ভেলেণ্টাইন ডে’ৰ তাৎপৰ্য অথৱা ভেলেণ্টাইন ডে’ৰ এপাহ ৰঙা গোলাপৰ কথা কেতিয়াও বিচাৰ কৰি চোৱা নাই বা বিচলিতও কৰা নাই । কিন্তু প্ৰেমিক প্ৰেমিকাৰ ব্যস্ততা ভৰা এটা সপ্তাহৰ প্ৰস্তুতিৰ অন্তত এই দিৱসটোক উদযাপন কৰা দেখিলে এনে লাগে যেন কেৱল প্ৰেমৰ প্ৰকাশৰ বাবে এটা মাথোঁ বিশেষ দিন ভেলণ্টাইন ডে’ । ৰঙা গোলাপেৰে সুসজ্জিত হৈ পৰা মহানগৰীৰ ফুলৰ দোকানবোৰত থকা মোকো আকৰ্ষিত কৰিলে , ফুলৰ টোৰাবোৰ দেখি বাৰুকৈয়ে আকুল হৈ পৰা মনটোক বান্ধি নাৰাখি , বৰ হেঁপাহেৰে গোলাপ কিনি থকা দুজনীমান ছোৱালীৰ লগতে মইও তিনিপাহ তেজৰঙী গোলাপ কিনি ল’লোঁ এনেয়ে । ফুলকেইপাহ লৈ খোজকাঢ়ি ঘৰলৈ আহি থাকোঁতেই হাতৰ ফোনটো বাজি উঠিল , ইথাৰৰ সিপাৰত চিনাকি ৰিক্সাচালিকা বাইদেউ গৰাকী , তেঁও মোক পিছদিনা বেলেগ ৰিক্সা এখন বন্দোৱস্ত কৰিবলৈ কৈয়েই ফোনটো কাটি দিলে , তেঁওৰ কথাকেইটা শুনিয়েই গম পালোঁ যে তেঁওৰ আকৌ ঘৰুৱা অশান্তি হৈছে । এই মানুহগৰাকীয়ে মোক তেঁওৰ ৰিক্সাত কঢ়িয়াই নিয়াৰ দিনাৰপৰাই মইও তেঁওক মোৰ মাজত কঢ়িয়াই ফুৰিছোঁ , নিজৰ মাজতে বিচাৰিও চাইছোঁ , তেঁওৰ মনৰ গভীৰতালৈ গৈছোঁ , চিনাকি অচিনাকি প্ৰতিগৰাকী নাৰীৰ মাজত বিচাৰিও চাইছোঁ , আমি যেন ক’ৰবাত কাৰোবাক বিচাৰি পাঁও এজনে আনজনৰ মাজত ।
দেখিলেই সুখী যেন লগা হাঁহিমুখীয়া বি.এ পাছ বাইদেউগৰাকীৰ ১৪ / ১৫ বছৰীয়া এখন সংসাৰ , এটি সন্তান , নিয়মীয়াকৈ ৰিক্সা নচলায় , মাজে মাজেহে চলায় , টকাৰ বৰ এটা আকালো নাই আৰু অভাৱো নাই বাবেই লাইন লোৱা নাই , তেঁওৰ জীৱন সংগীৰ পৰিয়ালটো চলি থাকিব পৰাকৈ কোম্পানীৰ চাকৰি হেনো । মুঠতে এটা সুখী হেন পৰিয়াল । প্ৰথমতে এনেকুৱা দুই এটা কথাৰে আমাৰ কথাৰ সামৰণি পৰিছিল , পিছলৈ চিনাকি হৈ যোৱাৰ পিছত আৰু মই তেঁওৰ ৰিক্সাতে সাধাৰণতে ওচৰে পাজৰে যাবলৈ লোৱাৰপৰা মানুহগৰাকীয়ে মোৰ লগত ঘৰুৱা কথা পাতিবলৈ ল’লে , কথা পাতি ভালপোৱা মইও সুযোগটো নেৰিলোঁ । তেঁওৰ মুখৰ সুখৰ হাঁহিটোৰ প্ৰশংসা নকৰাকৈও নাথাকিলোঁ , মই যেন তেঁওক আঘাতহে কৰিলোঁ তেনেকৈ কৈ , মানুহগৰাকীয়ে হাঁহিৰেই মোকো প্ৰত্যুত্তৰ দিলে , ” বাইদেউ নিজকে লুকুৱাই থঁও হাঁহিৰ মাজতে ” চক্ খাই উঠিলোঁ , কি কয় তেঁও ! সাংঘাতিক কথাচোন , জীৱনক সজাই ৰখাৰ কিটিপ তেঁওৰ কথাত । একো নোসোধোঁ বুলি ভাবিও হঠাতে সুধিলোঁ কিয় কৈছে তেনেকৈ বুলি , ইমান ধুনীয়া সংসাৰৰ গৰাকীনিয়েনো কিয় তেনেকৈ ক’লে জানিবৰ বৰ মন গ’ল সঁচাকৈয়ে ।
লোকচক্ষুত সকলো থাকিলেও মহিলাগৰাকীয়ে নিতৌ আত্মসন্মান তেঁওৰ জীৱনসংগীৰ ওচৰতে হেৰুৱাই আহিছে , কথাই প্ৰতি তেঁও পায় অপমানৰ ওপৰত অপমান । তেঁওৰ চকুত এটা সন্তানৰ মাতৃ , সুগৃহিণীগৰাকীয়ে একোৱেই নাজানে , যিকোনো কথাতে অপদস্থ কৰিব পাৰে তেঁও , তেঁওৰ সন্তানেও দেউতাকৰদৰেই তেঁওক কোনোদিন সন্মান দিয়া নাই , মাকৰ যোগ্যতাৰ ওপৰত পুত্ৰৰো সন্দেহ হেনো , ফলত তেঁও হেৰুৱাইছে আত্মবিশ্বাস , ঘৰুৱা পৰিস্থিতিবোৰৰ পৰা পলাবলৈকে তেঁও মাজে মাজে ভায়েকে দিয়া ৰিক্সাখন চলাবলৈ লৈছিল । তথাপিও তেঁও কোনোধৰণৰ মৰ্যাদা পোৱা নাছিল তেঁওৰ জীৱনসংগী অথৱা পুত্ৰৰপৰা । মাজে মাজে তেঁওৰ জীৱনসংগী তেঁওৰ আকাংক্ষিত প্ৰেমিকজন হৈ পৰে , পিছলৈ তেঁও ভালদৰেই বুজি পোৱা হ’লগৈ কেতিয়া তেঁওৰ প্ৰিয় পুৰুষজনৰ আৱিৰ্ভাৱ হয় তেঁওৰ জীৱনসংগীৰ মাজত , মাথোঁ তেতিয়াহে যেতিয়া তেঁও বন্ধন বেংকৰপৰা ঋণ ল’বলগীয়া , পিছে ঘুৰাই দিবৰ সময়ত তেঁও আচৰিত হয় , ৰূপ সলনি হয় তেঁওৰ , সুখ দুখৰ লগৰী বুলি ভবা জীৱনসংগীজন পৰিণত হয় স্বামীলৈ , আকৌ সন্মুখীন হয় তেঁও এক অশান্তিকৰ পৰিস্থিতিৰ , সুখৰ বুলি ভবা সময়কণ সীমাবব্ধ হৈ ৰয় কেৱল এজাপ টকাৰ মাজত ।
যোৱা দুটা দিন গুৱাহাটীৰ এক বিশেষ কৰ্মশালাত ব্যস্ত থাকিবলগীয়া হোৱাৰ বাবে পুৱা গধূলি তেঁওৰ ৰিক্সাতেই অহা যোৱা কৰিলোঁ , বহুদিনৰ মূৰত তেঁওও মনৰ পছন্দৰ যাত্ৰীক পাই কৈ গ’ল মনৰ কথাবোৰ , চাহো খালোঁ একেলগে , আকৌ লগ পোৱাৰ আৰু বহুত কথা পতাৰ কথা দি ঘৰমুৱা হ’লোঁ , কিয় জানো এবাৰলৈও মানুহগৰাকীক ক’ব নোৱাৰিলোঁ বিবাহ বিচ্ছেদ কৰিবলৈ , তেঁও লোকক দেখুৱাই মৰা সুখী হাঁহিটো অন্তৰৰ পৰা সুখী কৰি মাৰিবলৈ , তেঁওৰ জীৱনটো তেঁও ভবা ধৰণে উপভোগ কৰিবলৈ । হয়তো আমি নিজকে কঢ়িয়াই ফুৰোঁ কিছু তাড়নাৰ মাজত , য’ৰপৰা ওলাঁও বুলিলেও ওলাব নোৱাৰোঁ , ভাগ্যৰ লিখন বুলিয়েই আপোন কৰি ল’ব পাৰোঁ তেনে জীৱনক , নিজকে লুকুৱাই ৰখা এখিনি হাঁহিৰ মাজত ।
তেঁও প্ৰতীক হৈ ৰ’ল আমি সকলোৱে দেখিও নেদেখা এখনি সুখৰ সংসাৰৰ ।
নষ্টালজীয়া 