জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ৫৬

দুবছৰৰ আগতে নৱাগতা হৈ হোষ্টেলত সোমোৱা ছোৱালীকেইজনীয়ে গমকে নেপালে বছৰদুটাৰ সময়খিনি কেনিনো সৰকি গ’ল ! সেমেকা চকুৰ মুখবোৰ সেইদিনা সপ্ৰতিভ নাছিল , কিবা যেন নাই নাই বিষাদ এটাত ডুব গৈ আছিল বিদায়ী ছোৱালীবোৰ । তেতিয়ালৈ বহুতৰ প্ৰেক্টিক্যেল পৰীক্ষাবোৰ আৰম্ভ হৈছিলেই বাবে অনুষ্ঠানটো বিশেষ আড়ম্বৰতাৰে পাতিব পৰা নাছিলোঁ আমি , ২য় আৰু ৪ৰ্থ ষাণ্মাসিক দুয়োটাৰে পৰীক্ষাবোৰ আৰম্ভ হৈছিলেই প্ৰায় , চিনিয়ৰ সকলে চূড়ান্ত পৰীক্ষাটোৰ লগত কোনোধৰণৰ হেমাহি অথৱা গাফিলতি কৰিব বিচৰা নাছিল , কাৰণ এই পৰীক্ষাৰ পিছতেই যে আৰম্ভ হয় জীৱন যুঁজৰ প্ৰকৃত যুদ্ধখন । অনুষ্ঠানত অনাড়ম্বৰতা আছিল যদিও আমাৰ উৎসাহ আছিল অত্যন্ত আড়ম্বৰপূৰ্ণ , তেঁওলোকৰ শিক্ষাৰ্থী জীৱনৰ শেষ আনুষ্ঠানিক বিদায়ত যাতে অকণো আওহেলা নহয় তাৰবাবে আমি সকলোৱেই বৰ সচেতন হৈ পৰিছিলোঁ ।

কামবোৰৰ মাজে মাজে ঘোৰ জুনিয়ৰ কালত কিছুমানে লোৱা সংকল্পবোৰ মনত পৰি হাঁহি উঠি গ’ল , কেইবাজনী বাকো নমতাৰ তাহাঁতৰ সিদ্ধান্তবোৰ কেনি কৰ্পূৰৰ দৰে উৰি গ’ল সংকল্প লওঁতাকেইজনীয়েই পাহৰি গ’ল চাগে । সকলোবোৰ সহজ হৈছিল , সময়ো আগুৱাইছিল , জুনিয়ৰবোৰে জুনিয়ৰৰ খোলাটোৰপৰা ওলাই আহি চিনিয়ৰৰ বুকুত বগাব পৰা হোৱাৰ সময় আছিল সেইখিনি । চিনিয়ৰসকলেও প্ৰায় এবছৰে ওলোমাই লোৱা কঠিন খোলাটোৰ পৰা ওলাই আহি ঘৰুৱা হৈ পৰিছিল একেবাৰে , ইমানদিনে অনুশাসনত ৰখা জুনিয়ৰবোৰলে বেয়া লাগিছিল চাগে , তথাপিও দুগৰাকীমানে আমাক বাৰে বাৰে সঁকীয়াই দিলে আমি যাতে আমাৰ জুনিয়ৰক একেবাৰেই মূৰত নুঠাঁও , নহ’লে চিনিয়ৰ হৈও আমি পাত্তা নাপাম । কেইবাগৰাকীয়েও মোক কটাক্ষ কৰি কোৱা কথাখিনিত আমাৰ লগৰ বহুতেই সমৰ্থনো জনাইছিল , আচৰিত হৈছিলোঁ সমৰ্থন জনোৱা মুখবোৰ দেখি , তেঁওলোকেইচোন জুনিয়ৰৰ নিয়ম মানি আটাইতকৈ বেয়া পাইছিল , তেনেস্থলত ?? হয়তো চিনিয়ৰৰ খোলাটোত কুৰুকি কুৰুকি সোমাই পৰাৰ সময় আছিল সেইখিনি । পিছে অন্তৰৰ ইচ্ছাক সদায়েই সন্মান জনোৱা মোৰ ভিতৰৰ মানুহজনীয়ে কোনো কথাতেই কোনোধৰণৰ প্ৰতিক্ৰিয়া নজনালেচোন । চিনিয়ৰ নামৰ চোলাটো পিন্ধিলেও জানো ভিতৰৰ মানুহজনী সলনি হ’ব ? বুকুৰ ঢুকঢুকনিটোচোন আৰু বাঢ়িহে গ’ল ।

খোৱা বোৱা অথৱা ডেকোৰেশ্যনৰ বিভাগটো আমাৰ ৰেশ্মা ডলি ৰুণা হিমাদ্ৰি অজন্তাহঁতে বৰ সুন্দৰকৈ পৰিচালনা কৰি নিলে , পুৱাই আমি কেইবাজনীও শুক্ৰেশ্বৰ মন্দিৰলৈ গৈ পৰীক্ষাৰ্থী সকলৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা জনোৱাৰ লগতে মন্দিৰৰ ৰঙা সূতাও লৈ আহিছিলোগৈ , তেঁওলোকৰ মণিবন্ধনত বান্ধি দিবলে বুলি । আবেলিলৈ সাজু হৈছিল সকলো , লীলাৱতী বাইদেউ আহি পোৱা নাছিল , আহি পোৱা নাছিল আমাৰ সোঁৱৰণীৰ সঁফুৰাৰ টোপোলাটোও , চিন্তা হৈছিল বৰ , হুকুম দাৰ প্ৰেছত প্ৰিণ্ট হৈ থকা কিতাপ কেইখনলৈ মনত পৰি বুকুখন ধৰফৰাই উঠিল । প্ৰাৰ্থনা হৈ যোৱাৰ পিছতে সভা আৰম্ভ হোৱাৰ আগে আগে লভিতাহঁত আহি পাইছিল , পিছে খুলি চাবলৈও সময় নাছিল তেতিয়া , আমি অকণমান প্ৰসাধন কৰি ভাল কাপোৰ এসাজ পিন্ধি নামি আহিলোহঁত ।

দুচকুত ৰঙীন সপোন লৈ জালুকবাৰীত ভৰি থোৱা জামুকলীয়া সপোন যেন ছোৱালীবোৰ জালুকবাৰীৰ দুৱাৰডলিত ৰৈ আছিল তেতিয়া , এই যেন দুৱাৰ মুকলি কৰিব আৰু যাঁও নেযাঁও খোজেৰে পিছলৈ ঘুৰি নোচোৱাকৈ ঢুলঢুলীয়া চকুৰে নিজ বাটে বাট বুলিব … সেউজ কৃষ্ণচূড়াবোৰ তেজাল হৈ ঈষৎ হালধীয়া হৈ সৰি পৰিব যেন , বুকুখন যে কিমান ৰিক্ত হৈ পৰিছিল , মাকৰ ঘৰখন এৰি যোৱাৰদৰেই । পিছে জালুকবাৰীৰ আকাশে বতাহে অনুৰণিত হৈ ৰ’ব সেই খিলখিল হাঁহিবোৰ , হেঁপাহৰ উশাহবোৰ , উশাহে উশাহে ফুলাব খোজা কপহুৱা কঁহুৱাবোৰ । তেঁওলোকৰ যেন

” বুকুত এজাক ধুমুহা / ওফন্দি উঠিছে ঢৌ / অ’ বাঢ়নী নৈ কৈ দে মোক কৈ / মোৰ যাবৰ হ’লনে নৌ “

লীলাৱতী বাইদেউৰ সাৰুৱা ভাষণেৰে আৰম্ভ হৈছিল সভাখনি । তাৰপিছতেই ‘ সোঁৱৰণীৰ সঁফুৰা ‘ ৰ উন্মোচনী , আকৌ বাঢ়িছিল সেই ঢুকঢুকনিটো , কেনে বা হৈছে ! ভাল বুলিবনে বেয়া ! কাৰোবাৰ আঘাত লাগিবনেকি ! ইত্যাদি…

বাইদেউৱে আলফুলে খুলিছিল সেউজীয়া জিলজিল কাগজৰ ৰঙা ফিটাৰে বন্ধা টোপোলাটো , টোপোলাটোৰ পৰা এজাৰ ৰঙী বেটুপাতৰ ‘ সোঁৱৰণীৰ সঁফুৰা ‘ এখন । বিলাই গ’লোঁ এখন এখনকৈ চিনিয়ৰৰ হাতে হাতে , সকলোৱে হাতচাপৰিৰে আমাক অভিনন্দন জনালে । ভাল হৈছিল , সফল হৈছিলোঁ আমাৰ প্ৰচেষ্টাত । অনভিজ্ঞ ছোৱালীকেইজনীৰ মুখত হাঁহিৰ লগতে বৈ গৈছিল এক অহংবোধ ।তেঁওলোক গৰ্বিত হৈছিল । আটাইতকৈ ভাল লগা শিতানটো পঢ়ি বৰ আমোদ পাইছিল সকলোৱে , লগে লগেই তেঁওলোকক সম্বৰ্ধনা জনাইছিলে সেই বিশেষ উপহাৰৰ টোপোলাটোৰে । লিমাৰিকবোৰ আৰু নামবোৰ শুনি সকলোৰে মুখে মুখে হাঁহিয়ে ঢৌৱাই যোৱাৰদৰেই বুকুৱে যে এক চেঁচা শিহৰণ বৈ গৈছিল চকুবোৰ দেখিয়েই বুজি পাইছিলোঁ । পৰিৱেশিত অনুষ্ঠানবোৰৰ ভিতৰত আকৌ এবাৰ প্ৰদৰ্শন কৰিছিলোঁ ডিপাৰ্টমেণ্টত নচা পুতলাৰ নাচটো । বিশেষ অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰিব পৰা নাছিলোঁ কেৱল পৰীক্ষাৰ বাবেই , তথাপিও সুখী হৈছিল তেঁওলোক অনুষ্ঠানটোত । চকুপানীবোৰ একাকাৰ হৈছিল , বাইদেউ যোৱাৰ পিছত আমিও এৰি দিছিলোঁ তেঁওলোকক নিজৰ সময়খিনি উপভোগ কৰিবলৈ , আৰু বেছি মৰমবোৰ ভগাই ল’বলৈ , চকুপানীৰে দুগাল সিক্ত হোৱা এজনীয়ে আনজনীক সমস্ত আৱেগেৰে সাৱটি ধৰি হোষ্টেলীয়া জীৱনৰ দুখবোৰ পাহৰি কেৱল সুখবোৰেৰে উমলিবলৈ ।

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

লভিতাৰ লগতে আমাৰ সকলোৰে এটাই চিন্তা হৈছিল নাম আৰু লিমাৰিকৰ বাবে যাতে কোনেও মনত দুখ নাপায় , লিমাৰিকৰ বেছিভাগেই তাই লিখা আছিল ( কম ভাগ আমিয়েই লিখিছিলোঁ) । পিছে প্ৰশংসাৰে বুৰাই পেলাইছিল আমাক পিছদিনা পুৱা , সজীৱ মুখবোৰ সেইদিনা উখহি আছিল , হয়তো বহুত কন্দাৰ বাবে অথৱা টোপনি খতিৰ বাবে । পিছে আৱেগক প্ৰশ্ৰয় নিদি ব্যস্ত হৈ পৰিবলে বাধ্য হৈ পৰে সকলো , যিহেতু জালুকবাৰী দুবছৰীয়া মোহ মাথোঁ , তাতে চেমিষ্টাৰৰ সাংঘাতিক ব্যস্ততা ।

• 

• 

• 

সোঁৱৰণীৰ সঁফুৰাত প্ৰকাশিত লভিতাৰ কবিতাটোৱে যেন পলকতে আঁকি পেলাইছিল জালুকবাৰীৰ ছবিখন ।

পিছদিনাখন আমি ব্যস্ত হৈ পৰিছিলোঁ অনুষ্ঠানটোৰ সামৰণিৰ কাম এটাত , সোঁৱৰণীৰ সঁফুৰা প্ৰকাশৰ বাবে বৰঙণি দিয়া সকলো প্ৰতিষ্ঠানকে একোটাকৈ কপি কৃতজ্ঞতাৰ চিন স্বৰূপে দি আহিছিলোগৈ , থানালৈও গৈছিলোঁ , মোছাল বিষয়াজনে এইবাৰ আৰু একাপ ভাল চাহ খুৱাই আমাৰ মুখৰ আগতে মেলি লৈছিল আমাৰ মৰমৰ কিতাপখন , বাহ্ বাহ্ দিছিল , আগলৈও এনে কামত সহায়ৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰে থানাত উপস্থিত থকা সকলোৱে আমাক প্ৰেৰণা দিছিল । এইবোৰেই আছিল আমাৰ জীৱন দায়িনী প্ৰেৰণা , পিছে বেয়া পোৱা মানুহ আৰু অভিমান কৰা মানুহৰো অভাৱ নাছিল । ভাল কামক উপহাস কৰা মানুহক বাদ দি অভিমানী সকলৰ অভিমান ভাঙিছিলোঁ , অভিমান আছিল তেঁওলোকৰ প্ৰতিষ্ঠানৰ বিজ্ঞাপন মাজত প্ৰকাশ কৰা বাবে , শেষ পৃষ্ঠাত ওলোৱাটোহে বিচাৰিছিল তেঁওলোকে । পিছে কিবাকিবি কৈ যেনেতেনে জগৰ ভাঙি আহিছিলোঁ শুভাকাংক্ষা থকা মানুহবোৰৰ ।

ক্ৰমশঃ