জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ৭১

” তুমিহীনতাত এতিয়া নিঃসংগতা থাকে / মোৰ মতে , সি এক বিশ্বাসী সহচৰ” ( কবিৰ নাম পাহৰিছোঁ )

যেতিয়াই সেই সুগভীৰ দুচকুলৈ মনত পৰে , তেতিয়াই এই কবিতাফাঁকিও মনলৈ আহে , বৰ নিঃসংগ হৈ পৰোঁ বন্ধু বান্ধৱে আৱৰি থকা কিছুমান সময়তো । তেনে সময়তে আপোন হৈ পৰে হোষ্টেলৰ ছাদখন , হু হু শুন্যতাবোৰৰ স’তে একমনা হৈ বহি থাকোঁ বহু সময় অকলে অকলে , তেনেতে ৰু ৰুৱাই বলি থকা দেহমন জুৰুৱা বতাহ জাকেও চুপতি কৰে মেলি থোৱা চুলিকোঁচাৰ স’তে , বাৰে বাৰে গালে মুখে চুলিবোৰে চুই আমনি কৰে ভাৱনাত আকাশৰ তৰাবোৰ আপোন হৈ পৰা সময়বোৰতে । সেই সময়ত কি মায়া হৈছিল নাজানো , নাম নজনা ভাৱবোৰে মাথোঁ চকু এযোৰকেই নিজৰ কৰি লৈছিল , তেঁওৰ চকুযুৰিৰ বাদে যেন ভাল লগা কথা নাছিলেই ভাবিবলে । কাকো ক’ব নোৱাৰা কথাবোৰ ৰেইন-ট্ৰি জোপাৰ লগতে ভগাই লঁও , একান্ত বাধ্য ছাত্ৰৰ দৰেই নীৰৱে শুনি যায় মোৰ প্ৰতিটো কথাই , মাজে মাজে এটি দুটি পকা পাত সৰি পৰে মোৰ কোলাত , যেন এটি হালধীয়া অকণমানি পখিলা । কথাবোৰ কাৰোবাক ক’বলৈ মন গৈছিল , তেঁওৰ চকুযোৰ মোৰ চকুৰে দেখাৰ দৰেই আনকো দেখুৱাবলৈ মন গৈছিল , দূবৰিক নোকোৱাকৈ নোৱাৰিলোঁ , আৰু কেৱল চকুযোৰহে যে ভাল লাগে তাকো ক’লোঁ , মিচিকিয়া হাঁহিটোৰেই তায়ো শুনি মাথোঁ মূৰ দুপিয়ালে । সেইয়া যে প্ৰেম নাছিল , সেইয়া মায়াহে আছিল , মায়া আছিল এযোৰ বিশাল চকুৰ প্ৰতি , জালুকবাৰীৰ মায়াবোৰত আৰু এটা মায়া যোগ হৈছিল , চকুৰ মায়া ।

মায়া লগা চকুযুৰিৰ প্ৰেমত শতদল ফুলাৰ সময়তেই হোষ্টেলৰ কেইবাজনীও ছোৱালীৰ জীৱন জালুকবৰীয়া প্ৰেমত মতলীয়া হৈছিল , টিকে দা হিমু মাইনা দুয়োৰে মন খাপ খাই পৰিছিল , ৰিতু বুমনৰ প্ৰেম আকৰ্ষণীয় হৈ যোৱাৰ লগে লগে ৰিতুৰ ক’ল্ড ড্ৰিংকচ্ ৰ বটল খুৰাহঁতক দিয়াৰ সংখ্যাও বাঢ়ি গৈছিল , জিনাক্ষিহঁতৰো তাহাঁতৰ হিতে অনুকুলে চলি আছিল যদিও দুয়োৰে সংঘাতো চলিছিল বহুবোৰ কথাত , তাই জেদী হ’লেও মানি লৈছিল প্ৰেমিক বন্ধুৰ আব্দাৰবোৰ , তিৰুৱেও তাইৰ শৈশৱৰ প্ৰিয়বন্ধুৰ প্ৰতি প্ৰেমৰ তাড়না অনুভৱ কৰিছিল , প্ৰিয়বন্ধু যে আছিল তাইৰ আশৈশৱ প্ৰেমিক । আমাৰ লগৰবোৰৰ দৰেই জুনিয়ৰবোৰৰো প্ৰেমকাহিনী ঘুনুক ঘানাককৈ শুনিবলৈ পালোঁ , সেই লৈ কেতিয়াবা এছেম্বলীত ভালকৈ এখণ্ড চলেও , চুন্নীয়ে চন্দনক লগ পালে , তাই অকণো লুক ঢাক নকৰাকৈ কৈ গ’ল মোৰ আগত চন্দনৰ কথা , তাহাঁতৰ ভালপোৱাৰ কথা । এদিন মাৰ্কেটলে মোক লৈ গৈ চন্দনক চিনাকি কৰাইও আনিলেগৈ , সুখী হ’লোঁ তাইৰ সুখত , পিছে মাজে মাজে ভয়ো লাগি থাকিল , কেনেবাকৈ তাই প্ৰেমৰ বাবে এছেম্বলীত গালি খাব লগীয়া হ’লে কিদৰে চম্ভালিম তাইক । এজনী মৰম লগা জুনিয়ৰ ৰ অন্তৰত বাঁহ ল’লে AT 9 ৰ এজন দাদায়ে ( বৰ্তমান তেখেত পৰলোকগামী ) , যি মোক আৰম্ভণিৰে পৰাই ভনী সম্বোধন কৰিছিল , ভলী খেলিবলৈ যাঁওতে প্ৰথম দেখাৰপৰাই তই বুলিছিল , তেঁওৰ প্ৰেমত পৰি মৰম লগা অকণমানি জুনিয়ৰজনী আৰু কাষ চাপি আহিল ।

ইলেক্স্যনৰ এসপ্তাহমানৰ পিছত সকলোবোৰ পুনৰ আগৰদৰেই হৈছিল , জিনাক্ষিও ওলাই আহিছিল তাই সাজি লোৱা লেটাটোৰ পৰা , তাইও মুকলিমুৰীয়া হৈছিল সকলোৰে দৰেই । আমাৰ আকৌ ক্লাছবোৰ নিয়মীয়াকৈ আৰম্ভ হৈছিল , আৰম্ভ হৈছিল ক্লাছৰ ফাঁকে ফাঁকে আমাৰ আড্ডাবাজ দগাবাজ বন্ধুবোৰৰ চাহ মেল , ভাত মেল । RCC 1 boys hall ৰ room no 5 আমাৰ ভাতঘৰ হৈছিল , দূবৰি , মই , গীতচ্ , বৰ্ণালী , বিউটি , ৰূক্মিণী আমি কেইজনী সেইটো আড্ডাবাজৰ আড্ডাবাজী , লগত অংশুমান , টিকু , কল্প , ৰাজীৱ , চম্পকহঁত থাকেই । তাৰ হোষ্টেলৰ গেইটত আমাক দেখিলেই মইনাবোৰে চিঞৰা হ’ল , ” ঐ সঞ্জীৱ……… মইনা আহিছে অ’ মইনা ……. ”

সি চিফুং আমাৰ বাকীবোৰ বন্ধুতকৈ বহুতবেছি বেলেগ আছিল , সহজ সৰল ল’ৰাটোৰ গহীন আৰু অমায়িক স্বভাৱটোৰ বাবেই সকলোৰে বৰ মৰমৰ হৈ গৈছিল , সিও বৰ আন্তৰিকতাৰে লৈছিল বন্ধুত্বক । আৰ্টচ্ কেণ্টিনত বহি আমি চাহৰ জুতি লৈ থাকোঁতে কথা পাতোঁ বিভিন্ন , তাৰমাজতে আমাৰ বাবে আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ পৰে কেণ্টিনত কাম কৰা ৰাজকুমাৰ নামৰ সৰু ল’ৰা এটা । আগবেলা স্কুললৈ যোৱা ল’ৰাটো দুপৰীয়াৰপৰা কেণ্টিনত থাকে , তাকো সদায় নগৈছিল চাগে , তাৰ মুখত অনবৰতে লাগি থাকে এটা অমায়িক হাঁহি ঠিক চিফুঙৰ ( সঞ্জীৱৰ ) দৰেই । সেয়েহে দুয়োটাৰে দোষ্টীও আছিল জবৰদস্ত , আমি চাহ খাবলৈ গ’লে সি থাকিলে তালৈও এটা চাহ আৰু চিঙৰাৰ অৰ্ডাৰ কৰে চিফুঙে , সি নিজেই লৈ অহা চাহৰ ট্ৰে’ খনৰপৰা আমাৰ মুখৰ আগে আগে থৈ যায় চাহৰ চিচাৰ গিলাচবোৰ এক বিশেষ কায়দাৰে খটং খটংকৈ । অৱশেষত মুখত সন্তুষ্টিৰ হাঁহি লৈ সি একে শোহাই পি থয় তাৰ চাহ গিলাচ আৰু জেপত ভৰাই থয় চিঙৰাটো ভায়েকলৈ বুলি ।

বহত পঢ়াই কৰিবলৈ মন থকা ল’ৰাটো হঠাতে নোহোৱা হ’ল , আমি বহুত খবৰ কৰিও একো গম নাপালোঁ তাৰ কথা । চিফুং দুখী হয় আটাইতকৈ বেছি । সেই চিফুঙৰে এদিন য়ুনিভাৰছিটিৰ মেইন গেইটৰ পৰা আগলৈ গৈ আমাৰ ডিপাৰ্টমেণ্টলৈ যোৱা বাটটোৰ আগতে এক্সিডেণ্ট হয় , গুৰুতৰ নাছিল যদিও ভয়ানকেই আছিল দুৰ্ঘটনাটো , তাৰ সাৱধানতাৰ বাবেহে গুৰুতৰ ৰূপ ল’বলৈ নাপালে , ততাতৈয়াকে তাক জি ইউ হস্পিতেললৈ নিয়ে যদিও তাত পোৱালৈ তেজেৰে তুমৰলি হোৱা ল’ৰাটোক প্ৰেৰণ কৰে জি এম চি এইচলৈ । জালুকবাৰীৰপৰা জি এম চি এইচ পোৱালৈকে সেই আধাঘণ্টাৰ বাটচোৱা আমাৰ বাবে নাযায় নুপুৱাই যেন লাগিছিল , তাৰ তেজ ৰোৱা নাছিল , গাড়ীৰ চালকক চিঞৰিছিলোঁ আমি আৰু স্পীডত গাড়ী চলাই নিবলৈ । এসপ্তাহৰ মূৰত ভাল হৈ হোষ্টেললৈ ওভটা ল’ৰাটোৰ লগত গোটেই ডিপাৰ্টমেণ্টৰ ল’ৰা ছোৱালীবোৰ ব্যস্ত হৈ পৰিছিল , চকুৰ কোণত বিৰিঙি উঠা তাৰ চকুপানীকণ লুকুৱাই ৰাখোঁ বুলিও সি লুকুৱাব পৰা নাছিল । সি ভাল হৈ নুঠালৈকে তাৰ পঢ়া শুনাৰ খা খবৰ লৈ থকাটো হৈ পৰিছিল আমাৰ দায়িত্ব ।

ইফালে আৰম্ভ হৈছিল ফ’ৰ্থ চেমৰ ছেশ্যনেল , চেমিনাৰ , এচাইনমেণ্টৰ উৎসৱ , আমি উশাহ ল’বলৈও সময় নোপোৱাকৈ পঢ়াতেই ব্যস্ত হৈ পৰিলোঁ কেইদিনমান , পিছে য়ুনিভাৰ্ছিটিত জানো পাৰি তেনেকৈ পঢ়াত মূৰ গুজি থাকিব ? ছাত্ৰ একতা সভাৰ শপত গ্ৰহণৰ পিছতে ওলাইছিল ভাৰ্ছিটি ৱিকৰ কথা , সেইবছৰ আগৰ দৰেই সময়মতে ভাৰ্ছিটি ৱিক পতাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছিল , ঠিক হৈছিল ২০ জুনৰপৰা ভাৰ্ছিটি ৱিকৰ দিন । আকৌ আৰম্ভ হৈছিল মাহযোৰা ব্যস্ততাৰ সময় , দায়িত্বৰ ভাৰ । সেইবাৰ পিছে ভাৰ্ছিটি ৱিকৰ কথা শুনিয়েই ভয় লাগিল , বুকুৰ ঢুকঢুকনিটো বাঢ়ি গ’ল , সেইবাৰ যে আমাৰ কান্ধতে আছিল সকলো দায়িত্ব , চিনিয়ৰৰ দায়িত্ব । আকৌ প্ৰৱল হৈছিল শ্ৰেষ্ঠ হোষ্টেল খিতাপৰ সপোনটো , গোটেই য়ুনিভাৰ্ছিটিখনেই হৈ পৰিছিল প্ৰতিযোগিতাময় ।

পিছে সমস্যাৰো অন্ত নাছিল য়ুনিভাৰ্ছিটিখনৰ , বেছি সমস্যাৰ সন্মুখীন হ’বলগীয়া হৈছিল আৱাসীবোৰ । ডেকা ডেকেৰীৰ তেজে উথলি থকা য়ুনিভাৰ্ছিটিত কিবা সমস্যা হ’লেই জাঙুৰ খাই উঠে সকলোবোৰ একেলগে , আমাৰো একেই হৈছিল , হোষ্টেলৰ পানীৰ সমস্যা , বিকল টেলিফোন , পানীটেংকিৰ শোচনীয় অৱস্থা আদিৰ কথা বাৰে বাৰে কৰ্তৃপক্ষক জনোৱাৰ পিছতো কামত নিদিয়াত বাধ্য হৈ ধৰ্ণা , অৱস্থান ধৰ্মঘট আদিবোৰোৰ কৰিবলগীয়া হৈছিল বহুবাৰ । হোষ্টেলীয়া সকলেও সেইবোৰেই এডজাষ্টমেণ্ট লাইফৰ বুলি লৈ আগবাঢ়িছিল নিজৰ কৰ্তব্যৰ পালন কৰি । সেইবাৰ বাৰিষাৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই মাৰ্কেট কেম্পাছ কৃত্ৰিম বানপানীত কেইবাবাৰো ডুব গ’ল , হোষ্টেলৰ কেম্পাছবোৰত পানী এআঁঠু তল গ’ল , ভাগে ভাগে জনোৱা হ’ল গোটেই কথাবোৰ , তথাপিও গা নলৰিছিল দায়শীল ব্যক্তিসকলৰ , পিছে সেইবাৰ নৰজিল কাৰো মইমতালি , মাৰ্কেট কেম্পাছৰ আটাইকেইটা হোষ্টেল লগ হৈ গঢ়ি তুলিলে প্ৰৱল জনমত , ফলত মাৰ্কেট কেম্পাছৰ হোষ্টেলীয়া সকলৰ সমস্যাসমূহ চাবলৈ স্বয়ং উপাচাৰ্য মহোদয় যাবলগীয়া হৈছিল মাৰ্কেটৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা কৃত্ৰিম বানপানীৰ মাজেৰে খোজ কাঢ়ি কাঢ়ি । ( তেখেতলৈ ক্ষমা প্ৰাৰ্থনাৰে )

তেখেত গৈছিল হোষ্টেলে হোষ্টেলে সমস্যাবোৰৰ বিষয়ে বুজ ল’বলৈ , সকলোবোৰ খুঁটি নাটি মাৰি টুকি লৈছিল নিজৰ বহীখনত আৰু নিৰ্দিষ্ট বিভাগবোৰত খবৰ দিছিল সমস্যাবোৰ সমাধান কৰাৰ বাবে , বেয়াবোৰ মেৰামতি কৰাৰ বাবে । তেঁও আহোঁতে আটাইতকৈ বেছিকৈ কথা ক’বলগীয়া হৈছিল মই , নামটো লিখি লৈ গৈছিল , মাতিব বুলি ভয় লাগিছিল , ভালো লাগিছিল পিছে । আমি আমাৰ অভিযানত সফল হৈছিলোঁ , আমাৰ সমস্যাবোৰ সাময়িকভাৱে সমাধা হৈছিল , আমাৰ সুবিধা হৈছিল , সুখ হৈছিল মনত । এইবোৰৰ সমানে আৰম্ভ হৈছিল ভাৰ্ছিটি ৱিকৰ আখৰা , সেইবাৰ আছিল আমাৰ সন্মুখত এক ডাঙৰ প্ৰত্যাহ্বান , শ্ৰেষ্ঠ হোষ্টেল হোৱাৰ , আমাৰ ভৱিষ্যতৰ আৱাসী সকললৈ এক নজিৰ থৈ যোৱাৰ । দায়িত্ববোৰ ভাগ হৈছিল , সাংস্কৃতিক আৰু খেলৰ দায়িত্ব লৈ ব্যস্ত হৈ পৰিলোঁ নতুন অভিজ্ঞতাৰ সঞ্চয়ন কৰিবলৈ । দায়িত্বৰ লগে লগে মনবোৰো ভাগ হৈছিল । সাহিত্য বিভাগৰ দায়িত্ব আছিল ধৰ্মিষ্ঠা বা , ৰশ্মি আৰু লভিতাৰ । কথা ওলাইছিল ৱাল মেগাজিনৰ , প্ৰতিযোগিতাৰ আওতালৈ অহা ৱাল মেগাজিনখন সৰ্বাংগসুন্দৰকৈ লিখি মেলি সজাই পৰাই তোলাৰ ।

ক্ৰমশঃ