ৰহমানদাৰ বাছ : এখন বাছৰ কথাৰে

দেৰগাঁৱৰ দাধৰাৰ ধৰমপুৰ গাঁৱৰপৰা গুৱাহাটীৰ কটন কলেজত পঢ়িবলে অহাৰ দিনৰেপৰা দূৰণিবটীয়া অথৱা ছিটিবাছৰ লগত আজি প্ৰায় ২২ বছৰে মোৰ নিবিড় সম্পৰ্ক । খিৰিকিৰ কাষত বহি দূৰণিবটীয়া বাছযাত্ৰা কৰি কিযে সুখ পাঁও তাক বুজাবলৈ ভাষা সীমিত , তাতে জোনাক ৰাতি হ’লে কথাই নাই , গালে মুখে জোনাক এসোপা সানি লৈ শেষ নোহোৱা বাট এটাৰে যেন গৈয়েই থাকিম । পিছে এই ভাল লগাবোৰ যে এটা সময়লৈ দৈনন্দিন লগৰী হ’ব সেইটো ভবাই নাছিলোঁ কেতিয়াও , এতিয়া বহুসময়ত আমনিদায়কো হৈ পৰিছে দূৰবাট বাছেৰে যাবলগীয়া হঁওতে । পৰিয়াল আৰু চাকৰিৰ সমতা ৰক্ষা কৰি জীৱনৰ বাটত বাট বুলিছো বাবেই দৈনিক ১৫০ কিলোমিটাৰ বাট বাছেৰে অহা যোৱা কৰাটো এতিয়া অভ্যাস , ১৫০ কিলোমিটাৰ তেনেই চমু বাট আজিৰ তাৰিখত আমাৰ দৰে কিছুমানৰ বাবে । গুৱাহাটীৰপৰা নগাঁৱলৈ যোৱা গাড়ীৰ লেখ জোখ নাই যদিও তাৰ মাজৰে এখন বিশেষ বাছৰ কথা লিখিবলৈ লৈছোঁ আজি । সেইখন হৈছে অসম পৰিবহণ সেৱাৰ অধীনস্থ AS – 20 – 2023 নম্বৰৰ কমলাৰঙী ( ৰঙা ) ভলভৌ বাছখন , বাছৰ চালক ৰহমানদা আৰু পৰিচালক সাধাৰণতে আলিদা আৰু আলিদাৰ অনুপস্থিতিত শ্বানদা । বাছখনৰ কথা এইবাবেই বিশেষ বুলি কৈছোঁ কাৰণ বাছখনৰ লগতে বাছৰ চালক পৰিচালকসকলো মোৰদৰে যাত্ৰীসকলৰ বাবে বিশেষ । অসম পৰিবহণ নিগমৰ অধীনস্থ এই আৰামদায়ক বাছখনৰ প্ৰথমৰপৰা শেষলৈকে যিকোনো এটা চিটত বহিলেও যাত্ৰীয়ে কোনোধৰণৰ কষ্ট নাপায় , বাছখনৰ আঁঠটা চিট সমুখা সমুখিকৈ থকাৰ বাবে ওলোটাকৈ থকা চাৰিটা চিটত অনভ্যস্ত যাত্ৰীসকলে অলপমান অসুবিধা পাব পাৰে যদিও আলিদায়ে ইমান সুন্দৰকৈ যাত্ৰীক সৈমান কৰোৱায় যে , বাছৰ এটা চিটো খালি নাযায় ।

২০১৭ ৰ পৰা ২০১৯ চনলৈকে গুৱাহাটী – মৰিগাঁও অহা যোৱা কৰি থাঁকোতেও কেইবাখনো বাছ আৰু ট্ৰেভেলাৰৰ চালক পৰিচালক সকলৰ লগত আন্তৰিক সম্পৰ্ক গঢ় লৈ উঠিছিল , অত বছৰৰ বাছ যাত্ৰাৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰা এটাই কথা ফিটাহি মাৰি ক’ব পাৰোঁ যে কোনোদিন কোনোখন গাড়ীতে চালক অথৱা সহযাত্ৰীৰপৰা কোনোধৰণৰ অশালীন ব্যৱহাৰ পোৱা নাই , সেয়েহে তেঁওলোকৰ প্ৰতি কেতিয়াও বেয়া মনোভাৱো গঢ়ি উঠা নাই । বাছৰপৰা নামি যাঁওতে ঘৰত মাত লগাই যোৱাৰদৰেই মাত এষাৰ লগোৱাৰ অভ্যাস এটাও হ’ল , পুৱাৰ প্ৰথম ফোনৰ তালিকাতো বাছৰ নম্বৰহে ডায়েল হোৱা হ’ল , ( চিটি বাছৰ কথা সুকীয়া ) বাছবোৰৰ লগতে বাছৰ মানুহবোৰো আপোন হ’ল । ২০১৯ চনৰ জুনমাহৰপৰা আজিৰ তাৰিখলৈকে বন্ধৰ দিনবোৰ বাদ দি মোৰ পুৱাৰ প্ৰথমটো ডায়েল নম্বৰ ৰহমানদা অথৱা আলিদাৰ , তেঁওলোকৰ বাছ নাপালে কলেজৰ এটেণ্ডেন্স ৰেজিষ্টাৰখনৰ ৰঙা দাগটো চকুৰ আগত ভাঁহি উঠে , অন্য গাড়ীত যাঁওগৈ যদিও সময়মতে নাপামগৈ বুলি এটা ভয় ভাৱে অশান্তি দি থাকে । স্বভাৱতে শান্ত , ভদ্ৰ আৰু গহীন লগতে ধেমেলীয়া ৰহমানদায়ে বৰ নিষ্ঠাৰে পুৱা সাত বজাতে ISBT ৰ পৰা তেজপুৰলৈ উলিয়াই অনা বাছখন খানাপাৰাৰপৰা ঠিক ৭.৩০ বজাত ষ্টাৰ্ট কৰে । সকলো যাত্ৰীৰ প্ৰতি খবৰ ৰখা আলিদায়ে চিটবোৰ পৰীক্ষা কৰি মৃদু হাঁহিৰে বাহিৰলৈ চায় আন গাড়ীৰ দ্ৰাইভাৰসকলক মাত দি যায় , কেতিয়াবা যাত্ৰীও দি যায় । তেঁওলোকৰ গাড়ীৰ আৰামদায়ক চিটত বহি নিসংকোচে আৰু নিৰ্ভয়ে আগবাঢ়োঁ কৰ্মস্থলীলৈ বুলি । এই বাছৰে আকৌ ১ আৰু ২ নং আসন দুখন মোৰ খুবেই প্ৰিয় , অগ্ৰিম বুকিং নাথাকিলে নিশ্চিতভাৱেই তাৰে এটা চিট মোৰ দখলত থাকে , তাতোকৈ প্ৰিয় পৰিচালকৰবাবে সংৰক্ষিত আলিদাৰ অকলশৰীয়া ওখ চিটটো । সেইটো চিটত বহিলে নিজকে ৰাণী ৰাণী লাগেচোন ।

যাত্ৰীৰ সুবিধা আৰু সময়ৰ প্ৰতি তেঁওলোক দুয়োজনেই যথেষ্ট সচেতন , অযথা বাটত ৰখায় সময় নষ্ট কৰা আজিলৈকে দেখা নাই , গন্তব্য স্থানতকৈ এক কিলোমিটাৰ মানৰ আগত দ্ৰাইভাৰচিটৰ ওচৰত গৈ থিয় দিঁওগৈ , দুই চাৰিটা ঘৰুৱা খা খবৰ লঁও , তেঁওলোকৰ পৰিয়ালৰ বিষয়ে যিদৰে জানো তেঁওলোকেও জানে অামাৰ পৰিয়ালৰ কথা । আমি কেইবাজনো নিয়মীয়া যাত্ৰী আছোঁ এইখন বাছৰ , আমিও চিনাকি বৰ্তমান সকলো । তেজপুৰলৈ যাঁওতে আমনিৰ নীলকণ্ঠ হোটেলত আৰু ঘুৰি আহোঁতে জাগীৰোডৰ অসমী হোটেলত এইখন বাছ ৰয় , য’ত যাত্ৰীসকলে বিভিন্ন সুস্বাদু আহাৰৰ স্বাদ লোৱাৰ লগতে পেটো ভৰাব পাৰে । ভাললগা কথা যে আমাৰদৰে যাত্ৰীৰ মাজে মাজে ফ্ৰি চাহ পকৰিৰ ব্যৱস্থাও হৈ যায় ৰহমানদা আৰু আলিদাৰ তাগিদাতে ।

ৰহমানদাৰ বাছত উঠি চাবচোন তেজপুৰ অথৱা নগাঁৱলে গ’লে ।