জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ৫১

ভাৰ্ছিটি ৱিক শেষ হোৱাৰ পিছৰেপৰাই কেইদিনমান বৰ খেলিমেলিকৈ পাৰ হ’ল , আমাৰ সপোন হেৰাল ( শ্ৰেষ্ঠ হোষ্টেল নোপোৱাৰ ) , হঠাতে সৰু ঘটনা এটাৰ বাবেই AT 9 হোষ্টেল বন্ধ কৰিবলৈ লোৱাৰ সিদ্ধান্ত , ধেমাজিৰ সেই অসহনীয় সামূহিক হত্যাকাণ্ড , আমাৰ হোষ্টেলৰ অগ্নিকাণ্ড মুঠতে এসপ্তাহমান বৰ অশান্তিকৰ পৰিস্থিতি এটাৰ মাজত কটাবলগীয়া হ’ল আমি । আটাইতকৈ ভয়ানক কাণ্ডটোৱেই আছিল আমাৰ হোষ্টেলৰ জুই লগা ঘটনাটো । জুই আৰু ধোঁৱাই একাকাৰ কৰা হোষ্টেলৰ ভিতৰখন আৰু চিৰিকেইটা , ছোৱালীবোৰৰ ভয়ৰ আটাহ , জলি ছাঁই হোৱা চিলিণ্ডাৰটো , আমাৰ অসহায় মনবোৰ সকলোবোৰ মনত পৰিলে এতিয়াও বুকুখন বিষায় যায় । পিছে ভগৱানৰ আশীৰ্বাদ আৰু শুভাকাংক্ষীসকলৰ তৎপৰতাত সকলোবোৰ ঠিক হৈছিল , আমিও সহজভাৱে ল’ব পৰা হৈছিলোঁ কথাবোৰ । তথাপিও কেইদিনমান বৰ ভাবি চিন্তিহে আৰু একান্তই নহ’লেহে ৰূমৰ ভিতৰত গেছৰ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ধৰিলোহঁত । সকলোবোৰ সহজ হৈছিল , ধেমাজিৰ চকুলোবোৰো চকুতেই শুকাইছিল , আমাৰো ।

পিছে সেই জুই লগাৰ দিনাখনেই আমাৰ লগৰ এগৰাকীৰো মনত জুই লাগিছিল সন্ধ্যাৰ প্ৰাৰ্থনাৰ পিছত , জুই লগা বুলি শুনি তাই খপজপকৈ উঠি যাঁওতেই কেনেবাকৈ ৰূমত মেলি থোৱা অন্তৰ্বাস এটা তাইৰ দীঘল বেণী ডালত লাগি গৈছিল । ভয়াৰ্ত সময়বোৰত কোনেও মন নকৰিলে কথাটো , কোনোবা এজনীয়ে অলপ পিছত দেখি আঁতৰাইও দিলে , তাৰমাজতো পিছে চিনিয়ৰ চকুৰ পৰা সাৰি নগ’ল , পৰিস্থিতি দেখি কথাটো তল পৰিছিল যদিও কোনোবা হোষ্টেলীয়া ল’ৰা এজনে জমাই থৈ যাঁও বুলিয়েই অামাৰ চিনিয়ৰ কাৰোবাক খোঁচ মাৰি কৈ থৈ গ’ল । জুই নুমাল ঠিকেই , পিছে ল’ৰা এটাৰ মুখত সেই কথাটো শুনি দুগৰাকীমান চিনিয়ৰৰ মূৰতো জুই জ্বলিল , সেয়েহে গধূলিৰ প্ৰাৰ্থনা সভাৰ পিছতে গালিবৰ্ষণ হ’ল সেই ঠাণ্ডা মুণ্ডা নিমাখিত ছোৱালীজনীৰ ওপৰত । বেচেৰীজনীয়ে গম নোপোৱাকৈয়ে , একো ভুল নকৰাকৈয়ে গালি খাই তৎ ভৎ হেৰুৱালে , অনাহকত গালি খাই দুচকুৰে মাথোঁ নীৰৱে চকুলো বোৱালে । আমাৰ বেয়া লাগিল । আলোচনাৰ বিষয় হ’ব লাগিছিল কি , হ’ল কি ? ক’ত জুই , ক’ত অন্তৰ্বাস ?

ক্লাছবোৰ আৰম্ভ হৈছিল আকৌ আগৰদৰেই পূৰ্ণগতিত । মৰমৰ জালুকবাৰীখনৰ ৰংবোৰ কমিছিল তেতিয়ালৈ , কৃষ্ণচূড়াবোৰে ফুলি ফুলি ভাগৰি গৈছিল , ফুলে পাতে সমান হৈ থকা গছবোৰে কেৱল সেউজ বোলেৰে সেউজী হৈছিল , ঠিক তেনেকৈয়ে সোণাৰু , গুলচবোৰেও ৰং বিলাবলৈ এৰি দিছিল । আমিও সেউজ হৈ পৰিছিলোঁ , বন্ধুত্বৰ তালিকাখন দীঘলীয়া হৈ গৈ থাকিল , অসমৰ প্ৰায় প্ৰতিটো প্ৰান্তৰে বন্ধু বান্ধৱীৰে ঐশ্বৰ্যশালী হৈ পৰিলোঁ আমি । দিন যোৱাৰ লগে আমিও পুৰণি হৈ পৰিলোঁ য়ুনিভাৰ্ছিটিত , হোষ্টেলত । লাহেকৈ মইনা জোকাবও পৰা হ’লোহঁক । সমান্তৰালকে আমাৰ লগৰ কেইবাজনী ছোৱালীৰে প্ৰেমকাহিনী আগবাঢ়িলে , জীনাক্ষি অভিজ্ঞ হৈ পৰিছিল প্ৰেমৰ অনুভৱেৰেই , যথেষ্ট বুজাপৰাৰ মাজেৰে তাই আগুৱাই নিলে সম্পৰ্ক , কেৱল মনৰ মানুহজনক নিজৰ কৰি ৰাখিবৰ বাবেই , তেঁওৰ ভাল লগাৰ বাবেই নিজৰ ভাল লগাবোৰ বাদ দিলে বহুসময়ত , অৱশ্যে তাইৰ প্ৰেমিক বন্ধুৱেও যত্ন কৰিলে তাইৰদৰেই সকলোবোৰ সজাই পৰাই আগবাঢ়িবলে । পিছে বহু সময়ত দুয়ো সাংঘাতিক আত্মাভিমানী হৈ উঠে , সেইখিনি সময়ৰ সাক্ষী হৈ ৰঁও মই , প্ৰতিটো পলৰ খবৰ পাঁও মই তাহাঁতৰ , তাইৰ হেঁপাহবোৰৰ লগৰী হঁও মই । অভিমানী মনদুটা আকৌ ওচৰ চাপি আহে আঁতৰি যোৱাৰ দৰেই ।

আনফালে টিকেদাৰ কথাও হিমাদ্ৰিৰ লগতে আমিও গম পাইছিলোঁ ভাৰ্ছিটি ৱিকৰ সময়ৰপৰাই , হিমাদ্ৰি হিমু মাইনা হ’ল যদিও টিকেদাক বৰ এটা পাত্তা নিদিলে । কেৱল টিকেদাৰেই নহয় আৰু বহুতৰ জীৱনলে প্ৰেমৰ বৰষা নামিছিল সেই সময়তে , কেতিয়াবা যদি AT 9 আৰু RCC 4 কেতিয়াবা আকৌ AT 9 আৰু AT 10 ৰ কাৰোবাৰ মাজত প্ৰেম । ৰিতুও প্ৰেমত পৰিল , প্ৰথম প্ৰেমৰ বৰষুণ জাকে তিয়াই নিয়া ৰিতুজনী আগতকৈও ধুনীয়া হৈ পৰিল , অনবৰতে তাইৰ মুখত লাগি থকা মৰমীয়াল হাঁহিটো লাজকুৰীয়া হ’ল । সলসলীয়াকৈ বৰপেটীয়া কথিততে তাই আমাক কৈ গ’ল বুমনক প্ৰথম লগ পোৱাৰ কাহিনী । দৌল উৎসৱতে প্ৰথম দেখা বুমনৰ লগত প্ৰেম হ’ব বুলি প্ৰথম দেখাতে ভবা ছোৱালীজনীয়ে সঁচাকৈয়ে অলপ দিনৰ পিছতে পাইছিল প্ৰেমৰ প্ৰস্তাৱ বুমনৰ পৰাই । পিছে তাতো আছিল সমস্যা , বুমন আছিল ওখপাখ লনি , আৰু তাই গোল মোল শকত । গতিকেই নিমিলিব বুলি আৰম্ভণিৰে পৰা চিন্তা বেচেৰীৰ । কোনেনো জানো ক’লে তাইক ‘মৌ ‘ খাই খীণোৱাৰ কথা , বচ আৰম্ভ হৈ গৈছিল তাইৰ ‘ অথ মৌ ‘ পৰ্ব । ফলত ৰূমলে আহিল ডাঙৰ ডাঙৰ ডাৱৰ হনীৰ বটল । আমাৰো পিছে লাভেই হ’ল , খাবলে মন নোযোৱা শুকান মেৰিগ’ল্ড বিস্কুট কেইখন অথৱা হোষ্টেলৰ সেমেকা ব্ৰেডটুকুৰা মৌৰে লেটপেট কৰি মুখৰোচক কৰি ল’বলৈ সুবিধা হ’ল । পিছে জুনিয়ৰ গোটেইকেইজনীৰে সমস্যা হ’ল , মন কৰিলেও মনৰ মানুহটোৰ লগত কথা পাতিবও নোৱাৰে , লগো কৰিব নোৱাৰে । এনেইও কেতিয়া ফ্ৰেচাৰ্ছ হয় কেতিয়া হয় লাগিয়েই আছিল সকলোৰে । তাতে ভাৰ্ছিটি ৱিক হৈ যোৱাৰ পিছত আৰু নোৱাৰা হৈছিল ছোৱালীবোৰ সেই জুনিয়ৰৰ খোলাটোৰ ভিতৰত সোমাই থাকিব ।

আৰম্ভ হৈছিল আমাৰ ফ্ৰেচাৰ্ছৰ প্ৰস্তুতি । চিনিয়ৰসকলৰ সুৰ নৰম হৈছিল , আমালৈ বাঢ়িছিল মৰম । সকলোৱে ভাগে ভাগে আখৰা কৰিছিল বিভিন্ন অনুষ্ঠানৰ বাবে , হোষ্টেল সংগীতটোৰ আখৰা কৰিবলৈ আমাক লৈ গৈছিল RCC 4 boys hall লৈ । আকৌ সন্ধিয়াৰ মাৰ্কেটখনৰ মাজেৰে যাবলে পোৱাৰ আনন্দতে এবাৰো না কৰা নাছিলো সমবেত সংগীত গাবলৈ , তাতে বন্ধু কল্পৰ বুধিটো আছিলেই । চিনিয়ৰ বাহঁতে আমাক লৈ লিখিছিল লিমাৰিক , আমি আগতীয়াকৈ অলপ অলপ গম পাইছিলোৱেই , ইফালে শ্ৰেষ্ঠ নৱাগতাৰ খিতাপটোৰ আশা আছিলেই । সকলোৱে মনতে হিচাপ কৰিলে কোনে পাব পাৰে সেই খিতাপ । লগতে সকলোৱে ভাবিলে চিনিয়ৰে কি নাম দিব পাৰে নৱাগতা আদৰণিত , ভাল হ’লেতো ভালেই নহ’লে ফ্ৰেচাৰ্ছৰ পিছতেই কাল । কট্টি হৈ যাবও পাৰে কাৰোবাৰ লগত ।

এফালে হোষ্টেলত ফ্ৰেচাৰ্ছৰ প্ৰস্তুতি আনফালে ডিপাৰ্টমেণ্টত শিক্ষক দিৱসৰ আয়োজন । এদিন অগাপিছাকে দুয়োটা অনুষ্ঠান । দুয়োটা অনুষ্ঠানতে পিছে সাংঘাতিক ব্যস্ততা আমাৰ । হোষ্টেলত কেইবাটাও প্ৰগ্ৰেম কৰাৰ বিপৰীতে ডিপাৰ্টমেণ্টৰ শিক্ষক দিৱসতো মুখ্য ভূমিকা আমাৰ কেইটামানৰ । দূবৰি ভূপালীৰ যোৰা তাতে সাংঘাতিক । পিছে তাৰমাজতে সাংঘাতিক কষ্টত ভুগিছিলো দুয়ো বান্ধৱীয়ে । দুয়োৰে মাজত লাগিছিল এক মনো সংঘাত , কোনেও কাকো বুজাব নোৱাৰা , কোনেও কাকো বুজিব নোখোজা । সেইয়া আছিল অভিমানৰ সংঘাত , গুৰুত্বৰ সংঘাত , বন্ধুত্বৰ সংঘাত । দুয়োজনীৰ একেটাই অনুভৱ নিজৰ প্ৰতি সেই কেইদিনত ……..

” I understand others feelings , but no one known mine , no one ever tried to know , am I really FINE ? “

( বাতৰি কাকতত অহা থট এটা আছিল এইটো । কিবা ভাল লাগি লিখি পঢ়া টেবুলৰ আগত আঠা অকণেৰে লগাই থৈছিলোঁ । )

ক্ৰমশঃ