জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ৩২

( মোক অফুৰন্ত মানসিক সুখ দিয়া মৰমৰ পাঠকসকল , কালি ৰাসৰ কথা লিখি থাকোঁতে ২০১৪ চনৰ কথা এটা মনত পৰি বৰ হাঁহি উঠিল , আপোনলোকৰ লগত ভগাই ল’ব খুজিছো বৰ আন্তৰিকতাৰে । ২০১৪ চনত দাধৰাৰ জয়ন্ত জিনকে আদি কৰি কেইজনমান উদ্যমী যুৱকে মিছামৰা আঞ্চলিক ৰাস অনুষ্ঠিত কৰিছিল , সেই ৰাসত মই দৈৱকীৰ ভাৱত অভিনয় কৰিছিলো , সেইয়াই মঞ্চত অন্তিমবাৰ উঠা অভিনয়ৰ বাবে । তেতিয়া মোৰ বিয়া হোৱা সাতবছৰ উকলিছিল আৰু অামাৰ জীয়ৰী গুণগুণ পাঁচবছৰীয়া আছিল , পিছে ভগৱানৰ কৃপাত তেতিয়ালৈকে মেদবহুলতাই শৰীৰত দেখা দিয়া নাছিল বাবেই দৈৱকীৰ ভাৱৰ বাবে একদম উপযোগীয়েই আছিলো । সাজে পোছাকে , মেক আপে , অভিনয়ে হয়তো ৰাইজৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিবলে অলপ সফল হৈছিলোও , আৰু মোক ওচৰৰ পাজৰৰ মানুহখিনিৰ বাদে অইন দৰ্শকে বিবাহিত বুলিও ভবা নাছিল , কাৰণ আমাৰ গাঁৱলীয়া অঞ্চলত বিবাহিত সকল সাধাৰণতে বহুত ক্ষেত্ৰত বাদ পৰি যায় , মই দৈৱকীৰ বিলাপ যিমানে টানিছো মঞ্চত তাৰ দুগুণ জোৰেৰে দৰ্শকৰ শাৰীৰপৰা ছোৱালীয়ে বিলাপ জুৰিছিল , কংসৰূপী জয়ন্তক মাৰিবলে দাদাহঁতক চিঞৰি চিঞৰি কোৱা মঞ্চৰ ওপৰৰ পৰাই কাণ উনাই থকা দৈৱকীৰূপী মই মাকে শুনিও আছিলো । পিছে যথাসময়ত দৈৱকীয়ে নিজৰ অভিনয় শেষ কৰি লৰালৰিকে গ্ৰীণৰূমলে বুলি কাপোৰ সলাবলে গ’লো , ইফালে পুহমহীয়া মৰ ঠাণ্ডা , কাপোৰ সলাবলে যাঁওতেই অকণমান বয়সীয়া মানুহ এজনে মোক আগভেটি ধৰিলেগৈ আৰু অভিনয়ৰ বৰ প্ৰশংসা কৰাৰ লগতে তেঁওলোকে পাতিবলগীয়া ৰাসতো দৈৱকীৰ অভিনয় কৰিবলে প্ৰস্তাৱ আগবঢ়োৱাৰ লগতে মোৰ পঢ়া শুনা চাকৰি ঘৰ আদিৰ খা খবৰ কৰিলে । মইও ঠাণ্ডাতে কঁপি কঁপি যিমান পাৰোঁ তেঁওৰ কথাৰ উত্তৰ দি গ’লো , দেউতাক তেখেতে ভালকৈ চিনি পাই আৰু খুব সোনকালে দেউতাৰ ওচৰলে অহাৰ কথা ক’লে । লগতে মোৰ অলপ বেছি কাষলে আহি ঠিক কাণৰ কাষে কাষেই সুধিলে মই নিজৰ ফালৰপৰা কাৰোবাৰ লগত ঠিক ঠাক কৰি থৈছোনেকি বুলি ? আজিকালি যে ঘৰত সোধাৰ আগতে ল’ৰা ছোৱালীক সুধি ল’ব লাগে সেইটোও বুজাই দিলে । তেঁওৰ নিজৰ খুলশালীয়েকৰ কাৰণে যে মোৰদৰেই ছোৱালী এজনী বিচাৰি আছে সেইটো ও কৈয়েই পেলালে । উৰহী গছৰ ওৰ বোলো তেতিয়াহে ওলাল । মানুহজনৰ লগত অকণমান ধেমালি কৰোঁ বুলি কিবা এটা ক’ব খোজোতেই পিছে দৰ্শকৰ শাৰীৰপৰা ৰাউচি জুৰি থকা মোৰ জীয়ৰীক বৌৱে আনি মোৰ কোঁচত তুলি দিলেহি , মানুহজনকো চাব লগীয়া হৈছিল , পিছে মোৰ মনতহে দুখ অকণ থাকি গ’ল , যিমান হ’লেও মঞ্চত দেখিয়েই বিয়াৰ প্ৰস্তাৱ দিবলে অহা ভিনিহিজনৰ লগত ভালদৰে চিনাকি হ’বলেও নেপালো পেনেৰী জীয়ৰীৰ বাবেই )

ৰাসৰ প্ৰেক্টিচলে যদিও যোৱা নাছিলো , ৰাসখন পিছে মোৰ চকুৰ আগতে চলি থকা যেন লাগিছিল , পিছে ৰাসৰ সমানে পৰীক্ষাও আহি আছিল আৰু তাতকৈও আগত আহি আছিল ছুকুবাৰ বিয়া । বিয়া বুলি মোৰ অকণমান ব্যস্ততাও বাঢ়ি গৈছিল , মোৰ লগত বজাৰ সমাৰ কৰাকে আদি কৰি মোৰ মেক আপলৈকে সকলোতে দূবৰি মোৰ ছাঁৰদৰেই থাকিল , ছুকুবালে কিনিবলীয়া বিন্দীটোলৈকে তাইহে ঠিক কৰি দিছিল , লগতে পঢ়াৰ সকলোখিনি যাতে নিয়মীয়াকে কৰিব পাৰোঁ তাৰবাবেও তাই সতৰ্কতাৰে মোক সঁকিয়াই থাকিল । ফাকুৱাৰ পিছতে মই ঘৰলে গ’লো , ঘৰলে যোৱাৰ দিনা সঁচাই মনটো বৰ দুখ লাগি আছিল , সহোদৰী বান্ধৱীৰ জীয়ৰী জীৱনৰ শেষ দিনকেইটা কেনেকুৱা লাগি আছিল মই একো বুজিবই পৰা নাছিলো , বাৰে বাৰে কেৱল আমাৰ প্ৰতিটো মুহুৰ্তৰ কথাই মোক আমনি কৰি গ’ল । অকলে বাছত গ’লে মই প্ৰায়ে খিৰিকিৰ কাষৰ চিটটো লঁও , খিৰিকিৰে বাছৰ বাহিৰৰ পৃথিৱীখন চাই চাই আপোনভোলা হৈ গৈ ভাল পাঁও , গছবোৰৰ ওভোটা দৌৰ প্ৰতিযোগিতাখন উপভোগ কৰি মনে মনে গৈ থাকি ভাল পাঁও । সাধাৰণতে সকলোধৰণৰ সহযাত্ৰীৰ লগত কথা নাপাতোঁ , পিছে বিপৰীতপক্ষই আৰম্ভ কৰিলে বেয়াও নালাগে । সেইবাৰো মোৰ কাষত এজন বয়স্ক ব্যক্তি বহি গৈছিল , সোণাপুৰ পাৰ হৈ যোৱাৰ পিছত তেঁওৰো হয়তো আমনি লাগিছিল তেনেকৈ গৈ , লাহে লাহে মোৰ লগত এটা দুটা কথাও পাতি গ’ল , মোৰো বেয়া নালাগিল অৱশ্যে । পিছে তেখেতৰ এটা ৰসাল প্ৰশ্ন মনত ৰৈ গ’ল সদায়ে , তেখেতে মোৰ ঘৰৰ খা খবৰ সুধি কোন কোন আছে সোধাত মইও মা দেউতা , দাদা বা আৰু ভাইটিৰ কথা ক’লো , মানুহজনে কিনো ভাবি জানো হঠাতে মোক সুধিলে বোলে বা ডাঙৰ নে তুমি ডাঙৰ , মোৰো সহজ উত্তৰ ‘ বা ‘ । পিছে মানুহজনে নিজৰ ভুল বুজি নিজেই হাহাকৈ হাঁহিবলে ধৰাতহে মইও ধৰিব পাৰিছিলো অাচল কথাটো আৰু দুয়োজনে লগ হৈ হাঁহিছিলো , পিছত গোটেই বাটছোৱা তেখেতৰ লগত তত্বগধুৰ কথা পাতি গৈ ভালেই লাগিছিল অৱশ্যে , দুবছৰৰ আগত তেখেতে ইহলীলা সম্বৰণ কৰাৰ আগলৈকে প্ৰায়ে টেলিফোনিক বাৰ্তালাপ হৈ আছিল , তেখেতেও সেই কথাটো কৈ বৰ আমোদ পাইছিল ।

বাৰ বিয়া বৰ ভালকৈ হৈ গৈছিল , ভিনদেউৰ নামৰ সেন্দুৰখিনি কঁপালত আঁকি দিঁওতে সহজকে ল’ব পৰা নাছিলো , বুকুখন উদং হৈ গৈছিল একেবাৰে , ঘৰৰ জেউতি অকণ যেন কমি গৈছিল তাই ওলাই যোৱাৰ পিছত । পিছে বিয়াৰ হাজাৰ ব্যস্ততাৰ মাজতো ঘনে ঘনে মনত পৰিছিল হেঁপাহৰ জালুকবাৰীলে , মৰমৰ হোষ্টেলটোলে , বুকুত থিতাপি লোৱা মুখবোৰে , প্ৰাণৰ ৰেইনট্ৰিজোপালে । আয়তীৰ জাত জাত বিয়ানামবোৰত জীয়ৰী জীৱনটোৰ কাহিনীবোৰে প্ৰাণ পাই উঠিছিল , বুকু শুদা কৰি যাবলে ওলোৱা প্ৰাণৰ সহোদৰী জনীক বিয়ানামবোৰে যেতিয়া কন্দুৱাইছিল আমিও ভাগি পৰিছিলো তেনেই , এইয়া যে নতুন জীৱন , পুৰণিক সাঙুৰি ৰাখিব পৰাকে নতুন সম্পৰ্কৰ আৰম্ভণি । মা দেউতাই আমাক হোষ্টেললে উলিয়াই পঠাঁওতেই বিয়া দিয়াৰদৰে উলিয়াই দিছো বুলি হাজাৰবাৰ ধেমেলীয়াকে ক’লেও সেই বিদায় আৰু এই বিদায়ৰ মাজত আকাশ পাতাল পাৰ্থক্য আছিল , জোঁৱাইক গতাই মনটোক আশ্বাস দিছিল যদিও বুকু দহি গৈছিল জীয়ৰীক বিদায় দি । মাৰ দুখ আছিল জীয়ৰীহঁত মেট্ৰিক দিয়াৰে পিছৰপৰা লগত নথকাৰ বাবে , দুখ লাগিছিল বিয়া হ’বলেও বেলেগৰ বিয়া খাবলে যোৱাৰদৰেহে হৈছিল বাবে , দুখ আছিল জীয়েকহঁতৰ লগত সময় কটাবলে নাপাই , বেছি দুখ লাগিছিল তেতিয়া যেতিয়া বাৰ বিয়াৰ পিছত মোক বাছত উঠাবলে আহিছিল , সেই চলচলীয়া চকুযুৰি এতিয়াও ৰৈ থাকে হেঁপাহেৰে আমাৰ সুখেভৰা মুখবোৰ চাবলে ।

জালুকবাৰীৰ কি অদ্ভুত আকৰ্ষণ ! মাত্ৰ দহদিন নাথাকোঁতেই ৰূপ সলাইছিল জালুকবাৰীয়ে , নতুনকে দেখাৰদৰে লাগিছিল মোৰ সেউজীয়া পৃথিৱীখন , মাৰ্কেট খন আৰু ৰঙীয়াল হৈছিল , মুখবোৰৰ লগতে হাঁহিবোৰৰ নামবোৰো চিনাকি হৈছিল , মাৰ্কেটত লগ পোৱা সকলোৰে লগত হাঁহি মাৰি কথা পাতি যাব পৰা হৈছিলো , ঠিক বায়ে আঁঠমঙলা খাবলে আহোঁতে যিদৰে চুবুৰীয়া খুৰী , বৌহঁতৰ লগত কথা পাতিছিলহি এটা নতুন সাজেৰে । জালুকবাৰীখনেও নতুন সাজেৰে সাজিছিল , লঠঙা হোৱা সোণাৰু , কৃষ্ণচূড়াবোৰে অকণ অকণ কুঁহিপাতৰ সেউজীয়া ৰহণ বোলাইছিল ডালে পাতে , সেউজে ভৰুণ হোৱা ডালবোৰৰ ঠানিবোৰত জান নেজান , দেখ নেদেখকে ওলাইছিল অকণ অকণ ন কোঁহ , কোঁহৰ আগবোৰ কোনোটো হালধীয়া কোনোটো ঈষৎ ৰঙা । মাৰ্কেটৰপৰাই চাইছিলো বৰ হেঁপাহেৰে আবেলি শুই পৰা ৰেইনট্ৰিজোপা , অনন্য সুন্দৰ লাগিছিল দূৰৈৰপৰা , গছজোপাৰ কিবা মোহনী আছিল , তাতে ডাঠ সেউজীয়া পাতবোৰৰ মাজে মাজে গোলাপী ৰাগি লাগিছিল , গছজোপা গুলপীয়া ফুলবোৰেৰে জাপ পাতি জকমকাই আছিল । বহুদিন যেন দেখাই নাছিলো , মই যোৱাৰ আগৰেপৰাই অকণ অকণ ফুলিবলে লৈছিল যদিও এনেদৰে হেঁপাহেৰে চাই যোৱা নাছিলো , এনেদৰে ভৰুণ গছজোপা দূৰৈৰ পৰা দেখা নাছিলো , মাৰ্কেটৰ আঁহতজোপাও কোমল সেউজ পাতেৰে সেউজী হৈছিল নতুন আশা লৈ , জালুকবাৰী যৌৱনমতী হ’বলে ওলাইছিল , মৰমপিয়াসী বুকুবোৰত ঠন ধৰি উঠিছিল ন ন হেঁপাহে ।

সিদিনা AT 9 বাসীক দেখি অলপো অসহজ লগা নাছিল পিছে , বৰ আন্তৰিকতাৰে মাত লগাব পাৰিছিলো চিনাকি মুখবোৰক । তাতে এখন অচিনাকি মুখ দেখিছিলো সিদিনা , এযোৰ গভীৰ চকু , প্ৰেমত পৰিব পৰা আকুল চকু । পিছে চকুযোৰে মোক চালেনে নাচালে ধৰিব নোৱাৰিলো , কৰুণ চকুযুৰি কেইবাযোৰো চকুৰ লগত মিলি গ’ল , ডিম্পী বা , শ্যাম , ভাইটিহঁতৰ চকুৰ লগত একাকাৰ হৈ গ’ল , একেই আৱেগ , একেই কাৰুণ্যতা । চকুত সপোন তুলি দিব পৰা চকুযুৰিত কোনোদিন চকু থৈ নাপালেও বুকুত কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিব পৰা বিধৰ আছিল । ( শাৰীৰিক আৰু মানসিক অৱসাদৰ ফলত আজি লিখিবলে লোৱা কথাখিনি আধৰুৱা হৈ ৰ’ল )

ক্ৰমশঃ