জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ৭৮

ৰিতুৰ যজ্ঞৰ খিচিৰি খোৱাৰ পিছৰেপৰা আমাৰ উৎসাহ বাঢ়িল পঢ়া শুনা কৰিবলৈ , তেতিয়া পঢ়াৰ বাহিৰে আৰু বিশেষ ব্যস্ততাও নাছিল হোষ্টেলত । পঢ়াৰ লগে লগে প্ৰেম কাহিনী কেইবাটাও বিশেষ হৈ উঠিছিল , জিনাক্ষি , ৰিতু , মিতালি , ডলী , হিমাদ্ৰিহঁতৰ প্ৰেমিক বন্ধুহঁত আমাৰো ভাল বন্ধু হৈ উঠিছিল । তেঁওলোক হোষ্টেললৈ আহিলেই আমাৰ মইনা জোকোৱাৰ কোব চৰে , লভিতা আৰু জিনাক্ষিৰ ৰূমদুটা আমাৰ নিজৰ হৈ পৰে , আটাইতকৈ বেছিকৈ লভিতাহঁতৰ ৰূমৰপৰাই মইনা জোকাবলৈ সুবিধা হয় , তাইও লাহে লাহে মইনা জোকোৱাত ওস্তাদ হৈ পৰিল , তিৰুৱে জোকাব খুজিলেও আনে শুনাকৈ মাত নামাতে , ফলত আমাৰ কেইজনীমানৰ চিঞৰ তীব্ৰৰ পৰা তীব্ৰতৰ হৈ উঠে , ভিজিটিং ৰূমৰ আগৰ ঠাইকন মুখৰ হৈ পৰে প্ৰেমিক পক্ষীবোৰৰ খিচখিচিয়া শব্দ আৰু মিচিকিয়া হাঁহিবোৰেৰে । মইনা জোকোৱাটো চখৰ কথা হৈ পৰিল লাহে লাহে । পঢ়াৰ একঘেয়ামিতা দূৰ হয় মইনাবোৰ আহিলে । ফ’ৰ্থ চেমিষ্টাৰৰ ক্লাছবোৰ এটাও বিৰতি নোহোৱাকৈ চলি থাকিল পুৱা দহবজাৰ পৰা আবেলি চাৰিবজালৈকে । শেষৰ চেমিষ্টাৰটোতহে গম পালোঁ এম এ পঢ়াৰ মজা , আগৰ চেমিষ্টাৰকেইটাত গাফিলতি কৰাৰ মজা । আকৌ আৰম্ভ হ’ল দূবৰি আৰু মোৰ একেলগে পঢ়া , একেলগে নোট বনোৱা । তাৰ মাজে মাজে বিৰামহীন কথা , কথা মানে বেছিভাগ চলিল পি. এন. পি. চি. ( পৰনিন্দা পৰচৰ্চা ) । ইমানযে ভাল লাগে এই পি এন পি চি কৰি ।

এই পি এন পি চি বোৰৰ মাজে মাজে পিছে চলি থাকিল তাইৰ প্ৰথম প্ৰেমৰ কথাবোৰো , জ্যোতিদাৰ কথাবোৰ । দুয়োৱে দুয়োকে গ্ৰীণ চিগ্নেল দিছিল আমাৰ মাধ্যমেৰেই , তথাপিও তেঁওলোক দুয়ো সহজ হ’ব পৰা নাছিল এজন আনজনৰ লগত , ওলাই যাব পৰা নাছিল জালুকবাৰীৰ প্ৰেমৰ মায়াৰে মজি কৃষ্ণচূড়াৰ তলে তলে । হাতে হাত ধৰিব পৰা নাছিল দুয়ো দুয়োৰে চকুত থৈ । য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ প্ৰেমৰ স্বাক্ষৰ হিচাপে কটাব পৰা নাছিল ঘণ্টা ঘণ্টা সময় য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ কেণ্টিনত অথৱা জালুকবাৰীৰ চুইটিত । তথাপিও দুয়োৰে মন খাপ খাই পৰিল , সঘন যোগাযোগত নাথাকিও দুয়ো দুয়োৰে বাবে হৈ পৰিল বিশেষ । পঢ়াৰ মাজে মাজে জোকাই মজা লৈ ভাল লাগে তাইক , কৃত্ৰিম খঙত ধমক দিলেও জ্যোতিদাৰ প্ৰেমত ৰঙা ছিঙা পৰা তাইৰ মুখৰপৰা ধমকি কেইটাও ফুটি নুঠে , কঁপা কঁপা ওঁঠ আৰু অৱনমিত চকুৰে তাই মাথোঁ লাজ লাজকৈ সোঁৱৰাই দিয়ে পঢ়াৰ কথা । পিছে তাহাঁতৰ সেই সলাজ প্ৰেম বেছিদিন উপভাগ কৰিবলৈ নাপালোঁ , পঢ়া আৰু পৰীক্ষাৰ ব্যস্ততাই সময়বোৰ তেনেই তাকৰাই পেলালে ।

জিনাক্ষিৰ প্ৰেমৰ সংজ্ঞাও আছিল বেলেগ , তাইও ভাল নাপাইছিল জালুকবাৰীৰ মিঠা আমেজ লৈ প্ৰেমৰ স্বাক্ষৰ এৰি থৈ যাবলৈ । চিধা চিধি কথা তাইৰ , পিছে তাইৰ প্ৰেমিক বন্ধু আছিল বেছ ৰোমাণ্টিক আৰু দিলখুচ মেজাজৰ । আনহাতে নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰু পৰিয়ালৰ প্ৰতি খুবেই সচেতন খাৰাংখাচ স্বভাৱৰ জিনাক্ষিয়েও তাইৰ লক্ষ্য স্থিৰ কৰি লোৱাৰ মতেৰেই আগবাঢ়িছিল জীৱন বাটত । তাৰমাজতো তাহাঁত দুয়োৱে সামঞ্জস্য ৰাখি চলাই নিছিল প্ৰেম , নাছিল কোনো অভিমান , নাছিল কোনো আব্দাৰ । আছিল কেৱল ভালপোৱা , ভাল লগা ।

তাৰ বিপৰীতে এনে বহু প্ৰেম কথাৰো সাক্ষী হৈছিলোঁ জালুকবাৰীত , যি আছিল কেৱল দেহসৰ্বস্ব । প্ৰেমৰ সংজ্ঞা তেঁওলোকৰ বাবে আছিল এক দৈহিক চুক্তি মাথোঁ , দুবছৰীয়া জালুকবৰীয়া জীৱনৰ হ’ল্ডৌল বন্ধা প্ৰেম কেৱল । সেইয়াও হয়তো অন্য এক মায়া বহুতৰ বাবে , জালুকবাৰীৰ প্ৰেমৰ পৰাই বহুতে হয়তো বুকুত কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছে প্ৰথম প্ৰেমৰ প্ৰথম স্পৰ্শৰ অনুভূতি অতি সযতনে , আপোন মানুহবোৰৰ অলক্ষিতে , অকলশৰীয়া মুহুৰ্তবোৰৰ মিঠা সোঁৱৰণ হিচাপে । তেঁওলোকেও বুকুত কঢ়িয়াইছে কেৱল ভালপোৱা প্ৰথম প্ৰেমৰ , এখনি পৰিপূৰ্ণ সংসাৰ থকা স্বত্তেও ।

এদিন এজনী মৰমী বান্ধৱী আহিছিল তাইৰ ভগ্ন হৃদয়ৰ বতৰা লৈ , যি প্ৰেমিকে তাইক এদিন মৰমৰ চুমাৰে ওপচাই পেলাইছিল , তেঁওৰ দুবাহুৰ উত্তাপেৰে নিৰাপত্তা প্ৰদানৰ আশ্বাস দিছিল , তাইৰ সেই বহু আকাংক্ষিত পুৰুষেই তাইক প্ৰতাৰণা কৰিছিল , তাইৰ সন্মুখতেই বাইকৰ পিছত তাইৰ পৰিৱৰ্তে বহুৱাই লৈ গৈছিল আন এগৰাকীক , যিগৰাকী তাইৰ চিনিয়ৰ আছিল । অতি নিৰ্লজ্জ ভাৱে চিনাকিও কৰাই দিছিল তাইৰ লগত তাৰ প্ৰেমিকা বুলি , তাৰ নতুন প্ৰেমিকাই বিদ্ৰূপভৰা চাঁৱনিৰে তাইলৈ চাই বেকা হাঁহিও মাৰি গৈছিল হেনো । সেইজনী ছোৱালীয়েই হোষ্টেললৈ আহি হুৰমুৰাই মোৰ ৰূমলৈ আহিছিল , চুন্নীক ৰূমৰপৰা জোৰ কৰি উলিয়াই পঠিয়াইছিল মোৰ লগত কিবা গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা আছে বুলি , চুন্নী ওলাই যোৱাৰ লগে লগেই তাই মোক সাৱটি ধৰি কান্দিছিল ফেঁকুৰি ফেঁকুৰি । কান্দি কান্দি কথা ক’ব নোৱাৰা ছোৱালীজনী শুইছিল সেইদিনা বহুপৰ মোৰ কোলাত , তাইৰ চকুলো শুকাইছিল , মনৰ ঘাঁটুকুৰা দ’ হৈ গৈছিল আগতকৈও । তাৰ প্ৰতাৰণাক কোনোপধ্যেই মানি ল’ব নোখোজা ছোৱালীজনীয়ে কেৱল নিজকেই দূষিছিল , সি বিচৰাধৰণেই সকলো কৰাৰ পিছতো কিয় তেনে হ’ল তাই বুজা নাছিল । মইও বুজোৱা নাছিলোঁ একো , কাৰণ তাই নুবুজিব বুলিও জানিছিলোঁ , মাথোঁ তাইৰ বুকুখন পাতল হ’বৰ বাবে মোৰ কোলাতেই এধানিমান আশ্ৰয় দি সকাহ দিব খুজিছিলোঁ অলপ পৰৰ বাবে ।

বুকুৰ ঢুকঢুকনিটো বাঢ়ি গৈছিল , কিজানিবা তাই কিবা অঘটন কৰে ! তাই আবোল তাবোল বলকিছিল পিছলৈ , তাইৰ কথাবোৰ আগতে বেলেগৰ মুখত বু বু বা বা হৈ শুনোতেই এদিন সুধিছিলোঁ কথাবোৰ সঁচানেকি বুলি ! তাই বৰ বিশ্বাসেৰে কৈছিল যে তাহাঁতৰ প্ৰেম আৰু তাৰ প্ৰতিপত্তি দেখি একাংশৰ জ্বলন পোৰণ হৈছিল বাবেহে যা তা কথাবোৰ উলিয়াইছিল , সেইবোৰক সিহঁতে পৰোৱাই নকৰে , দুয়ো আজীৱন এক হৈ থকাৰ সকলো প্ৰতিশ্ৰুতি হেনো সিহঁতে পালন কৰিছেই । তথাপিও তাইক কৈছিলোঁ অলপ সাৱধানে চলিবলৈ , আকাশ আৰু জোনাকী ভালপোৱা ছোৱালীজনীয়ে যে কেতিয়াবা কিবা কষ্ট পালে একেবাৰেই সহ্য কৰিব নোৱাৰিব সেইটো ভালকৈয়ে বুজিছিলোঁ প্ৰায় ডেৰবছৰে । সেইদিনা জীৱনৰ সেই চৰম ঠেকাটো খোৱাৰ দিনা সেয়েহে হয়তো তাইৰ মনলৈ আহিছিলোঁ মই , তাইৰ ভাগৰ জুৰুৱা , হিয়া পাতলোৱা কোলাটো হ’বলৈ পাই ভালেই লাগিছিল নে তাইৰ প্ৰতি অত্যন্ত দুখেই লাগিছিল , সেইটোহে অবুজ হৈয়ে ৰ’ল ।

চাঁওতে চাঁওতে জুনিয়ৰবোৰ অহাৰো প্ৰায় বছৰ হৈছিলেই , তাতে ভাৰ্ছিটি ৱিকো শেষ হোৱা দিন হৈছিল , সেয়েহে তেঁওলোকৰ বহু আকাংক্ষিত দিনটো , জুনিয়ৰৰ খোলাটোৰপৰা ওলাই অহাৰ দিনটো , খোলাৰপৰা ওলায়েই স্বাধীন হোৱাৰ সুখত কৰিবলগীয়া কামৰ পৰিকল্পনাবোৰ বাস্তৱ হোৱাৰ সময়ো আহি পৰিছিল । সকলোবোৰ হোষ্টেলতে চিনিয়ৰবোৰৰ মাজত আকৌ এখন মিটিং হৈছিল , জুনিয়ৰক ফ্ৰেচাৰ্ছ দিয়াৰ তাৰিখ ধাৰ্য কৰা হৈছিল , আমাৰো ঠিক হৈছিল আগষ্ট মাহৰে দিন এটা । পিছে চিনিয়ৰৰ চোলাটো পুৰণি হোৱাৰ বাবে বহুতৰ দুখ লাগিছিল , বহুতৰ আকৌ শংকা হৈছিল , ইমানদিনে পাত্তা নিদিয়াকে থকা জুনিয়ৰবোৰে ফ্ৰেচাৰ্ছ পোৱাৰ পিছতে অমান্য কৰিব বুলি , চিনিয়ৰৰ চোলাটো একেবাৰে উঁৱলি যোৱাৰ ভয়তে বহুতে আকৌ অলপ দেৰিকে দিয়াৰ কথাই ভাবিছিল । পিছে আমাৰ ডিপাৰ্টমেণ্টৰে ফাইনেল পৰীক্ষা সকলোতকৈ আগত হোৱাৰ কথা ওলোৱাত , আৰু আমোৰো বিদায় সভা সোনকালে পতাৰ খাতিৰত ফ্ৰেচাৰ্ছৰ দিনটো আগুৱাই দিয়াৰহে সিদ্ধান্ত লোৱা হ’ল । জুনিয়ৰবোৰৰ মনৰ আনন্দ যিমানে বাঢ়িল , সিমানে বুকুখনৰ ঢুকঢুকনিটো বাঢ়িহে গ’ল , সময়যে আহিছিল আদৰণিৰ লগতে বিদায়ৰো । এই অনুভৱ অনন্য অনুভৱ , নিৰ্বাক , নিৰ্বোধ ।

জুনিয়ৰবোৰৰ মাজতো আমাৰবাৰ হোৱাৰদৰেই বিভিন্ন প্ৰতিযোগিতাবোৰ অনুষ্ঠিত হৈছিল , দুই এখনত বিচাৰ কৰাৰ দায়িত্ব দিয়া আছিল যদিও নিজৰ জেদৰ ওচৰত হাৰ নমনাকৈ অটল হৈ থাকিলোঁ , জানোচা ভুল হৈ যায় ! আৰু চিঞৰি কোনোবাই গালিৰে থকা সৰকা কৰে ! পাৰিমজানো জালুকবাৰীৰ জীৱনৰ বিয়লি বেলাত অত অপবাদ লৈ বিদায় ল’ব ! পাৰিমজানো উদযাপন এৰি উজাগৰ হৈ ৰ’ব ! সকলোবোৰ অনুষ্ঠানতে থাকিলোঁ , জুনিয়ৰবোৰৰ লগত সমানে উৎসাহেৰে হাত চাপৰিও বজালোঁ , ৰং ৰহইচো কৰিলোঁ । উদযাপনৰ কিছু মুহুৰ্ত বুকুত সাঁচি ৰাখিলোঁ । জীৱনটো যে উদযাপন কৰিবৰ বাবেহে , উজাগৰ কৰিবৰ বাবে নহয় । অন্তঃকৰণে তাকেই বিশ্বাস কৰি জীৱনৰ বাট বুলিবৰ চেষ্টা কৰিলোঁ কৃষ্ণচূড়াবোৰৰ দৰেই ।

ক্ৰমশঃ