জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ৪২

ভাৰ্ছিটি ৱিকৰ ব্যস্ততা যিমানে বাঢ়িল সিমানে পঢ়াৰ লগত কিতাপৰ লগত আমাৰ সম্পৰ্ক কমি আহিল , মাথোঁ ক্লাছতে যিখিনি পঢ়াই সেয়াই পঢ়াৰ লগত সম্পৰ্ক । বৰ জোৰ কৰিহে মনটো ক্লাছত বহুৱাই ৰাখোঁ , তাতে বেছ ভাগৰো লাগে । ভাগৰ নালাগিবই বা কিয় ! যিহে ব্যস্ততা … পুৱা ৩.৩০ বজাত যি এলাৰ্ম বাজে সেই এলাৰ্মৰ লগতে সাৰ পাই দিনটো ঘড়ীৰ কাটাৰ সমানে ব্যস্ত হৈ পৰোঁ , এলাৰ্ম বজাৰ আধাঘণ্টাৰ পিছতে হোষ্টেলৰ বেলটোও বজাই দিয়ে মুকুল দায়ে । কেতিয়াবাতো মুকুলদায়ে দুৱাৰে দুৱাৰে ঢকিয়াই থৈও যায়হি , পুৱাৰ কোমল টোপনি ভাঙি যাবলে বেয়া পাই যদিও সকলো উঠি যায় লৰালৰিকৈ কাৰণ মাপুই বা চাৰি বজাৰ লগে লগেই আমাক প্ৰেক্টিচ কৰাবলে সাজু হৈ তলত ৰৈ থাকে ।

সাংঘাতিক নিয়মানুবৰ্তিতাত চলা ছোৱালী দেখিলো মাপুই বাক , লগতে march past ত যথেষ্ট নিপুণ । কেইদিনমান সকলোকে প্ৰেক্টিচ কৰোৱাৰ পিছত জুনিয়ৰবোৰক নিৰ্বাচন কৰা হৈছিল march past ৰ বাবে , চিনিয়ৰ সকলে একেবাৰে ভাল নাপাইছিল ইয়াত অংশগ্ৰহণ কৰিবলে , মাপুই বাকে আদি কৰি চিন্ময়ীবা , মণিবা , গীতাবা , জেস্সীবা আছিল চিনিয়ৰ । ইয়াতো নিৰ্বাচিত হৈ ভাল লাগিছিল মনটো তাতে পুৱাৰ জালুকবাৰী মোৰ খুবেই প্ৰিয় । হোষ্টেলৰ নোখোলা গেইটখন খোল খাইছিল সেই পুৱাবোৰত , শিৱৰাতি পতা সেই বাটটোলে লৈ গৈছিল আমাক শাৰী পতাই ঠিক প্ৰাক প্ৰাথমিকৰ ছাত্ৰ ছাত্ৰীৰদৰেই । প্ৰথম শাৰীতে ৰৈছিলো পেৰেডত , সেইটো মোৰ বাবে আছিল বিৰাট সন্মান । মাপুইবাই কামাণ্ড দিয়ালে চাই ৰঁও মাথোঁ থৰ লাগি বাৰ মুখলে , পিছে কামাণ্ডৰ অপেক্ষাত নহয় , বাৰ মৰমলগা মুখ খন , বাৰ অকণমানি জিলিকি থকা চকুদুটা , স্নিগ্ধ হাঁহিটোৰে মিহিকৈ টোলপৰা গালদুখনি , ওঁঠৰ ফাকেৰে ওলোৱা ডালিমগুটীয়া দাঁতকেইটা … মাপুই বাৰ লগতে ছাঁৰদৰে থাকিছিল জেস্সীবা , দুয়োগৰাকী দেখাতো একেই আৰু কামতো একেই । পেৰেডৰ সম্পূৰ্ণ দায়িত্ব দুয়োগৰাকীয়েই সমানে লৈছিল ।

মাৰ্চ পাষ্টটো সঁচাকৈয়ে বৰ আকৰ্ষণীয় , ইয়াত পেৰেডৰ লগতে পৰিধান কৰা কাপোৰৰো প্ৰতিযোগিতা চলে , সকলো হোষ্টেলৰ বছৰি মাৰ্চ পাষ্টৰ সাজ পোছাক সলনি হয় , সাজ পোছাক নিৰ্বাচনৰো লগতে চিলোৱাৰ ধৰণো সকলোৰে বেলেগ হয় , চিনিয়ৰসকল ব্যস্ত হৈ পৰে পোছাকৰ দায়িত্বত । মন মগজুত একেটাই চিন্তা …শ্ৰেষ্ঠ হোষ্টেল । গতিকেই আকৰ্ষণীয় পেৰেডৰ লগতে পেৰেড কৰোঁতাসকলো আকৰ্ষণীয় হৈ পৰাতো বিচাৰে সকলোৱে ।

মাৰ্চ পাষ্ট ভালকৈ হোৱাৰ পিছত লৈ গৈছিল আমাক সেই বিশাল ফিল্ড খনলে যিখন ভাৰ্ছিটি ৱিকৰ বাবে প্ৰায় সাজু হৈ উঠে , তালে গৈ আমাক কৰোৱা হয় ফাইনেল প্ৰেক্টিচ লগতে আমাৰ ভয়ো ভাগি আহে । সুন্দৰবড়িমুখী ৰাস্তাটো আৰু ধুনীয়া হৈ পৰে সেইখিনি সময়ত , ৰূপে ৰংচৰা ৰাস্তাটোত কৃষ্ণচূড়া , সোণাৰু , ৰেইন-ট্ৰি ৰ ৰংবোৰৰ স’তে প্ৰফেছৰ কলনিৰ আগফালে ফুলি উঠা গুলপীয়া অাৰু বগা গুলচবোৰ একাত্ম হৈ পৰে , অঘোষিত এই ৰঙৰ নে ফুলৰ প্ৰতিযোগিতা খনত কোনো পিছ পৰি থাকিব নোখোজে হোষ্টেলবোৰৰ দৰেই । সকলোৰে এটাই চেষ্টা , এটাই সপোন …. শ্ৰেষ্ঠ হোষ্টেল ।

ভাৰ্ছিটি ৱিকৰ প্ৰেক্টিচ তুংগত চলি থাকোঁতেই ইফালে প্ৰকৃতি ৰুষ্ট হৈ পৰিছিল , সমগ্ৰ অসমকে ধুৱাই নিছিল প্ৰলয়ংকাৰী বানে । সেয়েহে বাৰিষা শেষ হোৱাৰ নামো নলৈছিল সেইবাৰ । কৃষ্ণচূড়া নগৰী আৰু জকমকীয়া হৈ পৰিছিল সেইবাৰ … শেষ নোহোৱা ৰংবোৰ অকৃপণতাৰে বিলাই আছিল গছবোৰে , পুৱা গধূলি জালুকবাৰীত ৰঙীন দলিছা পাৰি দিছিল ৰংবোৰে , কোঁচ ভৰাই যেন বুটলি আনিম ৰংবোৰ , গালে মুখে যেন সানি ল’ম গুলচৰ সুবাসবোৰ । ইফালে আকাশৰ মেঘবোৰ কেতিয়া ঘনঘোৰ হৈ আহে , কেতিয়া ওন্দলি আহে বা কেতিয়া ফৰকাল হৈ পৰে একোৰে যেন উমান পাব নোৱাৰি , ফৰকাল হৈ থকা আকাশখনেও কেতিয়াবা মন গ’লে মেঘ খালী কৰি বৰষুণ দিয়ে । তেনে এটি বৰ্ষণমুখৰ আবেলিতে দৌৰাদৌৰিকে আহিছিলো জীনাক্ষিৰ লগত ক’ৰবাৰপৰা , সন্ধ্যা লগা আৰু বৰষুণ দিয়াৰ আগতেই যে হোষ্টেল সোমাবগে লাগিব যেনেতেনে , সেয়েহে কেনিও ক’তো নাচাই প্ৰায় দৌৰি অহাদিয়েই আহিলো সিদিনা , AT 9 ৰ ফালেও কাকো ক’তো নেদেখি ভালেই পালো , পিছে গেইটৰ খুটাৰ আঁৰৰপৰা কোনোবা এটা চিনাকি মাত ভাঁহি আহিল , সেইটো মাতত পিছে মইনা জোকোৱাৰ দৃঢ়তা নাছিল যদিও মইনা জোকোৱাৰ চেষ্টা ঠিকেই চলিছিল । গুৰুত্ব নিদি পাৰ হৈ আহিব খোঁজোতেই জীনাক্ষিয়ে মোৰ হাতত ধৰি ৰখাই গেইটখনৰ ফালে চাই ৰৈ দিলে , কাণ্ড দেখি মই অবাক । তাই গেইটখনৰ ফালে চাই হাঁহি হাঁহি চিঞৰি মাতিলে ..

” ওলাই আহক , দাদা ওলাই আহক আকৌ … মোক জোকাইছে , ৰ’ব বৌক ক’বলে দিয়ক , নাহে কিয় ওলাই …. প্ৰণৱদা ….. ওলাই নাহে কিয় এতিয়া …..”

প্ৰণৱ দা ?? দাদাৰ নাম শুনিহে চিনাকি মাতটো একেবাৰে চিনাকি হৈ পৰিল , ইফালে দাদাও লাহেকৈ গেইটৰ কাষৰেপৰাই ভুমুকি মাৰি চকুত দুষ্টামিভৰা চাঁৱনি আৰু মিহি হাঁহিটোৰে ওলাই আহিল , আমাৰ পিছে ৰ’বলে সময় নাছিল । দাদায়েও মইনা জোকোৱা দেখি দুয়োজনীৰে হাঁহিহে উঠিল , পিছে বপুৰাই তেনেকে ধৰা পৰিব বুলি চাগে এবাৰলেও ভবা নাছিল , তাকো আচল জনীকে জোকালে , মই মাতটো মন কৰা নাছিলো যদিও জীনাক্ষিৰ কাণৰ পৰা সাৰি নগ’ল সিদিনা । জীনাক্ষিয়েও দাদাক ভাল শ’লঠেকত পেলালো বি ভাবি বৰ ৰস পালে সিদিনা । পিছে ভাললগাবোৰ কেতিয়াবা ভগৱানৰি সহ্য নহয় চাগে , সেয়েহে সিদিনা উপভোগ কৰা আনন্দৰ ভাল দাম দিব লগীয়া হৈছিল জীনাক্ষিয়ে , সন্ধ্যা প্ৰাৰ্থনাত ভাল গালি খাইছিল সেইদিনাই , যাৰবাবে তাই ল’বলগা হৈছিল এক কঠোৰ সিদ্ধান্ত , হোষ্টেল এৰাৰ সিদ্ধান্ত , ভাৰ্ছিটি ৱিকত সহযোগ নকৰাৰ সিদ্ধান্ত । এক ভুল বুজাবুজিৰ পৰিণতি আছিল সিদিনা , আমাৰ লগৰে কোনোবাই বেয়াকৈ কৈছিল তাইৰ কথা চিনিয়ৰৰ আগত , খং উঠাতো আছিল চিনিয়ৰৰ বাবে স্বাভাৱিক , সেয়েহে কেইবাগৰাকী বায়েও গালি পাৰিছিল তাইক , হয়তো অলপ বেছি হৈ গৈছিল , তাতে ভালপোৱা মানুহবোৰে যদি গাত লগাকৈ কয় তেতিয়া বহুতৰ বাবে সহ্য কৰা বৰ কঠিন হৈ পৰে , তাইৰো তেনেই হৈছিল ।

ৰূমলে গৈ চিঞৰি চিঞৰি কান্দিছিল সেইদিনা তাই , বুজাব পৰা নাছিলো একো , আচলতে বুজাবলে সুবিধাও দিয়া নাছিল তাই । উঠি আহিছিল ৰিমকি বা , জীনা বাহঁত । সান্ত্বনাৰ হাতখন কাষত পাই তাই সাহসেই পাইছিলনে , ভাগিয়েই পৰিছিল বুজিব পৰা নাছিলো , প্ৰেমিক বন্ধুৰ ফোনো ধৰা নাছিল তাই , মুঠতে তাই কোনো কথাই শুনিবলে ৰাজি নাছিল । এটাই কথা তাইৰ , তাইৰ ভুল নথকা কথাত কিয় গালি খাব ? ভুল থকা কথাত চৰো খাব দৰকাৰ হ’লে , ভুল নাই যেতিয়া গালি পিছৰে কথা , কথাও নুশুনে তাই ।

ক্ৰমশঃ