জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ৩৪

হাতৰ মুঠিৰে এমুঠিমান সময়তে ৫ মাহ জালুকবাৰীত কেনেকৈ পাৰ হ’ল তলকিবই নোৱাৰিলো , বালিঘড়ীৰ বালিছন্দাবোৰ সুৰসুৰকে সৰি পৰাৰ দৰেই আমাৰ সুখ দুখৰ পল অনুপলবোৰ দিনৰ পৰা কেতিয়া মাহ হ’ল গমকে নাপালো , চকুৰ পলকতে যেন হালধীয়া হ’বলে ধৰা পাতবোৰ সেউজৰঙেৰে সেউজী হ’ল , চিনাকি হাঁহিবোৰ বাঢ়ি গ’ল , চকুৰ চিনাকিবোৰ আপোন হ’ল আৰু কিছু আপোন বুকুৰ বান্ধৈ হ’ল । পুৰণি বন্ধু বান্ধৱবোৰ আৰু বেছি ওচৰ চাপি গ’লো , জীৱনৰ বহু কথাই ইজনে সিজনৰ লগত ভগাই ল’ব পৰা হ’লো , নতুন পুৰণি বন্ধুৰ মাজৰ ব্যৱধান কমি গৈ বন্ধুত্বৰ এনাজৰীডাল ভালেমান মজবুত হৈ গ’ল । ধেমালিবোৰ কেতিয়াবা অভিমান হ’ল যদিও অভিমানবোৰ আঁকোৰগোজ নহ’ল । ‘য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ বন্ধু’ জীৱনৰ সুদীৰ্ঘ কালৰ বন্ধু বুলি শুনি অহা কথাষাৰ সঁচা বুলি অনুভৱ কৰিব পৰা হ’লো । এইখিনি সময়তে সাক্ষী হৈ ৰ’লো বহুবোৰ সুখী মনৰ , বহুবোৰ চকুপানীৰ , বহুবোৰ হেঁপাহৰ । তথাপিও কিছুমান চকুত তেতিয়াও অপৰিপক্কই হৈ ৰ’লো ।

এটা চেমিষ্টাৰৰ পৰীক্ষা দি আজৰি হ’লো যদিও হোষ্টেলত সেই একেই জুনিয়ৰখটা , বুকুৰ ঢুকঢুকনিটো আগতকে পাতল হ’ল যদিও মাৰ যোৱাই নাই , পিছে 4th block ৰ চিনিয়ৰৰ মূৰত উঠিব পৰা হ’লো ঠিকেই কুকুবাক বাদ দি । কুকুবায়ে একো নকয় যদিও তেতিয়াও ভয় গুচা নাছিল , 4th block juniors বুলি চিঞৰ শুনিলেই কমিবলে ধৰা বুকুৰ ঢুকঢুকনিটো তীব্ৰৰ পৰা তীব্ৰতৰ হ’বলে ধৰে যদিও পিছে গালি খোৱা নাছিলো আৰু পিছলে । ইফালে সন্ধ্যা প্ৰাৰ্থনাৰ পিছৰ চিনাকি পৰ্ব তেনেকৈয়ে চলি থাকিল , তাকে যেনিবা আগৰদৰে মূৰ তল কৰি নথকাকে থাকিব পৰা হ’লো , লাহে লাহে আমাৰ লগৰবোৰে সকলো কথাই সহজভাৱে ল’ব পৰা হ’ল আৰু ফ্ৰেচাৰ্ছ দিলেই কেইগৰাকীমানক ভালকে নমতাৰ সিদ্ধান্তও ল’ব পৰা হ’ল । ৰিতু তিৰুহঁতে লাহে লাহে মই আমাৰ ওপৰৰ ছাদলে যোৱাটো গম পালে , আচলতে মইয়ে অলপ ফুটনি মাৰি জনাই দিলো , লভিতা আছিলেই আগৰেপৰা , গতিকেই সিদ্ধান্ত হৈ গৈছিল , কোনেও নজনাকে ছাদলে যোৱাৰ , বাট চাই ৰৈছিলো ভাল সুযোগ অহাৰ । জীনাক্ষিও সহজ হৈছিল লাহে লাহে , পৰীক্ষাই বুকুৰ বিষটো যথেষ্ট কমাই দিছিল ছোৱালীজনীৰ , তথাপিও বুকু দহি থকা জুইকুৰা জানো নুমাব পাৰিছিল !!

শান্ত হৈছিল তাই ,আচলতে শান্ত কৰিব পাৰিছিলো , প্ৰেমিক বন্ধুৰ ফোন ধৰিছিল সহজভাৱেই , ৰুণু বাইদেউৰ পি চি অ’ৰ পৰা নিজেই গৈও ফোন কৰিছিলগে , আগতকে বেছি আপোন কৰি লৈছিল মোক , সেই সন্ধ্যাৰ কথাটো মোৰ বুকুতে জাহ গ’ল , নুসুধিলো , তাইও নক’লে একো । পিছে একো নোসোধাকৈ আৰু নোকোৱাকৈয়ে বুজি উঠিলো বহু কথা , প্ৰেম ইমান সহজ নহয় , তাতে জালুকবাৰীৰ প্ৰেম । জালুকবাৰীত এটা এটা ঢাপৰ মাজেৰে গৈহে এই পৰীক্ষাত পাছ কৰিব পাৰি , সেয়েহে বহুতে কয় জালুকবাৰীৰ প্ৰেম বেডিং বন্ধা প্ৰেম বুলি , মইও সাক্ষী হৈ ৰ’লো তাইৰ বেডিং বন্ধা প্ৰেমৰ । যিয়েই নহ’লেও দুয়ো আকৌ লগ কৰে , কথা পাতে , মোৰ ভাল লাগে । দুয়োৱে চেষ্টা কৰিলে ভালেৰে আগবাঢ়িবলে , দুচকুৰ সপোনবোৰ কেনেকৈনো মোহাৰি পেলাই ! আগবাঢ়িব দুয়ো , পুৰণি সকলো কথা পাহৰি আগবাঢ়িব , তাইৰ প্ৰতিটো কথাৰ সাক্ষী হৈ ৰ’লো মই । কেনেকৈ আৰু কেতিয়াৰপৰানো ইমান বিশ্বাসেৰে তাই মোৰ লগত কথাবোৰ পাতিব পৰা হ’ল ধৰিবই নোৱাৰিলো , বাহিৰে দমদাৰ ছোৱালীজনী ভিতৰি ইমান ঠুনুকা হ’ব পাৰে বুলি জনাই নাছিলো কোনোদিন । যিহ’লেও জীনাক্ষি আৰু তিৰুৰ মোক লৈ অঘোষিত প্ৰতিযোগিতাখন ঠিকেই চলি থাকিল , লভিতা আৰু ৰিতু দুয়োজনীয়ে ভালদৰেই বুজাৰ উপৰিও দূবৰি আৰু পলিৰ চকুৰপৰাও সাৰি নগ’ল কথাবোৰ ।

আমাৰ হোষ্টেলৰ ইণ্টাৰ ব্লক কমপিটিশ্যনবোৰ পৰীক্ষাৰ পিছৰপৰা আৰম্ভ হোৱাৰ লগে লগেই আমি বৰ ব্যস্ত হৈ পৰিলোহঁত , কোনেও নোকোৱাকৈয়ে ব্লকৰ জুনিয়ৰবোৰৰ মাজত ব্লক ছেণ্টি তুংগত উঠিল , কোনে কি কৰিব কেনেকৈ কৰিব কাকো নজনোৱাকৈ মনে মনে চলাই গ’ল আখৰা । আমাৰো ফ্ৰেচাৰ্ছৰ ফালে এখোজ আগুৱাবলে পাই ভালেই লাগিল , জীনাবাৰ ৰূমতে আমি দলীয়বোৰ প্ৰেক্টিচ কৰোঁ , এককবোৰো একেলগেই কৰোঁ যাতে ভুলবোৰ ধৰা পৰে । এইবোৰ প্ৰেক্টিচ কৰাত আমাৰ বৰ্ণালীবা আৰু জীনাবায়ে আটাইতকে বেছি সহায় কৰিলে , পিছে সমস্যা হৈছিল অামাৰ ৰোমাণ্টিক কাপল্ ৰ সময়তহে , মই প্ৰায়ে ডাইনিং হলত ৰোমাণ্টিক কাপল্ স্বৰ্ণালীৰ লগতে কৰিব লগা হোৱাৰ বাবে আমি দুইজনীয়ে একেলগে কৰিম বুলি ভাবিয়েই থৈছিলো , পিছে ব্লকৰ কথা আহি যোৱাত খেলিমেলি লাগি গ’ল । কথাটো চিনিয়ৰ বাহঁতক কঁওতে তেঁওলোকে সেইটো ব্লকৰপৰা নালাগে বুলি কোৱাত বেয়া নাপালো , বিহুৰ বন্ধ খোলাৰ পিছৰে পৰা হ’বলগীয়া প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে আমি একদম দেহে কেহে লাগিলো । সাহিত্য প্ৰতিযোগিতাবোৰ পিছে বিহুৰ আগতেই আৰম্ভ হ’ল । পৰীক্ষা শেষ কৰিও আৰু এসপ্তাহ ৰৈ গ’লো কেৱল প্ৰতিযোগিতাবোৰৰ বাবেই , নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিবৰ বাবেই ।

এইবোৰৰ মাজতে আমাৰ চিনিয়ৰ জুনিয়ৰৰ ব্যৱধানটো একেবাৰেই কমি গ’ল , তাতে 4th block ৰ চিনিয়ৰ জুনিয়ৰ মূৰত উঠাবপৰা চিনিয়ৰ বুলি বদনাম আছিলেই । প্ৰেক্টিচৰ সময়ত আমাক ভাগে ভাগে চিনিয়ৰে পিছলে এৰি দিলে , তেনেতে কুৰ্চুতীয়া মনত কুৰ্চুতীয়া বুধি খেলালে , কলেজত থাকোঁতে ৰাতি ৰাতি ভূত হৈ বহুতকে ভয় খুৱাই বৰ মজা কৰিছিলো , তাৰবাবে মোৰ বিশেষ কষ্টিউম এভাগী বাকচৰ তলিতে সাজু আছিলেই , চিৰিয়েল চিনেমাত দেখা বগা বগা ভুতবোৰ আগৰেপৰাই ভাল নাপাঁও কাৰণে প্ৰিয় ৰং হালধীয়া শাৰী এখনেৰেই ভূতুনী সাজিছিলো । হালধীয়া শাৰীখনৰ লগত এটা ক’লা ব্লাউজ , হাতত এডাল জ্বলন্ত মম , মোৰ ডালিমগুটীয়া দাঁতদুপাৰিৰ (বেলেগে কয় ) ওপৰপাৰি দাঁতৰ ঠিক সোঁমাজৰ দাঁতটো ক’লা চিঞাহীৰে ক’লা কৰি লোৱা কাগজ অকণেৰে ঠিক নথকা যেন কৰি লৈ তেতিয়ালে অলপ দীঘল হোৱা জপৰা চুলিকোচা আউলবাউল কৰি লৈ লাহে ধীৰে আগবাঢ়োঁ চিনিয়ৰে আড্ডা মাৰি থকা কোনো এটা ৰূমৰ ফালে । ( এই কামটো সাধাৰণতে কাৰেণ্ট নাথাকিলেহে কৰিছিলো ) ৰূমৰ সন্মুখত ৰৈ দুৱাৰত লাহে লাহে টক টক টক কে তিনিবাৰ টুকুৰিয়াই দিঁও , ভিতৰৰপৰা কোনোবাই ‘ কাম ইন ‘ বুলি কোৱাৰ লগে লগেই দাঁতকেইটা কোঁৱাৰিলৈকে চেলিয়াই মমডাল ঠিক বুকুৰ পোনত আৰু মুখৰ তলত লৈ সোমাই যাঁও ৰূমৰ ভিতৰলে । মুখৰ আগত সাইলাখ ভূত দেখি কোনে পাৰে নিচিঞৰাকে বাৰু ? আটাইতকে বেছি ভয় খাই জোনালীবায়ে , বহুদেৰিলৈকে চকুমুদি চিঞৰি থাকে বায়ে দুহাত সাৱতি । ধৰা পৰোঁ , দম দিয়ে , পিছে গালি নাপাৰে কোনেও , লগৰবোৰে বৰ আমোদ পাই , মই পিছে নহঁহাকৈয়ে ওলাই আহোঁ মনত ৰং লৈ ।

কেতিয়াবা আৰু একধৰণে ভূতুনী সাজিছিলো , মোৰ ক’লা চুৰিডাৰযোৰ পিন্ধি জপৰা চুলিকোচা মুখৰ ফালে ওভোটাই আনি চুলিখিনিৰ ওপৰে নাকৰ ওপৰত ডিম্পীবাৰ ডাঙৰ ফ্ৰেমৰ গগলচ্ যোৰ পিন্ধি লৈ সেই একেই টোকৰ তিনিটা লাহেকৈ দিঁওগে কাৰোবাৰ ৰূমত , এবাৰ জীনাক্ষিক ভয় খুৱাবলে যাঁওতে তাইৰ ৰূমতে কুকুবাক দেখি ধৰমৰাই ওলাই আহোঁতেই ইফালৰপৰা অহা ধৰ্মিষ্ঠা বাক একেবাৰে মল্লযুঁজত বগৰোৱাদি বগৰাই পেলাইছিলো , ভাগ্যেহে পিছফালে ৰৈ থকা তিৰুৱে ধৰিলে ।

সেইকেইদিন পঢ়াৰ একেবাৰেই হেঁচা নাছিল , নতুন চেমিষ্টাৰৰ কিতাপবোৰ ভালকৈ গোট খোৱাও নাছিল তাতে ডিম্পীবাহঁতৰ পৰীক্ষা হৈ থকা বাবে আমাৰ বিশেষ ক্লাছো নহৈছিল । গতিকেই দূবৰিয়ে মইয়ে দিনৰ ভাগত ঘুৰিবলে ভাল অযুহাতেই পালো , দুয়োজনী আমাৰ পুৰণি বান্ধৱী সীমা আৰু মৈত্ৰেয়ীক লগ কৰিবলে পাণবজাৰ জুৰোড ঘুৰি ফুৰিলো , আৰু এটা ডাঙৰ কাম আছিল তেতিয়ালৈকে , পলিক আমাৰ কেম্পাছলে যেনেতেনে আনিবলগীয়া আছিল , গতিকেই আৰম্ভ হৈ গ’ল পলিৰ ‘মাৰ্কেট চলো’ অভিযান । কাক মিউচুৱেল কৰাব পাৰোঁ তাৰ পুৰা সন্ধানত লাগি গ’লো দুয়োজনী । ওলাল , আমাৰ হোষ্টেলৰপৰাই ওলাল পলিৰ হোষ্টেললে যাবলে মন কৰা এগৰাকী , তেঁও আছিল আমাৰ ডিপাৰ্টমেণ্টৰে লিপিকা । একেবাৰে কম কথা কোৱা আৰু বিশেষ কাৰো লগতে মিলা মিছা নকৰা যোৰহাটৰ লিপিকাই তাইৰ কলেজীয়া বান্ধৱী মিনাক্ষিৰ হোষ্টেললে যাবলে চল চাই আছিল , মীনাক্ষিও RCC 3 তে আছিল , গতিকেই আমি যোৰদাৰ অভিযান চলালো লিপিকাক তালৈ পঠিয়াই পলিক আমাৰ হোষ্টেললে আনিবলে । সিহঁত দুজনীতকেও আমাৰ উৎসাহহে বাঢ়িল , ক’ত কেনেকৈ আৱেদন কৰিব আমাৰহে নখদৰ্পণত থাকিল , মুঠতে পলি যেনেতেনে আহিভলাগে আমাৰ হোষ্টেললে । পিছে বিধিয়ে দিলেও বিধাতাই নিদিয়ে , সকলো হৈ হৈ নহ’লগৈ । বেলেগ জোৰদাৰ পাৰ্টীৰ বাবে আমাৰ অভিযান চেঁচা পৰি গ’ল , দুদিনমান বেয়া লাগিল যদিও পিছলে সকলো সহজ হ’ল ।

বিহু আহিছিল , চ’তুৱা বৰদৈচিলাই তোলপাৰ লগাই মাজে মাজে , তেনেকুৱা ৰাতিবোৰতে মোৰ গছজোপাৰ ডাল পাতৰ লগত মিলি থকা কুলিজনীয়ে বৰকে বিনাই , ইফালৰ গছকেইজোপাৰ পৰাও দুজনীমানে সমানে বিনাই , দূৰণিৰ কেতেকীকেইজনীৰ হিয়াভগা কান্দোনৰ লগত AT 9 ৰ পৰা লাহন দায়ে বজোৱা কৰুণ বাঁহীৰ সুৰটো একাকাৰ হৈ যায় । এৰা ইমান শুন্যত মিলিব পৰা বাঁহীৰ সুৰ কেৱল লাহনদাইহে বজাব পাৰিছিল , যি সুৰত থকা শুন্যতাই কুলিৰ মাতকো চেৰ পেলাই যায় । ৰিক্ত কৰি যায় কত প্ৰেমিক হিয়া । যি বাঁহীয়ে কৰুণ সুৰ তুলিছিল , সেই বাঁহীতে বিহুৱা সুৰো তুলিছিল , কোননো বাৰু থাকিব পাৰিছিল এপাকো কঁকাল নুঘুৰাই ।

অসমৰ সমস্ত প্ৰতিভাৰ আখৰা থলী আছিল যেন তেতিয়াৰ AT 9 ,  ইমান সপ্ৰতিভ , ইমান ব্যস্ত ল’ৰাহঁতে মাইনা জোকোৱাৰ সমলবোৰ বাহিৰতে বহি গোটাই , বাহিৰৰ মাইনাবোৰ দেখিলে কাপ কলম নোহোৱাকৈয়ে হিয়াত মাইনা জোকোৱা গানে উখল মাখল লগাই , সেয়েহে দিলীপ আৰু দাদা প্ৰণৱ প্ৰিয়াংকুশৰ মুখতে ওলাই…….

আপী তোমাৰ গালতে চুমু এটি দেওনেকি /নালগে দক/

ৰঙা ৰঙা গালতে চুমু এটি দেওনেকি / নালগে দক

পদুমপাতৰ বিচনীয়ে বিচি দিমনেকি প্ৰিয়া / নালগে দক

হৰিণি নয়নী কিনো তোমাৰ চাঁৱনি / মিছা মাতছি দক / ঠাট্টা মাচ্ছি দক

ক্ৰমশঃ