জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ – অন্তিম কথা

জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰৰ পাছকথা :
সকলোৱে আগকথা লিখে , মোৰ লিখা নহ’ল , সেয়েহে পাছকথাৰে প্ৰায় পাঁচমহীয়া এক প্ৰচেষ্টাৰ সামৰণি মাৰিব খুজিছোঁ । ‘ জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ ‘ৰ কথা উপন্যাস বুলি কোৱাৰ ধৃষ্টতা মোৰ নাই । ২০০৩-০৫ বৰ্ষৰ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অনুপম দিনবোৰৰ একাংশ বাস্তৱ ঘটনাৰ উপন্যাসোপম উপস্থাপন মাথোঁ । ইয়াত উল্লেখিত প্ৰতিটো ঘটনা , প্ৰতিটো চৰিত্ৰ , প্ৰতিটো নামেই সত্য । শৈশৱৰে পৰা এগৰাকী বাইদেউৰ মুখত গুৱাহাটী য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ কথা শুনি বুকুত এক হেঁপাহে বাঁহ লৈছিল , কটনত পঢ়াটো যিদৰে সপোন আছিল য়ুনিভাৰ্ছিটিত পঢ়াটো সেই সপোনৰে গতি লোৱা সোণোৱালী বাটটো আছিল । জালুকবাৰীৰ নামেই আছিল মায়ালগা , তাতোকৈ মায়ালগা আছিল শাৰী শাৰী কৃষ্ণচূড়াৰ কাহিনী । ঘৰৰ পদূলিমূৰৰ কৃষ্ণচূড়াজোপাৰ ফুলৰ ৰঙাবোৰ চাই চাই সেই ৰঙাবোৰ বুকুত সাঁচি ৰাখিছিলোঁ জালুকবাৰীৰ হেজাৰ কৃষ্ণচূড়াৰ তলে তলে ঘুৰি ৰঙাবোৰ মিলাই চোৱাৰ বাসনাৰে । তেজাল ৰংবোৰ সেয়েহে বৰ আপোন হৈ পৰিছিল । ২০০৩ চনত কটনৰ সেন্দুৰীয়া বাটেৰে আহি খোজ থৈছিলোঁ কৃষ্ণচূৃড়াৰ ৰাঙলী বাটটোত । তাৰপৰাই আৰম্ভ হৈছিল জীৱন উদযাপনৰ আন এক অধ্যায়ৰ । য়ুনিভাৰ্ছিটি লাইফ সঁচায়ে বৈচিত্ৰপূৰ্ণ , নিজেই সাক্ষী হৈ ৰ’লোঁ জীৱনৰ বিচিত্ৰতাবোৰৰ , হাঁহি কান্দোন , সুখ দুখ , খং ৰাগ , কাজিয়া পেচালৰ এক ঐক্যমধুৰ সমাৱেশেৰে সমাৱেশিত হ’লোহি য়ুনিভাৰ্ছিটিত আহি , জালুকবাৰীৰ অফুৰন্ত যৌৱনৰ সাক্ষী হ’লোঁ বাবেই হয়তো ৪০ লৈ দুবছৰ থকাৰ পিছতো যৌৱনমতী হৈ আছোঁ , সংসাৰ আৰু কৰ্মক্ষেত্ৰৰ দায়িত্বশীল বিভাগত থাকিও মন ভৰি আছে তাৰুণ্যতাৰে । জালুকবাৰীৰ দৰেই আমি সকলো হৈ ৰ’ম চিৰযৌৱনা , চিৰতৰুণ ।
‘ জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ ‘ ৰ কথাবোৰ অতদিনে ধাৰণ কৰি আহিছোঁ বুকুত , সেই সময়ৰ কথকতা শেষেই নহয়চোন । কাহিনী কাহিনী লগা কথাবোৰত কাহিনীৰ তিলমানো ৰহণ সনাৰ অৱশ্যকেই নহ’ল , তাৰমাজতো পাহৰণি হ’ল বহু কথা , ৰৈ গ’ল বহু বুকুৰ কথা । ডায়েৰীত লিখি থোৱা কথাবোৰে কেতিয়াবা বৰকৈ কন্দুৱাই , এসময়ৰ প্ৰিয় বন্ধু বান্ধৱবোৰলৈ মনত পৰিলেও সময় আৰু সুবিধাৰ অভাৱে কথা পতাৰপৰাও আঁতৰাই ৰাখে । তাতে এইবছৰৰ পহিলা ব’হাগৰ দিনাই আমাৰ পৰিয়াললৈ নমাই আনিলে মহামাৰী কৰ’নাৰ আতংক , মোৰ জীৱন সংগী , মোৰ প্ৰিয়জন Nikhil Duarah ২৩ দিনে পৰি থাকিল ক’ভিদ হস্পিতেলত , জীয়াই থাকিবলৈ প্ৰয়োজনীয় ন্যূনতম অক্সিজেনখিনিৰো অভাৱ হ’ল তেখেতৰ , মাথোঁ ৩৮% অক্সিজেনেৰে জীৱন মৰণৰ যুঁজখনত অকলেই যুঁজ দি সাহসিকতাৰে জীৱনক জয় কৰি ঘুৰি আহিল আমাৰ মাজলৈ । সেই সময়খিনিত মানসিকভাৱেই নহয় , আৰ্থিকভাৱে আৰু কৰ্মস্হানীয় অশান্তিৰে যথেষ্ট জুৰুলা হৈ পৰিলোঁ যদিও য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ সাহসী ছোৱালীজনী হৈ পাৰ কৰিলোঁ দুৰ্যোগবোৰ । তাৰপিছত মাহযোৰা লকডাওন ।
তেনেতে জুলাই মাহৰ ১৮ তাৰিখে বন্ধু ধ্ৰুৱ Dhruba Gogoi ৰ লগত ফোনত কথা হ’লোঁ , লগ নোপোৱাকৈয়ে বুজি পালে মৰমৰ বন্ধুৱে মোৰ মানসিক অশান্তিৰ কথা , মনটো স্থিৰ কৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিলে কিবা লিখাৰ , পাৰিলে ব্লগত লিখিবলৈ উৎসাহ দিলে , বেছিকৈ কথাবোৰৰ আওভাও নেপালোঁ যদিও সেইদিনাই wordpress download কৰিলোঁ , এনেয়ে নাম দিলোঁ ‘ নষ্টালজীয়া : মধুৰতম সময় : জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ ‘ । প্ৰতিটো দিনেই উদযাপিত যদিও জীৱন উদযাপনৰ কোনবোৰ দিনৰ কথা লিখোঁ বুলি ভাবিলত এবাৰতেই মনলৈ আহিল য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ সোণসেৰীয়া দিনবোৰৰ কথা । ১৯ জুলাইত প্ৰথম প্ৰকাশ কৰিলোঁ জীৱন উদযাপনৰ দিনবোৰ , খণ্ড উল্লেখ কৰা নাছিলোঁ , কোনেনো পঢ়িব বুলি আওকাণ কৰিলোঁ কথাটো , মাথোঁ মনটো স্থিৰ কৰিবলৈহে লিখাৰ কথা ভাবিলোঁ , কোনোবাই পঢ়িলেও পঢ়িব নপঢ়িলেও নাই বুলি ভাবিলোঁ যদিও বন্ধু ধ্ৰুৱৰ পৰামৰ্শ মতেই ফেইচবুকত শ্বেয়াৰ কৰি টেগ কৰি দিলোঁ বন্ধু বান্ধৱীৰ নামত । তাৰপৰাই আৰম্ভণি , একেদিনাই এশৰ ওপৰত পঢ়ুৱৈৰ সংখ্যা দেখি উৎসাহিত হৈ আৰম্ভ কৰিলোঁ জীৱন উদযাপনৰ দ্বিতীয় খণ্ড । তাৰপৰা এতিয়া সমাপ্তিলৈকে ৮০ টা খণ্ড ।
সামৰণিটো আধৰুৱা যেন মোৰো আনুভৱ হৈছে , পিছে ১৬ বছৰৰ পিছতো হোষ্টেলৰ সৈতে ইমানেই একাত্ম হৈ আছোঁ যে হোষ্টেল এৰাৰ দিন চমু চাপি অহাৰ লগে লগেই মোৰ ভাৱ আৰু ভাষালৈও জঠৰতা আহিল , অন্তিম খণ্ড লিখিবলৈ তিনিদিন লাগিল , শব্দ নোলোৱা হ’ল । আকৌ পাৰ হ’ল তিনিটা উজাগৰী নিশা চকুলোৰ সৈতে । বিচৰাধৰণে শেষ কৰিব নোৱাৰি নিজেই নিজৰ ওচৰতে দোষী তথা মোৰ প্ৰতিজন শুভাকাংক্ষীৰ ওচৰত ।
মই সুখী বহুতকে পুনৰ সেই সময়বোৰলৈ ওভটাই নি , মই সুখী নিজেই নিজক উভটি চায় । মই ঋণী প্ৰতিজন পাঠক বন্ধু শুভাকাংক্ষীৰ ওচৰত মোক সুখী কৰি তোলাৰবাবে , আপোনালোকৰ সমৰ্থনৰ বাবে ।
বহুতে সুধিলে মোৰ বৰ্ণিত চকুযুৰিৰ কথা । ৰহস্য হৈয়ে থাকক । মোৰ প্ৰিয়জনৰ বাবেও আপোনালোকৰ বাবেও । ধন্যবাদ নজনাও মোৰ বন্ধু বান্ধৱীহঁতক , মোৰ আপোনসকলক ।
প্ৰতিটো দিনেই উদযাপনৰ দিন হওক , জীৱন কেৱল যাপনৰ বাবেই নহয় বৰং উদযাপনৰ বাবেও । সুখী হওক , সমৃদ্ধ হওক সময়বোৰ শ্ৰদ্ধা আৰু স্নেহেৰে …..
পাপৰি