জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ৬৬

ঘৰলৈ গৈ মনটো কেনেবা লাগিছিল , পঢ়া শুনাহে মুঠেই নহয় , মোনা ভৰাই নিয়া কিতাপ মোনাতে থাকে , এসপ্তাহত এদিনো কিতাপ মেলি চাবলে মন নগ’ল , মায়ে পঢ়িবলে কুটুৰি থাকে , তথাপিও গা লৰ চৰ নহয় । ডিপাৰ্টমেণ্টৰ পৰা ছিপাঝাৰত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভাৰ ৬৮ তম অধিৱেশনলৈ যাঁওতে কিনা কিতাপকেইখনহে পঢ়িলোঁ , মেদিনী চৌধুৰী দেৱৰ ফেৰেংগাদাও আৰু ৰমা বেজবৰুৱাদেৱৰ মহাশ্বেতা আৰু মহাশ্বেতাৰ পুনৰ্জন্মৰ দৰে সুগভীৰ আৰু মনোগ্ৰাহী কিতাপ হাতত থাকিলে ক’ৰ্ছৰ কঠিন আৰু তত্বগধুৰ কিতাপবোৰ পাহৰি যোৱাটো স্বাভাৱিক । লগতে প্ৰিয় সৌৰভ শইকীয়াৰ সৌৰভৰ সোণাৰু ভ্ৰমণ কবিতা পুথিখন পঢ়ি মনটো অজান পুলকত নাচি উঠে তেতিয়াও , এতিয়াও । সেইবাৰ ঘৰলৈ গৈ ঘুৰি আহিবলৈ মন যোৱা নাছিল , জালুকবাৰীৰ কৃষ্ণচূড়ায়েও আকুল কৰিব নোৱাৰিছিল , কটনত পঢ়িবলৈ আহোঁতেই ৰিটায়াৰ হোৱা দেউতাৰ পেন্স্যনৰ টকাকেইটা মাহেকীয়া খৰচৰ বাবে হাত পাতি লঁওতে বৰ গাত লাগে , মনটো ৰাই জাই কৰে , কেতিয়াবা পেন্স্যন সময়ত নাপালে কমলা দাৰ ধান নিয়া গাড়ীখন ঘৰলৈ আহে , তেতিয়া মনটো আৰু দুখী হয় , ঘৰৰ ভঁড়ালৰ ধান কেইবামোনো কমলাদায়ে কিনি নিয়ে , কেতিয়াবা উচিত দামত আৰু কেতিয়াবা কমত ( ঘৰত অলপ ভালকৈ ধানখেতি হয় বুলিহে বহুখিনি ৰেহাই ) । তেতিয়ালৈকে দাদাৰো বিশেষ থিতাপি লগা নাছিল , ইফালে মুনেও মেট্ৰিক দিয়াৰ সময় আছিল , বাও বিয়া হৈ গৈছিল , আমাৰদৰে সাধাৰণকে চলি থকা মধ্যবিত্ত ঘৰ এখনৰ পৰা পঢ়াৰ নামত ভঁড়ালৰ ধান বেপাৰীক দিয়াৰ সময়ত বুকুখন বৰকৈ বিষায় , তেতিয়াই পঢ়া এৰি চাকৰি বিচাৰিবলৈ মন যায় । মা দেউতায়ে অভাৱ অনুভৱ কৰিবলৈ নিদিয়ে যদিও অনুভৱী মনটোৱে নামানে , মোৰ বাবে ধান বিক্ৰী হোৱাটো মুঠেও সহ্য নহয় । হয়তো মা দেউতাৰ আদৰুৱা সৰু জীয়ৰী জনী ডাঙৰ হৈছিলোঁ , ঘৰখনৰ সমস্যাবোৰ আওকাণ কৰিব পৰা নাছিলোঁ ।

সেইবাৰ পৰীক্ষাৰ বাবে এসপ্তাহ থাকিয়েই আকৌ মৰমৰ জালুকবাৰীলৈ গুছি গৈছিলোঁ , হাজাৰ চিন্তাৰ মাজতো পঢ়াৰ চিন্তাটো বেছিকৈয়ে আছিল , তাতে দেউতাৰ পেন্স্যন হোৱাৰ পিছত সিমানখিনিলৈকে পঢ়িছিলোৱেই যেতিয়া বাকীখিনিও ভালকে পঢ়াৰ মনোবল গোটাই পঢ়াত লাগিছিলোঁ । হোষ্টেলৰ পৰা পৰীক্ষা দিবলৈ ওলাই যোৱাৰ সময়কণত ঘৰলৈ মনত পৰে , কেতিয়াবা ৰুণু বাইদেউৰ পি চি অ’ৰ পৰা নহ’লে শৰৎ দা মোহন দাহঁতৰ পি চি অ’ ৰ পৰা ঘৰলৈ ফোন কৰি মাহঁতক মাত লগাই যাঁও , কেতিয়াবা ঘুৰি আহোঁতে ফোন কৰি জনাই আহোঁ পৰীক্ষাৰ খবৰ । সেইবাৰ থাৰ্ড চেমিষ্টাৰ দিওঁতে কি হৈছিল নাজানো , পৰীক্ষা বেয়া হৈছিল , মনে ভবা ধৰণে হোৱা নাছিল অকণো , পৰীক্ষাৰপৰা গৈ পায়েই কন্দা কটা আৰম্ভ কৰোঁ , চুন্নী ৰূমত থাকিলে তিৰুৰ ৰূমত সোমাই কান্দোগৈ , তাই নাথাকিলে ছাদলৈ গৈ কান্দোগৈ , পিছৰকেইখন পেপাৰ দিওঁতে ওলাই যাঁওতেও চকুপানী ভেটা দি ৰাখিব নোৱাৰোঁ , মুঠতে মনত ভয় , পৰীক্ষাৰ ভয় । ভালকৈ নপঢ়াৰ জহতেযে তেনে হৈছিল সেইটো ভালদৰেই বুজি পাইছিলোঁ , পিছে দেৰি হৈছিল তেতিয়ালৈ , তাতে আকৌ শেষৰখন পেপাৰ থকাৰ দিনা মোৰ সেই আহুকলীয়া মাহেকীয়া পেটৰ বিষটোৱে বৰ কষ্ট দিলে । যেনেতেনে পৰীক্ষাটো শেষ কৰিছিলোঁ , পৰীক্ষা শেষ কৰি অনুতপ্ত হৈছিলোঁ , ভুলৰ শুধৰণি নথকা সময়তযে মানুহ অনুতপ্ত হয় আৰু তেতিয়া যে বহু পলম হৈ যায় নিজকে শুধৰোৱাৰ সেই কথাটো বাৰুকৈয়ে অনুভৱ কৰিছিলোঁ ।

মোৰ পৰীক্ষাৰ দুখ তেনেই গৌণ আছিল এগৰাকী অন্তৰংগ বান্ধৱীৰ দুখৰ তুলনাত । তাই সন্মুখীন হৈছিল এক ভয়ানক সত্যৰ , যিটো আছিল অনাহুত , অভাৱনীয় , অনাকাংক্ষিত । তাইৰ জীৱনলৈ চৰম দুৰ্দশা নমাই আনিছিল সেই খবৰটোৱে , তাইৰ কৈশোৰৰে প্ৰেম , যি তাইৰপৰা বহুযোজন দূৰৈত দিল্লীত থাকি পঢ়ি আছিল তেঁও হঠাতে মাত্ৰ চাৰিদিনীয়া জ্বৰত ভুগিয়েই সংসাৰৰ সকলো মায়া এৰি গুছি গৈছিল সকলোকে কন্দুৱাই কোনো অচিন জগতলৈ । নিষ্ঠুৰ নিয়তিয়ে পলকতে সকলো শেষ কৰি দিছিল , অন্তৰংগ বান্ধৱী যিজনী মোৰ বাবে মৰমজান আছিল , যাৰ লগত একে সময়তে দুফালে দুটা বাথৰূমত সোমাই চিঞৰি চিঞৰি বিহু গাব পাৰিছিলোঁ , যাৰ লগত ঘণ্টাৰ পিছত ঘণ্টা ধৰি বাৰে বিংকৰা কথাৰ পৰা আদি কৰি ৰাজনীতি , সমাজনীতি , পাৰিৱাৰিক কথা পাতিছিলোঁ , যাৰ লগত ছাদলৈ গৈ আকাশলৈ চাই চাই জোনাকী মেল পাতিছিলোঁ সেই অন্তৰংগ বান্ধৱীজনী সেইদিনা পাগলীৰ দৰে হৈ পৰিছিল , তাইলৈ ইথাৰৰ সিপাৰৰ পৰা কঢ়িয়াই অনা সেই নিষ্ঠুৰতম খবৰটোৱে তাইৰ সপোনবোৰ পলকতে থান বান কৰি পেলাইছিল । ( প্ৰিয় সখিৰ অনুমতি লৈহে লিখিছোঁ , মৰমী তোক আঘাত কৰিছোঁ যদি ক্ষমা কৰিবি , ইচ্ছাকৃত অথৱা মনে সজা কোনো কথাই নাই ইয়াত , তোক বৰ ভাল পাঁও )

সেইদিনা আছিল প্ৰথম এপ্ৰিল , এপ্ৰিল ফুল বনোৱাৰ দিন । সেই খবৰটোও যদি এপ্ৰিল ফুল বনোৱাৰ দৰেই এটা মিছা খবৰ হ’লহেঁতেন , অন্ততঃ তাই ইমান কষ্ট নাপালেহেঁতেন । বান্ধৱীৰ বন্ধু এজনে ফোন কৰি জনাইছিল তাইৰ প্ৰথম প্ৰেমৰ , তাইৰ প্ৰিয়জনৰ সেই দুঃসংবাদটো , তেঁও ইহজগতৰ পৰা বিদায় লোৱাৰ নিষ্ঠুৰ সংবাদটো । তাই কোনোপধ্যে মানি লোৱা নাছিল কথাটো , তাইৰ সকলো সপোন থান বান হোৱা কথাটো বিশ্বাস কৰিব খোজা নাছিল , তাইৰযে হিয়াৰ আমঠু , তাইৰ মৰমবোৰে তাইক ইমান বিশ্বাসঘাতকতা কৰিব সেয়া তাই মুঠেও নামানে , তাইৰ যেন আকাশখন খহি পৰিছিল প্ৰচণ্ড বজ্ৰৰ প্ৰহাৰত । কি ভয়ানক হৈ উঠিছিল তাই , খোঁচ খোৱা বাঘিনীৰ দৰে প্ৰচণ্ড খঙত তাই আস্ফালন কৰি উঠিছিল , তাই বুজিবই নুখুজিছিল একো , কোনো ওচৰ চাপিব পৰা নাছিল , সকলোৱে চাইছিল মোৰ চকুলৈ , আগবাঢ়ি গৈছিলোঁ তাইৰ ওচৰলৈ ভয়ে ভয়ে , কিজানিবা তাইক চম্ভালিবলৈ গৈ নিজেই উজুটি খাঁও ! তাইৰ প্ৰেমৰ সাক্ষী আছিলোঁ মই , তাইৰ সুখৰ সময়কণৰ লগৰী আছিলোঁ মই , তাইক কেনেকৈ বুজাঁও তাইৰ মৰমবোৰৰ অকাল মৃত্যু ঘটিছিল বুলি অশ্ৰাব্য সত্যক কিদৰে তাইৰ মনে মানিব পৰা কৰিম বুজিব পৰা নাছিলোঁ । তেতিয়ালৈ আমাৰ কেম্পাছ জনাৰণ্য হৈছিল , ক’ৰপৰা কোন আহিছিল নাজানো , চোৱাও নাছিলোঁ , AT 9 ৰ কোনোবা দুজনমানে তাইক সম্ভৱতঃ শান্ত কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল , তাই পাগলী হৈছিল , হিতাহিত জ্ঞানশুন্য হৈছিল তাই ।

সাহসেৰে আগুৱাই গৈছিলোঁ তাইৰ ওচৰলৈ , তাইক সাৱটি ধৰি তাইক ক’ব খুজিছিলোঁ ,

” মানি লচোন সখি , সত্যটো মানি ল , সি নাই , সি নিষ্ঠুৰ , নহ’লে তোৰ ভালপোৱাক এৰি গুচি নগ’লহেঁতেন ”

তাই শুনিবই বিচৰা নাছিল একো , অচিন হৈ পৰিছিলোঁ তেতিয়া , মই কাষলৈ যাঁওতেই গাৰ সমস্ত জোৰেৰে মোক গোৰ মাৰি দিছিল , মই কৰ্ফাল খাই ভিজিটিং ৰূমৰ দৰ্জাখনত পৰিছিলোঁগৈ , হয়তো তেজো ওলাইছিল , পিছে সেইবোৰলৈ ভ্ৰূক্ষেপ নকৰি তাইৰ ওচৰলৈ আকৌ আগুৱাই গৈ তাইক সাৱটি ধৰিব খুজিছিলোঁ , তেতিয়ালৈ তাই উদ্ভ্ৰান্তৰ দৰে দৌৰি ফুৰিছিল , চিঞৰিছিল , চকুদুটা ৰঙা পৰিছিল , এক আক্ৰোশত তাই সকলোকে চাইছিল , তাইৰ ঘোলা চকুৰ চাঁৱনি কোনেও সহ্য কৰিব পৰা নাছিল , তাইক শান্ত কৰিব পৰা নাছিল কোনেও । ঘোলা পৰা চকু দুটাৰ ছোৱালীজনীয়ে চিঞৰি চিঞৰি কৈছিল ,

” সি শুই আছে , মোক কিয় মিছা কৈছ তহঁতে ? তহঁত আঁতৰ হ মোৰ ওচৰৰপৰা , মই মাতিলেই সি সাৰ পাব , মোক যাবলৈ দে , এৰি দে তহঁতে , পাপৰি তই কৈ দে ইহঁতক , ইহঁতক কৈ দে সি শুই আছে …… ”

কোনো নাছিল নকন্দাকে , সকলোৱে তাৰ আত্মাৰ সদ্গতিৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল , তাই সুস্থ হোৱাটো কামনা কৰিছিল , প্ৰায় পাঁচঘণ্টা সময় তাই উন্মাদৰ দৰে হৈছিল , দেউতাক ককায়েক অহাৰ পিছত তাই অলপ শান্ত হৈছিলগৈ , তেতিয়াহে কেম্পাছৰপৰা মানুহবোৰ এজন দুজনকৈ গৈছিলগৈ , কোনেও যে তাইক এৰি যাব বিচৰা নাছিল , এনে হৈছিল যেন কোনোবা গ’লেই তাই অকলশৰীয়া হ’ব , সকলোৱে বিহ্বল হৈ চকুত চকুলো লৈ মাথোঁ তাইক চাই আছিল । কান্দি কান্দি ভাগৰুৱা ছোৱালীজনী মোৰ কোলাতে অচেতন হৈছিল , মোৰ বাহিৰে তাইৰ ওচৰলৈ কাকো যাবলৈ দিয়া নাছিল , তাইৰ আৰু মোৰ হাত ভৰিৰ পৰা ওলোৱা তেজ গোট মাৰিছিলগৈ , তাইৰ বুকুৰ শিলটো আৰু গধুৰ হৈ পৰিছিল । অৱচেতন ছোৱালীজনীক দেউতাক আৰু ককায়েকে দাংকোলা কৰি লৈ যাঁওতে তাই অদ্ভূত ধৰণে কেঁকাইছিল …” না..ৰে …. না….ৰে….না….ৰে…….” গেঙনি মাৰি মাৰি কৈছিল ” মই ভগৱানক নেমাতোঁ আৰু , তহঁতেও নেমাতিবি …… ” তাই গুচি গৈছিল দেউতাকৰ কোলাত শুই ।

কোনেও পঢ়িব পৰা নাছিল কেইবাদিনলৈও , পৰীক্ষা চলি আছিল সকলোৰে , তাইৰ আধৰুৱা হৈছিল , খবৰ লৈছিলোঁ দিনৌ দুবাৰকৈ , তাইক হেনো তাক দেখুৱাবলৈ লৈ গৈছিল , তাৰ পিছত অকল্পনীয় এক পৰিস্থিতি পুনৰ হৈছিল । তাইৰ বাবে নেদেখা জনৰ ওচৰত মাথোঁ প্ৰাৰ্থনা কৰিছিলোঁ তাই যাতে সুস্থিৰ হয় । বহুদিনলৈকে তাইৰ চকুযুৰিয়ে আমনি কৰি থাকিল , তাইৰ উদ্ভ্ৰান্ত ৰূপটোৱে শুবলৈ নিদিলে , তথাপিও মৰমী বান্ধৱীৰ ওচৰলৈ এবাৰো যাব পৰা নাছিলোঁ পৰীক্ষাৰ তাগিদাত । আজৰি হৈ ভয় লাগিছিল তাইৰ ওচৰলৈ যাবলৈ , তাই অলপ সুস্থিৰ হোৱালৈ বাট চাইছিলোঁ । সেই এক এপ্ৰিলটো কেতিয়াও নাপাহৰোঁ , ভগৱান সঁচাকৈয়ে পাষাণ হৈছিল সিদিনা , আমিও পাষাণ মুৰ্তিৰ আগত মূৰ দোঁৱাই তাই তাক পাহৰি সুস্থ আৰু সুখী হোৱাটো অন্তৰৰপৰাই কামনা কৰিছিলোঁ । ভগৱানে শুনিছিল হয়তো , তাইৰ ওচৰলৈ কোনেও নজানাকৈ এজন দেৱদূত আহিছিল , যি তাইক সকলোফালৰপৰা সুস্থিৰ কৰি তুলি ধৰিছিল ।

এমাহমানৰ পিছত তাই অলপ প্ৰকৃতিস্থ হৈছিল , ফোনযোগে তাইৰ লগত কথা পাতি থাকিলোঁ আমি , তাইৰ ভাল হওক বুলি দেউতাকে থৈ গ’লহি আকৌ হোষ্টেলত । প্ৰাণৱন্ত ছোৱালীজনী আচৰিত ধৰণে গহীন হৈ পৰিছিল , তাইক সময় দিবলৈ যত্ন কৰিলোঁ তাই ঠিক নোহোৱালৈকে । লাহে লাহে হাঁহিবলে লোৱা ছোৱালীজনী আকৌ আগৰদৰে হ’বলৈ যত্ন কৰিছিল , তাইৰ সেইদিনটোৰ কথা অথৱা তাৰ কথা কোনেও সোধা নাছিল , যেন কোনেও একো নাজানে , তাই সকাহ পাইছিল । আগৰ সখিজনী ঘুৰি আহিবলৈ সময় লাগিছিল যদিও হেৰুৱাই পেলোৱা নাছিলোঁ বুলি আমিও স্বস্তিৰ নিশ্বাস এৰিছিলোঁ । ( ক্ষমা কৰিবি যদি কষ্ট দিছোঁ )

ক্ৰমশঃ