জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ২৮

সময় লাগিছিল সহজ হ’বলে , সময় লাগিছিল সহজকে ল’বলে ….ক্লাছৰ পৰা গৈ প্ৰায়ে ৰূমত অকলশৰীয়া সময় অকণ পাঁও , খাই বৈ আজৰি হৈ আধাঘণ্টামান সময় , সেইকণ সময় মোৰ খুবেই প্ৰিয় হৈ পৰিছিল , এতিয়া হাবাথুৰি খাঁও কেতিয়াবা তেনে একণ সময়ৰ বাবে , নিজকে খুটিয়াই খুটিয়াই চাবপৰা সময়কণৰ বাবে , কেৱল নিজৰ সেই আধাঘণ্টীয়া সময়কণৰ বাবে … ক’তনো জানো হেৰাল নে হেৰুৱালো কেৱল নিজৰ সেই সময়কণ !! সেইখিনি সময়ত মোৰ একান্তই বন্ধু হৈ পৰিছিল মোৰ খিৰিকিৰ কাষৰ ৰেইনট্ৰিজোপা , ৰেইনট্ৰিজোপাৰ জুৰজুৰকে সৰি পৰা হালধীয়া অকনি অকনি পখিলা যেন পাতবোৰ , অদূৰৰ ৰাস্তাটো , ৰাস্তাৰে গৈ থকা চকুৰে মনিব নোৱাৰা জালুকবাৰীৰ প্ৰেমিক পখীবোৰ , আমাৰ ব্লকৰ আগৰ আমি কাপোৰ মেলা দীঘলীয়া ছাদখন , চাদখনৰ এমূৰে লাগি থকা গহীন গহীন আটলাচ জোপা … এইখিনিৰ লগত পাৰ কৰা মোৰ আবেলিবোৰ ।

তেনেকুৱা আবেলিবোৰতে কোনোবা এদিন জীনাক্ষিয়ে কৈছিল তাইৰ বহুতো সপোনৰ কথা , তাইৰ মৰমবোৰৰ কথা , ভালপোৱাৰ কথা , তাইও প্ৰেমত পৰিছিল জালুকবাৰীৰ , প্ৰেমত পৰিছিল তাইৰো , আকুল প্ৰেমিকৰ প্ৰস্তাৱক তাই নাকচ কৰা নাছিল , সৰল মনেৰেই সন্মান জনাইছিল তাইও , আগুৱাই যাবলে চেষ্টা কৰিছিল , কৈ গৈছিল কথাবোৰ মুকলিকে প্ৰথমবাৰৰ বাবে , জালুকবাৰীৰ প্ৰেমক অৱমাননা কৰাৰ দুঃসাহস কেইজনৰ থাকে ? কটনিয়ান বান্ধৱীক জানিছিলো আগৰেপৰাই ভালকে , কিন্তু বুকুৰ কথাবোৰৰ ভাগ হোৱা নাছিল কেতিয়াও । খুবেই বাস্তৱবাদী ছোৱালীজনীৰ দুচকুত যেনেদৰে জীৱন জিনাৰ সপোন আছিল তেনেকৈয়ে হেঁপাহৰ সংসাৰ কৰাৰ আকুলতাও আছিল বুকুত সেই প্ৰেমিক হৃদয়খনৰ লগত , বহুবোৰ কথাই পাতিছিলো আমি , সাক্ষী হৈ ৰৈছিল ৰেইনট্ৰিজোপা , ৰেইনট্ৰিজোপাৰ ফাগুনে হালধীয়া কৰা জিৰজিৰীয়া পাতবোৰ , পাতে পাতে খুন্দা খাই হোৱা মিঠা মিঠা শব্দবোৰ ।

পলি হোষ্টেল ঠিক হোৱাৰ পিছতেই যাবলে লৈছিল , দেৱাশ্ৰীও AT 10 লে আহিবলে ঠিক হৈছিল , অকলশৰীয়া হৈছিল তিৰু , ঘৰৰ ৰূম এটাতে অকলে থাকিব নোৱাৰা ছোৱালীজনীক লৈ আমাৰ চিন্তা হৈছিল , তেতিয়ালৈকে যে তাইৰ হোষ্টেল ঠিকেই হোৱা নাছিল , কেনেকৈ থাকিব তাই অকলে তাত ? কি কৰিব ? এইবোৰ লৈ আমি গোটেইকেইজনীয়েই চিন্তাত পৰাৰ সময়তে পলিয়ে শুনাইছিল তাইৰ সিদ্ধান্ত যে তিৰুৰ হোষ্টেল ঠিক হোৱালৈকে তাই লংকেশ্বৰ নেৰে , গতিকেই আমিও উঠি পৰি লাগিছিলো মৰমী বান্ধৱীৰ সোনকালে হোষ্টেলৰ খেলিমেলিবোৰ শেষ কৰিবলে , দূবৰিয়ে মইয়ে প্ৰায় প্ৰতিদিনেই শৰ্মা চাৰক খাতিলো যেনেতেনে তাইৰ হোষ্টেলৰ ব্যৱস্থা কৰি দিবলে , চাৰেও ৰাখিছিল আমাৰ কথা , আমাৰ বান্ধৱীৰ কাগজ পত্ৰবোৰ চাই সোনকালেই ঠিক কৰি দিছিল তাইৰ হোষ্টেলৰ খেলিমেলিবোৰ , আমিও আমাৰ শ্ৰদ্ধাৰ শিক্ষাগুৰুৰ ওচৰত কৃতজ্ঞ হৈ ৰ’লো , এনেকুৱাই গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শিক্ষক ছাত্ৰৰ সম্পৰ্ক , পিতৃ মাতৃৰ দৰেই আশ্বাস আৰু ভৰষাৰ থল শিক্ষাগুৰুসকল । আৰু কাকতালীয় ভাৱে তিৰুৰ হোষ্টেলীয়া ঠিকনাও হৈছিল আমাৰটোৱেই , আমাৰ মৰমৰ আৰ চি চি ৪ । বৰ ভাল লাগিছিল , আমাৰ পাল্লা ভাৰী হোৱাৰ সুখত সুখী হৈছিলি , পলিক যেনেতেনে নিব পাৰিলেই যেন আমাৰ কাম শেষ এই ভাৱত সুখী হৈছিলো ।

ন ফাগুনী মলয়াই বতাহৰ সুহুৰি বজায় কাণে কাণে সুৰসুৰণি তোলাৰ সময়তে আহি পাই ভেলেন্টাইন ডে , ব্যক্তিগতভাৱে বিশেষ সমৰ্থন নকৰোঁ যদিও বেয়াও নালাগে জালুকবাৰীৰ সেই দিনটোৰ ব্যস্ততা ,” বি মাই ভেলেণ্টাইন ” বুলি ক’বলে কোনো নাছিল যদিও ভাল লাগিছিল কিবা এটা । প্ৰেমিক পক্ষীবোৰ ব্যস্ত হৈ পৰিছিল সেই দিনটোত , জীৱন জুৰাব খুজিছিল এজনে আনজনৰ হৃদয়ত আজীৱন , গাইছিল জীৱনৰ গান , সুখী হৈছিল সেই প্ৰেমিক চৰাইবোৰ , পিছে মাতাল হোৱা নাছিল কোনোদিন , প্ৰেমত সুৰ তুলিছিল যদিও নিচাত পৰা নাছিল কোনোদিন । ডিম্পীবাহঁতৰ ব্যস্ততা দেখি ভাল লাগিছিল ভেলেণ্টাইন ডেৰ বাবে , মইও ব্যস্ত হৈ পৰিছিলো মোৰ নিজৰ লগতে , নিজেই নিজৰ আটাইতকৈ ধুনীয়া ভেলেণ্টাইন হৈ পৰিছিলো ।

লংকেশ্বৰ এৰাৰ পিছত কেইবাদিনো গৈছো যদিও থকাকে যোৱা হোৱা নাছিল , ইফালে গোটেইকেইজনীৰে নিজৰ নিজৰ হোষ্টেললে যোৱাৰ সময় আহি পৰিছিল , গতিকেই লংকেশ্বৰৰ শেষ নিশা এটা কটাবলে গুছি গৈছিলো , তাতে পিছদিনা দেওবাৰ আছিল । গৈছিলো অভিজ্ঞানীহঁতকো লগ কৰিবলে , হোষ্টেলীয়া অনুশাসন সকলোবোৰ একটীয়া কৰি থৈ পাৰ কৰিছিলো বৰ সুখৰ এদিন বহুদিনৰ মূৰত । ক্লাছৰপৰা যাঁওতে গাড়ীতে লগ পাইছিলো মহাদেৱক , যি মহাদেৱৰ পাৰ্বতী কৰি বান্ধৱীহঁতে এতিয়াও জোকাই মাৰে , অলপ পিছতে লংকেশ্বৰত তিৰুপতি , গহীন , টমাছ সকলোকে লগ পালো , বন্ধুহঁত সলনি হৈছিল , লাজকুৰীয়া বন্ধুহঁত সহজ হৈ পৰিছিল একেবাৰে , বহু পুৰণি বন্ধুৰদৰেই কথা পাতিব পৰাকে সলনি হৈ গৈছিল বন্ধুহঁত , পিছে সলনি হোৱা নাছিল গহীন , একেই গোমোঠা গহীন হৈয়ে আছিল , মোৰ মূৰত চিক্স কোবোৱা মহাদেৱো অপ্ৰস্তুত হয় মাজে মাজে , পিছে তিৰুপতি সাংঘাতিক , বুকুৰ কথা বুকুতে গোপনে ৰাখি একেবাৰে হলহলাই মৰমেৰে বান্ধিব পৰাকে কথা পাতিব পৰা হৈছিল , চকুৰ ভাষা মাথোঁ একেই আছিল , একেই আছিল সেই আকুলতা , সেই একেই ব্যাকুলতা তিৰুৰ কাৰণে।

লংকেশ্বৰত গৈ হেঁপাহ নপলোৱাকে কথা পাতিছিলো , ৰাতিৰ ৰাতিটো নোশোৱাকৈয়ে , এনে লাগিছিল যেন সেই ৰাতি নুপুৱাওক , দেৱাশ্ৰীয়ে মাজে মাজে মৰমেৰে ধমক লগাই শুবলে কয় যদিও তাইও সমানে কথাৰ ভাগহে ল’লে , মুখৰ হৈ পৰিল লংকেশ্বৰৰ দুকোঠলীয়া মৰমৰ ঘৰটো । পিছদিনা চাডেন ভিজিট দিছিলো অভিজ্ঞানত , অপ্ৰস্তুত হৈ পৰিছিল অভিজ্ঞানীহঁত , অবাঞ্ছিত অতিথিৰ হঠাৎ প্ৰৱেশে এক অনাকাংক্ষিত পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰাত অভিজ্ঞানিহঁৰ নাৰ্ভাছনেছ উপভোগ কৰিছিলো বাৰুকৈয়ে । লংকেশ্বৰৰ সেই সুখৰ ঠিকনাটো সেইদিনাৰপৰাই যেন সলনি হোৱাৰ যো – জা চলিছিল , পিছদিনা আকৌ ঘুৰি হোষ্টেললে অহাৰ পিছতো মনত খুন্দিয়াই আছিল কেৱল লংকেশ্বৰে , লংকেশ্বৰত এৰি অহা মুখবোৰে । পিছে সুখবোৰে ভাল নাপালে হ’বলা বেছিদিন থাকিবলে ।

ছেশ্যনেলৰ বহীবোৰ ঘুৰাই দিছিল , আশা আৰু চেষ্টাৰ হিচাপতে নম্বৰ পাইছিলো , ভবাৰ দৰেই কম নম্বৰ পাইছিলো , তথাপিও মনে মানিব পৰা নাছিল , তিনিশ কিলোমিটাৰৰ সিপাৰৰপৰা যেতিয়া ইথাৰৰ ইপাৰৰপৰা দেউতাৰ মাত ভাঁহি আহিছিল , পৰীক্ষাৰ খবৰ লৈছিল , কি ক’ম বুজি পোৱা নাছিলো , পৰীক্ষা হৈ যোৱাৰ পৰাই এই চিন্তাটোতেই আছিলো , তথাপিও দেউতাক কৈছিলো কম নম্বৰ পোৱাৰ কথা , আশ্বাসৰ হাতখন দূৰৈৰপৰাই মূৰত ৰাখি দেউতাই পিছৰ পৰীক্ষা কেইটাৰ বাবে গুৰুত্ব দিবলে কৈছিল , প্ৰথম পৰীক্ষাটোত অথৱা পৰিৱেশটোত জীয়েকে খাপ খাব নোৱাৰা কথাটো ভালদৰেই বুজিছিল দেউতাই , হুকহুকাই কান্দিছিলোগে ৰূমত গৈ , মূৰৰ বিষত মূৰটো ফাটি যোৱাৰদৰে হৈছিল , জ্বৰ উঠিছিল সেই ৰাতিৰেপৰা , তমোময় জ্বৰ । সেই বিষে জ্বৰে দুদিন ক্লাছ যাব নোৱাৰা অৱস্থা হৈছিল , মা দেউতাই ফোনত মোৰ মাত শুনিয়েই গম পাইছিল মোৰ কথা কোনেও খবৰ নিদিয়াকৈ , দুদিনৰ পিছত দেউতা আহি হোষ্টেল ওলাইছিলহি মোৰ সৰু পেহাৰ লগত । প্ৰথমবাৰৰ বাবে গৈছিলো ভিজিটিং ৰুমলে দেউতা আৰু পেহাক লগ কৰিবলে , ৰ’ব পৰা নাছিলো , বুকুৰ দুখবোৰ উচুপনি হৈ ওলাই আহিছিল , দুখ লাগিছিল মোৰ অৱসৰী দেউতা ইমানদূৰৰ পৰা অৰ্থ কষ্ট দুয়োটা খৰচ কৰি মোৰ ওচৰ পাবহি লগা হোৱাত । কিন্তু কিযে সকাহ পাইছিলো মনত সেইটো অবৰ্ণনীয় , দেউতাৰ চেনেহৰ হাতখনেই হৈ পৰিছিল জ্বৰৰ মহৌষধ । সঁচায়ে সেইদিনা ভালকৈয়ে বুজিছিলো যে সময় আছিল আৰু পিছলে সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰো হৈছিল ঘৰখনৰ আশাৰ হিচাপেৰে ।

দিন যোৱাৰ লগে লগে AT 9 ৰ ল’ৰাবোৰ চিনি পাইছিলো , প্ৰণবদা ,দিলীপ , কবিনদা , টি কে দাৰ উপৰিও চিনাকি হৈছিলো দেৱদা , প্ৰশান্তদা , ৰৌজদা , দীপ্তদা , লাহনদা , বিপুলদা , পাৰ্থহঁতৰ লগত । আগৰ সংকোচবোৰ কম হৈ গৈছিল যদিও AT 9 ৰ আগ পালেগৈচোন অলপ লাজ লাজ লাগে , নালাগিবৰ কথাও নাছিল , মাইনা পাৰ হৈ যোৱাৰ লগে লগে তেঁওলোকে নামনিৰ ভাষাত যিহে গীত জোৰে ……

” আপী তোমাৰ গালতে চুমু এটি দেও নেকি …নালগে দক ,…ৰঙা ৰঙা গালতে চুমু এটি দেও নেকি …নালগে দক ……….

কোন আপীয়ে পাৰে বাৰু ৰঙা চিঙা নপৰাকে পাৰ হৈ যাব !! পাৰেনে চকু তুলি এবাৰলেও কোনেনো গাইছে বুলি গায়কজনলে ঘুৰি চাব ? পাৰেনে চকুৱে বিচাৰি ফুৰা ভূপেন আছেনেকি চাবলে ? উঃ AT 9 বাসী পৰি পৰি প্ৰণাম দেই , পৰি পৰি প্ৰণাম । পিছে তাৰমাজতে আছিল কোনোবা মনে মনেই , কোনোদিন জোকোৱা মনত নপৰে , যিয়ে এহালি গভীৰ চকুক চাবলেহে সেই সময়তে ওলাইছিল বাহিৰলে , সেই হালি চকু মোৰ তেনেই বুকুৰ বান্ধৱীৰ চকু , দূবৰিৰ চকু ।

আমাৰ কেম্পাছৰ হোষ্টেলৰ ছোৱালীবোৰ আছিল AT 9 বাসীৰ বাবে চুবুৰীয়া মইনা , বাকীবোৰ আলহী মাইনা । এই চুবুৰীয়া মাইনাবোৰক কমখন লটিঘটি কৰিলেনে বাৰু তেঁওলোকে ? তেনেদৰেই জোকাঁওতে জোকাঁওতেই যে কিমানৰ হিয়া দিয়া নিয়া হৈছিল , প্ৰেমত পৰিছিল….তেনেকৈয়ে প্ৰেম হৈছিল এজনৰ আমাৰ হিমাদ্ৰীৰ লগত , হিমাদ্ৰী সেয়েহে হৈছিল হিমু মাইনা , টিকে দা প্ৰেমত পৰিছিল হিমু মাইনাৰ ( বৰ্তমান দম্পতী ) । আৰু বহুতৰে অন্তৰৰ মিল নোহোৱাকে থকা নাছিল , পিছে কৃষ্ণচূড়াক সাক্ষী কৰি কৰা বহুতো প্ৰেম জালুকবাৰীৰ কৃষ্ণচূড়াৰ বুকুতে থাকিল ,প্ৰেমিক পক্ষীৰ গানবোৰ বুকুতে মৰহিল ।