জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ৭২

ভাৰ্ছিটি ৱিকৰ তাৰিখ ঠিক হোৱাৰ লগে লগে জালুকবাৰীৰ উশাহে উশাহে কেৱল ভাৰ্ছিটি ৱিকৰ ব্যস্ততা , য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ চতুৰ্দিশে মাথোঁ ভাৰ্ছিটি ৱিকৰ কথকতা । আমি আকৌ এবাৰ ভাৰ্ছিটি ৱিকৰ অভিজ্ঞতাৰে সমৃদ্ধ হ’বলৈ সাজু হ’লোহঁক , সাজু হ’লোহঁক আগৰবাৰেই নিজকে দিয়া প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হ’বলৈ । হোষ্টেলে হোষ্টেলে পুনৰ প্ৰতিধ্বনিত হ’ল হোষ্টেলবোৰৰ পুৱতি নিশাৰ টং টং ঘণ্টা ,তাৰ লগে লগেই ‘ সাৱধান বিশ্ৰাম …… আৰু তাৰ সুৰে সুৰে নিৰ্দিষ্ট চিনিয়ৰৰ লগে লগে জুনিয়ৰ বোৰৰ পুৱাৰ চিকুণ টোপনিৰ পৰা জলমল চকুৰে উঠি অহা উৎসুকতাৰে ভৰা সুমধুৰ পুৱাবোৰ । দৃশ্যপট সলনি হোৱা নাছিল , সলনি হৈছিল মাথোঁ দায়িত্বগধুৰ মুখবোৰহে , আগৰ বছৰৰ মণিবা , মাপুইবা , জেস্সীবা , চিন্ময়ীবা , গীতাবা , মিনিবা , বৰ্ণালীবা , জীনাবাহঁতৰ দায়িত্ববোৰ কান্ধ পাতি ল’বলগীয়া হৈছিল আমি চিনিয়ৰবোৰে । আমাৰ জুনিয়ৰবোৰ যেতিয়া পুৱাই ওন্দোলা মুখেৰে ওলাই আহি হাঁহি এটিৰে আদৰুৱা সম্ভাষণ জনায় , তেতিয়াই এবছৰৰ আগৰ নিজকে দেখা যেন লাগে , প্ৰত্যেকেই পিছে বেছ উছাহেৰেই প্ৰতিটো বিভাগতে অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ ইচ্ছুক হোৱাত আমাৰ প্ৰত্যাহ্বানৰূপী সপোনটো দিঠকত পৰিণত হোৱাৰ দিশে উৎসাহেৰে এঢাপ আগুৱাই যাবলৈ সাহ পালোহঁক । জুনিয়ৰ ছোৱালীবোৰ নিৰ্বাচন কৰিবলৈ সেইবাৰ বিশেষ দিগদাৰ হোৱা নাছিল পিছে , ভলী আৰু কাবাডীৰ টিম সাজু হৈয়ে আছিল , ইফালে ইণ্টাৰ হোষ্টেল কম্পিটিশ্যনত দুয়োটা শাখাতে চেম্পিয়ন হৈ খামিডাঠ হৈয়েই আছিলোহঁক ।

সাংস্কৃতিক আৰু খেলবিভাগৰ দৰে দুটা গুৰুত্বপূৰ্ণ দায়িত্বত থাকি চিন্তাৰ ভাৰ আৰু ভৰ দুয়োটাই গধুৰ হৈ পৰিল । সাহ হৈ থিয় দিলে আকৌ আমাৰ চুবুৰীয়া হোষ্টেল AT 9 , সেইটো হোষ্টেলৰ আৱাসীসকলৰ সমৰ্থন আৰু আশ্বাসৰ হাত পুনৰ আমাৰ হোষ্টেলৰ লগত থকাত আমাৰ ভয়টো কমিল যদিও , শ্ৰেষ্ঠ হোষ্টেলৰ সপোন আৰু প্ৰত্যহ্বানে বাৰুকৈয়ে চিন্তান্বিত কৰিলে । কেৱল খেল অথৱা নাটক , নৃত্যতেই শ্ৰেষ্ঠ হ’লেই নহ’ব , শ্ৰেষ্ঠ হোষ্টেল হ’বৰ বাবে সাহিত্য – সংগীত , শোভাযাত্ৰা প্ৰত্যেকটো বিভাগতেই শ্ৰেষ্ঠত্ব প্ৰতিপন্ন কৰিব পাৰিব লাগিব , তেহে আমাৰ সপোন পূৰণৰ বাট প্ৰশস্ত হ’ব । আমাৰ চিনিয়ৰৰ মাজত মিটিং হ’ল , আমাৰ চিনিয়ৰ সকলৰ অভাৱ সঁচাকৈয়ে বৰকৈ অনুভৱ কৰিলোঁ , চিনিয়ৰৰ চোলাটো কেৱল পিন্ধিলেই যে চিনিয়ৰৰ দায়িত্ব পালন কৰিব নোৱাৰি , তাক আমি পদে পদে বুজি পালোঁ । আমাৰ ভাৰ্ছিটি নীতি ( ৰণ নীতিৰ পৰা লৈছোঁ ) তৈয়াৰ হ’ল আমাৰ মাজত , প্ৰত্যেকেই শপত ল’লোঁ নিজৰ দায়িত্বত থকা বিভাগবোৰ সুকলমে পৰিচালনা কৰিবলৈ , তাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় সকলো চেষ্টা আৰু শ্ৰম নিষ্ঠাৰে দান দিবলৈ ।

আকৌ পঢ়াৰ লগত সংযোগ বিচ্ছিন্ন হৈ পৰাৰ সময় আহি পৰিছিল , সেইবাৰ আৰু বেছিকৈয়ে ভাৰ্ছিটি ৱিকৰ বায়ে বলিয়া কৰিছিল । মোৰ দায়িত্বত থকা দুয়োটা বিভাগৰেই একান্ত সহযোগী হোষ্টেল আছিল AT 9 । জিনাক্ষিৰ লগ হৈ তিৰু , ৰিতু , মই আমি একেলগে সোমাই গ’লোঁ আমাৰ মৰমৰ ল’ৰাবোৰৰ হোষ্টেললৈ । সেইবাৰ সাংস্কৃতিক বিভাগত থকা নাটক , স্কিট আৰু মাইমৰ বাবেও আমি তেঁওলোকৰ লগত যোগাযোগ কৰিলোঁ , কথা হ’লোঁ । আমাৰ বাবেযে দূৰণিৰ ৰৌ বৰালিতকৈ ওচৰৰ পুথি খলিহণাহে বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল , তেঁওলোকৰ উৎসাহবোৰ আমাৰ সাহ হৈ পৰিছিল , আমিও গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ পৰিছিলোঁ তেঁওলোকৰ বাবে নিঃস্বাৰ্থ ভাৱেই । ভলী শিকাবলে দেৱদা আৰু প্ৰশান্তদা আছিলেই , এইবাৰ নাটক আৰু স্কিটৰ সামগ্ৰিক পৰিকল্পনাৰ বাবেও তেঁওলোকৰ হোষ্টেলৰ দীপ্তদা আৰু প্ৰণৱ দাৰ ওচৰ চাপিলোহঁক ।

কোনোদিন আমাৰ কোনোধৰণৰ প্ৰস্তাৱ উপেক্ষা নকৰা হোষ্টেলটো আগবাঢ়ি আহিল আমাক সহায় কৰিবলৈ , দুয়োজন দাদায়েই অন্তঃকৰণে আগবঢ়ালে তেঁওলোকৰ অাশ্বাসভৰা দুহাত । সেই দুহাতৰ জোৰতেই আগবাঢ়িলোঁ আন এটা বন্ধু হোষ্টেল AT 8 লৈ , কাবাডীত আছিলেই তেঁওলোকৰ জোৰ , এইবাৰ গৈছিলোঁ দীপমদাৰ ওচৰলৈ , ভাল মাইম আৰ্টিষ্ট দীপমদায়ে সমৰ্থন দিছিল আমাৰ প্ৰস্তাৱত , তেঁও মাইম শিকাবলৈ দীপ্তদা আৰু প্ৰণৱদাৰ লগতে আমাৰ হোষ্টেললৈ যাব বুলি জনোৱাত ভালেই পালোঁ আমি । মূল মূল বিভাগকেইটাৰ চিন্তা আঁতৰিল যদিও , সাংস্কৃতিক শোভাযাত্ৰাত কি কৰিলে ভাল হ’ব তাৰ বাবে চিন্তা হ’ল আকৌ । পিছে সেই চিন্তাও দূৰ কৰিছিল আমাৰ ৰবীনদাৰ মেঘালীত লগ পোৱা ৰিচাৰ্ছ স্কলাৰ ৰবীন শৰ্মাদায়ে , কথা প্ৰসংগত তেখেতৰ আগত আমাৰ শোভাযাত্ৰাৰ বিষয় সম্পৰ্কে কোৱাত তেখেতে স্বেচ্ছাই সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়িল , আমাৰ উৎসাহ দুগুণে চৰিল , সপোনটো চকুৰপৰা বুকুত বহিল ।

ৰূণাক জনাইছিলোঁ কথাবোৰ , তাই মূৰ দুপিয়াইছিল , তাইৰ মিচিকি হাঁহিৰে সন্মতি জনাইছিল , সেইটো আছিল বিশ্বাসৰ হাঁহি , ভৰষাৰ হাঁহি । তাইৰ বিশ্বাস আৰু দৃঢ়তাই হোষ্টেলৰ সকলোৰে বিশ্বাসবোৰ দৃঢ় কৰিছিল । এই সকলোবোৰৰ লগে লগে আগবাঢ়িছিল ছোৱালীবোৰৰ গাইগুটীয়া প্ৰস্তুতিবোৰ , আমাৰ হোষ্টেলৰ ৱাল মেগাজিনৰ লেখাবোৰৰ সংগ্ৰহ আৰু পৰিকল্পনা , লভিতা ধৰ্মিষ্ঠাবা আৰু ৰশ্মিৰ ব্যস্ততাবোৰো হৈ পৰিল আমাৰ ব্যস্ততা । সেইকেইদিনতে ৱাল মেগাজিনৰ কথা আলোচনা হৈ থাকোঁতে বৰ দোষণীয় আৰু অক্ষমণীয়া অপৰাধ এটা কৰিলোঁ ৰশ্মিৰ ওচৰত , শ্ৰেষ্ঠ হোষ্টেলৰ সপোনে ইমানেই মতলীয়া কৰিছিল যে , কাৰোবাৰ ইম’শ্যনত আঘাত লাগিব পাৰে কিছুমান কথাৰ বাবে সেইটো পাহৰিয়েই গৈছিলোঁ বহু সময়ত । তেনেকুৱা এটা ঘটনাই ঘটিছিল সেইদিনাও ভাত খোৱাৰ পিছত ডাইনিং হলত ।

আমাৰ ভাৰ্ছিটি নীতিৰ এটা এৰাব নোৱাৰা নীতি হৈ পৰিছিল দিনটোৰ খতিয়ান ভাত খোৱাৰ পিছত ডাইনিং হলত ডাঙি ধৰাতো , কিবা কথাত যদি আঁসোৱাহ থকা যেন লাগে তাতেই আমি চিনিয়ৰখিনিয়ে বহি আলোচনা কৰোঁ , ৱাল মেগাজিনৰ লেখাবোৰ সংগ্ৰহ কৰি আছিল আলোচনীৰ দায়িত্বত থকা গোটেইকেইজনীয়ে , ধৰ্মিষ্ঠাবায়ে মোক কোনোধৰণে বাদ দিব পৰা নাছিল লেখাবোৰ নিৰ্বাচন কৰাৰ পৰা , লভিতায়েও আলোচনা কৰিছিল সেইবিষয়ে , লেখাবোৰৰ লগতে আলোচনা হৈছিল লেখকৰ কথাও , হাতৰ আখৰৰ কথা । ঠিক হৈছিল ভাল হাতৰ আখৰৰ গৰাকীক নিৰ্বাচন কৰি উলিওৱাৰ কথাটো , ইফালে ৰশ্মিয়ে ভাবিছিল তাই নিজেই লেখাবোৰ কপি কৰাৰ কথা । ৱাল মেগাজিনৰ প্ৰতিযোগিতাত হাতৰ আখৰৰ গুৰুত্ব যথেষ্ট বেছি , কটনত পঢ়া দিনৰেপৰাই ৱাল মেগাজিনৰ প্ৰস্তুতিবোৰৰ লগত কম বেছি পৰিমাণে জড়িত হৈ থকাত ৱাল মেগাজিনৰ বিষয়ে সাধাৰণ জ্ঞান অকণ আছিল , আগৰবাৰ চিনিয়ৰসকল থকাৰ বাবে আমি বিশেষ জড়িত নাছিলোঁ বাবে কেনেকৈ কি কৰিছিল গম নাপালোঁ । গতিকে আমাৰ বাৰত যাতে আমি সৰ্বাংগ সুন্দৰ ৱাল মেগাজিন এখন উলিয়াব পাৰোঁ তাৰ বাবে তৎপৰ হৈ পৰিলোঁ , আৰম্ভ হ’ল মিশ্যন হাতৰ আখৰ ।

সেইদিনাও লভিতা আৰু ধৰ্মিষ্ঠাবা বহি আছিল ডাইনিং হলৰে মাজৰ বেঞ্চ এখনতে সন্মুখত লেখা এগাল লৈ । তিৰু , ৰিতু , জিনাক্ষি আৰু মই ভাত খাই আজৰি হৈ থিয় দিলোগৈ ধৰ্মিষ্ঠা বাহঁতৰ আগত । প্ৰসংগ হাতৰ আখৰ , আগতীয়াকৈ গম পাইছিলোঁ ৰশ্মিৰপৰাই , ৱাল মেগাজিনত তাইৰ হাতৰ আখৰেৰেই লিখিব বুলি ।

ৰশ্মিয়ে লিখিব বুলি জানি তাইৰ হাতৰ আখৰ চাইছিলোগৈ , লিখিব পৰা হয়নে নহয় চাবলৈ , তাইৰ হাতৰ আখৰ যথেষ্ট ধুনীয়া আৰু পৰিপাটি আছিল যদিও অলপ পাক খোৱা , ডাঙৰ আৰু ওপৰলৈ যোৱা বেঁকাকৈ আছিল মই চোৱা বহীখনত , সেইখন দেখি অলপো মনঃপুত নহ’ল ৱাল মেগাজিনৰ বাবে । ৰশ্মিৰ আগত খোলাকৈ ক’ব নোৱাৰিলোঁ যদিও ধৰ্মিষ্ঠাবাক ক’বলৈ বুলি ভাত খোৱাৰ পিছতে লগত ৰৈ থকা জনীৰ কান্ধতে হাত থৈ আঁকোৱালি ধৰি ধৰ্মিষ্ঠাবাৰ আগত কৈ গ’লোঁ ,

” বা , হাতৰ আখৰৰ গুৰুত্ব ৱাল মেগাজিনত যথেষ্ট বেছি , ৰশ্মিক লিখিবলৈ নিদিব প্লিজ ….. তাইৰ আখৰবোৰ ডাঙৰ আৰু বেঁকা । “

মোৰ কথা শুনি লভিতা আৰু বা দুয়োজনীয়ে অবাক হৈ মোলৈ চাই থাকিল , চকু পঢ়িব জনা ছোৱালীজনীয়ে সিদিনা চকুৰ ভাষা পঢ়িবই নিবিচাৰিলোঁ , মুঠতে ৰশ্মিৰ হাতৰ আখৰৰ বদনাম ৰটাতহে লাগিলোঁ , ইফালে সন্মুখৰ দুজনীৰ চকু বহল হৈ গৈ থাকিল , জিনাক্ষিয়ে মোক চিকুটি চিকুটি বাহু বিষোৱাই দিলে , মোৰ হ’লে ভ্ৰুক্ষেপেই নাই , কাৰো কথা পৰোৱাই নকৰি মোৰ মুখ চলি থাকিল । হঠাতে অনুভৱ কৰিলোঁ মই যাৰ কান্ধত ভেজা দি কথাবোৰ ক’বলৈ সুবিধা পাইছিলোঁ সেই কান্ধটো হঠাতে এচাৰ মাৰি দুপদুপাই আঁতৰি গ’ল , তথাপিও মাথা মুণ্ডত একো নেখেলালে । তেতিয়াহে ধৰ্মিষ্ঠা বাৰ উশাহ ঘুৰি আহিল যেন , হঠাতে সাৰ পোৱা মানুহৰ দৰে চক্ খাই মোক মোৰ ওচৰৰ পৰা দৌৰি যোৱা গৰাকীৰ পিছে পিছে যাবলৈ ক’লে আৰু গৈয়ে ক্ষমা খুজিবলৈ ক’লে । ঘটনাৰ আকস্মিকতা নিজেই বুজি পোৱাৰ আগতেই ইহঁত কেইজনীয়েও দমদমাই আহিল , নাহিবই বা কিয় ! যাৰ কান্ধত ভেজা দি ৰশ্মিৰ বদনাম গাই আছিলোঁ , তেঁও যে স্বয়ং ৰশ্মিয়েই আছিল । কি হ’ল কেনেকৈ হ’ল নুবুজাকৈয়ে দৌৰ মাৰিলোঁ থাৰ্ড ব্লকৰ তাইৰ ৰূমলৈ , তাই তেতিয়া দৰ্জা ভিতৰৰ পৰা জপাই হুকহুকাই কান্দি আছিল তাইৰো একান্তই আপোন আকাশখনলৈ চাই । বাহিৰত স্থানুৰ দৰে আছিলোঁ মই , দুৱাৰত টোকৰ দিব খুজিও পৰা নাছিলোঁ হাতটো ডাঙিব , তীব্ৰ অপৰাধবোধত ভুগি অনুভৱ কৰিলোঁ অনধিকাৰ প্ৰৱেশৰ ভয়াবহতা ।

ক্ৰমশঃ