জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ২৫

জালুকবাৰী বিলাস এক সাংঘাতিক বিলাস , ইয়াত অৱগাহন কৰাসকলে এই বিলাস এৰিব নোৱাৰে কোনোদিন কোনোকাল । কোন আছে এনে যি জালুকবাৰীলে গৈয়ো জালুকবাৰীৰ প্ৰেমত পৰা নাই , অথৱা য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ ফালে এপাক মৰা নাই , কৃষ্ণচূড়াৰ তলে তলে এপাক ফুৰা নাই , জালুকবাৰীৰ প্ৰেমত পৰিবলে য়ুনিভাৰ্ছিটিত পঢ়িবই নালাগে , জালুকবাৰীলে গ’লেই হৈ যায় দুৰ্বাৰ প্ৰেম , মনত জাগি উঠে জালুকবাৰী বিলাস । পিছে এই বিলাসত হাবুডুবু খাই জীৱনটো নষ্ট নকৰে কোনেও , সকলোৱে সজাই পৰাই ল’ব জানে নিজকে সুন্দৰকে সুপ্ৰতিষ্ঠিতকে ।

বিহুৰ পিঠা পনা ঘৰলে যোৱা সকলোৱে আনিছিল , সকলোৱে ভগাই খাইছিলহি , হোষ্টেলত বৰ বেলেগধৰণৰ ব্লক ছেণ্টি এটা থাকে , গতিকে ঘৰৰপৰা অনা বস্তু পৰাপক্ষত ব্লকৰ সকলোৱে ভগাই খায় । ব্লকবোৰৰ আৰু এটা পৰম্পৰা আছিল , চিনিয়ৰ সকলে জুনিয়ৰবোৰৰ বেলেগকে ইণ্ট্ৰ’ লোৱা , বিহুৰ পিছতে আমাৰ ব্লকৰ গোটেইবোৰ ৰূমলেকে নতুন ছোৱালী আহিছিল , গতিকে লাডু পিঠা চাহৰ লগতে ঠিক কৰা হ’ল ব্লক ইণ্ট্ৰ’ৰো কাৰণ ছেশ্যনেল পৰীক্ষাবোৰ ২১ জানুৱাৰীৰপৰাই আছিল বাবে সন্ধ্যা প্ৰাৰ্থনাৰ পিছত এটেন্দেন্স লৈয়ে ৰূমলে যাবলে দিছিল , কিযে ভাল লাগিছিল সেইকেইদিন আমাৰ !! গতিকেই জুনিয়ৰ নথকা মুনমী বাৰ ৰূমতে ঠিক কৰিলে আমাৰ ব্লক ইণ্ট্ৰ’ৰ সিদিনাৰ উদ্বোধনী ।

কুকুবাৰ বাদে বাকী সকলো তেতিয়ালে আমাৰ লগত সহজ হৈছিলেই , জুনিয়ৰবোৰক মূৰত উঠালেই , কুকুবা থাকিলেহে সকলোৱে চিনিয়ৰৰ মুখাখন পিন্ধি লয় আৰু আমিও সোমাই পৰোঁ জুনিয়ৰৰ খোলাটোত , আমি আমাৰ সাধ্যানুসাৰে আমাৰ প্ৰতিভা প্ৰদৰ্শন কৰিছিলো যিয়ে যেনেকে কৰিবলে কৈছিল , এইবোৰ আছিল সুকীয়া , তাত কোনো জেলেপী ডান্স , কুকুৰ ডান্স অথৱা আনবোৰ নাছিল ডাইনিং হলত হোৱা । জীনাবায়ে বুজাই দিছিল যে হ’বলগীয়া ফ্ৰেচাৰ্চত যাতে সকলোৱে ভাল কিবা কৰি দেখুৱাব পাৰে তাৰ বাবেহে ব্লক ইণ্ট্ৰ’ লোৱা হয় , শুনি ভাল লাগি গ’ল হোষ্টেলত পাতিবলগীয়া প্ৰতিযোগিতাবোৰৰ কথা । কিমান যে ভাল লগা প্ৰতিযোগিতাবোৰ পাতিব ব্লক অনুযায়ী … আটাইতকৈ ভাল লাগিছিল নীলা খামৰ চিঠি আৰু ৰোমাণ্টিক কাপল্ ৰ প্ৰতিযোগিতাৰ কথা শুনি , মই এনেও চিঠি লিখাত ওস্তাদেই আছিলো আৰু ৰোমাণ্টিক কাপল্ টো কৰিও যে মজ্জা লাগিব গম পাইছিলো , গতিকেই এই গোটেইবোৰৰ বাবে প্ৰতিভাৰ সন্ধানতহে যে ব্লকৰ এই পৰম্পৰা সেইটো বুজি পালো , ব্লকবোৰৰ মাজত যে এক অঘোষিত প্ৰতিযোগিতা । আমাৰ ব্লকত তেতিয়া জীনাক্ষি , মিতালি , লভিতা , ডলী , মই , গীতিমা আৰু বিজুলী আমিকেইজনী জুনিয়ৰ , ইফালে বাকীবোৰ ব্লকলে অহা হিমাদ্ৰী , ৰূণা , ৰেশ্মা , জুন , তুলিকা , ৰুমা , গীতাঞ্জলি , সংগীতা , স্বৰ্ণালী ইহঁতবোৰো আহিছিল ।

জুনিয়ৰবোৰ লাহে লাহে চিনাকি হৈছিলোহঁত , জুনিয়ৰৰ আপোনত্বৰে প্ৰথমে বান্ধ খাই লাহে লাহে মনৰ পছন্দৰ বান্ধৱীবোৰ হৈছিলোহঁত , যি নহ’লেও জুনিয়ৰ খাটি বেয়া লগা নাছিল , নিয়ম শিকাৰ লগে লগে শিকি গৈছিলো অনুশাসন , শৃংখলাবদ্ধতা আৰু আটাইতকৈ ডাঙৰ কথা জ্যেষ্ঠজনৰ প্ৰতি সন্মান , এই কথাবোৰে প্ৰত্যেকৰে ভৱিষ্যত জীৱনত বাৰুকৈয়ে প্ৰভাৱ পেলাইছে নিশ্চয় । তথাপিও সেইকেইদিনত জুনিয়ৰ বোৰে অলপ সুবিধা পালেই কথা পতাৰ লগতে কাঢ়া চিনিয়ৰৰ বদনাম ৰটিবলেও পাহৰা নাছিল , সকলোৱে অপেক্ষা কৰিছিল মাথোঁ ফ্ৰেচাৰ্ছলে , ফ্ৰেচাৰ্ছ হ’লেই সব শেষ , জুনিয়ৰৰ খোলাৰ পৰা ওলাই আহি মুকলি বতাহ অকণ ল’ব , মনৰ পছন্দৰ বাকচ শুৱনি হৈ থকা কাপোৰ কেইসাজ পিন্ধিব , মনৰ আপোনজনৰ লগত কৃষ্ণচূড়াৰ তলত হাতে হাত ধৰি ভৱিষ্যতৰ ৰঙীন সপোনবোৰৰ কথা পাতিব আৰু কত যে কি দুচকুৰ জলমল সপোনবোৰ পুৰাব….চিনিয়ৰ নেদেখিলেই সকলোৰে এটাই কথা … কেতিয়ালেনো দিব ফ্ৰেচাৰ্ছ  ? ফ্ৰেচাৰ্ছ নোহোৱালৈকে যে আমাৰ সাৰণ নাই …. পিছে চিনিয়ৰবোৰো কম আছিলজানো ? ফ’ৰ্থ চেমৰ আধা নোযোৱালৈকে কোনো হোষ্টেলতে ফ্ৰেচাৰ্ছ দিয়াৰ নিয়ম নাই , নহ’লেযে জুনিয়ৰে নমনা হয়… হাইৰে কি লজিক আছিল !!

জুনিয়ৰ হৰিণ পহুবোৰ লাহে লাহে ডিপাৰ্টমেণ্টৰ সকলোৰে লগত খাপ খাব পৰা হৈছিল , ডিপাৰ্টমেণ্টৰ যিকোনো কামতে চিনিয়ৰক হাত বটাব পৰা হৈছিল , আহি থকা ছেশ্যনেলৰ পিছতেই সৰস্বতী পূজাৰ বাবে চিনিয়ৰ জুনিয়ৰ সকলোৰে মিটিং হৈছিল যদিও চিনিয়ৰ সকলে যেনেধৰণে কৈছিল তেনেকৈয়ে পাতিবলে ঠিক হৈছিল , আমাকো দায়িত্ব দিছিল । হোষ্টেল আৰু ডিপাৰ্টমেণ্ট উভয়তে আমাৰ নাম ডেকোৰেশ্যনতে দিছিল , বেয়া পোৱা নাছিলো । চেশ্যনেল পৰীক্ষাৰ ঠিক পিছতেই পূজা পৰিছিল বাবে জুনিয়ৰবোৰক চিনিয়ৰে বিশেষ দায়িত্ব দিয়া নাছিল কাৰণ আমাৰ সেইটো প্ৰথম পৰীক্ষা আছিল য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ , পঢ়াৰ ক্ষেত্ৰত চিনিয়ৰৰ পৰা কেতিয়াও অসুবিধা পোৱা নাছিলো , না হোষ্টেলত না ডিপাৰ্টমেণ্টত ।

ছেশ্যনেলৰ আগদিনা ক্লাছ নাছিল , ৰূমত থাকিলে সঘনাই ভোক লাগি থকা বেমাৰটো সকলো হোষ্টেলবাসীৰে থাকেই , ইফালে ৰূমতো একো নাছিল খাব পৰাকে , ৰাতিপুৱাৰ ভাতৰ পিছত একেবাৰে তিনিটা বজাতহে পিছবেলাৰ ভাত , আমাৰ ব্লকত জীনাক্ষি আৰু মোৰ বাহিৰে কোনো নাছিল , লভিতাহঁতৰ প্ৰেক্টিক্যেল ৰ ক্লাছ দেৰিলৈকে হৈছিল , আমাৰ দুয়োজনীৰে বৰ ভোক লাগিল , কিবা এটা খাবলৈ হ’লে মাৰ্কেট যোৱাৰ বাদে গতি নাই , পঢ়িও হৈছিলেই প্ৰায় , গতিকেই জীনাক্ষিয়ে মইয়ে ওলালো কিবা খাবলে বুলি , দূবৰিকো লগ ধৰিলোগে যদিও তাইৰ ৰূমমেট সবিতা বায়ে কিবা ৰান্ধি আছিল বাবে নগ’ল । দুইজনী ওলালো পুৰা জুনিয়ৰ বেশেৰে , বাটে পথে অকণো যাতে খুটি নাতি নৰয় তাৰ বাবে সচেতন বিশেষজ্ঞ জীনাক্ষি লগত আছিল বাবে বিশেষ চিন্তা নকৰিলো , মঘীয়া দুপৰ , বাহিৰত চুৱেটাৰ নিপিন্ধিলেও হোৱা কোমল ৰ’দ , চেলোৱাৰ এযোৰ পিন্ধি পাতল শ্বল এখন লৈ যাবলে ওলাঁওতেই আমাৰ জীনাক্ষিক দেখোঁ শ্বলৰ তলত দোপাত্তাও লৈ লৈছে , যুক্তি আছিল চিনিয়ৰে অন্ততঃ দোপাত্তা নল’লি বুলি গালি নাপাৰে । ওলাই গ’লো , AT 9 ৰ আগত পাঁওতেই অলপ মনটো খোকোজা লাগে , মনটোৱে ভূপেনক দেখেনেকি চাই এবাৰ , পিছে চেহেৰাই নাথাকিল চকুত … মনেৰে বিচাৰিলে লাভ কি ?

সেই দুপৰীয়াখনো গেইটত ল’ৰা দুটামান বহি আছিল , জীনাক্ষিয়ে মনে মনে তললে চাই যাবলে ক’লে আৰু ক’লে যে বিৰাট নাৰ্ভাছ কৰাব পাৰে নাচাবি, নাচালো বাৰু , সেইখিনিলৈকে একো নোজোকালে , পিছে পাৰ হৈ যোৱাৰ লগে লগেই ইমান জোৰকে হাঁহিলে দুয়োজনীয়ে থত্মত্ খালোঁ , বুজিবলে দেৰি নালাগিল সেইটোও যে জোকোৱাৰ প্ৰকাৰেই আছিল । জীনাক্ষিয়ে কৈ গ’ল অলপ বগাকে ক্ষীণজন কবিন দা আৰু চশমা পিন্ধা অলপ মোটাবৰণৰ জন টি কে দাদা , দুয়োজনেই মস্ত টিমক , দুয়োজনেই একদম জোৰ কা ঝটকা ধীৰে চে দিয়াত ওস্তাদ বোলে । AT 9 ৰ ল’ৰা কোনজননো কিহত ওস্তাদ নহয় , তাকে ভাবিলো । তাইক আমাৰ লগৰ পহুবোৰৰ কথা ক’লো , লগতে সিহঁতৰ গণপিতন , গণমূতন এইবোৰৰ কথা , অলপো আচৰিত নোহোৱাকে তাই মোক ক’লে যে এইটো হোষ্টেলতো একেই , পহুবোৰে হেনো হোষ্টেলৰ সন্মুখতে সেই গণকৰ্মফেৰা সম্পন্ন কৰিব লাগে ( ক্ষমা প্ৰাৰ্থনাৰে ), দুয়োজনীয়ে খুউব হাঁহিলো , ইমানেই হাঁহিলো যে ৰবীনদাৰ মেঘালীত সোমোৱাৰ সাহস কৰিব নোৱাৰিলো , ইফালে এনেইও ঘুৰি আহিব নোৱাৰোঁ , পেটৰ কেঁচুকুমটিকেইটাই নহ’লে ঘূমতি মাৰিবলে নিদিব । খামেই মুঠতে ।

কিয়জানো মাৰ্কেট পালেই মনটো আৰু চঞ্চল হৈ যায় , বাছত উঠিবলে মন নাযায় , জালুকবাৰীখন ঘুৰি ঘুৰি নিজৰ কৰি ল’বলে মন যায় । মাৰ্কেটত নোৰোৱাকৈয়ে দুয়োজনীয়ে ঠিক কৰিলো জালুকবাৰীৰ থানাৰ একেবাৰে ওচৰতে থকা চুইটি নামৰ ৰেষ্টোঁৰা খনতে খামগে বুলি , হোষ্টেলৰ পোনে পোনে আমি ফুটপাথেৰেই আগুৱালো , ইমান ধুনীয়া লাগে মেটেকাৰে ভৰা পথাৰখনৰ সিপাৰৰ আমাৰ হোষ্টেলটো । আমাৰ হোষ্টেলৰ পোনে পোনেই কম্পিউটাৰ চায়েন্স আৰু ইলেক্ট্ৰণিক চায়েন্স বিভাগ , কাষতে য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ গেষ্ট হাউচ আৰু এই দুয়োটাৰ মাজেৰে আমাৰ হোষ্টেললে যাব পৰা এট বাট , যিফালৰ গেইটখন বন্ধ থাকে । বাটৰ দাঁতিতে কেইজোপামান ফুলিবলে ধৰা সোণাৰু , বৰ মোহনীয়া , চুইটি নোসোমাওতেই দেখিলো আমাৰ কুকুবাক লগৰ কাৰোবাৰ লগত তাত সোমোৱা গতিকে আমাৰ সেই অনাও দেলে , পিছে ঘুৰি যোৱাৰ মতলবো নাই আমাৰ , এইবাৰ লক্ষ্য জালুকবাৰীৰ শৰাইঘাট হোটেল , তাৰ চোলে পৰাঠা অতি বিখ্যাত সেই সময়ত । এইবাৰ একো বাধা বিঘিনি নেদেখি দুয়োজনীয়ে বিন্দাচ চোলে পৰাঠা , চাহ মিঠাই অৰ্ডাৰ দি দিলোহঁত , খাই বৈ ৰূমলে গজাও বন্ধাই ল’লো , দিলখুশ নামৰ মিঠাইটোও ল’লো , পিছে লেঠা লাগিল পইচা দিবলে লঁওতেহে , ইমানেই খোৱাৰ ধাণ্ডাত মচগুল হৈ সাজি কাচি ওলাই আহিলো যে পইচা নিনিলোৱেই এজনীয়েও , খাই বৈ আজৰি হৈহে গম পালো কথাটো তাকো বিল দিবলে লৈহে ….. হে হৰি কি কৰা যায় ? কোনে ধুব বাচন শৰাইঘাটত , ইফালে পিছদিনা পৰীক্ষা ! কিয় বাকী দিব দোকানীয়ে প্ৰথম যোৱা গ্ৰাহকক ? দুইজনীৰ মাথা নষ্ট …..

কান্দিবলেহে বাকী আমাৰ , কোনো চিনাকিও নাই …. জীনাক্ষিৰ হঠাতে কিবা এটা মনত পৰাদি পৰি মোক তাতে ৰ’বলে দি ওলাই গ’ল তাৰপৰা , মানে মোক বন্ধকত থৈ বেটী পইচা আনিবলে গ’ল , মইও ভেবেলা লাগি যি আজ্ঞা মহাৰাজ টাইপ তাতে ৰৈ অাছো , ভাগ্যে দহমিনিটমানৰ পিছতে তাই আহি পইচা দি মোক বন্ধকৰপৰা মোকোলাই নিলেহি যেনিবা , ওলাই আহিলো হয় , পিছে পইচা ক’ৰপৰা আহিল বুজি নাপালো । সুধিলেও নকয় , নিজেই গম পাবি ব’ল বুলি কৈ তাই মোক শৰাইঘাটৰ কাষতে থকা পাচলিৰ বজাৰখনলে লৈ গ’ল , দাদা এজনৰপৰা দুটামান পাচলি ল’লে আৰু ধাৰলে লোৱা পইচাৰ লগতে পাচলিৰ পইচাও পিছদিনাই দি যাবহি বুলি ক’লে , তেতিয়াহে বুজিলো উৰহী গছৰ ওৰটো । পিছে সেই পাচলি দাদাজনে কিমান বিশ্বাস আৰু আন্তৰিকতা থকাৰ বাবে আমাক পইচা দিছিল সেইটো আমাৰ বাবে সদায় আদৰণীয় , জীনাক্ষিয়ে আগতে দুই এদিনহে তেঁওৰপৰা পাচলি নিছিল , তথাপিও ইমান বিশ্বাস , আমিও তেঁওৰ বিশ্বাসক সন্মান জনাই জালুকবাৰীত থকালৈকে তেঁওৰপৰাই পাচলি লৈছিলো ।

এক অদ্ভূত অভিজ্ঞতা লৈ হোষ্টেল পাইছিলো , হাঁহিবই লাগেনে খঙেই উঠিব লাগে ধৰিবও নোৱাৰিলো , পিছলে তেনে ভুল হোৱা মনত নপৰে অৱশ্যে , ক’ৰবালে গ’লে পাৰ্ছৰ পইচাহে আগতে চাই লঁও এতিয়াও । পিছদিনা পৰীক্ষালে পঢ়া হ’ল বুলি ভাবি আছিলো যদিও ঢেৰ বাকী আছিলচোন , কিছুমান সৰু সুৰা ব্যাকৰণৰ কথা পাহৰিয়েই আছিলো , দূবৰিৰ ওচৰলে দিনত যাঁওতেও মনত নপৰিল , ভাত খোৱাৰ আগতহে মনত পৰিল , কি কৰা যায় ? ডিম্পী বাও নাছিল , কাৰোবাক সুধি যাবলেও ভয় , ৰাতিখন যে যাবলে নিদিয়ে ধুৰূপ , সুধিবলে গৈ গালি খাবলেও মন নাই , মহা টেনশ্যনত থাকোঁতেইচোন মায়ে বোৱা ক’লা শ্বলখনলে হাত গ’ল , সাহস এটা আহিল , পৰীক্ষা আৰু ঠাণ্ডাৰ বাবে বাহিৰত কোনো নাথাকে বুলি গম পোৱা হ’লোৱেই , শ্বলখন সিদিনা পুৱতি নিশা ছাদলে যাঁওতে মেৰিয়াই লোৱাৰদৰে কাণে মূৰে মেৰিয়াই ল’লো , এক বিৰাট কন্ফিডেন্সত বুকুত লৈ হাতত বহীখন লৈ নামি গ’লো , ঠিক চিনিয়ৰ নামি যোৱাৰ দৰেই , লাহেকৈ আমাৰ খোলা গেইটখনেৰে AT 10 ৰ খোলা গেইটৰ ভিতৰলে সোমাই গ’লো , ভুলতো কেনিও নাই চোৱা , এই হোষ্টেলটোও বৰ ধুনীয়া , দীঘলীয়া বাটচ’ৰা , ৰুণু বাইদেউৰ পি চি অ’ ৰ পিছফালেই ভিজিটৰচ ৰূম , কাষতে এজোপা কৃষ্ণচূড়া , বাটটোৰ কাষে কাষে কেইজোপামান গছ , গৈয়ে ডাইনিং হলৰ কাষেৰে বাঁওহাতে সোমাই পিছফালৰ থাৰ্ড ব্লকত দূবৰিৰৰূম , ৰূম নং ৩৩ । আমাৰ হোষ্টেলৰ জুনিয়ৰ গৈ তাত ৰাতি ওলোৱাটো সবিতাবাৰ বাবে আচৰিতেই আছিল যদিও বায়ে একো নক’লে , সবিতা বাও বৰ মৰমীয়াল আছিল আমাৰ ডিম্পীবাৰ দৰেই , দূবৰিয়েও লৰালৰিকৈ মোক লগা বস্তুবোৰ দি মোক পঠিয়াই দিলে , সবিতা বায়ে পিছে অকলে আহিবলে নিদিলে , লগতে গ’ল আমাৰ হোষ্টেললে , মইও চিনিয়ৰৰ দৰেই ফুল কন্ফিডেন্সত হোষ্টল গৈ ৰূম সোমালোগে , পিছে ডিম্পীবায়ে কথাটো ধৰিব পাৰিলে , মইও নুলুকুৱালো , আৰু নাযাঁও বুলিও কথা দিলো , পিছে এদিন পিছত নিজেই লৈ গৈছিল মোক বেলেগ চিনিয়ৰে নেদেখাকে । কিয় জানো ফাঁকি দিবও নোৱাৰিছিলো ডিম্পীবাক ।

ক্ৰমশঃ