জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ খণ্ড – ৭৯

নৱাগত আদৰণি সভাৰ কথা গুণাগঁঠা কৰি থকাৰ সময়তে আমাৰ কেম্পাছ কৃত্ৰিম বানত ডুব গ’ল । তিনি চাৰিদিন ধৰি অবৰ্ণনীয় অৱস্থা আমাৰ হোষ্টেল চৌহদৰ পৰা মাৰ্কেটলৈকে । ইফালে তেতিয়া ক্লাছৰ ভৰপক আৰু ছেশ্যনেলবোৰো চলি আছিল সমানে , বানপানী শুকোৱাৰ নামেই নলয় , দিনে দিনে বাঢ়িহে গ’ল , লগে লগে কেম্পাছত জোক , সাপ , কেৰেলুৱা , দুৰ্গন্ধৰ তাণ্ডবো চৰিল । আগৰবছৰতেই সেই সমস্যাত ভোগাৰ বাবে আমাৰ কেম্পাছৰপৰা উপাচাৰ্য মহোদয়ক জনোৱা হৈছিল যদিও কোনো সুব্যৱস্থা কৰা নহ’ল , ফলত সেইবছৰ আগৰবাৰতকৈ বেছিকৈহে দুৰ্ভোগত ভুগিবলগীয়া হ’ল । আটাইতকৈ বেছি সমস্যা হৈছিল আমাৰ হোষ্টেলতে , কেম্পাছ বানপানীত ডুব যোৱাৰ বিপৰীতে আমাৰ ব্যৱহাৰোপযোগী পানী একেবাৰেই নাইকিয়া হ’ল , আনহে নালাগে খোৱা পানীৰো যথেষ্ট দিগদাৰ হ’ল , ছোৱালীবোৰে আঁঠুৱনীয়া বানপানীৰ মাজেৰে গা পা ধুবলৈ বেলেগ ক’ৰবালৈ যাবলগীয়া হোৱা কথাটোত খং দুগুণে চৰিল ।

বানপানী হোৱাৰ দিনাই জি এছ প্ৰাঞ্জলৰ জৰিয়তে য়ুনিভাৰ্ছিটি প্ৰশাসনক জনোৱা হ’ল যদিও সদুত্তৰ পোৱা নগ’ল । আমাৰ কেম্পাছত পানী বাঢ়িয়েই থাকিল , শেষত অতিষ্ঠ হৈ আমাৰ গোটেইকেইটা হোষ্টেল মিলি উপাচাৰ্য মহোদয়ক লগ কৰি তেখেতক কেম্পাছলৈ অনাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হ’ল , কথামতেই কাম , গোটেই কেম্পাছ উঠি গ’লোঁ আমাৰ সমস্যাৰ সমাধান বিচাৰি , উপাচাৰ্য মহোদয় আহিল আমাৰ লগত , ক্ষুণ্ণ আৱাসীসকলে পিছে তেখেতক গাড়ীত উঠি পানী চাবলৈ নিদিলে , অগত্যা পানীত নামিয়েই তেখেতে বুজ ল’লেহি বানপানীৰ , গধুলিলৈ আমাৰ কেম্পাছত কেইবাটাও মটৰ চলিল , পানী সিঁচি পানী উলিওৱা হ’ল কেম্পাছৰপৰা । চাৰি পাঁচদিন জীয়াতু ভুগি থকা আৱাসী সকল আকৌ আগৰদৰেই সহজ হৈ পৰিল হোষ্টেলীয়া জীৱনত ।

ছেশ্যনেলবোৰ শেষ হোৱাৰ লগে লগেই কেইবাটাও ডিপাৰ্টমেণ্টৰে ফাইনেল পৰীক্ষাৰ তাৰিখ দিলে , আমাৰো অক্টোবৰৰ এক তাৰিখৰপৰা পৰীক্ষাৰ দিন ঘোষিত হ’ল , বুকুখনৰ ঢুকঢুকনিটো বাঢ়ি যোৱাৰ লগে লগে গধুৰ হৈ পৰিল বেদনাত , সেই বেদনা অনামী অথৱা অবুজ নাছিল , সেই বেদনা আছিল আনুষ্ঠানিক শিক্ষা সাং কৰিবলৈ ওলোৱাৰ বেদনা , মৰমৰ হোষ্টেলটো এৰি যোৱাৰ বেদনা , ডিপাৰ্টমেণ্টৰ বন্ধুহঁতক আগৰদৰে লগ নোপোৱাৰ বেদনা , মায়ালগা জালুকবাৰী এৰাৰ বেদনা , নতুন জীৱনটোক কেনেদৰে আদৰিম তাক নুবুজাৰ বেদনা । তাতোকৈও সেই চকুযুৰিক বুকুতে ধিয়াই আঁতৰি যোৱাৰ বেদনাই অধিক ভাৰাক্ৰান্ত কৰিছিল মোক , তেঁও যে ভূকে নাপালে মোৰ আকৰ্ষণৰ কথা , তেঁওৰ প্ৰতি হোৱা অনুৰাগৰ কথা , তেঁও যে নাজানিলেই , নেদেখিলেই মোৰ দুচকুত তেঁওৰ দুচকুৰ প্ৰেম । অন্ত পৰিব যেন এযুৰি চকুৰ মায়া মোৰ মাজতেই মোৰ লগতেই । যিহালি চকুৱে মাতাল কৰে , য’ত সঞ্চিত হয় কৃষ্ণচূড়াৰ ৰঙাবোৰ , যিহাল চকুত মজি থাকিবলে মন যায় দিন ৰাতি , সেই কাতৰ চকুযুৰিৰপৰা আঁতৰি যোৱাৰ বেদনাই মনটো দহি নিলে ।

এযুৰি চকুৱে কঁপাই যোৱা ছোৱালীজনীয়ে পৰীক্ষাৰ আগে আগে অধীৰ হৈ পৰিছিলোঁ বেছিকে , মনৰ মাজত অযুত হেঁপাহ লৈ ঘুৰি ফুৰা ছোৱালী জনীৰ সেই চকুযুৰিক এবাৰ মাত লগাবলৈ , তেঁওৰ চকুযুৰিক ভালপাঁও বুলি এবাৰ ক’বলৈ বৰকৈ বাসনা জাগিল , বুকুৰ কথাবোৰ বুকুতে মাৰ যোৱাত মনটোৱে হাঁহাকাৰ কৰি উঠিল , চঞ্চল মনটো লৈ কোনোবা এটা ৰাতি উজাগৰে কটালোগৈ প্ৰিয় ছাদখনৰ প্ৰিয়তম ৰেইন-ট্ৰি জোপাৰ চিৰিলি পাতবোৰৰ আঁৰত , জোনাক নিশাৰ একোলা জোনাক সাৱটি উচুপি থাকিলোঁ ওৰে ৰাতি ।

নিজৰ ওচৰত দোষী হৈ পৰিলোঁ , অপ্ৰকাশিত প্ৰেমে ( ? ) নে আকৰ্ষণে নিজৰ দায়িত্বত যেন ক’ৰবাত আউল লগাই পেলালে , পাহৰিলোঁ দেউতাৰ ভাগৰত জুৰুলা ঘৰ্মাক্ত চেহেৰাটো , দাদাৰ কষ্টৰ ফচল ভঁৰালৰ গুটি ধানবোৰ ঘৰৰ পৰা কঢ়িয়াই বণিয়াই লৈ যোৱা সময়বোৰ , বা ভাইটিৰ আশাভৰা চকুবোৰ আৰু মাৰ সমস্ত সুখ , হেঁপাহ , সপোনবোৰ । এই দোষত শুব নোৱাৰা হ’লোঁ । উপায় আছিল দুটাই , হয়তো তেঁওক লগ কৰি মনৰ কথাবোৰ কৈ দিয়া , নহ’লে একেবাৰে মনৰপৰা কথাবোৰ উলিয়াই পেলোৱা । এই মানসিক দ্বন্দ্ব শেষ কৰিবৰ বাবেই মহৰ কামোৰকো আওকাণ কৰি উজাগৰী নিশা আকাশৰ বুকুত জোনাকী হৈ কটালোঁ , কাৰোবাৰ ৰূমত পুৱতি নিশা তিনিবজাৰ এলাৰ্ম ক্লক বাজি উঠোঁতে পৰম প্ৰত্যয়েৰে নামি গ’লোঁ ৰূম নং ৪৪ লৈ বুলি , দ্বিতীয়টো উপায় বুকুত থিত দি । সেই চকুযুৰিক সপোন বুলি ভাবি তেঁওৰ কথা একেবাৰেই নাভাবোঁ বুলি সিদ্ধান্তটো লৈ মনটো বেছ পাতল লাগিল , পঢ়িবলৈ নতুন উদ্যম পালোঁ । এইয়াও যে জালুকবাৰীৰ প্ৰেম , য’ত প্ৰকাশ নাথাকে , থাকে মাথোঁ বুকুজুৰুৱা এবুকু প্ৰেমৰ মিঠা মিঠা অনুভৱ ।

ফ্ৰেচাৰ্ছ হৈ গৈছিল , এবছৰৰ আগৰ আমি হৈ চিনিয়ৰৰ নতুন চোলা পিন্ধি লৈছিল আমাৰ মৰমৰ জুনিয়ৰবোৰে , সিহঁতৰবাবেও লিমাৰিক লিখিছিলোঁ আমি , নাম দিছিলোঁ সিহঁতক ব্যক্তিত্বৰ লগত খাপ খুৱাই , সিহঁতেও পাহৰি গৈছিল আমাৰ দৰেই জুনিয়ৰ কালত লোৱা সংকল্পবোৰ , কাৰোবাক নমতাৰ সিদ্ধান্তবোৰ । বৰং সিহঁতবোৰ আগতকৈ সহজ হৈ পৰিছিল , জুনিয়ৰক মূৰত উঠোৱা চিনিয়ৰবোৰ সিহঁতৰ কথা বতৰাৰ লগৰী হৈছিল , সুখ দুখৰ সখি হৈছিল , হোষ্টেলটো হাঁহিমুখীয়া হৈ পৰিছিল , মইনা আমাৰ হোষ্টেললৈ আহিবলৈ ভয় খোৱা হৈছিল , কি চিনিয়ৰ , কি জুনিয়ৰ ! গোটেইমখাই সমানে জোকাইছিল । সমানে সলনি হৈছিল নকৈ চিনিয়ৰ হোৱা ছোৱালীবোৰৰ সাজ পাৰবোৰো ,  হট পেণ্ট , স্লিভলেছ পিন্ধা ছোৱালীবোৰ দেখিলে মিতালীয়ে এটা বঢ়িয়া ডায়েলগ দিয়া হ’ল ,

” ঐ…….. হোষ্টেল ফৰেইন হৈ গ’ল ঐ…. একেবাৰে পেণ্ট ক’ৰবাত পালেগৈ…. আমিও চিনিয়ৰ হৈছিলোঁ হেৰৌ … পিছে হোষ্টেল ফৰেইন নহ’ল….. “

ইফালে ডিপাৰ্টমেণ্টৰ বন্ধু বান্ধৱীবোৰৰ বন্ধুত্ব আৰু কটকটীয়া হ’ল , পৰীক্ষাৰ আগে আগে আমি শিক্ষকসকলৰ অনুমতি লৈ ক্লাছ ক্ষতি কৰি গোটেইবোৰ কলাক্ষেত্ৰলৈ গ’লোহঁত অকণমান প্ৰীতিভৰা সময় একেলগে কটাবলৈ বুলি । বন্ধু টংকেশ্বৰ ( টিকু ) , কল্প , চিফুং ( সঞ্জীৱ ) অংশুমান হঁতে আগভাগ লৈ আগুৱাই লৈ গ’ল আমাৰ সমন্বয়ৰ গোটটি । আমি আমাক বিদায় জনাব যে নোৱাৰোঁ , আমাৰ বন্ধুত্বৰ ধাৰাটো অব্যাহত ৰখাৰ সংকল্পেৰে পাৰ কৰিলোঁ এটা সম্পূৰ্ণ দিন কলাক্ষেত্ৰৰ বাকৰিত অশেষ কথাৰ মহলা মাৰি । পৰীক্ষা হৈ গ’লেই যে তেনে এটা দিন পুনৰ ঘুৰাই নাপাঁও সেইটো নিশ্চিত আছিলোঁ বাবেই কোনেও অকণো আপত্তি নকৰাকৈ পাৰ কৰিলোঁ কিছু নীৰৱ মূহুৰ্তও । সাক্ষী হৈ ৰ’ল কলাক্ষেত্ৰ এজাক তৰুণ তৰুণীৰ বন্ধুত্বৰ কাহিনীৰে । ( ২০০৩-২০০৫ বৰ্ষ )

অক্টোবৰৰ এক তাৰিখৰপৰা আৰম্ভ হৈছিল আমাৰ অন্তিম চেমিষ্টাৰৰ পৰীক্ষাবোৰ আমাৰ ডিপাৰ্টমেণ্টৰ । বেছিভাগ ডিপাৰ্টমেণ্টৰে তেতিয়ালৈকে তাৰিখেই ঘোষণা হোৱা নাছিল , পৰীক্ষা বেয়া হোৱা নাছিল যদিও বিচৰাধৰণে যে হোৱা নাছিল সেইটো খাটাং আছিল , সেইবাৰো পৰীক্ষা দি কান্দিলোঁ , ছাদলৈ গৈ বহি থাকিলোঁ বহু সময় । অনবৰতে এটা দুখলগা ভাৱ ঘুৰি ফুৰিল গাৰ লগৰ ছাঁৰদৰেই । বুকুৰ কান্দোনটো চকুলৈ উজাই আহিল , দুৱাৰখন ধৰিও কান্দো , আলমিৰাটো খুলিও কান্দো , খিৰিকিৰে ৰাস্তাটো চাইও কান্দো , আবেলিৰ ঢেংঢেঙীয়া পনীয়া দাইলখনৰ পাহৰিব নোৱাৰা সোৱাদকণ মনত পেলাইও কান্দো । বিদায় যে সমাগত , পৰীক্ষা আৰম্ভ হোৱাৰ ৯ দিনৰ পিছতেই যে হোষ্টেল এৰি গুচি যাম ঘৰলৈ , জালুকবাৰীৰ মায়ালগা বাট এৰি গুচি যাম এটা নতুন বাটেৰে ।

ক্ৰমশঃ