ৰশ্মিৰ ৰূমৰ সন্মুখত ৰৈ লাহেকৈ মাত দিছিলো ,
” ৰশ্মি…….শুনচোন…..”
ক’ৰপৰা জানো ওলাইছিল মাতটো , নিজেই নুশুনা যেন লাগিল ,ৰশ্মিয়ে পিছে শুনিছিল , তাইৰ কান্দোনটো উচুপনি হৈছিল , ধীৰে ধীৰে উচুপনিটো দুৱাৰৰ কাষ চাপি আহিছিল , তাই দুৱাৰখন খুলি আকৌ বিচনাত পৰি হুকহুকাই কান্দি উঠিছিল । কি কৰোঁ নকৰোঁকৈ দুৱাৰখন লাহেকৈ জপাই তাইৰ ওচৰ চাপি গৈ তাইৰ সমানে বহি তাইৰ চকুলো টুকি ভুলৰ ক্ষমা বিচাৰিছিলোঁ , তাই হয়তো জানিছিলেই মই তাইৰ ওচৰলৈ যাম বুলি , ডেৰবছৰে একেলগে থাকি আমি বুজিব পৰা হৈছিলোঁ হৃদয়ৰ ভাষা , জোৰেৰে সাৱটি ধৰি কান্দিছিল তাই , তাইৰ সমানে কান্দিছিলোঁ মইও , কোনেও একো নোকোৱাকৈয়ে একো নুবুজোৱাকৈয়ে বুজি উঠিছিলো বহু কথা । অলপ পৰৰ পিছত , দুয়োজনী হাতে হাত ধৰি উঠি গৈছিলোঁ আমাৰ মৰমৰ ছাদখনলৈ , তাই আকৌ আগৰ আপোনভোলা ৰশ্মিজনী হৈ উঠিছিল , সহজ হ’বলৈ সুবিধা কৰি দিছিল মোকো তাইৰ লগতে , দুয়োজনী সুখী হৈছিলোঁ মৰমী আকাশৰ বুকুত । তাই কৈছিল সেই সময়তে হৃদয়ৰ বহু গোপন কথা , তাইৰ সপোন কোঁৱৰৰ কথা , ক’বলৈ বিচাৰি ফুৰা কথাবোৰ অন্ত নোহোৱাকৈ কৈ যাব বিচাৰিছিল সেই সপোনমতী ছোৱালীজনীয়ে ।
সেই অপৰাধে দিছিল দুটা জীৱন শিক্ষা , মুখ থাকিলেই যা তা কথা ক’ব নালাগে আৰু অনধিকাৰ প্ৰৱেশ কেতিয়াও ক’তো কৰিব নালাগে , আনটো হ’ল জানি বা অজানিতে ভুল কৰোঁতাই দোষৰ কৈফিয়ৎ দিবলে কাষ চাপি গ’লে তেঁওক ক্ষমা কৰা । ৰশ্মিয়ে বৰ ডাঙৰ শিক্ষা দিলে জীৱনৰ বাবে সেইদিনা , অকণো অপ্ৰস্তুত নোহোৱাকৈয়ে সহজকৈ সম্পৰ্ক এটা আগৰদৰেই কিদৰে জীয়াই ৰাখিব পাৰি তাৰ শিক্ষা । শাশ্বতীৰ ( আমাৰ হোষ্টেলৰ ৱাল মেগাজিন ) কাম আৰম্ভ হৈছিল , আঁতৰি আহিছিলোঁ কেৱল নিজৰ ওচৰলৈ , শাশ্বতীৰ কামত হাত নিদি নাটক , স্কিট , গীত আদিৰ আখৰাত ব্যস্ত হৈ পৰিলোঁ । শাশ্বতী সৰ্বাংগ সুন্দৰকৈ সজাই পৰাই তোলাৰ দায়িত্বত থকাসকলে নিৰ্বাচন কৰিলে জুনিয়ৰৰ মাজৰপৰা গোট গোট হাতৰ আখৰ । শাশ্বতীৰ সমানে কাম আগবাঢ়িছিল শাশ্বত ৰ কামো , শাশ্বত আছিল আমাৰ ডিপাৰ্টমেণ্টৰ ৱাল মেগাজিন , আমি হোষ্টেলৰ কামত ইমানেই ব্যস্ত হৈ পৰিলো যে শাশ্বতত সময় , লেখা একোৱেই দিব নোৱাৰিলোঁ , কিন্তু বিউটিহঁতক মাজে মাজে গৈ ডিপাৰ্টমেণ্টত লগ কৰি থাকিলোঁগৈ কামৰ সময়ত , তাহাঁতৰ ভাগৰুৱা সময়কণকে ভাগ কৰি লঁওগৈ আমি হোষ্টেলত থকাবোৰে , ডিপাৰ্টমেণ্টৰ ৱাল মেগাজিনখনো উচ্চমানৰ লেখাৰে সমৃদ্ধ হৈ উঠিল ।
আমাৰ ভলীৰ টিমটোৰ তত্বৱধানৰ দায়িত্ব দেৱদাহঁতে মোক দিলে , ভলীৰ কেপ্তেইন হৈ বুকুৰ ঢুকঢুকনিটো অাৰু বাঢ়ি গ’ল , টিমটো ভাল আৰু যথেষ্ট ষ্ট্ৰং বুলিও ক’লে প্ৰেক্টিচ দেখা সকলে , সদায় আবেলি AT 9 লৈ গৈ খেলাৰ উপৰিও হোষ্টেলতো খেলাৰ পুৰা প্ৰেক্টিচ চলিল , সমানে বাস্কেটবল আৰু কাবাডীৰ টিম দুটাও শক্তিশালী হৈ উঠিল , চকুৰ সপোনে বুকুত বহাৰপৰাই অামাৰ বিশ্বাস দৃঢ় হৈছিল ভাল কৰিবই লাগিব বুলি । তাতে ইণ্টাৰ হোষ্টেল কম্পিটিশ্যনত ভাল প্ৰদৰ্শন কৰি আমাৰ হোষ্টেল শক্তিশালী হৈয়ে আছিল সকলোফালৰে পৰা । জুনিয়ৰবোৰৰ প্ৰৱল উৎসাহ সকলোতে , তাহাঁতক দেখিলে আকৌ নিজৰে জুনিয়ৰ দিনবোৰ ঘুৰাই পোৱা যেন লাগে , আমাৰ চিনিয়ৰসকলৰ আশ্বাসভৰা হাতখন মূৰৰ ওপৰত অনুভৱ কৰা যেন লাগে , সঁচায়ে বিশ্বাসে আৰু তগবগ কৰে ।
সেইবাৰ মাৰ্চ পাষ্ট কৰা নাছিলোঁ , মাপুইবাৰ ভূমিকা ল’লে জুলিয়ে , তাইৰ তত্ত্বাবধানত মাৰ্চ পাষ্টৰ প্ৰেক্টিচ চলিল , মাৰ্চ পাষ্ট হোৱাৰ পাছতে ছোৱালীবোৰ যায়গৈ বাস্কেট আৰু কাবাডীলৈ ভাগে ভাগে , অৱসাদ আৰু এলাহ কি সকলোৱে পাহৰি যায় , সকলো ব্যস্ত হয় হোষ্টেলৰ নামটোৰ লগত , শ্ৰেষ্ঠ হোষ্টেলৰ প্ৰতিযোগিতাৰ দৌৰত । পিছে তেনেকুৱা পুৱাবোৰতে বৰ উদাস লাগে , ভলীৰ বাহিৰে আন খেলত ভাগ নোলোৱাৰ বাবেই তেনে ৰঙীন পুৱাবোৰত অলস হৈ বহি ৰঁও ৰূমৰ খিৰিকিখনৰ কাষতে , তললৈ দোঁ খাই থকা ডাল পাতবোৰৰ স’তে মিতিৰালি কৰি , কাণ উণাই শুনি ৰঁও ৰাস্তাৰে পাৰ হৈ যোৱা ঘোঁৰা গাড়ীবোৰৰ টিলিঙাৰ মিঠা টুং টু্ং শব্দ , জোনাকী পৰুৱাৰদৰে ঢিমিক ঢামাক পোহৰৰ মিছিলটো পাৰ হৈ নোযোৱালৈকে অপলক নেত্ৰেৰে চাই ৰঁও একো নভবাকৈয়ে । উকা মনটোৰ মাজত ঘুৰি ফুৰে এখন মুখ , এযোৰ চকু । লাহে লাহে চকুযুৰিৰ সৈতে চেহেৰাটোও ভাল লগা হৈ পৰিল , তেঁওক নেদেখিলেও , লগ নাপালেও তেঁওৰ কথা ভাবি ভাল লগা হ’ল , মনত অনুভৱ কৰিলোঁ ভালপোৱাৰ তীব্ৰতা , ভাল লগাৰ অবুজ তাড়না । সেই ভালপোৱা অনন্য , সেই ভালপোৱা অপূৰ্ব , জালুকবাৰীত হ’ব পৰা প্ৰেমৰ অন্য এক সংজ্ঞা , যাৰ কোনো নাম নাই , যি প্ৰেমত মতলীয়া হ’ব পাৰে যিকোনো প্ৰেমিক চৰাই ।
যিমানেই চকুযুৰিৰ কথা ভাবোঁ সিমানেই উদাস হৈ পৰোঁ যদিও কাকো ক’বও নোৱাৰোঁ , বুজাবও নোৱাৰোঁ একো । পুৱাৰ চাহৰ বেল পৰাৰ পিছতে পিছে উদাসী মনটো প্ৰফুল্লিত হৈ পৰে , চুন্নী সোমাই আহে সজীৱ হাঁহিটোৰে সৈতে , আহিয়েই কৈ যায়হি প্ৰেক্টিচৰ কথাবোৰ , মুনমুনিও সোমাই আহে চাহৰ কাপটো লৈ , তাহাঁতৰ ফুৰ্তিবোৰে গোটেই জুনিয়ৰ বোৰৰ ফুৰ্তিৰ কথা কয় , চিনিয়ৰক দিয়া নামবোৰ আৰু চিনিয়ৰৰ কাৰণে থকা মনোভাৱবোৰৰ কথা কয় , সিহঁতৰ মাজত নিজকে বিচাৰি চাঁও , চকুযুৰি বুকুতে জিৰায় ।
সন্ধ্যা হোৱাৰ লগে লগেই হোষ্টেলটো মুখৰ হৈ পৰে , দীপ্তদা আৰু প্ৰণৱদা সোমাই আহে এজাক জোনাকীৰ জিলমিল হৈ , লগত দীপম দা । দীপ্তদা আৰু প্ৰণৱদাৰ সামগ্ৰিক পৰিকল্পনা , পৰিচালনা আৰু ৰচনাৰে নাটক আৰু স্কিটৰ আখৰা চলে পূৰাদমে , পূৰ্ণোদ্যমে । নাটক খনৰ নামটো পাহৰিলোঁ যদিও বাস্তৱ প্ৰেক্ষাপটত ৰচিত স্কিটখনে আৰম্ভণিৰেপৰা মন মগজুত থিতাপি ল’লে , স্কিটৰ নাম আছিল ” বুকটা ফাইটতা যায় ” । সেই সময়ৰ বিখ্যাত আৰু জনপ্ৰিয় বুকটা ফাইটতা যায় শীৰ্ষক গীতটোৰপৰা লৈছিল আমাৰ স্কিটৰ শিৰোণাম , বাংলাদেশৰপৰা অবৈধ প্ৰব্ৰজন হৈ অহা পৰিয়াল এটা কিদৰে অসমত প্ৰৱেশ কৰেহি আৰু আহিয়েই কেনেদৰে গোজেই গজালি হৈ থিতাপি লয়হি আৰু পিছলৈ ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰখনতো ভুমুকি মাৰি শাসনৰ বাঘজৰীডাল নিজৰ হাতলৈ নিয়াৰ চেষ্টা কৰে তাৰে এক বাস্তৱিক উপস্থাপন আছিল সেই স্কিটৰ কাহিনীভাগত । বাংলাদেশী মিঞা গদৰুদ্দিন ৰ বিবি আছিল দুজনী , ফাতেমা আৰু খালেদা । গদৰৰ ভূমিকাত আছিল আমাৰ মৰমলগা জুনিয়ৰ বৰ্ণালী , বাংলা ভাষাত দক্ষ ছোৱালীজনীয়ে খুব সুন্দৰকৈ বাংলা দোৱানী ভাষাত ঠিক অনুপ্ৰৱেশকাৰী সকলে কোৱাৰ দৰেই কয় ডায়েলগবোৰ , গদৰৰ বিবি দুজনীৰ ভাৱত তিৰু আৰু মই , আমিও তাই শিকোৱাৰ দৰেই ভগা ভগা বাংলা মিহলি অসমীয়াত আমাৰ ডায়েলগবোৰ আওৰালোঁ । স্কিটৰ আখৰাত ইমানেই মচগুল হৈ গৈছিলোঁ আৰু সোমাই পৰিছিলোঁ যে নাটকৰ আখৰা আমাৰ বাবে গৌণ হৈ পৰিছিল , দীপ্তদা আৰু প্ৰণৱদায়ে মনে প্ৰাণে আমাক প্ৰতি ক্ষেত্ৰতে আগুৱাই লৈ গ’ল । সমানে আখৰা চলিল মাইমৰ , মাইমত আটাইকেইজনী জুনিয়ৰেই অংশ ল’লে , কৰিবলে মন থাকিলেও সময়ৰ অভাৱত মাইমৰ আশা সিমানতে বাদ দিলোঁ ।
সমৱেত সংগীতৰ প্ৰেক্টিচ সেইবাৰ পিছে RCC 4 boys hall ত নহৈ আমাৰ হোষ্টেলতে হ’ল , প্ৰণৱদাৰ সুৰে হোষ্টেলৰ চৌপাশ ৰজনজনাই গ’ল , গানৰ তালে তালে হয়তো মিলিছিল বহুতৰ হিয়াৰ তাল মিলো , দাদাৰ লগত বন্ধু দিলীপ ছাঁৰ দৰে থাকিল প্ৰতি সময়তে , দিলীপ গ’লে আমাৰো ভাল লগে , দাদাহঁতৰ গালিকেইটা হজম হয় সহজতে । ইফালে সাংস্কৃতিক শোভাযাত্ৰাৰ বিষয়বস্তুৰ বিষয়ে বিষদভাৱে জানিবলৈ ৰবীন শৰ্মাদাক মেঘালীতে লগ কৰিলে আনে শুনিব বুলি তেঁওক আমাৰ হোষ্টেলৰ ভিজিটিং ৰূমলৈকে মাতোঁ , সেইখিনি সময়ো হৈ পৰে আমাৰ বাবে বিশেষ । আমাৰ বিষয়বস্তু আছিল ‘ মানৱ বিকাশ ‘ । ভাৰ্ছিটি ৱিক এক সাংঘাতিক ছেণ্টিমেণ্ট , এই ছেণ্টিমেণ্ট বিশেষকৈ হোষ্টেলৰ ছেণ্টিমেণ্ট । হোষ্টেলৰ বাহিৰে আৰু নিজৰ হোষ্টেলৰ ছোৱালীবোৰৰ বাহিৰে আন ঠাইত থকা বন্ধু বান্ধৱীবোৰৰ কথা ভাবিবলৈ আহৰি নথকা ব্যস্ততাৰ ছেণ্টিমেণ্টৰ সময় সেইয়া । এই সকলোবোৰৰ মাজতে পাহৰণি হৈ থাকি গৈছিল এক বিশেষ প্ৰস্তুতি । যাৰবাবে ভুগিব লগীয়া হৈছিল সাংঘাতিক মনোকষ্টত ।
ক্ৰমশঃ
নষ্টালজীয়া 