জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ৬১

তাই গৈছিলগৈ এদিনৰ পিছতেই মাক দেউতাকৰ লগত , লাঞ্ছনাৰ ৰাতিটো তাই কিদৰে থাকিছিল সেইটো কেৱল তাইহে অনুভৱ কৰিছিল , আমাৰ বান্ধৱীয়ে বৰ ভয় খাইছিল , তাইৰ চিন্তা হৈছিল মৰমলগা ছোৱালীজনীয়ে কিবা অঘটন ঘটাব পাৰে বুলি । তাই লগ এৰি দিয়া নাছিল সেয়েহে ছোৱালীজনীৰ । তাইৰ লগতে মইও ভয় খাইছিলোঁ , কিছুদিনৰপৰা তাইৰ পইচা হেৰোৱাৰ কথা কৈছিল মোক , সেয়েহে তাই নিজৰ ৰূমত পইচা নাৰাখি মোৰ হাতত থ’বলৈ লৈছিল , পিছে কিবা প্ৰয়োজন পুৰাবলৈহে পইচা নিয়ে বুলি ভাবিছিল তাই , বাকী সেই ভয়ানক মানসিক ব্যাধিটোৰ কথা ভুলতো ভবা নাছিল । দুয়োজনীয়ে ভয় খাইছিলোঁ যথেষ্ট । যদি কিবা অঘটন ঘটায় তাই ….

কেতিয়াবা ভাবোঁ তাইৰ লগত বাৰু প্ৰয়োজনতকৈ বেছি কঠোৰ হোৱা হ’লনেকি ? তাইক এবাৰো সুবিধা দিয়া নহ’লনেকি আমাৰফালৰপৰা ? তাইৰ অসহায় চাঁৱনিটো মনত পৰিলে বুকুখন এতিয়াও মোচৰ খাই যায় । পিছে আচৰিতধৰণে পিছদিনা তাইক মাক দেউতাকে নিবলৈ আহোঁতে শান্ত হৈ আছিল , কোনোধৰণৰ বাদ বিবাদ কৰা নাছিল কাৰো লগতে , অধ্যাপক পিতৃ আৰু শিক্ষয়িত্ৰী মাতৃয়ে ছোৱালীজনীক একো সুধিব পৰা নাছিল , তাইৰ চকুলৈও চাব পৰা নাছিল ! মাথোঁ দেউতাকে এটাই কথা সুধিছিল তাইক ” কিয় কৰিলা সোণ ” ? পিতৃ মাতৃ দুয়োজনকে আগদিনা তলা খোলা তাইৰ এলুমিনিয়ামৰ ট্ৰাংকটো দেখুউৱা হৈছিল , এজনেও চাব পৰা নাছিল , তাইৰ লগতে দুয়ো বৰ অসহায় হৈ পৰিছিল সেই সময়ত , মাকৰ বুকুৰ মাজত সোমাই তাই উচুপি উঠিছিল , অনুশোচনাত নহয় , তাই পাৰ কৰা লাঞ্ছনা জৰ্জৰিত ৰাতিটোৰ কথা কৈ কৈহে তাই কান্দিছিল , লৈ যাবলৈ কৈছিল একেবাৰে তাৰপৰা । তেঁওলোক গুচি গৈছিল তাইক লৈ , যাঁওতে আদায় দি গৈছিল তাই লগৰবোৰৰপৰা ধাৰে লোৱা পইচাবোৰ । তাই হয়তো কি হৈ গ’ল একোকে বুজিবই পৰা নাছিল । কাৰণ তাই কৰোঁ বুলি কৰা কাম নাছিল সেইবোৰ , অসুস্থ মনটোৱেহে কৰিছিল তেনে কাম ।

তাইৰ বাবে যে সেইটোৱেই আছিল বিলাস , কাৰোবাৰপৰা অবাবতে ধাৰে লোৱা আৰু সৰু সুৰা বস্তুবোৰ নিজৰ কৰি লোৱা । কিন্তু প্ৰকৃততে সেইটাে আছিল এক ভয়ংকৰ মানসিক ব্যাধি । মাক দেউতাকে তাইক বুকুৰ মাজত ভৰাই লঁওতে হয়তো এটা কথাই ভাবি থাকিল , কিয় হ’ল তেনে ? তেঁওলোকৰ চকুৰ মণি সোণজনী কেনেকৈ আক্ৰান্ত হ’ল সেই ৰোগত ? মৰমৰ সোণকণক পাবনে ঘুৰাই আগৰদৰেই ? গাড়ীৰ ওচৰলৈকে আগুৱাই দিছিলোঁ আমি দুজনীমানে , তাই বৰ শান্তভাৱে গুচি গৈছিল মাক দেউতাকৰ লগত , বৰ শান্ত আৰু নম্ৰতাৰে হাত জোকাৰি মিচিকীয়া হাঁহিৰে বিদায় লৈ গুচি গৈছিল একেবাৰে হোষ্টেলৰ পৰা । কৃষ্ণচূড়াৰ ৰংবোৰ গালে মুখে পৰাৰ বহু আগেয়েই তাই কৃষ্ণচূড়াৰ পাত সৰিবলে ধৰা লঠঙা ডালবোৰক সাক্ষী কৰি জালুকবাৰীৰ মাজেৰেই গুচি গৈছিল আপোন চহৰখনলৈ বুকুত ক্ষোভ লৈ , অভিমান কাৰ প্ৰতি তাইও নাজানিছিল নিজেই ।

কথাবোৰ জোখতকৈ বেছি ৰহণ লগাই আলোচিত হ’ল দুদিনমান , তেতিয়ালৈ হোষ্টেলত চেলোৱাৰ ৱিথ দোপাত্তা পৰিহিতা আৱাসীবোৰৰ পিৰিক পাৰাক চকুবোৰে ভিৰ কৰিছিলহি , আৰু আমাৰ কাপোৰবোৰৰ লগতে মনবোৰো সলনি হৈছিল , জুনিয়ৰৰ খোলাটোৰ পৰা যেনেতেনে ওলাই আহি পাহৰি থাকিলোঁ খোলাটোৰ ভিতৰত পোৱা যন্ত্ৰণাৰ কথা , খোলাটোৰ ভিতৰত উশাহ বন্ধ হৈ যাবলে ধৰাৰ কথা । নতুন খোলাবোৰৰ পৰা যাতে সহজে কোনো ওলাই আহিব নোৱাৰে তাৰবাবে আমিবোৰ সজাগ হ’লোঁ যেন । অঞ্জু থকাকৈ আহিল হোষ্টেললৈ , নম্ৰ ছোৱালীজনীয়ে অহাৰ দুদিনমানৰ পিছতে মোক দম দিব পৰাও হ’ল পিছে , ৰাতি দেৰিলৈকে ডায়েৰী লিখি থকা দেখিলে ডিম্পীবাৰদৰেই দবিয়াই উঠে মোক তাই

” বা …. ন’ ডায়েৰী , ইটচ্ শ্লিপিং টাইম , শুই যাওক ” / “আজি পঢ়া কি হ’ল আপোনাৰ পাপৰি বা ?? ” ইত্যাদি

বাপৰে … এইজনীচোন ডিম্পীবাৰো বুঢ়ীমাকহে ওলাল , জুনিয়ৰতে ডিম্পীবাৰ ধমক খাঁওতেই গ’ল ভালকৈ নপঢ়াৰ কাৰণে আৰু ডায়েৰী লিখি বেছি সময় কটাঁও বুলি আৰু চিনিয়ৰ হৈয়ে জুনিয়ৰ ৰূম মেটৰ মৰমভৰা দম । তাইৰ তেনেকুৱা দমাল আব্দাৰবোৰ শুনিলেই মোৰদৰেই তাইৰ জপৰা চুলিকোচাত ধৰি লাহেকৈ জোকাৰি পিছফালৰপৰা সাৱটি ধৰোঁ মইও চিনিয়ৰ টাইপ ধমক এটা দি , তাইও মোৰ দুহাত সাৱটি ধৰে , আমি আপোন হৈ পৰোঁ , দুয়োজনীয়ে পঢ়া আৰু শোৱা বাদ দি আড্ডা মাৰোঁ ৰাতি এপৰলৈ । দম দিয়া ছোৱালীজনীয়ে পাহৰি যায় নিজৰ পঢ়াৰ কথা , টোপনিৰ কথা ।

তেতিয়ালৈ আমাৰ ব্লকলৈ মুনমুনি , দীপশিখা ৰ পিছতে মিতালি , নমিতা , শৰ্মিষ্ঠা , ভাস্বতীহঁত আহি ব্লকটো ভৰাই পেলাইছিলহি । ফ’ৰ্থ ব্লক আকৌ প্ৰাণৱন্ত হৈ পৰিছিল , চিনিয়ৰবোৰো একেই হৈ গৈছিলোঁ ফ’ৰ্থ ব্লকৰ , জুনিয়ৰক মূৰত উঠাব পৰা বিধৰ । পিছে জিনাক্ষিয়ে মাতিলেই তাহাঁতৰ বুকুত সেই একেই ঢুকঢুকনিটো খৰকৈ বাজিবলৈ ধৰে , তাই বৰ ৰস পায় , আমি লুকাই লুকাই হাঁহো দুয়োজনীয়ে । তাইও এটা টান খোলাৰে নিজকে আবৃত্ত কৰিলে , অনুশাসন শিকাব পৰা কাঢ়া চিনিয়ৰ হৈ জুনিয়ৰক দেখুৱালেও ভিতৰি একেবাৰে মৌমিঠা হৈয়ে থাকিল ।

জুনিয়ৰ মূৰত উঠোৱা চিনিয়ৰবোৰৰ শাৰীত থাকিলোঁ যদিও জুনিয়ৰবোৰে কোনোদিনেই অৱমাননা অথৱা অসন্মান কৰা মনত নপৰে , প্ৰত্যেকজনীয়েই মৰমৰ ভাণ্ডাৰ লৈ আহে চিনিয়ৰৰ মূৰ খাবলৈ , পিছে বেয়া অকণো নাপাঁও , ভালেই লাগিছিল তাহাঁতৰ মাজত নিজকে বিচাৰি পায় । লগৰ কেইগৰাকীমানে আমাৰ কেইজনীমানৰ তেনে উদাসীন চিনিয়ৰৰ ৰূপটো অলপো ভাল পোৱা নাছিল , তাহাঁতক উপেক্ষা নকৰিবলৈকে আমি সন্ধ্যা প্ৰাৰ্থনাৰ পিছৰ চিনাকি পৰ্বত জুনিয়ৰক দিঁও তাহাঁতক নিজকে উপস্থাপন কৰিবলৈ । কবিতা শইকীয়া নামৰ হৃষ্টপুষ্ট মস্ত ছোৱালীজনীক যিদিনা জুইশলা কাঠি এটা লৈ ‘ জয় হনুমান , জয় হনুমান ‘ বুলি হনুমানৰদৰে জপিয়াবলে দিলে কোনোবাই , তেতিয়া সঁচাই চিনিয়ৰৰ হাঁহিৰে হাঁহিত ফাটি পৰিছিলোঁ আমি , তাইও বৰ ফুৰ্তিৰেই কৰা দেখি অকণো বেয়া নালাগিল , পিছে কবিতাৰ বান্দৰ জাঁপ দেখি হাঁহিত বাগৰি পৰিব খোজা যোৰহাটৰফালৰ কেঁকোৰা চুলিৰ ছোৱালীজনীকো তাইৰদৰেই কৰি দেখুৱাবলে মাতি আনিছিল , তাই আছিল শৰ্মিষ্ঠা । দেখাৰেপৰাই তাইৰ চকুত দেখিছিলোঁ এক আত্মীয়তা , তাইৰ হাঁহি থকা চকুযুৰিয়ে বোৱাই নিয়ে তাইৰ ওঁঠলৈ এক মিঠা হাঁহি । তেনেকৈয়ে লাহে লাহে সিহঁতবোৰৰ লগত একাত্ম হৈছিলোঁ , সিহঁতৰ হাঁহিবোৰ যিদৰে উপভোগ কৰিছিলোঁ সেইদৰেই সিহঁতে সন্মুখীন হোৱা কষ্টবোৰৰ উমানো পাইছিলোঁ ।

নাজানো আমাৰ লগৰবোৰৰ কি হৈছিল , কিয় ইমান সলনি হৈছিল , নিজেই জুনিয়ৰ খাটোঁতে বেয়াপোৱাবোৰ নিজৰ জুনিয়ৰবোৰৰ লগত প্ৰয়োগ কৰি কি সুখ পাইছিল ! সিহঁতৰ মাজৰো কাৰোবাৰ চাগে মোৰদৰেই মন গৈছিল জুনিয়ৰ নিষিদ্ধ ছাদখনলৈ যাবলৈ , তাৰপৰা আকাশখন চাবলৈ , শৰাইঘাটৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যোৱা জিলমিল জোনাকীৰ মালাডাল চাবলৈ , নাৰিকল পাতৰ মাজেৰে জোনাকৰ স্নিগ্ধতা উপভোগ কৰিবলৈ অথৱা কোনোবা আপোন আপোন লগা চিনিয়ৰৰ সৈতে মনখুলি , পিঠিত ঢকিয়াই কথা পাতিবলৈ । পিছে তেনে হোৱা নাছিল , তেনে কৰাৰ অনুমতি আমি দিব পৰা নাছিলোঁ কাৰণ আমি চিনিয়ৰ আছিলোঁ । এদিন এছেম্বলীত গালি খোৱা কৰবী নামৰ ছোৱালীজনীয়ে ৰাতি ভাত খোৱাৰ আগে আগে আমাৰ ৰিদ্ধিলৈ ( ডিম্পীবা আৰু মই দিয়া আমাৰ ৰূমৰ নাম ) লাহেকৈ দুৱাৰত টোকৰ দি সোমাই আহিল , ৰূমত সোমাইয়েই তাই হুকহুকাই কান্দি উঠিল , তেনেতে সোমাই আহিল আমাৰ ব্লকৰে আন এজনী জুনিয়ৰ নমিতা । তাইৰো একেই অৱস্থা কৰবীৰ স’তে । দুয়োজনী যায়গৈ হোষ্টেল এৰি , বিবুধি হৈছিলোঁ আকৌ এবাৰ , বুজাইছিলোঁ দুয়োকে , বুজিছিল সিহঁতে , সিহঁতৰ বাবে হৈ পৰিছিলোঁ আশ্বাস আৰু ভৰষাৰ এক অন্য নাম , চুন্নীয়ে ভাতৰ কাঁহীখন লৈ আহিছিল মোলৈ , সিহঁত দুজনীও গৈছিলগৈ বুকুত বিশ্বাস লৈ ।

ইফালে ডিপাৰ্টমেণ্টৰ জুনিয়ৰহঁতৰ লগত কথাবোৰ বেলেগ আছিল , চিনিয়ৰ জুনিয়ৰৰ এই ব্যৱধানটো হোষ্টেল আৰু ডিপাৰ্টমেণ্টত সম্পূৰ্ণ বেলেগ , একেবোৰ চিনিয়ৰেই ডিপাৰ্টমেণ্টত হৈ পৰে অতি সোনকালেই বন্ধু । আমাৰ ডিপাৰ্টমেণ্টৰ ডি অাৰ হৈছিল কল্প আমাৰ সকলোৰে সমৰ্থনত , সি আয়োজন কৰিছিল চিনিয়ৰ vs জুনিয়ৰ প্ৰীতি ক্ৰিকেট খেল এখনৰ । ল’ৰা ছোৱালীৰ পৃথক পৃথক টিম নহয় , টিম দুটাই । চিনিয়ৰৰ এটা আৰু আনটো জুনিয়ৰৰ । অনুশীলন আৰম্ভ হৈছিল আমাৰ , অনুশীলনৰ নামত আচলতে পিং পং গ্ৰূপটো আৰু সক্ৰিয় হৈ পৰিছিলোঁ , কল্প আৰু সঞ্জীৱৰ ৰূমত হামলা দিছিলোঁ মাজে মাজে । তাহাঁতৰ দুখ , আমি তাহাঁতৰ ৰূমলৈকে যাব পাৰোঁ , তাহাঁত আমাৰ কেম্পাছতো সোমাব নোৱাৰে বাবে । ভাল লাগিছিল , উপভোগ কৰিছিলোঁ সময়বোৰ হেঁপাহ পলুৱাই । আনহাতে য়ুনিভাৰ্ছিটিত আয়োজন কৰিছিল ইন্টাৰ হোষ্টেল কাবাডী , ভলী আদি প্ৰতিযোগিতাবোৰ । আকৌ আৰম্ভ হৈছিল অামাৰ AT 9 লৈ সঘন আহ যাহ , প্ৰতিদিনেই গৈছিলোঁ আকৌ হেঁপাহৰ হোষ্টেলটোলৈ খেলৰ অনুশীলনৰ বাবে ।

এদিন সন্ধ্যা পৰিচয় পৰ্বত সঁচাকৈয়ে আমাৰ হোষ্টেলটো হাঁহিত উৰি যাঁও যেন হৈছিল , অন্তৰ খুলি কেৱল চিনিয়ৰেই নহয় , জুনিয়ৰেও হাঁহিছিল সিদিনা , যাৰে চকুৱে চকুৱে পৰিছিল তাৰেই চকুৰ পানী ওলাই যোৱাকৈ হাঁহি উঠিছিল । অৱশ্যে হাঁহিৰ খোৰাক যোগোৱা ছোৱালীজনীয়ে নাজানিছিল কিয় হাঁহিছিল সকলোৱে ! তাইও হাঁহিছিল সিদিনা অন্তৰ খুলি , তাই লজ্জিত হ’বলগীয়া নাছিলেই একো , সেয়েহে প্ৰাণখুলি অকণমানি ছোৱালীজনীয়েও হাঁহিত ফাটি পৰিছিল সকলোৰে লগত । চৰ অঞ্চলৰপৰা তিনিজনী বৰ সহজ সৰল ছোৱালী আহিছিল , সিহঁতৰ সাজ পোছাকত পিছে আজিৰদৰে উশাহ বন্ধ হৈ যোৱা ৰক্ষণশীলতা নাছিল । তাহাঁত তিনিজনী আছিল আচফিয়া , লিলিয়াৰা আৰু অঞ্জুমা । তিনিওজনীয়ে ফাৰ্ষ্ট ব্লকতে পাইছিল সৌভাগ্যক্ৰমে , ডিপাৰ্টমেণ্ট আছিল আৰবীক ।

সন্ধ্যা সকলোকে দিয়াৰ দৰেই সেইদিনা আচফিয়াক দিয়া হৈছিল কেটৱাক কৰিবলে , বেচেৰী ছোৱালীজনী সেই শব্দটোৰ লগত সম্পূৰ্ণ ৰূপে অপৰিচিত আছিল বাবে দুবাৰকৈ সুধি বুজিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল কি হ’ব পাৰে সেইটো । কিন্তু তাই শব্দটোৰ দুয়োটুকুৰা শব্দৰ অৰ্থ জানিছিল , গতিকেই অলপ ভাবি তাই তললৈ হাউলি বহি পৰিছিল ঠিক চতুষ্পদীৰ দৰেই , আমি আচৰিত হৈছিলোঁ আৰু আশ্চৰ্যত চাইছিলোঁ কি কৰিবলৈ গৈছে বুলি , পিছে ভাবি শেষ নহওঁতেই তাই আগবাঢ়ি আহিছিল ঠিক মেকুৰীটোৰ দৰেই , মেও মেও মেও বুলি মাতি মাতি । বুজি পায় হাঁহিত উৰি যাঁও উৰি যাঁও অৱস্থা হৈছিল হোষ্টেলটোৰ । বেচেৰীজনীয়ে কেটৱাক শব্দটোৰ অৰ্থ নিজেই উলিয়াই লৈছিল ‘মেকুৰী খোজ ‘ বুলি , সেয়েহে তাই মেকুৰীৰ দৰেই মেও মেও কৰি আগুৱাই গৈছিল আমাৰ চিনিয়ৰ বোৰৰ ফালে । ইমান সহজ অন্তৰৰ ছোৱালী লগেই পোৱা নাই কেতিযাও , অানকি তাইৰ লগতে অহা লিলিয়াৰাও ইমান সৰল হয়তো নাছিল , মৰম লাগি গৈছিল ছোৱালীজনীলৈ , লাজকুৰীয়া হাঁহি এটাৰে তাই আকৌ সোমাই পৰিছিল জুনিয়ৰ নামৰ খোলাটোত , প্ৰত্যেকজনীয়েই ওঁঠত সেই চেইনডাল টানি লৈ জুনিয়ৰৰ খোলাটোত সোমাই পৰিছিল আকৌ ।

ক্ৰমশঃ