জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ৬৭

বহুদিনলৈকে কেৱল মৰমী বান্ধৱীৰ সেই কেঁকনি আৰু ঘোলা চাঁৱনিয়ে খেদি ফুৰিছিল , তাইৰ বিধ্বস্ত ৰূপটো বাৰে বাৰে চকুত ভাঁহি আছিল , তাইৰ চাঁৱনিটো মনত পৰিলেই বুকুখন বিষাই যায় , লগে লগে মোৰ হাতৰ বিষটোও বাঢ়ি গ’ল , ভৰিৰ ঘাঁটুকুৰাও শুকাল । হাতৰ তনতননিটো বাঢ়িলে পিছে আকৌ অনুভৱ হয় তাই সিদিনা কিমান জোৰেৰে মোক অফলিয়াই পঠিয়াইছিল । তাইৰ তুলনাত আমাৰ বিষবোৰ আছিল তেনেই নগণ্য , তাই অলপ প্ৰকৃতিষ্ঠ হোৱাৰ পিছত মোৰ বিষটোও নিজেই নাইকিয়া হৈছিল , তাই ঠন ধৰি উঠিছিল পুনৰ , নিয়তিক প্ৰত্যাহ্বান জনাই তাই বাট বুলিছিল ন বাটেৰে , সপোনবোৰ নতুনকৈ দেখিবলৈ লোৱা ছোৱালীজনী আৰু আপোন হৈ পৰিছিল । মনটো বেছিকৈ বেয়া লাগিলে দূবৰিৰ ওচৰলৈ গৈ মনৰ দুখ পাতলাঁও , তাইৰ ওচৰলৈ গৈ হেঁপাহ পলুৱাই কান্দি আহিলে বুকুখন বহু পাতলি যায় । তাই লিহিৰে আঙুলিৰে মোৰ চুলিবোৰৰ মাজেৰে হাত বুলাই যায় , বহু সময় কটাঁও দুয়োজনীয়ে একেলগে , কেতিয়াবা ওলাই যাঁও দুয়োজনী পলিৰ ওচৰলৈ , তাইৰ হোষ্টেললৈ গ’লে মনটো ভাল লাগে , নতুনকৈ কলিওৱা কৃষ্ণচূড়াবোৰ বৰষুণৰ লাহি টোপালত সৰি পৰে , আমি বুটলি লঁও , কলিটো ফালি ফুল কৰোঁ , বুকুৰ বিষটো পাহৰি মুখত হাঁহি ওলায় , ইমান নৰম , ইমান কোমল কৃষ্ণচূড়াৰ পাহিবোৰ , চুলে চুয়েই থাকিবৰ মন যায় ।

বিহুৰ পিছৰপৰাই আমাৰ ফ’ৰ্থ চেমিষ্টাৰৰ ক্লাছবোৰ আৰম্ভ হৈছিল আকৌ , আৰম্ভণিৰ পৰাই যিহে ক্লাছৰ কোব.. প্ৰতিদিনেই পুৰা ক্লাছ হয় , আবেলি ৪ বজালৈকে ক্লাছ কৰি আমাৰ ডিপাৰ্টমেণ্টৰ গেংটোৱে কেণ্টিনত গৈ আড্ডা মাৰোঁগৈ আধাঘণ্টা অথৱা এঘণ্টা । কেণ্টিনত জেগা কম যেন দেখিলে গোটেইকেইটা RCC 1 boys লৈ গৈ সঞ্জীৱৰ ৰূমত ৰঙা চাহৰ জুটি লৈ আড্ডা জমাঁও , তেতিয়ালৈ আমাক মইনা নোজোকোৱা হৈছিলগৈ , কোনোবাই মইনা জোকাব খুজিলেও ওচৰত ৰৈ ভাল বেয়া কথা এষাৰ পাতি যাঁও । সঞ্জীৱৰ ৰূমত কেৱল আবেলিৰ চাহৰ জুটিয়েই নহয় , ক্লাছ কেন্সেল হ’লে দুপৰীয়াৰ ভাতমুঠিৰো আয়োজন হৈ যায় কেতিয়াবা । ৰান্ধনি সাজু থাকেই , কেতিয়াবা সি নিজে , কেতিয়াবা দূবৰি । পৰিপাটিকে থোৱা ৰূমটোৰ চুক কোণবোৰ চাই নখ কামুৰি বহি থকাৰ ভূমিকা লঁও মই , কেতিয়াবা সি বনোৱা ধুনীয়া ধুনীয়া কাগজৰ ঘৰবোৰ আলফুলে চুই চাঁও , সি ডবিয়াই আহে ভাঙিম বুলি , তাক জোকাঁও , তাৰ খং নুঠে । সি হয়তো তাৰ সপোনৰ ঘৰখন তাতেই সাজে । সি বনোৱা মৰমলগা অকণমানি ঘৰবোৰ দেখিলেই কিয় জানো মনলে আহে এটা বিশেষ কবিতা , এদিন কাগজ এটুকুৰাতে সেউজীয়া চিঞাহীৰে লিখি তাৰ ঘৰ এটাতে এনেই লগাই থৈ আহিলোঁ মোৰ সেই প্ৰিয় কবিতা টুকুৰা

” ভাৱনাৰ পৰিধিৰ বাহিৰতো মোৰ আশা

কল্পনাৰ টঙীঘৰত বহি থাকোঁতে

পাৰ হৈ যায় শেৱালি সৰা উজাগৰী নিশা

মোৰ প্ৰতিটো নিশাই জাগি থাকিবৰ মন “

বিহু শেষ হৈছিল নামতহে , পিছে আমি অসমীয়াৰ ব’হাগ থাকে মানে বিহু , কুলি কেতেকীৰ বিননি থাকে মানে বিহু , গছত কপৌ থাকে মানে বিহু আৰু বিহু মানেই ঢোল পেঁপা গগনা , বিহু থাকে মানেই বিহু নাম বিহু নাচ । এৰা বিহুটি গ’লে বিনাবা কাক ! য়ুনিভাৰ্ছিটিটো বিহু লাগিছিল , তাতো বিহুৰ আয়োজন কৰিছিল , আমাৰ হোষ্টেলৰ আকৌ ব্যস্ততা বাঢ়িছিল , লগতে ব্যস্ততা বাঢ়িছিল হোষ্টেলৰ সাংস্কৃতিক বিভাগৰ দায়িত্বত থকা আমাৰ দুজনীৰো । জেং বিহুৰ প্ৰতিযোগিতাত অংশ ল’বৰ বাবে আমি নিজকে সাজু কৰিছিলোঁ , লগতে বিহুৱতী প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে জুনিয়ৰ দুজনীমানক সাজু কৰাৰ দায়িত্বও আহি পৰিছিল আমাৰ ওপৰত । বিহুৱতী নচুৱাবলে ঢুলীয়া ঠিক কৰিবলৈও AT 9 লৈকে যাবলগীয়া হ’ল , তেঁওলোকেও নোকোৱাকৈয়ে বহু কথা বুজি পোৱা হ’ল , বিহুৱতী প্ৰতিযোগিতাৰ কথা কোৱাৰ লগে লগেই ঢুলীয়াৰ প্ৰস্তাৱ তেঁওলোকৰ পৰাই আহিল , আমাৰ আশাবোৰ জীপাল হ’ল । বিহুৰ কথা ওলোৱাৰ পৰাই গা সাতখন আঁঠখন হ’ল , সৰুৰেপৰাই বিহু অকণ নাচিব জানো বুলি সকলোৰে মুখত শুনা কথাটো আকৌ এবাৰ প্ৰমাণিত কৰাৰ সময় হ’ল ।

ফ’ৰ্থ চেমিষ্টাৰৰ আৰম্ভণিহে আছিল বাবে পঢ়াৰ প্ৰেছাৰটো বেছি নাছিল তেতিয়া , সন্ধ্যা সেয়েহে জেংবিহুৰ আখৰা কৰি আকৌ বিহুৱতী নাচনীহঁতৰ লগত ব্যস্ত হঁও , তাহাঁতক বিহু শিকাই থকা দেখিলে এবাৰ নাচিবলৈ বৰকৈ হেঁপাহ হয় , সৰুতেই দুবাৰ নে তিনিবাৰ মৌকুঁৱৰী নাচি পিছত বিভিন্ন অজুহাতত ননচাৰ দুখটো বৰকৈ উকায় । বিহুৰ প্ৰেক্টিচৰ সময়তে য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ বৰ বিহুৰ কথা ওলায় , অৰ্থাৎ য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ ইলেক্স্যনৰ কথা ওলায় । সকলোৰে দৰে অামাৰ হোষ্টেলতো কথাটো আলোচিত হয় । দুজনীমান বান্ধৱীয়ে আমাৰ প্ৰিফেক্ট চিলেক্স্যনৰ পিছৰে পৰা মোৰ লগত কথা পাতিবলৈ অলপ আপচোচ কৰি থকাটো মন কৰিছিলোঁ , মই সহজ হ’ব বিচাৰিলেও ক’ৰবাত কিবা এটা ৰৈ গৈছিল , সিহঁত সহজ হ’ব পৰা নাছিল । হোষ্টেলত হোৱা ইলেক্স্যন সম্পৰ্কীয় মিটিংখনত আমাৰ হোষ্টেলৰপৰা কোনোবাই যিকোনো বিভাগ এটাত প্ৰাৰ্থীত্ব আগবঢ়োৱাৰ কথা ওলায় , সেই বিশেষ বান্ধৱীকেইগৰাকীয়ে মোৰ নামটো প্ৰস্তাৱ কৰে , তেঁওলোকৰ মতে সাংস্কৃতিক সম্পাদিকাৰ পদত প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব লাগে , মোৰ বাবে উপযুক্ত পদ । আচৰিত হৈছিলোঁ বান্ধৱীহঁতৰ বিশ্বাস দেখি , অৱশ্যে আমাৰ লগৰ বাকীবোৰেও কথাটোত যথেষ্ট গুৰুত্ব দিছিল , সকলোৱে বিচাৰিছিল মই প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰাটো । পিছে এবাৰ সাপে খুঁটিলে লেজুলৈও ভয় । কোনোপধ্যেই কাৰো কথাই মনা নাছিলোঁ , মই নিজেই মোৰ যোগ্যতা বুজি পাইছিলোঁ , সেইটো পদৰ বাবে উপযুক্ত হয়নে নহয় জানিছিলোঁ । সকলোৰে প্ৰস্তাৱক অগ্ৰাহ্য কৰিছিলোঁ , এটা বিশেষ সন্থায়ে সহযোগিতা কৰাৰ আশ্বাসো দিছিল তথাপিতো সমৰ্থন জনাই মূৰ দুপিয়াব নোৱাৰিলোঁ ।

সেইখন মিটিঙতে আৰু এটা নাম প্ৰস্তাৱিত হৈছিল ছাত্ৰী জিৰণি কোঠা সম্পাদিকা পদৰ বাবে , জিনাক্ষিৰ নাম । তাইক পূৰ্ণ সমৰ্থন জনোৱা তাইৰ প্ৰিয়জনৰ লগতে তাইক সহায়ৰ হাত আগবঢ়াইছিল সেই বিশেষ সন্থাটোৱে , তাই পতিয়ন যাবলৈ বাধ্য হৈছিল , ফলত আমাৰ হোষ্টেলৰ পৰা য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ ছাত্ৰ একতা সভালৈ এখোজ আগবঢ়াবলৈ তাই উদ্যত হৈছিল । পিছে কেৱল নামটো প্ৰস্তাৱিত হোৱাটোৱেই যথেষ্ট নহয় সেইখন ক্ষেত্ৰত ভৰি থ’বলৈ , তাৰবাবে লাগিব ৰাজনৈতিক চাতুৰ্য , অশেষ মনোবল , সকলোৰে সম্পূৰ্ণ সহযোগিতা ও সমৰ্থন । তাইৰ নামটো নমিনেশ্যনৰ বাবে দিয়াৰ দিনা তাইতকৈ হয়তো আমাৰহে বেছি ভয় লাগিছিল , তথাপিও মনত উৎসাহ লৈ গোটেই হোষ্টেলৰ ছোৱালীবোৰে হাতে হাত ধৰি আগুৱাইছিল তাইক আগুৱাই নিবলৈ ।

এফালে হোষ্টেলত জেং বিহু আৰু বিহুৱতীৰ প্ৰতিযোগিতাৰ আখৰা আনহাতে অপৰিপক্ক ছোৱালীবোৰৰ ৰাজনৈতিক চলনা শিকাৰ কুচ কাৱাজ । বিহুৰ সমানে আৰম্ভ হ’ল ইলেক্স্যন কেম্পেইনিঙৰ আখৰা , য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ ইলেক্স্যনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰাটো মুখৰ কথা নহয় , তাৰবাবে কিমান আনুসংগিক আয়োজনৰ প্ৰয়োজন তাৰ ইয়ত্তা নাই । এই অাটাইবোৰৰ ভিতৰত প্ৰাৰ্থীৰ বুদ্ধিমত্তা আৰু গোটেই দলটোৰ বিভিন্ন অনুষ্ঠান আকৰ্ষণীয়কৈ উপস্থাপন কৰাটোৰ গুৰুত্ব বহুত বেছি । আখৰা আৰম্ভ হৈছিল ইলেক্স্যনৰ , জিনাক্ষিয়ে নতুন জীৱনৰ বাটট খোজ পেলাবলৈ গৈ নিজকে সলনি কৰিবলগীয়া হৈছিল , নাচিব নজনা ছোৱালীজনীয়ে ফাল্গুনী পাঠকৰ গীতৰ তালে তালে নাচিবলৈ শিকিছিল , তাইৰ মিঠা মাতটোৰে গাইছিল পুৰণি গান , লগতে সলনি হৈছিল তাইৰ আচৰণ । বাহিৰত কঠোৰ হৈ থকা কোমল অন্তৰৰ ছোৱালীজনী আগতকৈ নৰম হৈছিল , ভোটৰ অংকই সকলোবোৰ সলনি কৰি পেলাইছিল ।

ক্ৰমশঃ