জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ৪৮

ভাগৰে হেঁচা মাৰি ধৰা স্বত্তেও কাৰো চকুত টোপনি নাছিল , সকলোৱে উৎকণ্ঠাৰে বাট চাই ৰৈছিলো পিছদিনাৰ পুৱাটোলৈ । পুৱাৰ বেলিয়ে ৰহণ সনা আকাশখন চাই সকলো সাজু হৈছিলো সাংস্কৃতিক শোভাযাত্ৰাৰ বাবে । কিয়জানো বাৰে বাৰে জুনিয়ৰ নিষিদ্ধ ছাদ খনলে যাবলৈ বৰকে মন গৈছিল কাহিলি পুৱাটিত , তাতে কৃষ্ণচূড়াৰ শেষ হ’বলে ধৰা ৰংবোৰ আৰু ৰেইন-ট্ৰি জোপাৰ অকণ অকণ গুলপীয়াবোৰ চুই চাবলে বৰকে মন গৈছিল । সেয়েহে কানিমুনি পুৱাটোত হাতত সাৰে ভৰিত সাৰে উঠি গৈছিলো মোৰ সেই প্ৰিয় ঠাইকণলৈ । ছোৱালীবোৰ তেতিয়ালৈকে ৰূমৰ ভিতৰতে নিজৰ কামত ব্যস্ত আছিল , ছাদখনলে উঠি গ’লেই এটা অদ্ভুত ভাৱ আহে মনলে , পুলকিত হৈ পৰে মনটো , আগষ্টৰ গেলেপা লগা গৰমতো ছাদলে গ’লে এজাক চেঁচা বতাহে গা মন শাঁত পেলাই যায় । ছাদলে গ’লেই গোটেই ভাগৰ পলাই , নামি আহোঁ ন উদ্যমেৰে ন আশাৰে ঠিক পুৱাৰ ন সুৰুযৰ ন কিৰণৰ দৰেই ।

চিনিয়ৰসকল খুবেই ব্যস্ত হৈ পৰিছিল সাংস্কৃতিক শোভাযাত্ৰাৰ লগত , সেইবছৰ আমাৰ হোষ্টেলৰ বিষয় আছিল উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলীয় সংস্কৃতি , সাতোভনীৰ গীত নৃত্যকেই আচলতে মুখ্য বিষয় হিচাপে লোৱা হৈছিল যদিও অসমৰ বাৰেৰহণীয়া সংস্কৃতি আৰু বিভিন্ন জনগোষ্ঠীয় সাজপাৰেও প্ৰাধান্য পাইছিল । চিনিয়ৰে যিদৰেই অমাক দায়িত্ব দিলে তেনেদৰেই আমি পালন কৰি গ’লোহঁক , কাৰ ভাগত কি পৰিব , কোনে কি সাজ পিন্ধিব এইবোৰ সব আগতীয়াকৈ কৈ দিয়া হৈছিলেই বাবে সেইদিনা সাজু হ’বলৈও আমাৰ বিশেষ অসুবিধা হোৱা নাছিল যদিও মই সজাৰ বেলিকাহে লেঠা লাগিছিল । শোভাযাত্ৰাত মই ঢুলীয়া হৈছিলো , মোৰ চেনেহী নাচনী আছিল মিতালি , মিতালি বিহু নাচত বৰ পাকৈত , মই অলপ হটঙা দেখি মোক ঢুলীয়া পাতিলে হ’বপাই চিনিয়ৰসকলে । এফালে পোৰা হাত , আনফালে ধূতি পিন্ধাৰ অনভ্যাস , দুয়োটাই মোৰ বাবে আহুকলীয়া আছিল , তাতে ঢুলীয়াৰ সাজযোৰো জীনাক্ষিয়ে AT 9 ৰ কাৰোবাৰপৰা গোটাই দিছিল , এনেই ক্ষীণ মিন কেটেঙী , তাতে জোখতকে ডাঙৰ জাৰ্চি এটা পিন্ধি লৈ নিজকে দেখিবলে বৰ অদ্ভুত লাগিল । মণিবায়ে সযতনে ধূতি খন পিন্ধাই দিলে যদিও পছন্দ পিছে অলপো নহ’ল , ৰিমকিবায়েও অলপ ঠিক ঠাক কৰি দিলেহি যদিও মনঃপুত অলপো নহ’ল , চুৰিয়াৰ ফেৰ এনেকৈ মেলিলে আধাবাট চুৰিয়াই যে সামৰিব খাটাং হৈ গ’লো । বাটতে চুৰিয়াৰ পোন্ধ খোলাৰ ভয়ত উপায় নাপাই চুৰিয়াখন যেনেতেনে মেৰিয়াই পিতৃতুল্য যোগেন খুড়াৰ ওচৰ পালোগৈ । লাজ লাগিব খুজিও খুড়াৰ আপোনভোলা হাঁহিৰ আপোনত্বই অলপো অসহজ হ’বলে নিদিলে । কাজেই টিপ টপকে ধূতি পিন্ধি ল’ৰানে ছোৱালী ধৰিব নোৱাৰাকে মূৰত গামোছাৰ পাগ মাৰি সাজু হৈ পৰিলো শোভাযাত্ৰাৰ বাবে , আমাৰ শেষ ভৰষাৰ দিশে ।

অ’ডিটৰিয়ামৰ সন্মুখ পাই মনটো একদম ৰোমাঞ্চিত হৈ পৰিছিল , আমাৰ দৰেই শাৰী শাৰীকৈ থিয় দি আছিল য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ গোটেই হোষ্টেলবোৰৰ আৱাসীবোৰ বিভিন্ন বেশভূষাৰে , বহুতকে চিনি নাপালো আচলতে ধৰিবই নোৱাৰিলো বেলেগ সাজ সজ্জাত । আমাৰ হোষ্টেলৰ দলটোকো বৰ ভাল লাগিছিল , তিৰুৰ কঁকালত ৰং বিৰঙী সাতদাল ফিটাৰে মেৰিয়াই সাতভনীক সংযোজিত কৰা হৈছিল , তিৰুক বৰ অসমৰ প্ৰতীক কৰি তাইৰ চাৰিওফালে সাতভনীৰ জাতীয় সাজত সাতজনী ছোৱালী , তেঁওলোকৰ পিছে পিছে অসমীয়াৰ হিয়াৰ আমঠু বিহুক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি আমি ( মিতালি আৰু মই ) , তাৰ পাছত বাকী ছয়খন ৰাজ্যৰ প্ৰতীকস্বৰূপে বেলেগ বেলেগ ছোৱালীবোৰ । গোটেই দলটো বৰ ৰঙীন লাগিছিল , সেয়েহে হয়তো সকলোৱে প্ৰশংসা সূচক দৃষ্টিৰেও চাইছিল ।

পিছে শোভাযাত্ৰাটোৰ ভিতৰত জাকত জিলিকা আছিল RCC 2 boys hall এ কৰা মানৱ মূৰ্তিৰ শৃংখলটোহে , ল’ৰাবোৰৰ গাত মাটিৰে এনেকৈ লিপি দিয়া হৈছিল যে তেঁওলোকক জীৱন্ত নে মূৰ্তি চিনিবই পৰা নাছিল কোনেও । হোষ্টেলৰপৰা ওলোৱাৰপৰা শোভাযাত্ৰা মাৰ্কেটৰ সন্মুখেৰে অধ্যাপক নিৱাসৰ মাজেৰে আকৌ ঘুৰি আহি অ’ডিটৰিয়ামৰ আগলৈকে পোৱালে প্ৰায় ডেৰঘণ্টামান সময় তেনেকৈ মানৱ মূৰ্তি হৈ একেথৰে অকণো লৰচৰ নকৰাকৈ থিয় হৈ থকাটোও অতি সাধাৰণ কথা নাছিল , চিনাকি মুখবোৰো অচিনাকি হৈ পৰিল , প্ৰস্তৰ যুগৰ মানৱ মূৰ্তি আমাৰ সন্মুখত থিয় দি থকা যেন লাগিল । দেখিয়েই গম পাইছিলো , প্ৰথম পুৰস্কাৰ কোন হোষ্টেলে পাব । ইমান সুন্দৰ অভিজ্ঞতা আগে পাছে কেতিয়াও হোৱা নাছিল , এনে পৰিৱেশ পোৱাও নাছিলো । সঁচাই য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ এটা এটা পল অনুপল মনৰ মনত ৰৈ যাব পৰা বুলি এনেই নকয় ।

ডেৰঘণ্টীয়া সময়খিনি যেন এটা উশাহৰহে বাট আছিল , বিচাৰকে আমাক বিভিন্ন প্ৰশ্নও সুধিলে , পিছে আমাৰ হৈ উত্তৰ দিবলে সন্মুখত বেনাৰ ধৰি যোৱা জিনাক্ষি আৰু হিমাদ্ৰিৰ লগত মণিবাহঁত আছিলেই , গতিকে আমি উত্তৰ দিবলগীয়া হোৱা নাছিল , শোভাযাত্ৰাৰ শেষত পুনৰ সকলোবোৰ অ’ডিটৰিয়ামৰ সন্মুখত গৈ ৰৈ মজা লৈছিল গ্লুক’ন ডি , বুট , বিস্কিট আৰু লাল চাহৰ । লগতে সকলো উঠকণ্ঠাৰ অন্ত পেলাই শুনিছিলো দুপৰীয়াৰ ভাগলৈ শুনিছিলো বহু অপেক্ষিত শোভাযাত্ৰাৰ ফলাফল , আমি তৃতীয় , RCC 2 boys এই আমি ভবা ধৰণেই প্ৰথম হৈছিল । দুখ লাগিছিল , সকলো আনন্দ উৎসাহ নাইকিয়া হৈ গৈছিল , বুজি পালো আমাৰ শ্ৰেষ্ঠ হোষ্টেলৰ আশাটো আশা হৈয়ে ৰ’ব বুলি । তথাপিও উদ্যম নেহেৰুৱালো , শ্ৰেষ্ঠ হোষ্টেল নাপালেও আমি আমাক বেয়াকে প্ৰদৰ্শন নকৰোঁ , আৰু বাকী থকা ভলীবলৰ ফাইনেলখনত উৎকৃষ্ট প্ৰদৰ্শনেৰে চেম্পিয়নৰ খিতাপ আনিবই লাগিব । শেষ ভৰষা শ্ৰেষ্ঠত্বৰ ।

ভলী খেলিবলৈ যাঁওতেই আমি বুজি পাইছিলো যে অতদিনে যি পণ লৈ আগবাঢ়িছিলো , সেইয়া আমি হেৰুৱাবলে গৈ আছো , তথাপিও সাজু কৰিছিলো নিজকে , এশ শতাংশ দিম আমি আমাৰ বাবে । বতৰেও লগ দিয়া নাছিল আমাৰ , খেলখন আৰম্ভ হোৱাৰপৰাই আৰম্ভ হৈছিল চিপ্ চিপ্ বৰষুণ , আমাৰ মনবোৰো বতৰৰ লগে লগে সেমেকি উঠিছিল ,আমাৰ প্ৰতিপক্ষৰ বাবে আছিল সেইয়া ডাঙৰ সুযোগ আমাক হৰুৱাৰ , হাঁৰিছিলো আমি , আচলতে আমাৰ মনবোৰ হাঁৰিছিল । খুব কম পইণ্টত হৰুৱাইছিল আমাক প্ৰতিপক্ষই , শেষ হৈ গৈছিল সকলো , ৰাণাৰ্ছ আপ হৈ একেবাৰে হাঁৰি গৈছিলো যেন লাগিছিল , AT 9 ৰ ল’ৰাবোৰো আমাৰ সমানে দুখী হৈছিল , গাৰ লগৰ ছাঁৰদৰেই আমাৰ লগে লগে থাকি আমাক সান্ত্বনা দিছিল । আমি বৰ দুৰ্বল হৈ পৰিছিলো , পৰ্বতৰ চূড়া পাঁও পাঁও হঁওতেই যেন বাগৰি পৰিছিলো ধুপুচকে ।

কোনেও কাকো চাবলে অথৱা মাতিবলে সাহস হোৱা নাছিল সেই মূহুৰ্তত , জীৱন যুঁজত পৰাজিত সৈনিকৰ দৰে হোষ্টেল পাইছিলোহি আৰু হোষ্টেল পাইয়েই আপোনজনক হেৰুৱাৰ দৰে কান্দি কান্দি ব্যাকুল হৈ পৰিছিল ছোৱালীবোৰ , গোটেই হোষ্টেলটো নিৰাশা হতাশাত ডুব গৈছিল । আমি শ্ৰেষ্ঠ হোষ্টেল নাপালোঁ , হোষ্টেলৰ নামটো সেইবছৰ শ্ৰেষ্ঠত্বৰ শিতানত ৰাখিব নোৱাৰিলো , সেইবছৰো আকৌ শ্ৰে্ষ্ঠ হোষ্টেল হৈছিল RCC 3 girls hall , ল’ৰাৰ পাহৰিলো । পিছে আমি হতাশ হোৱা নাছিলো , পিছৰ বছৰৰ বাবে আকৌ পণ লৈছিলো সেইদনাই , চিনিয়ৰসকলৰ দুখ হয়তো ৰৈ গ’ল , শ্ৰেষ্ঠ নোহোৱাৰ বাবে , পিছে আমাক আগুৱাই থৈ গ’ল শ্ৰেষ্ঠত্বৰ দিশে । আৱাসী যেতিয়াৰে নহওক , হোষ্টেলৰ নামটোহে আচল , ওলাই যোৱাৰ পিছতো থাকে সাংঘাতিক হোষ্টেল ছেণ্টি ।

ৰাতিলৈ সাংস্কৃতিক সন্ধ্যা আৰু বঁটা বিতৰণ অনুষ্ঠানলে গৈছিলো যদিও মন একেবাৰেই ভাল নাছিল , কিবা নাই নাই ভাৱটোৱে মনটো একেবাৰে গ্ৰাস কৰি পেলাইছিল , সুখী পলবোৰ সেয়েহে সুখেৰে কটাব নোৱাৰিলোঁ । আটাইতকৈ বেয়া লাগিছিল তেতিয়া , যেতিয়া শ্ৰেষ্ঠ হোষ্টেল দুটাই ( ল’ৰা আৰু ছোৱালীৰ বেলেগে বেলেগে ) হৰ্ষোল্লাসেৰে মঞ্চলে উঠি হোষ্টেলৰ জয়গানেৰে শ্ৰেষ্ঠত্বৰ বঁটা গ্ৰহণ কৰিছিল । আনৰ সুখত সুখী হ’বলে শিকা মনবোৰ সিদিনা পিছে সুখী হ’ব পৰা নাছিল , তাৰ পৰিৱৰ্তে পিছৰ বছৰৰ মঞ্চত নিজকে কল্পনাহে কৰিছিল আমাৰ হোষ্টেলৰ সকলোৱে । সেইয়া কল্পনাবিলাসেই বোলক বা সপোনেই বা প্ৰতিজ্ঞাই বোলক , মুঠতে নিজকে শ্ৰেষ্ঠ ৰূপত ভাবিয়েই সান্ত্বনা লৈছিলো সকলোৱে ।

ক্ৰমশঃ