যোৱা দাধৰাত নামিবলে বুলি । ৰৈ আছিল মোৰ প্ৰাণৰ ঠাইখন মোৰ প্ৰাণৰ মানুহবোৰ মোৰ প্ৰাণৰ বাপতি সাহোন বিহুটি মোকেই আদৰিবলে । বাছৰপৰা নামিয়েই ৩০০ মিটাৰ সোমাই গ’লে আমাৰ ঘৰখন , ১৮ ঘৰীয় সৰু চুবুৰীটোৰ ঠিক সোঁমাজৰ ঘৰটোৱেই আমাৰ ঘৰখন , ঘৰৰ আগৰ পথাৰখনতে হয় ৰাজহুৱা মেজিটো য’ত গোটেই চুবুৰীটোৱে এতিয়াও একেলগে ভোজভাত খায় , একেলগে মেজি পুৱাই ।

ক্ৰমশঃ