জালুকবাৰী অনন্য সুন্দৰ হৈ পৰিছিল কৃষ্ণচূড়াৰ সৌন্দৰ্যৰে , সোণাৰুৰ হালধীয়াবোৰে উদ্বাউল কৰিছিল আৰু ৰেইনট্ৰিজোপাৰ কথা নক’লোৱেই বা । এনে লাগিছিল যেন জালুকবাৰীৰ আকাশত ৰঙৰ মেলা , ঠাইতে ৰঙা ঠাইতে হালধীয়া তাৰ মাজে মাজে গুলপীয়া । গছবোৰে কোনে কিমান ৰং ছতিয়াব পাৰে তাৰেই যেন প্ৰতিযোগিতা পাতিছে , অহংকাৰী কৃষ্ণচূড়াক হাঁহি হাঁহি সোণাৰুৱে ৰিং মাৰি কাণে কাণে কৈ যায় দূৰণিৰ ৰেইন-ট্ৰি কেইজোপাৰ গোলাপী মেলাখনৰ কথা , কৃষ্ণচূড়া আৰু দাম্ভিক হৈ উঠে , আৰু অধিক ৰং বিলাই , নতশিৰ হ’বলে বাধ্য কৰাই ৰেইন-ট্ৰি অথৱা সোণাৰুৰ হালধীয়াক , সেয়েহে জালুকবাৰীয়ে কৃষ্ণচূড়া নগৰী নাম পায় । কৃষ্ণচূড়া নগৰীত পিছে গছৰ অভাৱ নাই , ইমান গছ , ইমান পৰিপক্ক , ইমান বুজন ….গছবোৰৰ পাতে পাতে লিখা আছে জালুকবাৰীৰ এটা এটা উশাহৰ নাম , প্ৰেমিক হিয়াবোৰৰ নাম । অতীত আৰু বৰ্তমানৰ প্ৰতিটো জীয়া কাহিনীৰ সাক্ষী হৈ ৰৈছে প্ৰতিজোপা গছ , সেয়েহে ছাগে গছবোৰে ইমান কথা ক’ব পাৰে , ইমান বুজিব পাৰে , যেন প্ৰতিজোপা বয়স্ক গছেই পি.এইচ.ডি হে কৰি আছে মানৱ হৃদয়ৰ ওপৰত ।
মে’ / জুন মাহত জালুকবাৰী ৰূপতে ৰং চৰা হয় , আকাশখন অভিমানী হৈ পৰে ফুলবোৰৰ ৰং দেখি , ওন্দোলাই আনে আকাশ , মেঘাচ্ছন্ন হৈ পৰে , বিজুলীৰ চমকনি আৰু গাজনি ঢেৰেকনিয়ে মেঘবোৰক উদগনি দিয়ে আৰু অভিমানী হ’বলে , কৃষ্ণচূড়াৰ পাহিবোৰ খহাই পেলাব খোজে বাৰিষাৰ ঘন বৰষুণ জাকে পিছে অহংকাৰী কৃষ্ণচূড়াই ৰং বিলাবলে নেৰে , হাঁহি হাঁহি বিলাই দিয়ে ৰংবোৰ , ডাৱৰবোৰেও হাৰ মানে , বাৰিষা থাকে মানে কৃষ্ণচূড়াও তেনেকৈয়ে থাকে নিজৰ ৰূপত ৰূপৱতী হৈ । এই সময়খিনিতে জালুকবাৰীৰ আৰু এখন ঠাই মোহনীয়া হৈ পৰে , নামতেই সুন্দৰতা লুকাই থাকে , সেইয়াই হৈছে সুন্দৰবড়ি , সুন্দৰবড়ি সঁচাই সুন্দৰ হৈ পৰে , শাৰী শাৰী গছবোৰে নানা ৰং বিলাই , সুন্দৰবড়িলে খোজ কাঢ়ি সন্ধ্যা যাবলে মন যায় , সুন্দৰবড়িলে যোৱাৰ আগতে গৈ আহোঁ অব্জাৰ্ভেটৰী , সেউজ আৱৰণেৰে আৱৰা অব্জাৰ্ভেটৰী ।
RCC 3 girls hall ৰ পিছফালেদি গৈ য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ অধ্যাপক নিৱাসৰ আগত এখন ডাঙৰ খেলপথাৰ , খেলপথাৰখনৰ চাৰিও ফালে বিভিন্ন ডাঙৰ ডাঙৰ গছ , তাৰ কাষেৰেই সোমাই যোৱা সৰু বাটটোৰে গ’লে কাষে কাষে অসম আৰ্হিৰ ধুনীয়া ধুনীয়া কোৱাৰ্টাৰবোৰ , বাটটোৰ কাষতে কেইটামানহে কোৱাৰ্টাৰ , বাটটোৰে উঠি গৈ শাৰী শাৰী কৃষ্ণচূড়া আৰু ৰেইন-ট্ৰি । সেইবোৰৰ মাজে মাজে আকৌ এটা ধুনীয়া বাট এফালে জালুকবাৰী সংলগ্ন আনফালে উপাচাৰ্যৰ বাসভৱনৰ আগলৈকে । সেই খেলপথাৰখনৰ ঠিক সন্মুখেৰেই এটা পাহাৰ , পাহাৰলে উঠি যাবপৰা এট শিলুৱা লুংলুঙীয়া বাট , এই বাটেৰেই আধাকিলোমিটাৰমান ওপৰলে উঠি গৈ পাই অব্জাৰ্ভেটৰী , ডাঙৰ চূড়াটোৰ সৈতে অব্জাৰ্ভেটৰীটো দেখিলে কিবা মন্দিৰ যেনহে লাগিছিল প্ৰথমতে , অব্জাৰ্ভেটৰী কি আচলতে বহু দিনলৈকে জনাই নাছিলো । সকলোৰে মুখে মুখে অব্জাৰ্ভেটৰীৰ কথা শুনি শুনি বৰ মন গৈছিল চাবলে যাবলে , পিছে সেই একেই জুনিয়ৰৰ খোলা , ভয়ো লাগিল যাবলে , কিন্তু নগ’লেও আধৰুৱা যেন ।
পিছে সৌভাগ্যৰ দুৱাৰ মুকলি হ’ল , সঁচাই অন্তৰৰ একান্ত ইচ্ছাই সকলোকে হাতত তুলি দিব পাৰে বিচৰা মুঠি মুঠি সুখবোৰ , লভিতাই আহি দিলে এধানিমান সুখৰ বতৰাটো । তাই ইতিমধ্যেই অব্জাৰ্ভেটৰী দৰ্শন কৰি আহিলগৈয়ে , নিজৰ বিভাগীয় সম্পদ বাবে অলপ ফুটনি ফুটনি চেহেৰা লভিতাৰ সিদিনা , জীনা বা আৰু মোক যিহে বৰ্ণনা দিলে , শুনিয়েই যাবলে মন গ’ল , আমাৰ কথা শুনি থকা খিজু বাও আমাৰ লগত যাবলে সাজু হ’ল । আমাক পাই কোনে আৰু !! চিনিয়ৰৰ আশীষপুষ্ট আমি দুয়োজনী পিছদিনা সাজু হ’লো অব্জাৰ্ভেটৰী চাবলে বুলি জীনা বা আৰু খিজুবাৰ লগত , জীনাবায়ে এনেই অলপ চিনিয়ৰৰ ধমক দুটামান দি শুনালে আৰু ভালকে যাবলে সকিয়াই দিলে । পিছে ” হাথী কা দাঁত ” …. আমি মাৰ্কেট পাৰ হৈয়ে পাহৰি পেলালো সমস্ত সকিয়নি , ‘ জুনিয়ৰচ বি কেয়াৰফুল ‘ ৰ ঠাইত আমিহে দুয়োগৰাকী বাকে ‘ চিনিয়ৰচ বি কেয়াৰফুল ‘ বুলি জোকাই জোকাই আগে আগে গ’লো , লগত যিহেতু পথপ্ৰদৰ্শক লভিতা আছিলেই গতিকে আঁতি গুৰি মাৰি কৈ গ’ল অবজাৰ্ভেটৰীৰ কথা । পাহাৰী টিলাটো কেনেকৈ অনায়াসে আৰোহণ কৰিলো কথাৰ কোবতে ধৰিবই নোৱাৰিলো , অপৰূপ সঁচাই অপৰূপ অব্জাৰ্ভেটৰীৰ সৌন্দৰ্য , চতুৰ্দিশে কেৱল সেউজীয়া , পাহাৰী টিলাটোত পদাৰ্থ বিজ্ঞান বিভাগে ৮০ ৰ দশকতে স্থাপন কৰা অব্জাৰ্ভেটৰীটোৰ ভিতৰতনো কি আছে জানিবলে মন থাকিলেও কেতিয়াও সোমাই নাপালো , পিছে লভিতাই কৈ গ’ল তাৰ ভিতৰত থকা ডাঙৰ ডাঙৰ টেলিস্ক’পবোৰৰ কথা , টেলিস্ক’পেৰে মহাকাশ দৰ্শনৰ চিন্তাই মনটো অজান পুলকেৰে পুলকিত কৰি গ’ল । পিছে আমাৰ বাবে অব্জাৰ্ভেটৰীৰ ভিতৰভাগতকৈ চৌহদটোহে বেছি আকৰ্ষণৰ কাৰণ আছিল , অব্জাৰ্ভেটৰীৰ চৌহদলে গ’লেই জালুকবাৰীৰ সৌন্দৰ্য দুগুণে চৰে , জালুকবাৰীখন আৰু ভাল লগা হৈ পৰে । অব্জাৰ্ভেটৰীয়ে আমাক আকৰ্ষিত কৰাৰ দৰেই প্ৰেমিক হিয়াবোৰকো আকুল কৰিছিল , প্ৰেমিক হিয়াবোৰে অলপমান নিৰলে সময় কটাবলে মন গ’লেই আৰোহণ কৰেগৈ অব্জাৰ্ভেটৰীৰ পাহাৰী টিলাটো , প্ৰাণভৰি পাতে মনৰ কথা , সপোনবোৰৰ কথা , ভৱিষ্যতৰ কথা ।
অব্জাৰ্ভেটৰীৰ পৰা ঘুৰি আহি মনটো ফৰকাল লাগিল , পঢ়াৰ লগে লগে বিচৰণ কৰি ফুৰিলো অব্জাৰ্ভেটৰীৰ অৰণ্যখনত , তাত মুখামুখি হোৱা বান্দৰবোৰৰ কথা মনত পৰি হাঁহি উঠি গ’ল , এই বান্দৰবোৰেই পলিহঁতৰ হোষ্টেল কেম্পাছটোত উপদ্ৰৱ চলাই , কোনো কোনোটো বান্দৰে হেনো হোষ্টেলৰ ছোৱালীবোৰৰ দোপাত্তা লৈ গৈ গছৰ ডালত বান্ধি থয়গে আকৌ কোনোটোৱে হেনো অন্তৰ্বাস নিও সঠিককে পৰিধান কৰেগৈ , ইফালে ৰূমৰ ভিতৰৰ উৎপাতবোৰ আছিলেই , খিৰিকি খুলি থ’বই নোৱাৰে কোনেও , বন্ধ খিৰিকিবোৰতো আকৌ তাঁৰেৰে জাল গুঠি থয় , ছাদলে যাবলেও ভয় কৰে বোলে ছোৱালীবোৰে । কথাবোৰ ভাবি ভাবি ৰামায়ণৰ দণ্ডুকাৰণ্যৰ ছবিখন মনলে ভাঁহি আহিল , এফালে অৰণ্যৰ সৌন্দৰ্য আনফালে বান্দৰসেনাৰ উপদ্ৰৱ ….
আকৌ পৰীক্ষাৰ বতৰ আহিছিল , 2nd sem ৰ ছেশ্যনেল পৰীক্ষাৰ সময় আহিছিল লগতে গৰমবন্ধৰ । হোষ্টেলৰ কম্পিটিশ্যনবোৰৰ লগে লগেই আগবাঢ়িল ভাৰ্ছিটি ৱিকৰ আখৰাও । নতুন নতুন মানুহৰ লগত চিনাকি হ’লো , নতুন নতুন খেল খেলিবৰ বাবেও সাজু হ’লো । খেলাৰ অভ্যাসৰ বাবে আমাৰ বাবে প্ৰশিক্ষক ঠিক কৰা হ’ল , কোনে কৰিলে নাজানো , প্ৰথমেই লৈ গ’ল আমাক ভলী খেলিবৰবাবে , স্কুলত থাকোঁতেই অকণমান খেলি পাইছিলো যদিও পিছলে অাৰু ভলী চুই চাবলেও পোৱা নাছিলো , ভলী শিকাবৰ বাবে আমাক লৈ যোৱা হ’ল আমাৰ চুবুৰীয়া আৰু অতিকে আপোন AT 9 ৰ বাকৰিলৈ , প্ৰথম ভৰি থ’লো হোষ্টেলটোত , ইমানদিনে বিচাৰি ফুৰা ভূপেনক চকুৰে পিতপিতাই বিচাৰিলো , পিছে না…. আইনষ্টাইন মাইনা নামকৰণ কৰাজন কোননো জানিবলে মন গ’ল , তাতোকৈ বেছিকে জানিবলে মন গ’ল আইনষ্টাইনৰ পৰা নিউটন মাইনা কৰাজনৰ নাম । পিছে একো নহ’ল । জুনিয়ৰৰ ভিতৰত ৰেস্মা ,জীনাক্ষি , ৰিতু , জ্যোতিশিখা , ডালিমী , ৰূণা , ডলী , হিমাদ্ৰী অাৰু মোক লৈ গ’ল ভলী খেলিবলে , ভলী বল এটা হাতত লৈ আগবাঢ়ি আহিল হাঁহিমুখীয়া , সৰুফুটীয়া দাদা এজন , তেঁওৰ লগে লগে ওখকৈ আৰু এজন । দুয়োজনে আমাক বৰ বিশেষ গুৰুত্ব দিয়া যেন নেদেখুৱালে পিছে , মণিবা আৰু ৰিমকি বায়ে আমাক চিনাকি কৰি দিলে দুয়োজনকে , চাপৰকে হাঁহিমুখীয়া দেৱদাক আগতেই চিনি পাইছিলো যদিও মাতি পোৱা নাছিলো তেনেকে , ইজন আছিল প্ৰশান্তদা ; দুয়োজনকে দেখি অকণমান ভয় লাগিল যদিও বৰ আন্তৰিকতাৰে শিকাব যেন লাগিল । খেলাৰ সময়ত কেৱল খেলতহে গুৰুত্ব দিবলে কৈ দুয়োজনে ভলীৰ বিভিন্ন শ্বটবোৰৰ কথা কৈ গ’ল , আগৰ বছৰৰ ৰিমকিবাহঁতে কেনেদৰে খেলিছিল সেই বিষয়েও ক’লে লগতে প্ৰয়োগ কৰিবলগীয়া কৌশলবোৰো বুজাই দিলে প্ৰথম দিনাই ।
আচৰিত আছিল ল’ৰাবোৰ সঁচাকৈয়ে , সদায় জোকোৱা ল’ৰাবোৰ সিদিনা আছিল একেবাৰে বেলেগ , বৰ আদৰ সাদৰ কৰিলে আমাক , একদম বেলেগ ৰূপ , অকৰা লাগি আকৌ ভাবিলো ল’ৰাবোৰৰ কথা , সঁচায়ে আচৰিত ।
নষ্টালজীয়া 