ইলেক্স্যনে কথাবোৰ সলনি কৰি পেলাইছিল , সলনি হৈছিল বহুতৰ মন , বহুতৰ সম্পৰ্ক । সেইদিনা ৰিজাল্ট ওলোৱাৰ পিছতে জি এছ পদৰ দুই প্ৰাৰ্থীৰ পুনৰ ভোট গণনা প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হৈছিল , স্কুলীয়া দিনৰেপৰাই অন্তৰংগ দুই বন্ধুৱে হয়তো বিচৰা নাছিল পুনৰ্গণনা হোৱাটো , পিছে দুয়োৰে সমৰ্থকসকলে মনৰ খু দুৱনি মাৰ যোৱাবলৈকে বিচাৰিছিল পুনৰ ভোট গণনা কৰি । কথাটো মানি লৈছিল নিৰ্বাচন সমিতিয়ে , দুয়ো প্ৰাৰ্থীয়ে মানি লৈছিল ফলাফলটো , তেঁওলোকৰ আপত্তি নাছিল কোনো , কাৰণ দুয়োযে কৈশোৰকালৰে অন্তৰংগ বন্ধু । এফালে যেতিয়া ভোট পুনৰ গণনা হৈ আছিল তেতিয়া দেখা গৈছিল এক আৱেগিক দৃশ্য , ১১ টা ভোটৰ ব্যৱধানত পিছ পৰি ৰোৱা বন্ধু ধ্ৰুৱয়ে ইতিমধ্যেই বিজয়ী হোৱা প্ৰাঞ্জলক সাৱটি শুভেচ্ছা জনোৱাৰ দৃশ্য , সঁচায়ে বৰ আৱেগিক মূহুৰ্ত আছিল সেইখিনি তেঁওলোক দুয়োৰে বাবে আৰু দেখি থকা সকলৰ বাবেও । অৱশেষত প্ৰাঞ্জল বিজয়ী নিশ্চিত হৈছিল ।
তেতিয়ালৈ আমি হোষ্টেল গৈ পাইছিলোগৈ । প্ৰায় এমহীয়া অৱসাদে সকলোকে হেঁচা মাৰি ধৰিছিল যেন , কোনেও কাৰোৰে লগত এষাৰ কথা পতাৰো প্ৰয়োজনবোধ নকৰিলে , হৰাৰ দুখ কেৱল জিনাক্ষিৰে নাছিল , তাইৰ লগতে গোটেই হোষ্টেলটোৰ ছোৱালীবোৰো হাঁৰি গৈছিল , তাই দৰ্জা বন্ধ কৰি সোমাই পৰিছিল কেৱল নিজৰ লগত সময় কটাবলে , পৰাজয়ৰ গ্লানিয়ে তাইক বাৰুকৈয়ে কষ্ট দিছিল , মাতবোল বন্ধ কৰিছিল আনকি খাবলৈও মন কৰা নাছিল একো । আমাৰো অৱস্থা একেই হৈছিল , পিছে পৰিস্থিতিৰ লগত খাপ খুৱাই সাজু কৰিছিলোঁ নিজকে এটি নতুন পুৱাৰ বাবে , হয়তো অকলে অকলে ৰূমত সোমাই তাইও তাকেই ঠিক কৰিছিল । দুখে ভাগৰে জৰ্জৰিত হোষ্টেলটো নীৰৱ হৈ পৰিছিল একেবাৰে , পিছে ভদ্ৰতা আৰু সৌজন্যতাৰ খাতিৰত বিজয়ী প্ৰাৰ্থীসকলক সম্বৰ্ধনা জনাবলৈ গেইটৰ মুখলৈ ওলাই যাব লগীয়া হৈছিল , প্ৰতিজন বিজয়ী প্ৰাৰ্থীয়েই ঢোলে ডগৰে আহিছিল ধন্যবাদ জনাবলৈ , কেম্পেইনিঙৰ সময়ৰ আৰু প্ৰতিদ্বন্দ্বিতাৰ সকলো খাম খেয়ালিৰ নিঃশেষ কৰি সকলো আহিছিল নিজৰ সুখৰ সময়কণৰ ভাগ বতৰা কৰিবলৈ । দুখী হৈ থাকিলেও দুখ কৰি থকাৰ সময় নাছিল , সকলো ওলাই গৈছিল , আন আন হোষ্টেলত পানীৰে জুৰুলি জুপুৰি হৈ উৎপাত কৰি অহা বিজয়ী প্ৰাৰ্থীবোৰে পিছে আমাৰ হোষ্টেলৰ আগত অতি সহজ সৰলকৈ অকণো হৈ হাল্লা নকৰাকৈয়ে আমাক ধন্যবাদ জনাই গুছি গৈছিল , সেই শান্ত আচৰণেই আছিল আমাৰ প্ৰতি তেঁওলোকৰ সমবেদনা ।
২০০৫ চনৰ য়ুনিয়ন বডীৰ সদস্যসকল ( বন্ধু দেৱাশীষ নাথলৈ ধন্যবাদ এইখিনি তথ্য জনোৱাৰ বাবে )
G.S-PRANJAL
V.P-DERSIN
AGS-RATAN
MAGAZINE-NONI NARAYAN
MAJOR GAMES-UTPAL SARMA
MINOR GAMES-DIBAKAR
MUSIC-BIBEK
DEBATE-ROSYRANI
BOY’S COMMON ROOM-DEBOJIT
Cultural secretary AT6 ৰ আছিল
SOCIAL SERVICE – NILUT SWARGIYARI
শংখধ্বনিহঁতো আহিছিল , কোনোধৰণৰ বক্ৰ বাক্যবাণ নাছিল সেই আগমণত , ধন্যবাদ দিবলগীয়া নাছিল যদিও আমাক (আমাৰ নিজৰে প্ৰতিদ্বন্দ্বী আছিল যিহেতু ) , তাই ধন্যবাদ জনাইছিল । জিনাক্ষিয়ে হয়তো খিৰিকিৰে দেখিছিল , তাইৰ অন্তৰত শংখধ্বনিক দেখি সেই মূহুৰ্তত হয়তো এক ভয়ংকৰ শোকৰ জোৱাৰ উঠিছিল আৰু ভাবি আছিল শংখধ্বনিৰ সেই ষাঠি জন শুভাকাংক্ষীৰ কথা , যিকেইজন তাইৰ শুভাকাংক্ষী নাছিল , যি ষাঠিজনৰ কাৰণে তাই পৰাজিত হ’বলগীয়া হৈছিল । বহু ৰাতিলৈকে বিজয়ীসকল আহি থাকিল হাতত একোটা মিঠাইৰ টোপোলা লৈ , পিছে মিঠাইবোৰ তিতা লাগিছিল সিদিনা আমাৰ বাবে , আমাৰ কেইবাজনীও জুনিয়ৰে হুকহুকাই কান্দিছিল , মোৰ বুকুত বাজি থকা ৰি ৰি কান্দোনটোকে সংগী কৰি প্ৰায় পুৱতি নিশালৈকে বহি ৰৈছিলোঁ অকলে অকলে মোৰ প্ৰিয় ঠাইকণত , সেই ছাদখনত আকাশৰ তৰা গণি গণি । মনটো একেবাৰেই উকা আৰু উদাস হৈ পৰিছিল , একমাত্ৰ লগ হৈছিল প্ৰিয় তৰাবোৰ ।
স্বাভাৱিকতেই ইলেক্স্যনৰ পিছদিনা য়ুনিভাৰ্ছিটি বন্ধ থাকে , পিছদিনা যেন কামৰ অন্ত নাছিল ছোৱালীবোৰৰ , ভাগে ভাগে কাম উলিয়াই লৈ সকলোবোৰ ব্যস্ত হৈ পৰিছিল নিজৰ স’তে , জিনাক্ষিয়েও কাৰো লগত মাতবোল নকৰাকৈ সোমাই থাকিল অকলে । তাইক মাত লগাই ওলাই গ’লোঁ লক্ষ্যহীন ভাৱে হোষ্টেলৰপৰা , প্ৰতিটো মূহুৰ্ততে সাহস হৈ থাকিল দূবৰি , দুয়োজনী পলিৰ ৰূমলৈ গৈ দুপৰীয়ালৈকে কটালোঁ , বিশেষ কথা পতা নাছিলোঁ কোনেও , পৰিস্থিতিটো পাতল কৰিবলৈকে পলিয়ে প্ৰস্তাৱ দিছিল চিনেমা চাবলৈ যোৱাৰ , তাইও দুখী হৈ আছিল জিনাক্ষিৰ বাবেও আৰু ধ্ৰুৱৰ বাবেও । তাইৰ কথাই কামত দিছিল , তিনিওজনীয়ে মেঘদূতত চিনেমা চাই ঘুৰি আহি অভিজিতত খাই বৈ আকৌ জালুকবাৰী পোৱালেহি মনবোৰ মুকলি হৈছিল । আমি পুনৰ আমাৰ কৰ্তব্যৰ প্ৰতি সচেতন হোৱাৰ সংকল্প লৈছিলোঁ , আমাৰ থাৰ্ড চেমিষ্টাৰৰ ছেছ্যনেল তেনেই ওচৰ চাপিছিলহি আৰু তাৰ পাছে পাছে আহি আছিল থাৰ্ড চেমিষ্টাৰৰ মূল পৰীক্ষাও । পিছে তাৰ মাজতে আছিল অন্য এক প্ৰত্যাহ্বান , য়ুনিভাৰ্ছিটিত পঢ়া প্ৰতিজনৰ বুকুৰ আপোন ভাৰ্ছিটি ৱিক , আগৰ বছৰ শ্ৰেষ্ঠ হোষ্টেল নাপাঁওতেই পিছৰ বছৰত সেই বঁটা আজুৰি অনাৰ সেই আমোঘ প্ৰতিজ্ঞা প্ৰতিজনী RCC 4 ৰ ছোৱালীৰ । তথাপিও পঢ়াত যাতে আমি কোনোধৰণে গাফিলতি নকৰোঁ তাৰবাবে সজাগ হ’বলৈ সংকল্প ল’লোঁ তিনিও , লগতে হোষ্টেলৰ শ্ৰেষ্ঠত্বৰ প্ৰতিযোগিতাই যাতে আমাৰ বন্ধুত্বত অকণো প্ৰভাৱ পেলাব নোৱাৰে তাৰবাবেও সচেতন হ’লোঁ ।
ৰাজনীতিৰ কথাবোৰ য়ুনিভাৰ্ছিটিতে বুজিও অবুজ হৈ ৰ’লো , কেৱল ভাল লগা অভিজ্ঞতাখিনিকে বুকুত বান্ধি আগলৈ ভাল স্মৃতি হ’ব বুলি নতুন পুৱাটোক আদৰি ল’লোঁ , তেতিয়ালৈ জিনাক্ষিও যথেষ্ট প্ৰকৃতিস্থ হৈছিলগৈ , তাইৰ বাবে চিন্তান্বিত হৈ থকা তাইৰ আপোনজনৰ বুকুখনো শান্ত হৈছিল , দুয়োৱে দুয়োকে সময় দিছিল , জালুকবাৰীৰ কৃষ্ণচূড়াক সাক্ষী কৰি তেঁও তাইৰ দুখবোৰ নিজৰ কৰি লৈছিল , তাইও দুখবোৰ পি নথৈ চকুলোৰ লগতে দুখবোৰো উলিয়াই পেলাইছিল , মুকলি হৈছিল বহু মনোকষ্টৰ পৰা ।
আমি আগবাঢ়িছিলোঁ নিজৰ বাটত , পৰাজিত হৈছিলোঁ যদিও ব্যৰ্থ হোৱা নাছিল সময়বোৰ , আদৰুৱা জুনিয়ৰবোৰ আৰু কাষ চাপি আহিছিল , তাহাঁতৰ সকলোৰে কচুগুটি চিনিয়ৰক ভয় নকৰি সমীহ কৰিছিল , সন্ধ্যা এছেম্বলী আকৌ আৰম্ভ হৈছিল , আৰম্ভ হৈছিল তাহাঁতৰ দৈনন্দিন কাৰ্যাৱলীও , হাঁহি নুঠা হৈছিল তাহাঁতৰ , তাৰ পৰিৱৰ্তে বিৰক্ত হৈছিল , বাট চাইছিল ফ্ৰেচাৰ্চলে , ঠিক এবছৰৰ আগৰ আমাৰদৰেই । কেইবাজনীও জুনিয়ৰক নতুন নাম দিছিলোঁ একান্তই মোৰ নিজৰ পৰা , তাহাঁতে বৰ ফুৰ্তি পাইছিল সেই নামেৰে মাতিলে , চুন্নী আৰু মুনমুনি যিমান মৰমৰ আছিল বাকীবোৰকো সিমান মৰম দিয়াৰ চেষ্টা কৰিছিলোঁ , তাহাঁতেও ভাল পাইছিল কচুগুটি আৰু আলফুল ( তিৰুৰ ৰূমৰ নাম ) চিনিয়ৰৰ লগত অলপ সময় কটাবলৈ ।
এজনী মৰমলগা দঁহা চকুৱা ছোৱালী সোমাইছিলহি ইলেক্স্যনৰ আগে আগে , তাইৰ নাম দীপাক্ষি , ধেমালিতে তাইক জোকাইছিলোঁ ফেঁটী বুলি , তাই কোনোদিনেই বেয়া নাপালে , অৱশ্যে আন কোনেও নাজানিছিল আৰু জানিলেও নামাতিছিল ( জুনিয়ৰক মূৰত উঠোৱা কাম নকৰিছিল বহুতে ) , পিংকীক মাতিছিলোঁ দমদমী বুলি , বৰ ফুৰ্তি পাইছিল তাই , তাইও কম নাছিল পিছে , মোক বোলে বা বোলাতকৈ দাদা বুলিবলৈহে মন আছিল আৰু AT 9 hostel ৰ গেইটত বহি ছোৱালী জোকোৱাৰ মন আছিল , থুলন্তৰ চেহেৰাৰ কবিতাৰ নাম আছিল ঢেৰ কেতিয়াবা শক্তিমান , কেতিয়াবা ধনদা , আন কেতিয়াবা দময়ন্তী । তাহাঁতৰ নিচিনাই বৰ ফুৰ্তিবাজ আৰু ধুনীয়া ছোৱালী আছিল ৰেখা , ৰেখাৰ মুখখন অনবৰতে এক সুখৰ আভাৰে উজলি থাকিছিল , তাইক দেখিলে তাইৰ অন্তৰখনো পঢ়িব পাৰি , মোৰ ৰূমমেট হোৱাৰ আশাকণ বোলে বৰকৈ থাকিল বেচেৰীৰ , সেয়েহে তাইৰ নাম আছিল ব্ৰাইট ( Bright ) ।
পিছে সকলোৰে মৰমৰ কচুগুটিক চুন্নীয়ে একদম জুনিয়ৰক ধমক দিয়াদি ধমক দিছিল , তাই সেইখিনি অধিকাৰ আদায় কৰি লৈছিল , আদৰুৱা ৰূমমেটৰ আদৰক নেওচা দিব নোৱাৰিছিলোঁ কোনোদিন , তাইৰ মৰমৰ বায়েকক তাই তাগিদা দিছিল , যেতিয়া বায়েকে নপঢ়ে , তিলৌ তিলৌকে ঘুৰি ফুৰে , আড্ডা মাৰে । তাহাঁতৰ আব্দাৰবোৰে জীৱনটো জীপাল কৰি তুলিছিল । আৰু সেই চকুযোৰৰ তীব্ৰতাই মনটোক ৰোমাণ্টিক কৰি তুলিছিল , সকলো পাহৰি মাথোঁ সেই বিশাল চকুযুৰিত ডুব গৈ থাকিবলৈ মন যোৱা হৈছিল , সেই চকুযুৰিৰ সপোন হোৱাৰ বাসনা হৈছিল ।
ক্ৰমশঃ
নষ্টালজীয়া 