জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ৩১

সময়ৰ লগত আমিও সমানে খোজ মিলাইছিলো , ঘড়ীৰ কাঁটাৰ লগত সমানে ফেৰ মাৰিব নোৱাৰিলেও সময়ৰ অপচয় কৰা নাছিলো , সেইবাৰ ছেশ্যনেল আগৰবাৰতকে ভাল হ’ল যথেষ্ট , পিছে চেমিনাৰ আৰু এচাইনমেণ্টৰ বাবেহে অলপ চিন্তা লাগিল , স্মৃতি সাহিত্যৰ ওপৰত এচাইনমেণ্ট দিছিল এন. আৰ. এছ. চাৰে । আৰু চেমিনাৰ পৰিছিল চম্পকৰ লগত , সেই বিশাল জ্ঞানসাগৰ লাইব্ৰেৰীত দুয়োটা বিষয়ৰে কিতাপ বিচাৰি উলিওৱাটো দুৰূহ আছিল , তাতে দূবৰিৰ আকৌ নিৰুক্তৰ কিবা বিষয় আছিল , দুয়োজনীৰে বিষয় বেলেগ বেলেগ হোৱাত আমাৰ অসুবিধাও হৈছিল । আমি দুয়োজনীয়ে আগৰে পৰাই একেলগে পঢ়িছিলো প্ৰায় সকলোবোৰ , সেইবাৰ সেয়েহে অসুবিধা পাইছিলো , কিতাপৰ পোক নহ’লেও পঢ়াৰ ক্ষেত্ৰত দূবৰি যথেষ্ট সাৱধান , প্ৰতিটো কথাই খৰচি মাৰি পঢ়ে । সেইখিনিতে আমাৰ অমিল , ফলত বহু সময়ত দূবৰিৰ সহায় ল’ব লগা হয় আৰু তাই বুজাই দিলে অলপ ভালকে বুজি পোৱাৰ দৰেও লাগে । পিছে বুজাইছিলনো ক’ত ? বুজোৱাৰ পিছত বেছিভাগ দমহে দিছিল বাৰু , তাতে যদি কেনেবাকে টোপনি খতি কৰাঁও তেতিয়াটো হ’লেই আৰু । নিদিয়াৰ কথাও নাছিল কাৰণ ডিপাৰ্টমেণ্টত থাকোঁতে বা আজৰি সময়ত পঢ়াৰ কথা কেতিয়াও নুলিয়াও ,পলিৰ ভাষাত বেয়া কথা ভাল সময়ত নাপাতিছিলো । ( তাই নিজেই ভীষণ চিৰিয়াছ কিন্তু ) তাতে ডিপাৰ্টমেণ্টত সোমোৱাৰপৰাই ক্লাছৰ খতিয়েই নাছিল মাজৰ আধাঘণ্টীয়া ব্ৰেকটোৰ বাহিৰে । ইফালে ব্ৰেকত আমি মেলেকীবোৰে মেল মৰাত অলপো বেয়া নাছিলো , তাৰ মাজতে আকৌ চাহমেল আছিলেই । তাতে দূবৰি মই কল্প টিকু সঞ্জীৱ গোটেইকেইটা লগ হ’লে আৰু কোনে পায় ? আকৌ আমাৰ লগত তাল মান মিলাই আমাৰ বাকী ৫৫ টা বন্ধু বান্ধৱৰ কোনোবা থাকেই ।

আমাৰ ডিপাৰ্টমেণ্টৰ কাষেৰে যোৱা ৰাস্তাটোতে সোঁফালে আছিল এম.বি.এ. বিভাগ , এই বিভাগৰ ল’ৰা ছোৱালীবোৰৰ লগত বিশেষ বন্ধুত্বও নাছিল আমাৰ , তেওঁলোকৰ ছেশ্যন আমাৰ লগত নিমিলাৰ বাবেই সেই ব্যৱধান আছিল , তাৰে মাজত অৱশ্যে টুটুৰ লগত ভাল বন্ধুত্ব আছিল , এতিয়াও আছে তাতে তাই দূবৰিৰ হোষ্টেলৰে আছিল । য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ বাকীবোৰ বিভাগৰ তুলনাত অকলশৰীয়া এই বিভাগটো যথেষ্ট পৰিপাটী আছিল , ক’ৰ্ছৰ খৰচটোও আমাৰ বোৰৰ তুলনাত বেছি আছিল , ল’ৰা ছোৱালীবোৰো অলপ বেলেগে অাছিল , য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ বাকী বিভাগবোৰৰ পৰা সম্পূৰ্ণ পৃথক আছিল তেতিয়া । এই ডিপাৰ্টমেণ্টটোৰ ঠিক পোনে পোনেই আৰু আমাৰ ডিপাৰ্টমেণ্টৰ পিছফালে থকা সেই ফুলৰা চতলা হেন শিলকেইটাৰ কাষতে তেতিয়া এখন নতুন কেণ্টিন খুলিছিল , ফেকাল্টি কেণ্টিন , তাৰ দামবোৰো অলপ বেছি । আমি সাধাৰণতে আমাৰ ডাঙৰ কেণ্টিনখনতে খাইছিলো যদিও মাজে মাজে হাতত পইচা বেছি থাকিলে নতুন কেণ্টিনখনতো খাবলে গৈছিলো মাহৰ শেষত পকেট মানি বচাব পাৰিলে নহ’লে মাহৰ আৰম্ভণিতে ঘৰৰ পৰা পইচা পঠোৱাৰ পিছতে ।

এদিন নতুন ফেকাল্টি কেণ্টিনত খাবলে যাঁওতে আমাৰ কটনিয়ান বান্ধৱী শিশুৰদৰে সহজ সৰল , আজলী , মৰম লগা পিকলিও গৈছিল , তাৰ চোলে পৰাঠা আৰু চাওমিন বৰ ভাল লাগে খাই , আমাৰ সমুখৰ টেবুলখনতে পিকলিহঁতো বহিছিল চাওমিন খাবলে বুলি । আমাৰ অৰ্ডাৰ আহি পোৱাৰ আগতেই পিকলিহঁতৰ চাওমিন মুখৰ আগত হাজিৰ , হাঁহিৰে সৰগ নমাব পৰা ছোৱালীজনীয়ে আমাৰ লগত কথা পাতি পাতি চাওমিনৰ প্লেটত বাকীবলে বুলি চচৰ বটলটো লৈ লাহেকৈ টিপা মাৰি দিলে থোপোকা ৰঙা বটলটোৰ পেটতে , পিছে পেট গেৰেলা চচৰ বটলটো কম আছিল হ’ব পাই ? পিকলিৰ ইচ্ছাৰ বিপৰীতে পেটুৱা বটলৰ মুখে তাইৰ প্লেটৰ ঠাইত কাষৰ টেবুলত বহি থকা এম.বি.এ. ডিপাৰ্টমেণ্টৰ বেছ হেণ্ডচাম ল’ৰা এটাৰ মূৰত একদম হলহলাই দিলে বটিয়াই …… কথা বিষম দেখি হাঁহো নে কান্দো অৱস্থা আমাৰ পিকলি আইটিৰ , ইফালে ঘটনা প্ৰত্যক্ষ কৰি থকা কেণ্টিনত থকা সকলোৱে বেছ মজা পালে আৰু হাঁহিত উৰি যাঁও যাঁও হ’ল কেণ্টিনৰ অৱস্থা , আমাৰ পিকলি আইটিয়েও হাঁহি হাঁহি যিটো ঢঙত চ’ৰী বুলিলেগে , বপুৰাৰ খং উঠক চাৰি মৰমহে লাগিলে ছাগে বেচেৰীজনীলে । গোটেই ঘটনাটো দেখি তাহানিতে মইনা পাৰিজাত ত কৰা একক অভিনয় এটাৰ কথা মনত পৰি মইও বেছ হাঁহিলো । মইনা পাৰিজাতত থাকোঁতে মইনাৰ মেলবোৰত বহুতো কৰিছিলো কিবাকিবি তাৰে মাজত আছিল সেই বিশেষ একক অভিনয়টো , পেট বিষ হোৱাত ডাক্তৰক গৈ এজন ৰোগীয়ে বিভিন্নধৰণে ক’ব লগা অভিনয়টোত কেতিয়াবা কান্দি কান্দি আকৌ কেতিয়াবা হাঁহি হাঁহি , পেটত ধৰি ডাক্তৰক গৈ ক’ব লাগে….

” ডাক্তৰ ডাক্তৰ পেট বিষ ….” ডাক্তৰেও হাঁহি হাঁহিয়েই উত্তৰ দিব লাগে কি হৈছে …..”।

এইটো হোষ্টেলৰ চিনাকি পৰ্বত আৰু ডিপাৰ্টমেণ্ট ত কেইবাবাৰো কৰিছো বাবেই ছাগে গোটেই ঘটনাটো প্ৰত্যক্ষভাৱে দেখি ভাল ৰগৰ কৰিছিলো । কিযে নিষ্পাপ আছিল সেই হাঁহিবোৰ , সেই নিৰ্দোষ ধেমালিবোৰ । সিদিনাৰ কেণ্টিনৰ পিকলিৰ ক্ষমা খোজা ধৰণটোও ঠিক তেনেকুৱাই আছিল ,পিকলি আজিও তেনেকুৱাই , একেই শিশুমতীয়া ।

পাৰ হৈছিল সুখে ভৰা দিনবোৰ লাহে লাহে , সকলোতে প্ৰায় খাপ খাই পৰিছিলোৱেই , চেশ্যনেল আৰু চেমিনাৰ হৈ যোৱাৰ পিছত অলপ আজৰি আজৰি লাগিছিল । তাৰ মাজতেই আকৌ আবতৰীয়া ৰাস উদযাপন কৰিবলে লৈছিল বিশ্ব বিদ্যালয় আইন মহাবিদ্যালয়ে শান্তনু গগৈদা আৰু AT 9 ৰ আশাশুধীয়া প্ৰচেষ্টাত ( বিশ্ব বিদ্যালয় ছাত্ৰ সভাৰ পূৰ্ণ সহযোগত ) । আমাৰ কেম্পাছৰ RCC 5 ৰ লগতে আমাৰ হোষ্টেল আৰু AT 10 , AT 4 girls hall হোষ্টেললেও খবৰ পঠিয়ালে গোপী বিচাৰি , আমাকো ক’লে আমাৰ চিনিয়ৰে আৰু সেইদিনাই গধূলিলে আমাক প্ৰেক্টিচলে লৈ যোৱাৰ কথাও ক’লে । বিশেষ মন নাছিল যদিও আমাৰ লগৰ সকলোৱে চিনিয়ৰৰ গধূলি গধূলি চিনিয়ৰগিৰিৰ পৰা বাচিব বুলিয়েই একে আষাৰেই মান্তি হ’ল , তাতে মোৰ লগৰ শিৱাণীয়ে দৈৱকীৰ ভাও লোৱা গম পাই মইও না ক’বলে মন নগ’ল , তাতে ৰাতি জালুকবাৰীলে ওলাবলে পালে বেয়াও নালাগে । পিছে ছুকুবাৰ বিয়াৰ বাবে ঘৰলে যাম বাবে ৰাসৰ প্ৰেক্টিচত থাকিব নোৱাৰিম বাবেই প্ৰথমদিনাই গৈ আৰু মোৰ যোৱা নহ’ল , গৈ কিন্তু বেয়া লগা নাছিল , গাঁৱৰ ৰাসত সততে দৈৱকীৰ ভাঁও লঁও বাবে য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ ৰাসত এবাৰলে গোপী হৈ নাচিবলে খুবেই মন থাকি গ’ল । আমাৰ শকত অাৱত থোপোকা জীনাক্ষিয়েই ৰাসত যশোদাৰ ভাও ল’লে , তাইক দেখিয়েই ছাগে শান্তনুদাহঁতে যশোদা দিলে ।

ৰাসত বসুদেৱৰ ভাৱত আমাৰ বন্ধু দীপ , পিছে দীপ তেতিয়া বৰ খিনমীন কেটেঙা ল’ৰা আছিল , গতিকেই দীপক বসুদেৱ ভাঁও দিয়াৰ কথাটোত আমাৰো অখজা লাগিছিল , পিছত যেতিয়া দীপক বসুদেৱ দিয়াৰ অংকটো গম পাইছিলো তেতিয়া সঁচাকৈয়ে বৰ ৰস পাইছিলো , বন্ধু দীপে নিজেই কথাটো বৰ ৰগৰ কৰিয়েই কয় । পিছে বিষ্ণুৰ ভাঁও দিবলে বৰ ভাল নিৰ্বাচন কৰিছিল , দিলীপ আছিল বিষ্ণু , দিলীপক বিষ্ণুৰ ভাৱত খাপ খুৱাই চাই সঁচাই আমাৰ নামঘৰৰ ভাওনাৰ সাইলাখ বিষ্ণুৰ চেহেৰাৰ বুলদালে মনত পৰি গ’ল ,চাবলে নাপালো যদিও মনতে সবকে কল্পনা কৰি বৰ ভাল লাগিল । ৰাসৰ প্ৰেক্টিচলে বাকী লগৰীবোৰ গ’লে আমি মুষ্টিমেয় কেইজনীমানহে সন্ধিয়া হোষ্টেলত থাকোঁ , লভিতা তিৰু গীতিমা তুলিকা স্বৰ্ণালী সংগীতা জুন ডালিমী বিজুলী এনেকৈ কেইজনীমান । চিনিয়ৰো বাচকবনীয়া কেইগৰাকীমানহে থাকে , জুনিয়ৰ মূৰত উঠাব পৰা চিনিয়ৰ গোটেইকেইগৰাকী থাকে । তাৰে সোঁৱৰণী ৰূমৰ ৰিমকি বা আৰু আমাৰ জীনা বা থাকে বাবে আমাৰো বৰ ভাল লাগে । দুয়োগৰাকীযে জুনিয়ৰক একেবাৰে মুৰতে উঠোৱা আছিল । সেইকেইদিনত ৰিমকিবাৰ ৰূমত কম অত্যাচাৰ চলালোনে !!

পিছে লেঠা লাগিছিল । ৰাস কৰা কাৰোৰে একো সমস্যা নাছিল , ৰাসত ভাঁও লোৱা গোপীহঁতৰ মনৰ মানুহকেইজনৰহে দিগদাৰ হৈছিল , ৰাসত মৰমীহঁতক নচা ভালপোৱা নাছিল প্ৰেম আকলুৱা হৃদয়কেইখনে । লেঠা লাগিছিল যশোদাৰ ভাঁও লোৱা জীনাক্ষিৰ প্ৰেমিকৰ হৃদয়ত , প্ৰেমিক হৃদয়ে হয়তো বিচৰা নাছিল তেঁওৰ ঠাইত অইন এজন নন্দক , সেয়েহে আৰম্ভ হৈছিল দুয়োৰে মতভেদ , এজনেও নামানে , দুয়ো নিজৰ কথাত অটল । ফলত আৰম্ভ হৈছিল ভাঙোনমুখী সংঘাত প্ৰেমিক পখিযুগলৰ মাজত , বাৰে বাৰে মই হৈছিলো সখিয়তী চৰাইজনী , কেইদিনমান জীনাক্ষিলে ফোন অহাৰ সলনি তাইৰ নামৰ ফোনবোৰ মোলে আহিছিল , মই কাক বুজাঁও পিছে ? বান্ধৱীক নে বান্ধৱীয়ে হিয়া দিয়া প্ৰেমিক বন্ধুক ? বিবুধি পিছে হোৱা নাছিলো অলপো ।

বুজাইছিলো , বিবেকে বুজি পোৱা ধৰণেই বুজাইছিলো দুয়োকে , নিজেই প্ৰেমত কেঁচা যদিও স্কুলীয়া দিনৰেপৰাই আনৰ প্ৰেমৰ সংকটত বেছ ভাল কাউন্সেলৰ আছিলো , তেতিয়া চিঠি লিখা যুগৰ আছিল বাবেই মেকিং লেটাৰ আৰু ব্ৰেকিং লেটাৰ লিখাটো বেছ পাকৈত আছিলো বুলি নাম আছিল । প্ৰেমিকহে নাছিল , প্ৰেম নোহোৱাকেতো থকা নাছিল । গতিকে নোৱাৰাৰ কথা কি আছিল!!

তেনেতে ৰঙৰ মেলা লৈ ফাকুৱা আহিছিল , ফাকুৱা লগাবলে আহিছিল বিভিন্ন হোষ্টেলৰ পৰা , আমাৰ তেতিয়াৰ বন্ধু হোষ্টেল AT 4 boys hall ৰ কোনোবাই ফাকু অকণ ছটিয়াই গৈছিল দূৰৈৰ পৰাই , আমাৰ গালে মুখে নপৰিলেও অন্তৰত বাৰুকৈয়ে ফাকুৰ ৰং লাগিছিল , জীনাক্ষিৰ গাত ছাগে ফাকু লাগিছিল , তাকে গম পাই জীনাক্ষিৰ প্ৰেমিক বন্ধুৰ অন্তৰ দহি গৈছিল , ফলত বাঢ়ি গৈছিল মতানৈক্য । পিছে সম্পৰ্ক বেছি বেয়া নহওক বুলিয়েই নিজকে পাৰ্গত বুলি ভাবি বিশেষ পটুতাৰে দুয়োকে বুজাইছিলো মই । জীনাক্ষিৰ বৰ খং উঠিছিল হ’বলা , খঙতে মোকে জাৰিলে , এদিন প্ৰেক্টিচলে যোৱাৰ আগতে মোৰ ৰূমলে পলিথিন এটাতে আইনা এখনে ফণী এখনে ভৰাই আনি বিচনাতে থেকেচা মাৰি গৰগৰাই কৈ থৈ গ’ল

” দি দিবি আজি তোৰ মৰমৰ ককায়েৰক … কৈ দিবি এনেকুৱা সন্দেহবাদী মানুহ ভাল নেপাঁও বুলি “

কান্দি কান্দি বেচেৰীজনীৰ নাকে মুখে পানী সমান হৈছিল , বিশ্বাসী প্ৰেমিকৰ অবিশ্বাসভৰা কথা সহ্য কৰিব পৰা নাছিল , পিছে জালুকবাৰীৰ প্ৰেমত এইবোৰ তেনেই সৰু কথা , এদিনতে পাহৰিব পৰা কথা । বেচেৰীজনীৰ অৱস্থাটো দেখি দুখ লাগিছিল যদিও তাই ৰূমৰ পৰা ওলাই যোৱাৰ পিছত অকলে অকলে হাঁহিছিলো , উপহাৰৰ টোপোলাত থকা উপহাৰ কেইটা চাই …. আইনা আৰু ফণী … কেতিয়াও নেদেখা প্ৰেমৰ উপহাৰ । তেতিয়া সাধাৰণতে প্ৰেমৰ উপহাৰবোৰ প্ৰেমিকাৰ প্ৰয়োজনৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখিয়েই দিছিল যদিও সেইটো আছিল অপূৰ্ব । ধুনীয়া আইনা খন দেখি ৰাখি থ’বলে মন আছিল যদিও মৰমী বান্ধৱীৰ আদেশ শিৰোধাৰ্য কৰি সন্ধ্যাৰ আগে আগে ৰুণু বাইদেউৰ পি চি অ’ৰ পৰা ফোন কৰি দাদাজনক গেইটৰ মুখলে মাতি ঘুৰাই দিছিলো সেই বিশেষ উপহাৰ , প্ৰেমৰ দিনত দিয়া উপহাৰ । তেঁওও খঙত আছিল , বেলেগ কোনো কথা নপতাকৈয়ে লৈ গৈছিল টোপোলাটো , যিটো টোপোলা আকৌ দুদিনমানৰ পিছতে মোৰ হাততে ঘুৰাই দিছিল জীনাক্ষিলে বুলি । জানিছিলোৱেই তেনেকুৱাই হ’ব বুলি , কাৰণ সেই প্ৰেম যে কৃষ্ণচূড়াদেশৰ প্ৰেম , বহুতৰ ভাষাত চেমিষ্টাৰৰ ব্যস্ততাৰদৰেই ব্যস্ত প্ৰেম । সেইকেইদিন যে কি বেদনা আছিল দুয়োৰে … মই অদ্বিতীয় নাছিলো ,মোৰ ৰূমৰ ৰেইনট্ৰিজোপাও আছিল এইবোৰ ঘটনাৰ দ্বিতীয় সাক্ষী , জীনাক্ষিৰ খং উঠিলেই মোৰ ৰূমলে গৈ ঠিকছে বকিছিল , খং এনে পৰ্যায়ত উঠিছিলগে যে তাই চিনিয়ৰবোৰৰ বাহিৰে আৰু কাকোৱেই নামাতিছিল , আনকি মোকো । এইদৰে কেতিয়াবা দুদিনো পাৰ হৈছিল । তাইৰ অভিমান ভাঙিব পৰা অদ্বিতীয় হৈ পৰিছিলো মই , পিছে মোকো কেতিয়াবা কমখন নগুৰ নাকতি নকৰে খঙৰ ভমকত ।

এই ৰেইনট্ৰিজোপা কেৱল জীনাক্ষিৰ দৰদী প্ৰেম কাহিনীৰে সাক্ষী নাছিল , বৰং সাক্ষী আছিল ডিম্পীবা ভৱেনদাৰ বিভিন্ন মান অভিমানভৰা কাহিনীবোৰৰো , অভিমানী দিনবোৰত ডিম্পীবাৰ চকুৰ চকুপানীবোৰৰো আৰু সকলোতকে বেছি মোৰ উদাসী সময়বোৰৰ , জালুকবাৰীৰ প্ৰেমে ধুৱাব নোৱাৰা মোৰ আকুল হিয়াখনৰ ।

ক্ৰমশঃ