জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ৩০

ফাগুন …ফাগুন …. বলিয়া ফাগুন…. অন্তৰত ধুমুহা তুলিব পৰা ফাগুন …… ফাগুন মুঠতে ফাগুন , গছত ফাগুন , বাটত ফাগুন , মনত ফাগুন । তিতি পাইছেনে ফাগুনৰ চিপচিপ বৰষুণজাকত ? পাইছেনে ফাগুনৰ গোন্ধ ? মুখামুখি হৈছেনে হঠাতে ওন্দোলাই অনা ফাগুনী আকাশখনৰ ? চাইছেনে ফাগুনৰ স্নিগ্ধ জোনাক ? নাৰিকলৰ পাতৰ ফাঁকেৰে চাইছেনে কাঁচিজোনৰ হাঁহি ? জোনাক ৰাতি শুনিছেনে আৱেগিক বাঁহীৰ মাত ?শুনিছেনে বাঁহীৰ মাতৰ লগত একাকাৰ হৈ যোৱা বুকু ভাঙি যোৱা কুলি অথৱা কেতেকীৰ মাত ?

তেনেকুৱা এটা ৰাতিয়েই আছিল শিৱৰাতিৰ ঠিক দুদিনমানৰ পিছতেই , আকাশত তেতিয়া কাঁচিজোনৰ ভুমুকি , ছেশ্যনেল পৰীক্ষা সমাগত বাবে আকৌ দুদিনমান চিনাকিপৰ্ব স্থগিত ৰখা হ’ল , ইফালে আমিও লাহে লাহে সকলোৰে লগত মিলিজুলি যোৱাৰ ফলত অলপ বেফিকৰ্ ও হৈ গৈছিলো । ডিম্পীবাও নাছিল , দুদিন জ্বৰ হোৱাৰ পাছত বাৰ বসন্ত ওলাইছিল আৰু বসন্ত ওলোৱাৰ পিছত বাক ঘৰলে লৈ গৈছিলহি । ডিম্পীবা ৰূমত নথকাত বৰ উৰুঙা উৰুঙা লাগিছিল , নিজকে অকলে বিচাৰি ফুৰা ছোৱালীজনী অকলে থাকিব পৰা নাছিলো ৰূমত , ইফালে জুনিয়ৰ হৈ বেলেগৰ ৰূমত টিঘিলঘিলাইও থাকিব নোৱাৰোঁ …. গতিকেই ৰেইনট্ৰিজোপাৰ অকনি অকনি পাতৰ মাজেৰে চাই ৰৈছিলো প্ৰায়ে বাহিৰলে , সেইকেইদিনত ৰাস্তাটো বেছি আপোন হৈ গৈছিল , ৰাস্তাটোৰ লগত নিজৰে মিল পালো , অকলে অথচ সকলোৰে বাবে ব্যস্ত । খিৰিকিখন খুলি দিছিলো , লাহেকে সোমাই আহিছিল এজাক চেঁচা বতাহ , বাহিৰত ৰেইনট্ৰিজোপাৰ পাতৰ হুৰহুৰ শব্দ , বতাহ জাক মতলীয়া হৈছিল , মতলীয়া বতাহ জাক বলিয়া হ’ব খুজিছিল , তেতিয়ালৈকে পিছে বৰষুণ অহা নাছিল , এনেকুৱা সময়বোৰত মোৰ লগৰী হয় লভিতা , জীনাক্ষি অথৱা তিৰু । সিদিনা সেই পুৱতি নিশা জুনিয়ৰ নিষিদ্ধ ছাদখনলে অকলে গৈ অহাৰপৰা দুঃসাহস বাঢ়ি গৈছিলেই , সিদনাও হঠাতে ওন্দোলাই অনা ফাগুনী আকাশখনৰদৰেই মোৰ মনতো দুৰ্বাৰ হেঁপাহ জাগিছিল ওপৰৰ ছাদখনলে যাবলে , অলপ সময় কটাই আহিবলে , মোৰ ৰূমৰ পৰা নেদেখা কাঁচিজোনৰ মন পৰশা সৌন্দৰ্য চাবলে চিৰিলি চিৰিলি নাৰিকল গছৰ পাতৰ ফাঁকেৰে ।

পিছে মোৰ দৰে দুঃসাহস কৰিবলে এজনীও প্ৰস্তুত নহয় বুলি জানো যদিও ক’লো সিহঁতক , জীনাক্ষি এক কথাৰ মানুহ , নীতিবিৰূদ্ধ কাম নকৰে তাই আনহাতে তিৰু একেবাৰেই নতুন । থাকিল লভিতা , কম দিনৰ ভিতৰতে অন্তৰংগ বান্ধৱী হৈ পৰা লভিতালে চোৱাৰ লগে লগেই তাই বুজি পালেই কথাটো , লগেলগে আমি যাবলে ৰেডি , জীনাবাক নজনাবলে লভিতাক মান্তি কৰোৱাই আমি কঁকালত টঙালি বান্ধিলোৱেই । পিছে যোৱা যায় কেনেকে ? সেই সময় একেবাৰেই নিৰাপদ নাছিল , চিনিয়ৰ বহুত থাকে ছাদত তেনে সময়ত , তথাপিও বুকুত বীৰৰ অদম্য সাহস লৈ ওলালো দুইজনী ছাদলৈ বুলি , লভিতাও অলপ মোৰ নিচিনাই , যি হয় হ’ব ধৰণৰ , দুয়োজনীয়েই ” হাথী কা দাঁত … খানে কা এক ঔৰ দিখানে কা এক ” আমি চিনিয়ৰৰ আগত একেবাৰে বিনয়ী ইফালে ভিতৰি মহা গুণ্ডী । পিছে ছাদলে যোৱাৰ ক্ষেত্ৰত মোৰ বৃহস্পতি শনি ৰবি আটাইকেইটা গ্ৰহেই সন্তুষ্ট আছিল হ’বলা , ভাত খাই দুয়োজনী একো অসুবিধাৰ সন্মুখীন নোহোৱাকৈয়ে উঠি গ’লো ছাদলে ঠিক মেকু্ৰীৰ দৰেই , অকণো সাৰ সুৰ নোহোৱাকৈয়ে । লভিতা প্ৰথম গৈছিল সেইদিনা , মনভৰি আকাশ চাইছিল , প্ৰাণভৰি উশাহ লৈছিল ফাগুনৰ ।

চিনিয়ৰ কাকো দেখা নাছিলো তেতিয়া , তথাপিও সাৱধানে থাকিলো , হয়তো বতৰটোৰ বাবেই ৰূমতে আছিল সকলো , আমাৰ হোষ্টেলৰ য’ৰপৰা শৰাইঘাটৰ দলং দেখি সেইফালেই নাৰিকল গছ দুজোপামান আছিল , ঠিক 1st block ৰ পোনে পোনে গেইটখনৰ কাষতে , কাঁচি জোনবাইজনীয়ে আমাৰ লগত লুকা ভাকু খেলিবলেকে যেন ৰৈ আছিল নাৰিকল জোপাৰ ইপাৰে , চিৰিলা চিৰিল নাৰিকলৰ পাতবোৰৰ মাজে মাজে কোনোমতেহে দেখা পাঁও আমি , পিছে থাকিবও নোৱাৰি বেছিপৰ , কোনোবাই দেখাৰ ভয় । অৱশ্যে তেতিয়ালৈ মোৰ বুকুৰ ঢুকঢুকনিটো আগতকৈ বহুখিনি পাতলিছিল , আগতে এবাৰ যোৱা জুনিয়ৰ নিষিদ্ধ ঠাইখনলে লভিক প্ৰথমবাৰলে নিবলে পাই নিজকে যথেষ্ট সাহসী যেন লাগিল , তেনেতে দীঘলীয় উকিৰে শৰাইঘাটৰ মাজেৰে এজাক জোনাকী ঝকঝককে পাৰ হৈ গ’ল বুকুত এসোপা সপোন লৈ , ইফালে দূৰৈৰ পাহাৰটোত যেন দীপান্বিতাহে , নিতৌ জলাই তাত পোহৰৰ শলিতা । তেনেতে ফাগুনী বতাহজাক উদভ্ৰান্ত হয় , বিজুলীৰ সৈতে বতাহজাক সোঁ সোঁৱাই ব’বলে ধৰাত দুয়োজনী নামিবলে লওঁতেই চিকমিক বিজুলীত কাৰোবাক দেখি হঠাৎ ভূত দেখাৰ দৰে চক খাই উঠিলো দুয়োজনী । আকৌ বুকুৰ ঢুকঢুকনিটো দপদপাই বাঢ়ি আহিল , ডিঙি শুকাই কৰ্কৰীয়া মাৰিলে , কি কৰোঁ গোপাল কি কৰোঁ কৃপাল আকৌ ……..আমাৰ সন্মুখতে আমালে চাই হাঁহি হাঁহি ৰৈ আছিল আমাৰ চিনিয়ৰ সুৰভি বা , সুৰভি বাক দেখি দুইজনী থৰথৰকে কঁপিলো সঁচাই সিদিনা। পিছে আমি ভবাৰদৰে একো হোৱা নাছিল , আমি ভবাৰ দৰেই চিনিয়ৰ কোনেও আমাক ব্লকত গালি পৰা নাছিল , সুৰভি বায়েও নক’লে একো কাকো , আমাকো ।

ৰূমলে আহি আমাৰ অৱস্থা সঁচায়ে বেয়া হৈছিল যদিও কাকো একো নক’লো , সিদিনা গীতিমা শুইছিলহি মোৰ ৰূমত , তাই নিজেই কৈছিল থাকিব বুলি মোৰ লগত , তাইকো ক’ব পৰা নাছিলো একো , কেৱল বাট চাইছিলো পিছদিনাৰ প্ৰাৰ্থনাৰ সময়লে । লভিতাৰো যে মোৰ সৈতে একেই অৱস্থা হৈছিল বুজি পাইছিলো , পিছে হাঁতীৰ দেখুওৱা দাঁতৰ দৰেই আমি হাঁহি থাকিলো । গীতিমা বেচেৰীৰ টোপনি অহা নাছিল , দুয়োজনীয়ে চকী দুখন টান মাৰি লৈ খিৰিকি এক পাল্লা আধা খুলি লৈ ৰেইনট্ৰিজোপালে চাই বহি ল’লো , মোৰ নালভগা চকীখনত বহি যে কি অময়া সুখ পাইছিলো সিদিনা…. তাতে কিযে ৰোমাণ্টিক বতৰ আছিল ….. কাৰেণ্ট নাছিল , জলাই লৈছিলো মম এডাল , বতাহে কোবাই নুমাব নোৱাৰাকে মমডাল থাল এখন থিয় কৰি আঁৰ কৰি থৈছিলো , এনে এটা পৰিৱেশতে ছাগে মমতাই চিঠি লিখিছিল নিজৰ প্ৰিয় পুৰুষলে ।

বৰষুণ পৰিছিল , প্ৰথমে লাহে লাহে , তাৰপিছত জোৰেৰে । বৰদৈচিলা আহিবৰ সময় হৈছিল তেতিয়া , মাজ ফাগুন । খিৰিকিৰে বতাহছাতিৰ লগতে সোমাই আহিছিল বৰষুণৰ চিতিকনি , এইয়াযে মোৰ তেনেই চিনাকি , আজন্ম চিনাকি …দুয়োজনী নিশ্চুপ হৈ খোলা খিৰিকিৰে কেৱল চাই ৰ’লো বাহিৰলে । ৰেইনট্ৰিজোপা অপূৰ্ব লাগিছিল , ঘন ঘন বৰষুণে তিয়াই নিছিল ৰেইনট্ৰিৰ খহতুৱা গা , জিৰজিৰকে বৰষুণবোৰ বৈ গৈ নেদেখা হৈছিলগে , আমিও একেবাৰে মগন হৈ পৰিছিলো নিজৰ নিজৰ ভাৱনাত । বৰষুণবোৰ এনে চুই চাবলে মন গৈছিল , মনটো উৰি গৈছিল শীতল শিৱানী আৰু জুনুৰ ওচৰলে , এনে এটা নিশাতে তাৰ আগৰ বছৰত আমি তিনিওজনীয়ে ষ্টুডেণ্টচ্ হ’ম নামৰ প্ৰাইভেট হোষ্টেলত ৰূমৰ খিৰিকি খুলি লৈ ওৰে নিশা বৰষুণৰ লগত মিতিৰালি কৰিছিলো , নেওৰাৰে পৰা পানীত হাতকেইখন বাৰে বাৰে তিয়াই আছিলো , তেনেতে মোৰ হাতত নেওৰাত জমা হৈ থকা জাবৰ এসোপা পৰিছিলহি , ইহঁতকেইজনী হাঁহি হাঁহি বাগৰি পৰিছিল বোলে দিলেও দিলে আশীৰ্বাদ বৰুণ দেৱে বাৰু পিছে এনেহেন জাৱৰ সোপাহে দিব লাগেনে বাৰু …. কথাটো মনত পৰি হাঁহি উঠিছিলো , হয়তো জোৰতেই , গীতিমাই বাহুত জোকাৰি কি হ’ল সুধিলতহে সম্বিত ঘুৰাই পাইছিলো , আকৌ সহজ হৈছিলো , তাইক কৈছিলো কথাবোৰ , দুয়োজনীয়ে ঢেৰ কথা পাতিলো , খুউব হাঁহিলো সেই ৰাতি । গীতিমায়ে অকণমানি ছোৱালীৰ দৰেই খিৰিকিৰে হাত দুখন উলিয়াই দিলে বৰষুণ একাঁজলি ধৰোঁ বুলি , মইও প্ৰসাৰিত কৰিলো মোৰ দুহাত । কিজানিবা পৰেহিয়েই গালে মুখে জালুকবাৰীৰ মায়াসনা বৰষুণৰ টোপাল , জীপাল কৰি যায়েই কিজানি প্ৰেমৰ বৰষুণজাকে শুকান হিয়াখনি ।

সেইৰাতি কেতিয়া শুই পৰিছিলো নাজানো , পুৱতি পুৱা গীতিমাক কুঁচিমুচি শুই থকা দেখি পাতলীয়া লেপৰ ক’ভাৰটোকে দি দিছিলো তাইৰ গাত , বৰষুণে তিয়াই যোৱা আমাৰ কাপোৰ মেলা ছাদখনতে দুপাকমান মাৰি আহিছিলো ব্ৰাছ কৰাৰ চলেৰেই । ৰূমলে ঘুৰি আহোঁতেই আকৌ মুখামুখি হৈছিলো সুৰভিবাৰ , তলৰ পৰা ৰাতিপুৱাই কিয়নো ওপৰলে আহিল সুৰভি বা বুজি নাপালো যদিও বৰ ভয় খালো আগৰাতিৰ ঘটনাটোৰ বাবে। পিছে মোক আচৰিত কৰি সুৰভি বায়ে পিছফালে লুকুৱাই অনা বৰষুণে ধুৱাই থোৱা দেৱদাৰুৰ পাত এথোপা তুলি দিছিল এটি মিঠা হাঁহিৰেই । থৰমৰ খোৱা মইও অকৰা লাগি সুৰভি বা যোৱাৰ ফালে চাই ৰ’লো দেৱদাৰুৰ পাত থোপা বুকুতে আলফুলে সাৱতি ।

ক্ৰমশঃ