জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ৬৪

সৰস্বতী পূজাৰ দুদিনৰ আগত হঠাৎ AT 9 বাসী বৰ বেয়াকৈ মুজুঙা মাৰি থাকিলে , সন্মুখেৰে পাৰ হৈ গ’লেও নোজোকায় , বাৰাণ্ডাকেইখন একেবাৰে নিশ্চুপ হৈ পৰিল , বেয়াও লাগিল ল’ৰাবোৰলে , কি বা হ’ল ! বাটতে দিলীপক লগ পায় খবৰ লঁও বুলি মাতোতেও অন্যমনস্ক হৈ থাকিল , প্ৰণৱদায়ে মেঘালীত লগ পাঁওতেও কিবা ডাঙৰ টেনশ্যনত থকা বুলি ক’লে , ৰৌজ দায়ে দেখিলে সেমেকা হাঁহি এটা মাৰে , ল’ৰাবোৰে মনত যেন ডাঙৰ চিন্তা এটা লৈহে আছিল , মুখৰ মাত কোনোবাই যেন হৰি নিছিল তেঁওলোকৰ , তথাপিও সৰস্বতী পূজাৰ নিমন্ত্ৰণ দি যাঁও বুলি ৰূণা , জিনাক্ষি আৰু মই সোমাই গ’লোঁ । আচৰিতধৰণে ল’ৰাবোৰৰ কোনো উদ্যম নাছিল সিদিনা , উপাচাৰ্য মহোদয়ে হোষ্টেল খালী কৰাৰ নিৰ্দেশ দিয়াৰ দিনাও এনে উদাস পৰিৱেশ নাছিল হোষ্টেলটোত , জ্যোতিদাক লগ কৰি পূজাৰ নিমন্ত্ৰণ দিলোগৈ যদিও তেঁওও বৰ শান্ত হৈ স্মিত হাঁহিৰে শলাগি থ’লে , বেয়াই লাগিল ল’ৰাহঁতৰ অৱস্থা দেখি । কিনো হ’ল সুধিবলেও বেয়া লাগিল , টিকেদাদায়ো সেইদিনা অকণো নোজোকালে আমাক , AT 9 টো সিদিনা বৰ আচহুৱা লাগিল , লগতে আচহুৱা লাগিল তেঁওলোকৰ ফুলনিখনো , তেনেই টকলা হৈ আছে , অৱশ্যে টহিলং হোৱা নাছিল । ল’ৰাহঁতে হেনো ফুলনিখন বৰ আদৰেৰে ৰাখে , সৰস্বতী পূজাত বাকী হোষ্টেলে ফুল কিনাৰদৰে তেঁওলোকে ফুল কিনিব নালাগে , নিজৰ ফুলনিৰ ফুলেৰেই সজাই , তাকে লৈ তেঁওলোকৰ ফুটনি এটা বহুদিনৰপৰা শুনিছিলোঁ বাৰু । সেইবাৰ হয়তো ফুলবোৰ নাই বাবেই ল’ৰাহঁতৰ গভীৰ চিন্তা , কেনেকৈ সজাব মণ্ডপ ? ফুলকলিবোৰ আছে যদিও অপৈণত , দুদিনত ছিঙিব পৰা নহ’ব । জলাতে টেঙা অকণ দিঁও বুলিয়েই আমি আকৌ ফুলনিখনৰ কথাকে পাতিলোঁ তেঁওলোকৰ লগত । একেবাৰে উদাসীন হৈ ৰ’ল ল’ৰাহঁত ।

তেঁওলোকৰ হোষ্টেলত জোৰেৰে দমাই ৰখা হাঁহিবোৰ আমি তিনিওজনীয়ে আমাৰ কেম্পাছত সোমায়েই হা হাকৈ হাঁহিলোগৈ । ল’ৰাবোৰক তেনেকৈ দেখি বৰ চখ পালোঁ । পাইছে মজা বেচেৰাহঁতে । বৰ ফুটনি নিজৰ ফুলনিখনক লৈ , বাটেৰে যাঁওতে ফুলনিখন ভালকে চালেও জোকায় , পিছে হ’লে কিডাল হ’ব ? এপাহো নাইকিয়া কৰি চোন ছিঙিয়েই লৈ গ’ল কোনোবাই । পিছে সেই কোনোবা আন কোনো নাছিল , সেই কোনোবা আছিলোঁ আমি কেইজনীমান , আমাৰ হোষ্টেলৰ দগাৱাজ আড্ডাৱাজ বান্ধৱী দুজনীমান , যিকেইজনীৰ পৰিকল্পনা আন কোনেও নাজানিছিলেই , আনকি জনাকেইজনীকো সাৱধান কৰা আছিল কোনোধৰণে যাতে কাৰো মুখৰপৰা এটা শব্দও নোলায় পূজাৰ আগত , আনকি বয়ফ্ৰেইণ্ডবোৰেও জানিব নালাগিব , লাগিলে য’ৰেই নহওক । পূজাৰ দুদিন আগত পোৱা ঝটকাই ল’ৰাবোৰৰ মুখ তেনেদৰে শুকুৱাই পেলাব বুলি পিছে অলপো ভবা নাছিলোঁ আমি ।

সৰস্বতী পূজা কাষ চাপি অহাৰ লগে লগে আগৰ বছৰৰ সৰস্বতী পূজাৰ কথাবোৰে বৰকৈ আমনি কৰিলে , আমাক মৰম আৰু অনুশাসনৰ জৰীডালেৰে বান্ধি থৈ যোৱা আমাৰ চিনিয়ৰখিনিলৈ মনত পৰিল , তেঁওলোকৰ অভাৱ বৰকৈ অনুভৱ হয় যেতিয়া বিভিন্ন কামৰ দায়িত্ব আমাৰ কান্ধত পৰে । লগতে জুনিয়ৰবোৰক কৈ গ’লো আমি জুনিয়ৰ হৈ থাকোঁতে কেনেধৰণে পূজাৰ বিভিন্ন কামত ব্যস্ত হৈছিলোহঁক , পূজাত কি হৈছিল , জুনিয়ৰ কেনেকৈ থাকিব লাগে ইত্যাদি বিভিন্ন কথাবোৰ । ৰূণাৰ পৰিচালনাত হোৱা মিটিংখনত সৰস্বতী পূজাৰ কামবোৰ ভাগ বতৰা হ’ল চিনিয়ৰৰ মাজত , আমাক প্ৰত্যেককেই তাই দায়িত্ববোৰ ভগাই দিলে , ডলী আৰু মই থাকিলোঁ ডেকোৰেশ্যনত । বাকী দায়িত্বত বেলেগ বেলেগ । ইফালে পুঁজি কম পূজাৰ , ডেকোৰেশ্যনত খৰচো বেছি , সজীৱ ফুল নহ’লে সৰস্বতী পূজাত সজাইও ভাল নালাগে , আকৌ খানা যাতে সবতকৈ ভাল হয় তাৰ এক অঘোষিত প্ৰতিযোগিতা থাকেই ।

ডলীয়ে মইয়ে পিছে চিন্তিত নহ’লোঁ , ডিমাগ কী বত্তি জলিয়েই যায়চোন অকণমান ভাবিলেই , তাতে আমাৰ আপোন AT 9 ৰ লহপহীয়া নাৰ্জীবোৰত জকমকাই হালধীয়া ৰঙা ৰঙৰ নাৰ্জী থোপাথোপে ফুলি আছিল । ভবামতেই কাম হ’ল । মিটিঙৰ শেষত আকৌ এখন মিটিং হ’ল আমাৰ কেইজনীমানৰ মাজত , ডলী জিনাক্ষি ৰেশ্মা অজন্তা হিমাদ্ৰি ৰূণা তিৰু আৰু মই । আমি ঠিক কৰিলোঁ যে আমাৰ ডেকোৰেশ্যন জাকত জিলিকা হ’ব , ফুলেৰেই সজাম , তাকো বিনা পইচাৰ ফুলেৰে । কুটকুটীয়া স্বভাৱ অকণ যেনিবা সৰুকালৰপৰাই আছিলেই বাবে কথাটো লগৰবোৰক ক’বলে বৰ এটা দিগদাৰ নাপালোঁ , বোলো AT 9 ৰ ফুলেৰেই চোন গোটেইখন সজাই পেলাব পাৰি , কেৱল মণ্ডপেই নহয় , গেইট , ডাইনিং হল , চিৰি আদি গোটেইবোৰ সজাব পাৰি । প্ৰথমতে অলপ থেৰো গেৰো কৰিছিলে যদিও গোটেইকেইজনীয়ে পিছে হয়ভৰো দিলে । জিনাক্ষি জঁপিয়াই উঠিল ফুৰ্তিতে , তাইৰ এনেইও ল’ৰাবোৰক জোকোৱাৰ বাবে এসেকা দিয়াৰ মন এট আছিলেই , তাই দায়িত্ব ল’লে আমাক সবিশেষ তথ্য পাতি জনোৱাৰ । হিমু মাইনাক পিছে ভালদৰে বুজাই দিয়া হ’ল টিকেদাই যাতে গম নাপায় ঘুণাক্ষৰেও । আমিকেইজনীৰ বাদে আৰু কোনোৱেই গম পোৱাটো আমি বিচৰা নাছিলোঁ ।

বাকী পৰিকল্পনা বাদ দি আমাৰ বাবে সেইটো পৰিকল্পনাহে প্ৰধান হ’ল । সেইমতে পূজাৰ দুদিন আগত অৰ্থাৎ ১১ তাৰিখৰ ৰাতি ২.৩০ টা বজাত হোষ্টেলৰপৰা ওলাই গৈ তেঁওলোকৰ হোষ্টেলত সোমাই ফুল ছিঙি অনাৰ পৰিকল্পনা হ’ল , জিনাক্ষিয়ে তাইৰ প্ৰিয়জনৰপৰা সমস্ত কথা বুধিৰে উলিয়াই ল’লে , কেইবাদিনো তাই দাদাৰ লগত কথা পাতি গেইটখন কেনেকৈ খোলে , কোন কিমান সময়ত শোৱে , ৰাতি পহৰাত কোনোবা থাকেনেকি , ফুলনিৰ গেইটো বেলেগনেকি আদি গোটেই কথাবোৰ পেঘেনিয়াই পেঘেনিয়াই সুধিলে , পিছে তেঁও যাতে অলপো সন্দেহ কৰিব নোৱাৰে তাৰ বাবেও যত্নপৰ হ’ল । ইফালে আমি অামাৰ হোষ্টেলৰ বিপুলদাক ল’লোঁ আমাৰ লগত , হাজাৰ হ’লেও ৰাতি বিয়লিৰ কথা , মুকুলদায়ে যাতে ভুলতো কথাবোৰ গম নাপায় তাৰবাবে বিপুল দাক বাৰে বাৰে সকিয়াই দিলোঁ আমি , বিপুল দাৰ সমানে মেনেইজ কৰিবলগীয়া হ’ল গেইটত থকা খুৰা দুজনকো , যাতে ৰাতি ওলাই যোৱাত অসুবিধা নহয় আৰু প্ৰয়োজন হ’লে আমাক সহায় কৰিব পাৰে । পিছে AT 9 বাসী অতিকে সিয়ান , কেনেবাকে যদি ধৰা পৰিবলগা হয় তেতিয়া কি কৰিব তাৰ ঠিক নাই , সেয়েহে বৰ সাৱধানেৰে ভাবি চিন্তি আগবাঢ়িব লাগিব , অৱশ্যে পিছত গম পালে একো দিগদাৰ নহয় যদিও যিহে মুখ সেইকিপাতৰ আমাক যে চুৰুণী নুবুলিব তাৰো ঠিক নাই । সেয়েহে জিনাক্ষিয়ে বৰ ভাল উপায় এটা দিলে , গুৱা পাণ এটিৰ স’তে নহ’লে দক্ষিণা এটা দিয়া যাওক , তেতিয়া চোৰ বুলিব অন্ততঃ নোৱাৰিব , গুৱা পাণটিৰ স’তে চিঠি এখনিও গাঁঠি দিলে কথাটো বেছি মজাৰ হ’ব বুলি ভাবি চিঠি এখনি দিয়াও ঠিক কৰিলোঁ । চিঠি লিখাৰ দায়িত্বও নিজেই ল’লোঁ বাৰু ।

ভবামতেই সকলো ঠিকে ঠাকে চলি থাকিল , ১১ তাৰিখে পাছৰাতি ২.৩০ বজাত আমিকেইজনী হাতত সাৰে ভৰিত সাৰে ওলাই গ’লো , মোৰ গাত মায়ে বোৱা পুৰণি ক’লা শ্বলখন , বাকীকেইজনীয়েও ক’লা শ্বল একোখন মেৰিয়াই ল’লে ঠিক টি ভি ত দেখুৱা গুণ্ডাবাহিনীৰ কায়দাত , খুৰাহঁতেও আমাৰ সমানে নীৰৱতা অৱলম্বন কৰি সাৰ সিকটি নোহোৱাকৈ গেইটখন খুলি দিলে , এজন খুৰা আৰু ৰূণা আমাৰ কেম্পাছৰ গেইটতে ৰ’ল , যাতে আমি ধৰা পৰিলেও কিবা কৰি ফুলখিনি দি পঠিয়াব পাৰোঁ , বিপুলদায়ে বৰ সাৱধানেৰে ল’ৰা হোষ্টেলটোৰ গেইটখন খুলি দিলে , আমি মেকুৰী খোজেৰে আগুৱাই গৈ ফুলনিৰ আগৰ তাঁৰেৰে বন্ধা গেইটখনৰ আগ পালোঁগৈ , জিনাক্ষিয়ে বাৰুকৈ গেইটখন খোলাৰ কিটিপটো শিকি থৈছিল , তাই নিশব্দে সেইখন খুলিলে , অজন্তা হোষ্টেলৰ ফুলনিৰ সিপাৰৰ গেইটত আনজন খুৰাৰ সৈতে , যাতে বস্তাটো পাৰ কৰি দিব পাৰোঁ , লক্ষ্য এমোনীয়া বস্তাৰে এবস্তা ফুল নিয়াৰ । মাঘৰ হিমে চেঁচা পেলাই থোৱা বননিত শেহৰাতিখন ভৰি পেলাঁওতে সঁচাকৈয়ে ভিতৰৰপৰাই কঁপি উঠিছিলোঁ আমি , তথাপিও কথা ইজ কথা , আমাৰ লগত বিপুলদা , এফালৰপৰা আমি পৈণত ফুলবোৰ ছিঙি বস্তাত ভৰাই গৈছিলোঁ , ফুলবোৰ ছিঙোতে মনবোৰ বেয়া লাগিছিল যদিও পিছদিনা ল’ৰাবোৰে আমাতকৈ বেয়াকৈহে ছিঙিলেহেঁতেন বুলি মনতে সান্ত্বনা লৈ এপাহ দুপাহকৈ এবস্তা ফুল ছিঙি অজন্তাহঁতৰ ফালে পাৰ কৰাই আকৌ আগৰদৰেই ফুলনিৰ গেইটখন বান্ধি তেঁওলোকৰ হোষ্টেলৰ বুলনিত থকা দীঘলীয়া বেঞ্চি খনতে এখন অগতানুগতিক চিঠি এখন , এযোৰ গুৱাপাণ আৰু ১১ টকা কেইপাহমান তেঁওলোকৰে ফুলৰ তলত থৈ সাৱধানেৰে ওলাই আহিলোহঁক কোনেও একো গম নোপোৱাকৈয়ে ।

পিছদিনা তেঁওলোকৰ মাজত হাঁহাকাৰ লাগিছিল , তেঁওলোকৰ হোষ্টেলত কস্মিনকালেও নোহোৱা ঘটনা ঘটিছিল , কলংকিত নিশাটোত কোনো উজাগৰে নথকাত প্ৰত্যেকৰে নিজৰ ওপৰতে খং উঠিছিল , পিছে উপায়ো নাছিল , বেচেৰাহঁতে হাতত গুৱা পাণ আৰু দক্ষিণাটো লৈ ভেবা লাগি বাৰে বাৰে ঘুৰাই ঘুৰাই সেই বিশেষ চিঠিখন পঢ়িছিল আৰু বুজিবলে যুঁজিছিল কোন হ’ব পাৰে ? কোনে কৰিব পাৰে এনে কাম ? চিঠিখন ঘুৰি ফুৰিছিল ইহাতৰপৰা সিহাতলৈ ।

হে আৱাসী গণ ,

তযু চৰণে সমস্তে কৰোঁ প্ৰণাম

আপোনাসৱৰ সুশোভিত মনোমোহা

 পুষ্পকাননৰ সৌন্দৰ্যত আমি মুগ্ধ ভৈলহ

এহি কাৰণে আমি এহি থানে প্ৰৱেশ কৰিল

মা সৰস্ৱতীৰ চৰণকমলত এপাহি পুষ্প নিবেদিবৰ

অৰ্থে আপোনাসৱৰ নিদ্ৰাৰ সুবিধা আদায় কৰিয়া আমি

কিছু পুষ্প সহিতে সামৰিতে আপোনাসৱৰ অজ্ঞাতে আমাৰ বস্তাই

ভৰায়া আৱাসৰ অভিমুখে গমণ কৰিব , আৱাস সজাব , পূজা পাতিব

এটি গুৱা পাণৰ সহিতে এটি দক্ষিণা আগ কৰিয়া বাহিৰৰ বেঞ্ছে থাপিব

তযু চৰণে শতকোটি প্ৰণাম জনায়া পুনু আৱাসে গমণ কৰিব , হৰি ৰাম ৰাম ৰাম ৰাম বোলহ

ইতিত

আপোনালোকৰ মৰমৰ চেনেহৰ …….

( আচল চিঠিখন বিচাৰি নাপালোঁ , ডায়েৰীৰ কোনোবা এখিনিত লিখা এটুকুৰা আৰু জিনাক্ষিৰ লগত থকা এটুকুৰা গোটাই আগৰখন কৰাৰ চেষ্ট কৰিলোঁ । )

 পিছে সৰস্বতী পূজাভাগ সুকলমে পাৰ হৈছিল , বাকী এটা হোষ্টেলো আমাৰ দৰে ফুলেৰে জাকজমকীয়াকৈ সজাব পৰা নাছিল , আমাৰ হোষ্টেলটো অপূৰ্ব লাগিছিল , নিজৰ ফুলবোৰ হয়তো তেঁওলোকে চিনি পাইছিল , তেঁওলোকৰ বছৰযোৰা আৱেগবোৰ সুগন্ধি হৈ মলমলাই আছিল আমাৰ হোষ্টেলত । সেইবাৰ আগতকৈও পূজা ভাল হৈছিল , একোৰে নাটনি হোৱা নাছিল , লগতে ডিছপ’জেবল গিলাছ আৰু বাতি ধুবলগীয়া হোৱা নাছিল সেইবাৰ আমি ।

 আমাৰ ডিপাৰ্টমেণ্টৰ পূজাও বৰ সুন্দৰ হৈছিল , কুটীৰ আৰ্হিৰ পূজা মণ্ডপটো যেয়ে দেখিছিল সেয়ে শলাগিছিল , মোৰ বন্ধুও সহজ হৈ পৰিছিল সকলোৰে লগত , মোৰ লগত , তথাপিও চকুত চকু থৈ কথা ক’ব পৰাকৈ সহজ হোৱা নাছিল তেতিয়া । সেইবাৰ চিনিয়ৰ হ’লোঁ বাবেই নেকি কেইবাটাও হোষ্টেললে পূজা বুলি গ’লোঁ , আত্মীয়তা বাঢ়ি গ’ল , বহুতো বন্ধু হ’ল , তথাপিও সেই বিশেষ চকুযুৰি মনৰ আঁতৰ নহ’ল ।

ক্ৰমশঃ