Author Archives: Papori Borah

নৱেম্বৰ মাহ, গুৱাহাটীত বিশেষ ঠাণ্ডা নপৰে যদিও লংকেশ্বৰৰ ফালে অলপ ঠাণ্ডা ঠাণ্ডা ভাৱ এটা অনুভৱ হয়, দেৱাল পাৰ হোৱাৰ পিছদিনাৰ কথা। মামনিৰ বাবে এটা উপহাৰ আৰু সিহঁতৰ বাবে পিছদিনা বিয়াত সাজোন কাচোন কৰিবলৈ বুলি কিছুমান সৰুসুৰা বস্তু কিনিবলগীয়া আছিল, গতিকে ব্ৰেক দিয়াৰ লগে লগেই আমি তিনিওজনী মাৰ্কেট ষ্টপেজত বাছলে বুলি ৰোৱাৰ কথা। বৈভৱী ঠিক এটা বাজি অলপ সময় যোৱাৰ পিছতে যথাস্থানত উপস্থিত হৈছিলগৈ, অলপ পিছতে পলিও পাইছিলগৈ, পিছে তিৰু সেইদিনাও তাইৰ লেহেমীয়া গতিৰে গৈ পাঁওতে প্ৰায় ডেৰ বাজিছিল, বহুদেৰিলৈকে তিৰু গৈ নোপোৱাত দুয়োজনীয়ে মাৰ্কেট কেম্পাছৰ মুখতে থকা মেঘালী নামৰ হোটেলখনলৈ গ’ল , তাই আহি পালে খাব , নাখালে নাই এই ভাৱত। সেইয়াই যি মেঘালীৰ আৰম্ভণি, তাৰপিছত কেনেকৈ , কেতিয়া যে ৰবীনদাৰ লগত ইমান অত্মীয়তা গঢ় লৈ উঠিলে সেইয়া ধৰিবই নোৱাৰিলে সিহঁতে । গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় মানেই কৃষ্ণচূড়া, কৃষ্ণচূড়া মানেই প্ৰেম , প্ৰেম মানেই প্ৰথমেই মেঘালীৰ একাপ চাহ। এই মেঘালীতেই কিমানৰযে মনৰ মিল হৈছিল, কিমানৰ কাপৰপৰা কবিতা / উপন্যাসৰ জন্ম হৈছিল/ কিমানৰ বন্ধুত্ব হৈছিল সেইয়া বৰ্ণনাতীত। তাতোকৈও ভাললগা মেঘালীৰ মালিক ৰবীনদা, ৰবীনদা সদায় ডেকাল’ৰা , বয়স হ’লেও বুৰা নোহোৱা ৰবীনদা , সদায় একেই হাঁহি, একেই আত্মীয়তা। ৰবীনদাৰ লগত দুবছৰীয়া বন্ধুত্ব নহয় কেৱল, আচৰিত স্মৃতিশক্তিৰ অধিকাৰী ৰবীনদাৰ বাবে প্ৰত্যেকেই আপোন, নামৰ সৈতে ক’বপৰাকৈ আপোন।

প্ৰায় আধাঘণ্টাৰ পিছত তিৰু আইদেউ আহি ওলালহি বাৰু, তেতিয়ালৈ মেঘালী এৰি পুনৰ বাছ ষ্টপেজত। আহিয়েই তাই বৰ্ণনা দিয়াত লাগিলহি কিয় দেৰি হ’ল তাইৰ, ইফালে পলিৰ বৈদ্য খং উঠি আছিল, খঙতে তিৰুক ওৰে বাট নামাতিলেই, পিছে মালিগাঁও পোৱালে যেনিবা ঠিক হৈছিল। মামনিৰ বাবে বেগ লোৱাৰ পিছত সিহঁতে নিজৰ বাবেও বজাৰ কৰি গাড়ীত উঠিয়েই দেখিলে অভিজ্ঞানী গহীনক(জ্যেক বুলি মাতিছিল) , দেখিয়েই আমাৰ পলিৰ ফিউজ উৰি গ’ল, পিছে গহীনে অলপ বেছিয়েই গহীন দেখুৱাই সিহঁতক নেদেখাৰ ভাও দিলে, লগতচোন দুই অভিজ্ঞানী মহাদেৱ আৰু তিৰুপতি, হে হৰি এইয়া কেনে সংযোগ? বৈভৱীয়ে ইহঁত দুজনীক বুজাই দিলে , বোলো এইয়া দৈৱ সংযোগ বুজিছহঁত, সঁচায়ে দৈৱসংযোগ আছিল সিদিনা। সেইদিনাৰ পৰাই সিহঁতে খিৰিকীৰে চিধাই কথা পাতিব পাৰিছিলে , তথাপিও অভিজ্ঞানীহঁতে সিহঁতৰ ৰূমৰ কাষেৰে পাৰ হৈ গ’লে গলহেকাৰী মাৰিবলৈ এৰা নাছিল বা সিহঁতেও জোকাবলৈ এৰা নাছিল । বাছৰপৰা নামি বজাৰত সোমাই পাচলি লৈ ঘৰ আহি পাঁওতে মানে প্ৰায় গধূলিয়েই হৈছিল, ৰূমত তেতিয়া দেৱাশ্ৰী আৰু অমৃতাও নাছিল , তিৰুৱে ৰ’দত উলিয়াই যোৱা সেউজীয়া কম্বলখন নৱেম্বৰ মাহৰ কুঁৱলীত সেমেকিলেই তেতিয়ালে , তিৰুৰ কম্বল , তাইৰ দুখ লাগক চাৰি দেখোন অভিজ্ঞানীহঁতৰহে দুখ লাগিল বেছি , সঁচাই ইহঁতৰপৰা উপায় নাই আৰু, তিৰুৱে কম্বল আনি ৰূম পোৱালেহি, তাকে হ’বলা তিৰুপতিয়ে কেনেবাকে দেখিলে, বচ আৰম্ভ হৈয়ে গ’ল ইফালৰ পৰা হুমুনিয়াহভৰা হেঁপাহৰ কথা বতৰা, সন্ধিয়া ৰূমত সোমাই নাথাকি , তিৰুৰ সেমেকা কম্বলৰ চিন্তাত অভিজ্ঞানী তিৰুপতিৰ তৎ নোহোৱা হ’ল, তিৰুক গেইটৰ সিপাৰৰপৰাই কামোৰ দিয়া কৰিলেই তিৰুপতি ধ্ৰুৱই, সেইদিনাৰপৰাই তিৰুক দেখিলেই সেউজীয়া কম্বলৰ খবৰ লোৱা হ’ল বেচেৰাই, পিছে সেউজীয়া কম্বলৰ কাহিনীও কম্বল পুৰণি হোৱাৰ লগতেই পুৰণি হ’ল। অলপ পিছত গোটেইকেইজনী আহি পায় পিছদিনাৰ মামনিৰ বিয়াৰ আয়োজনত ব্যস্ত হ’ল বিয়াঘৰ সজোৱা, টেবুল চকী ঠিকঠাক কৰা, কইনাবহা ঠাই সজোৱা, কইনাৰ মেহেন্দী অঁকা…কিমানযে কাম সিহঁতৰ । বিয়াঘৰৰ কামত ইমানেই ব্যস্ত হৈ গ’ল যে অভিজ্ঞানীহঁতক বিয়ালে মাতিবলে যোৱাৰ কথাও পাহৰিলে , আনহাতে আবেলি লগ পাঁওতেও নাৰ্ভাছৰ কোবত পাহৰি থাকিলো, ইচ্ বৰ বেয়া কথা হ’ল , ইমান ভাবি আছিলে বিয়ালে মাতিব বুলি , থাকিয়ে গ’ল, এনেই কয়নে ভবা কথা নহয় সিদ্ধি বুলি! মনটো বেয়া লাগোঁতেই পিছে অভিজ্ঞানৰ গেইটৰ ফালৰপৰা সেই চিৰপৰিচিত গলহেকাৰী আৰু উগাৰকেইটা মাৰিলেই, সিহঁতে ৰাতি কেতিয়াও খিৰিকি নোখোলাৰ সিদ্ধান্তৰ বিপৰীতে গৈ খিৰিকি খুলি হেণ্ডচাম দেৱদাস আৰু টমাছক দেখি বিয়ালে মাতিয়েই দিলে , লগতে বাকী কেইজনকো ক’বলে দঢ়াই দঢ়াই ক’লে আৰু নাহিলে বেয়া পাব বুলি ক’বলেও নাপাহৰিলে । বুকুখন পাতল লাগিল, হওক তেও সিহঁতৰ মিশ্যন ২ ওসফল হ’ল, অলপ মুকলিও হ’ল মনবোৰ ।

পলিয়ে শোৱাৰ আগে আগে সদায় এখন ডায়েৰী লিখিছিল, ডায়েৰীখন লকড আছিল, বহুত যত্ন কৰিও ডায়েৰীখন চোৱাটো বাদেই খুলিবও নোৱাৰিলো, তাইও লুকুৱাই থয় সদায়, যিমানে লুকুৱালে সিমানে বৈভৱীৰ উৎসুকতাও বাঢ়িল সেইখন খুলি চাবলে, পিছে ডায়েৰীৰ কথা ডায়েৰীতে লুকাল, কাকো নজনালে কি বা আছিল সেইখনত! গহীনেই আছিলনে ৰুলিৰ কথাই আছিল বা! পিছদিনা পুৱাৰপৰাই সিহঁতৰ ব্যস্ততাৰ অন্ত নাছিল, বিয়াৰ কথা, সিহঁতেও সাজিছিলো আমাৰ সাধ্যৰ ভিতৰত, সজানো কি আৰু ঘৰৰপৰা লৈ যোৱা মেখেলা চাদৰ এযোৰ,খোপা এটা, অকণমান লিপষ্টিক আৰু কাজল সিমানেই। বিয়াৰ অভ্যৰ্থনাৰ সময় পাৰ হৈ গৈ আছে, দূবৰি বাৰু আহিল, তেতিয়ালৈকে বিশেষ অতিথিসকল যে আহিয়েই পোৱা নাছিল, ইফালে পিছফালে গৈ মাতিবও নোৱাৰে । নাই নাহিল , দূবৰিৰ বাহিৰে কোনোৱেই নাহিলচোন, মনটো বেয়া লাগিল,এনেই কষ্টখন হ’ল দেই, লগতে দেৱাল পাৰ হোৱাৰ বদনামো হ’ল। কাপোৰকানি সলাই আজৰি হোৱাৰ পিছত লাহেকৈ দুৱাৰত টোকৰ পৰিল, দুৱাৰ খুলি অবাক, সন্মুখত ৰৈ আছে হিৰণ্য আৰু ৰুবুল। ইফালে বিয়াঘৰ প্ৰায় জয় পৰিছিলেই, খানাও শেষ হৈছিল, কি কৰা যায়? ক’ত খুৱাব ? ৰূমত নে অভ্যৰ্থনাথলীত? মনবোৰ থৌকি বাথৌ লাগিল, অলপ নাৰ্ভাছো হ’ল ,মানুহবোৰে বা কি কয়? দুয়োকে ৰূমতে বহুৱাই বিয়াৰ খানা অলপকে আনি খুৱালে , দুইজনে বিয়াবাৰু খাই লৰালৰিকে গ’লগে, সন্ধিয়াও লাগিছিল যে, তেতিয়া অপেক্ষা আছিল অভিজ্ঞানীহঁতৰ, ঠিক অপেক্ষা নাছিল, চিন্তাহে আছিল, আহিলে কি খুৱাব সিহঁতৰ বিশেষ অতিথিক ?

কিবা এক অনামী বিষাদে আৱৰা মনটো লৈ কেতিয়ানো লংকেশ্বৰ পালেগৈ তাই ধৰিবই নোৱাৰিল । বিশ্ববিদ্যালয়ৰ হোষ্টেলত সোনকালে চিট পোৱাটো ডাঙৰ কথাই, তাতে ঘৰৰপৰাও সীমিত পইছা আহে , তাইৰ শিক্ষক দেউতাকে কটনত পঢ়িবলৈ অহাৰ আগতেই অৱসৰ লৈছিল, গতিকে উপায়ো নাছিল, যাবই লাগিব সোনকালে। মন থাকিলেও সকলোবোৰ কথা সম্ভৱ নহয় সদায়েই, গতিকে কিবা পোৱা আৰু পাই হেৰুৱাৰ বেদনাত বুকুখনে হাঁহাকাৰ কৰি উঠিছিল , ৰূম গৈ পাই আৰু দুখ লাগিছিল, বাধা দি ৰাখিব নোৱাৰা চকুপানীবোৰ সৰসৰাই বৈ আহিছিল, তাইৰ দুখতে বাকী কেইজনীও ভাগি পৰিছিল, পাৰিনেকি ইমান সহজে সকলোবোৰ এৰি আঁতৰি যাব! পাৰিবনে সিহঁতে এজনীয়ে আনজনীক এৰি থাকিব! পাৰিবনে অভিজ্ঞানীহঁত অথৱা পিছফালৰ মেছৰ বন্ধুহঁতৰ লগত একেদৰেই কথা পাতিব? গোটেইকেইজনীয়ে সাৱটা সাৱটিকৈ উচুপি উঠিল সন্ধ্যা ,ডাঙৰকৈ কান্দিবলৈও ভয়, জানোচা কাণ উনাই থকা এই অভিজ্ঞানীসোপাই শুনি পিছদিনা জোকাইয়েই। দেৱাশ্ৰী আৰু অমৃতা আকৌ অতিকে বাস্তৱবাদী আৰু চিধা কথা কোৱা বিধৰ , সিহঁত তিনিওজনীৰ হিয়ালি জিয়ালি কান্দোন দেখি দুয়োজনীয়ে ধমকহে লগালে, বোলে ” ঐ ….বিয়া হৈ গৈছহঁতনেকি ঐ? মনে মনে থাকহঁত, চাহ খাই লহি, মহাদেৱ ৰ গজা আছে(লংকেশ্বৰৰ হোটেল, মহাদেৱ আৰু তিৰুপতি ধ্ৰুৱই অনা নহয় ) লগে লগেই একান্তই বাধ্য ছাত্ৰীৰ দৰেই কান্দুৰীকেইজনীয়ে একদম চুপ হৈ সুৰসুৰকে গৈ চাহৰ কাপ তুলি ল’লে , চাহমেলত ঢেৰ কথা ওলাল, বিশেষকৈ মামনিৰ তোলনি বিয়াৰ কথা, পিছৰ দেওবাৰটোত যে মামনিৰ তোলনি বিয়া, সিহঁতক যে কইনা সজোৱাৰপৰা খুউৱাৰ দায়িত্বলৈকে কিমান দায়িত্ব দি থৈছে দাদাই, সবাৰো উৰ্ধত আলহী মাতিবলৈও দিছে, কাক কাক মাতিব হিচাপ কৰিলে সিহঁতে দূবৰি , অভিজ্ঞানীহঁত আৰু হিৰণ্য ৰুবুল। কথা মতেই কাম। দূবৰিৰ সমস্যা নাছিল বাৰু, পিছে এই ল’ৰাবোৰক কেনেকৈ কোৱা যায়! কেনেকৈ মানে কিমান সোনকালে ক’বপৰা যায় বাৰু!

বিধিও সুপ্ৰসন্ন আছিল হ’বলা সিহঁতৰ ওপৰত, তিৰুৰ কিবা প্ৰেক্টিকেল শ্বিত ৰুবুল হিৰণ্যৰ চৌহদতে থকা ছোৱালী মেছৰ জ্যোতিস্মিতা আৰু ৰাজশ্ৰীৰ ওচৰত থাকি আহিছিল বোলে , পিছদিনাই নালাগে যদিও তেতিয়াই আনিবলে যাবলে তাই উৎপাতেই লগালে,লগতে পিছফাল শুৱনি ৰুবুল হিৰণ্যকো বিয়ালে মাতি থৈ আহিব পাৰিব। কথাটো ওলাবলেহে পালে, আধাঘণ্টাৰ আগত কান্দি কাটি আউলী বাউলী হৈ থকা তিনিওজনী জাপ মাৰি উঠিল । বিয়া মাতিবলে যোৱাৰ সিদ্ধান্ত ঠিক হ’ল বাৰু পিছে যোৱাৰ উপায়? এতিয়া যায় কেনেকৈ? কাৰণ যদিও পিছফালেই আছিল মেছটো গেইটখন পিছে একেবাৰে এপাক ঘুৰিলেহে পায়, অভিজ্ঞানৰ ফালে গেইট এখন আছে যদিও বন্ধই থাকে অনবৰতে। ধেৎ মাথা নস্তই হৈ গ’ল দেই, ইমান ধুনীয়া সুযোগটো এনেই হেৰাব আৰু তেতিয়াই যদি আনিবলে যোৱা নহয় তেতিয়া দেখোন পিছদিনা জ্যোতিস্মিতাহঁতে ক্লাছতে দি দিব। নাই , কিবা এটা কৰিবই লাগিব , মুঠতে যাবই লাগিব যেনেতেনে , কি কৰা যায় পিছে? জলিল নহয় হঠাতে বৈভৱীৰ ডিমাগ কী বত্তি বাপ্পেকে…ৰাতি ৮ বজাৰ বাবেহে ৰাস্তাৰে যাব নোৱাৰি , পিছফালৰ দেৱাল পাৰ হৈ গ’লে একা? কেনে মজ্জা? পিছে লাগিল নহয় লেঠাটো, দেৱাল পাৰ হোৱা যদি দাদাহঁতে গম পাই যায় বা কোনোবাই দেখে ….কি হ’ব তেন্তে? আৰু যাব কোন কোন? তিৰু বাৰু যাবই লগত কোন যাব? উৱা ভাবি শেষেই নহ’ল ইফালে পলি তিৰু ৰেডী, ভবাজনীয়ে পাত্তাই নাপালে , কম নহয় ইহঁত।বৈভৱীৰ গুৰু দায়িত্ব পৰিল । তাই পহৰা দিব লাগিব, দাদাহঁতৰ দৰ্জা আৰু অভিজ্ঞানৰ গেইটৰ ফালে চোকা দৃষ্টি ৰাখিব লাগিব, যাতে কথাটো কোনেও গম নাপায়, বিশেষকৈ ঘৰ দুখনৰ মালিকে, তেওঁলোকৰ যিহেতু বৰ ডাঙৰ কথা এটাত মতানৈক্য আছিল । অমৃতা , দেৱাশ্ৰীয়ে পাকঘৰৰ দায়িত্ব সদায় লোৱাৰ দৰেই ল’লে আৰু বাকীকেইজনীৰ মিশ্যন বিয়া মতা , বচ্ হৈ গ’ল সব সাজু। বৈভৱী পিছদুৱাৰৰ ফালে ৰৈ থাকিলে , যাতে দাদাহঁতৰ কোনোবা ওলাই আহিলে কিবা কথাৰে কিবা এটা কৰিব পাৰে আৰু অভিজ্ঞানীকেইটা দেখিলে ইহঁতক ইংগিতেৰে কৈও দিব পাৰে। এনেইও অভিজ্ঞানীহঁতৰ কথা এটা দেৱাশ্ৰীৰ মুখেৰে গম পাই খঙো উঠিছিল অলপ, তেওঁলোকে বোলে সন্মুখতে থকা পাঠক ছোৱালী মেছৰ ছোৱালীবোৰক ঠিকচে লাইন দিয়ে, লাইন দিয়াত আপত্তি নাছিল বাৰু পিছে বন্ধু বুলিহে ভাবিৱ লাগে সিহঁতৰ দৰে (ধ্ৰুৱ অলপ বেছি আছিল বোলে,সাত ঘাটৰ চেঙেলী)। এওঁলোকে মানে ছোৱালী দেখিলেই লাইন মাৰে। গতিকেই অভিজ্ঞানীহঁতৰপৰা অলপ বাচি থাকিব লাগিব। পিছে মনটোৱে আকৌ দেখা কথাতহে প্ৰমাণ বুলি প্ৰবোধ নিদিয়াকৈও নাথাকিল। যি নহওক, দুয়োজনী ধুনীয়াকৈ দেৱাল পাৰ হৈ সিপাৰৰ শাকনিতে অৱতৰন কৰিলে, ভাগ্যে শাক কেইজোপা নাভাগিল বুলিহে, আৰু তাত অৱতৰণ কৰিয়েই পাকৈত চোৰৰ দৰেই সাউতকে জ্যোতিস্মিতাহঁতৰ ৰূম পালেগৈ,এইফালে মহৰ কামোৰ খাই পহৰাদাৰৰ অৱস্থা বেয়া, দুয়োজনীয়ে আধাঘণ্টামান লগালে হ’বপায় চাহ তাহ খাই, ইফালে পহৰাদাৰৰ চিন্তাত তৎ নাই ,তাতে মনটোও বেয়া। পিছে কি আনিবলে গৈছিল, ৰাইজে পাহৰি শুদা হাতেৰেই ঘুৰিল, ঘুৰি আহোঁতে কিন্তু দ্বিতীয় উদ্দেশ্য সিদ্ধি কৰিবলে নাপাহৰিলে, পাহৰেনো কেনেকৈ? তেতিয়াযে চাউলৰ খৰাহি হাতত লৈ দুয়ো বন্ধু দমকলৰ পাৰত। তেওঁলোক দুজনেও হয়তো এই কচুগুটি দুটাক হঠাতে তেনেকৈ মুখৰ আগত দেখি অলপ অপ্ৰস্তুতো হৈছিল, পিছে দুয়োজনীয়ে কায়দাৰে বুজালে যে উপায় নোহোৱাতহে আহিছে,লগতে মামনিৰ তোলনি বিয়াৰ নিমন্ত্ৰণো দি আহিল, দেৱালৰ ইপাৰৰপৰা মাতিলে নাহিব বুলি ভাবিয়েই এই ব্যৱস্থা আছিল অৱশ্যে। যেই নহওক বিয়ালে মাতি আজৰি হৈ পাকৈত আৰোহী দুগৰাকীয়ে দেৱাল লংঘন কৰিবলৈ লওঁতেই হ’ল ঘটনা। ৰুবুলহঁতৰ মালিকনীয়ে কেনেকৈনো দেখিলে জানো ইহঁতক, আহিল নহয় ওলাই ভিতৰৰপৰা, কম সুযোগ আছিলনে তেওঁৰ বাবে সেইটো দাসনীক কথা শুনোৱাৰ, বৈভৱীয়ে দেখিয়েই ভাবিলে কথা এতিয়া বতাহ হ’বগৈ, গতিকে এইফালৰপৰা নাকটো মোহাৰিয়েই এনেই সুধিলে তাই , “পালিনে বস্তুটো? চাচোন ভালকে এইখিনিতে পৰিছিল , চা ভালকে চা।” দুয়োজনীয়ে আন্ধাৰতে কিবা খুচৰিলে , বিপৰীত পক্ষৰ মালিকনীক জনোৱা হ’ল যে আমাৰ কাপোৰ পৰি গ’ল সিপাৰে তাকেহে বিচাৰিছো। তেওঁও আঁকোৰগোজ,বোলে কেনেকৈ আহিল এই আপী দুটা, এই পক্ষইও উত্তৰ দিলে বোলে দেৱাল পাৰ হৈ আহিলো ,কাপোৰ পৰি গ’লযে। তেওঁ বোধহয় পতিয়ন গৈছিল, আৰু এইফালে পাৰ নহ’বলে কৈ অভিজ্ঞানৰফালৰ গেইটৰ তলা খুলি দুইজনীকে পঠিয়াই দিলে। হে হৰি ক’ৰপৰা কি হ’ল অ’, কি ভাবিছিলে কি হ’ল? এই অভিজ্ঞানীবোৰে দেখা নাইতো? দেখিলে কি ভাবিব বাৰু? পিছে নেদেখিলে হ’বলা, দেখা হ’লে ছাগে এদিনো শান্তিত থাকিবলে নাপালেহেঁতেন । ৰূমলে যেনেতেনে গেইটৰ ওপৰেৰে পাৰ হৈ আহি বাইদেউহঁতৰ যিহে হাঁহি… গোটেইসোপা হাঁহিত ফাটি পৰিল , চৌহদত বিয়াৰ বতাহ ভালকৈয়ে বলিল । ভালো লাগিল, মিশ্যন চাক্সেচ , আৰু এটা আছে। পিছে অভিজ্ঞানীহঁতক মাতিবনে নেমাতে ঠিক কৰিব পৰা নাই, যিহে ফোপোলা ভেম এটা দেখুৱাই , পাঠক মেছৰ ছোৱালীবোৰে ছাগে হিৰো বুলিয়েই ভাবে, পিছে আচল কথাবোৰ সিহঁতে জানে জানো !

অভিজ্ঞানীহঁতে নজনাৰ বাবে আৰু বৈভৱীহঁতৰ মালিকনীক পিছদিনা পুৱালৈকে কোনেও একো নোকোৱাৰ বাবে সিহঁতৰ অলপ ভাল ভাল লাগিল,পিছে পিছফালে বাচন ধুবলৈ যাঁওতে সিদিনা সিহঁতৰ ভয়েই লাগিল , সিপক্ষৰ মালিকনী আৰু দাসনীৰ পুৰা কাট মাৰি মাৰি কাজিয়া, তেঁও ক’লে বোলে এই চুলি দীঘল আৰু চুলি চুটি আপী দুটা মস্ত বদমাইচ, ৱাল পাৰ হৈ কাপোৰ নিবা আহিছে কালি ৰাতি , দাসনী বাইদেউৰ পিছে নিজৰ ছোৱালীহঁতৰ ওপৰত অগাধ বিশ্বাস গতিকেই কাপোৰ পৰিছে নিবই ধৰণৰ কিবা এষাৰ কৈ ভিতৰলে সোমাই আহিল । চুলি দীঘল আপী তিৰু আৰু চুটি আপী পলিক চাবলগা হৈছিল, বৈভৱীক বাৰু বৰকে ধৰিব নোৱাৰিলে, তাতে বিয়াৰ খদম দমত কথাটোও তল পৰিল, তাতে বিয়াৰ কাৰণে সবৰে কিমানযে ব্যস্ততা! কইনাক সজোৱাতকৈ নিজে কেনেকৈ সাজিব তাতহে বেছি গুৰুত্ব দিলে সিহঁতে , দুদিন পিছতযে বিয়া , ইফালে বিশেষ আলহী অহাৰ কথা ।

ইফালে জপৰা চুলি মেলি বহি থকা বৈভৱীৰ মুখত ভৰাবলে ছিঙি লোৱা লুচিৰ টুকুৰা মেলখোৱা মুখৰ আগতে লৈ বহি থাকোঁতেই আকৌ অভিজ্ঞানীহঁতৰ চিঞৰ ঐ মহাদেৱ ওলাই আঁহা ঐ ওলাই আঁহা… মানে এই বিঁহগুটিকেইটাই গানটোও শুনি আছে, নাই নোৱাৰি আৰু দেই, দিব লাগিব ইহঁতক এসেকা। এই সনাহীৰ দলটোও এলাপেচা নাছিল, মহাদেৱ ওলাই অহাৰ আগতেই নাগবাবুৱে নে কোনে জানো চিঞৰিলে তিৰুপতি ওলাই আঁহা। অবাক নহৈ পাৰিনে ? তিৰুপতি মানে? অ’ মানে এওঁলোক তাম্মাম। বচ্ তেতিয়াৰ পৰাই এফালে মহাদেৱ আৰু তিৰুপতি লগ নভগাই হ’লচোন। ৰূমী ৰূমী যিহে চিঞৰ ঐ… আনৰ যেন ৰূমমেট নাইহে, মানুহক শুনাই শুনাই ৰূমী ৰূমী চিঞৰিয়েই থাকে এই দুটায়েচোন । বৈভৱী আৰু তিৰুৰ সলাজ হাঁহিৰ বিপৰীতে বাকীকেইজনীয়ে সজোৰে হাঁহি উঠিল , ইয়াৰ পিছৰপৰা আৰু মহাদেৱৰ গীত ,তিৰুপতিৰ চশমাৰ তলেৰে মৰা ৰহস্যময় হাঁহি ,গেইটৰ ওচৰত নাগবাবুৱে মৰা উগাৰ, হেণ্ডচাম দেৱদাসৰ চিগাৰেটৰ গোন্ধ , মৰমলগা টমাছৰ দুষ্টালিভৰা হাঁহিৰে আটাইৰে বা বাতৰি লোৱা এই গোটেইবোৰচোন কিবা ভাল লগা হৈ আহিল, নাগবাবু নে দেৱদাস কোনোবা এজনে অমৃতাক লাইন মাৰিবলে চিন্তা কৰা চিন্তাটোৰ বাতৰিও টমাছেই দিলে , পিছে অমৃতাৰ বিয়া ঠিক হৈ থকা কথাটো গম পাই আৰু দুনাই কোনেও একো নক’লে। পাকঘৰৰ ফালৰ খিৰিকি খোলা আৰু বন্ধ কৰাৰ দায়িত্ব পাছফালৰ দায়িত্বও লাহে লাহে ভাল লগা হৈ আহিল ।

ঘৰৰ মালিক দাসদাদাই গোটেইকেইজনীকে বৰ ধুনীয়া ধুনীয়া নাম দি মাতিছিল, ক’লি ম’লি বৈভৱীক মাধুৰী দীক্ষিত বুলিলে তাইৰ মনটো এনেই ভাল লাগে , পলি জুহি আৰু তিৰু কৰিস্মা। ঘৰৰ মালিকে পিছে ইহঁতৰ বদমাছিবোৰ কেতিয়াও গম নাপালে , বদমাছিনো কি আৰু তলেহে পুতল আছিল সিহঁত । ভাড়া ঘৰত কোনোবা থকাকে আহিলে বৰ ভাল নাপাইছিল যদিও মালিক তাহাঁতকেইজনীৰ ক্ষেত্ৰত অলপ বেলেগ অৱশ্যে , আবেলিৰ চুক ভগা( চুকবোৰ বৈভৱীয়ে ভাঙি ভাঙি খাই পেলাইছিলে) মিঠাইৰ সোৱাদ ল’বলে দূবৰি আৰু শিৱাণী খুবেই আগ্ৰহী আছিল , মাজতে শীতলো অহাৰ কথা এৰাতিৰ বাবে । এদিন দূবৰি আহিল, কাৰণ তাই ইমানেই বৈভৱীৰ মুখত অভিজ্ঞানীহঁত আৰু পিছফালৰ মেছৰ কথা শুনিছে গতিকে নহাকে থাকে কেনেকৈ? সেইদিনা আবেলি মিঠাই তাইয়ে আনিলে, অমৃতাই লুচি আৰু দেৱাশ্ৰীয়ে আলুভাজি বনাই ভালকে খুৱালে, অভিজ্ঞানীহঁতক অৱশ্যে গধূলি হোৱাৰ বাবে নেদেখিলে, পিছে ৰুবুল , হিৰণ্য? তেওঁলোকক নেদেখাকে কেনেকৈ হ’ব? পাছফালৰ দুৱাৰ খোলালৈকে ছাগে বেচেৰা দুটাই বাট চাই থাকে। দুৱাৰ খুলিবলে পালেহে কোনোবা এজনীয়ে , ইফালৰপৰা হিৰণ্যই শুৱলা বিহুগীত জুৰিলেই নহয়” জাকি মাৰি ওলালে….. ” , প্ৰত্যুত্তৰ গ’লেই লগে লগে । দূবৰিয়ে সিদিনাখন নতুন জ্ঞান অকণ দি গ’ল , পলিক দিনটো ক্লাছত কি কৰি থাকে এফালৰ পৰা সুধি গ’ল , পিছে সুধিলেহে পলিক , উত্তৰ হ’লে আহিল ইফালৰপৰাহে। তাৰমানে এনেকৈ কথা বেছি ভালকৈহে পাতিব পাৰি,কোনেও গমো নাপায় লগতে। ভালেই হ’ল। সেই ৰাতি শোৱা নহ’ল,তাতে পিছদিনা দেওবাৰ। ৰাতি কথাৰ বিষয় বস্তু আকৌ ‘নামপৰ্ব’ । পিছে এইবাৰ অমৃতা আৰু দেৱাশ্ৰীৰ বিয়াৰ পিছত হ’বলগীয়া ল’ৰা ছোৱালীৰ নাম কি হ’ব সেইয়াহে আলোচ্য বিষয়। নাম দিয়াত এনেইও আগৰেপৰাই দূবৰি আৰু বৈভৱী ভাল আছিল , নামবোৰ নতুন আৰু ধুনীয়া দিয়াত ভাল আছিলো। অমৃতাৰ বিয়া অনুপমৰ লগত আৰু দেৱাশ্ৰীৰ তাৰাৰ লগত ঠিক হৈ আছিল। গতিকে নাম কেনে হ’ব বা কি হ’ব তাকেই লৈ আলোচনা। দূবৰি আইদেউ সাংঘাতিক তীখৰ আকৌ,একদম জলকীয়া ব’ম তেখেত, তাই ক’লে নামবোৰ মানে মাক দেউতাকৰ নামেৰে হ’লে ভাল , এই যেনে পাহি , ৰুলি এনেকুৱা হ’ব লাগে। পাহি , ৰুলি? কোন পাহি ৰুলি? আগতে শুনা নাই কেতিয়াও চিনাকি নামবোৰৰ মাজতচোন। লগে লগে তাই বুজালে যেনে ভূপালী হিৰণ্য ধৰ , তাৰপৰা হ’বপৰা নাম পাহি আকৌ ৰুবুল পলি ধৰ, তাৰপৰা হ’ব পৰা নাম ৰুলি। অবাক্তেড, অবাক্তেড আমি। ইমানদিনে দেখি থাকিও নভবা কথা এটা এখেতে এদিনতে নামলৈকে ভাবি দিলেহি হেৰৌ। ধন্য তুমি ধন্য। যাৰকথা পাতিছিলো তেওঁলোক তল পৰিল , কথা গৈ কিবাহে হ’ল। ৰাতি গভীৰ হৈছিল, টোপনিও নাহে কথাৰ পাকত, তেনেতে বাঁহীৰ এক কৰুণ সুৰ ভাঁহি আহিল, হয় সেইয়া হিৰণ্যই তোলা সুৰ, বৰ শুৱলা বৰ কৰুণ। পলিয়ে শুনি আহিছিল দিনত ডিপাৰ্টমেণ্টত। দূৰণিত থকা প্ৰেয়সীলৈ মনত পেলাই বজোৱা বাঁহীৰ কৰূণ সুৰ।

ক্ৰমশঃ

আগেয়ে কেতিয়াও লংকেশ্বৰলৈ গৈ পোৱা নাছিল বৈভৱী। দেৱাশ্ৰীয়ে দেউতাকৰ লগত আহি ঠিক কৰা ৰূমটো তাইৰো ভালেই লাগিছিল , কিন্তু ৰূমৰ ভাড়া দুজনীৰ বাবে বেছি হোৱাত আৰু পলিয়েও ৰূম বিচাৰি থকাত তিনিওজনী একেলগে থকাটো ঠিক হৈছিল। তিনিজনীৰ কাৰণেও ডাঙৰ ঘৰটোত আৰু ভাড়া কম কৰাৰ খাতিৰত লগ হৈছিলহি তিৰু আৰু অমৃতা। সিহঁত ৫ জনী সাংঘাতিক ধৰণে মিলি পৰিছিল । অমৃতা কেইদিনমান দেৰিকে আহিছিল। পলি , অমৃতা আৰু বৈভৱী কটনৰে বান্ধৱী আনহাতে তিৰু কমল দুৱৰা মহাবিদ্যালয়ৰ অন্তৰংগ বান্ধৱী বৈভৱীৰ আৰু দেৱাশ্ৰী শৈশৱৰে খেলৰ লগৰী , লগতে দেৱাশ্ৰীৰ দেউতাকৰ ওচৰত ইংৰাজীৰ টিউচনো লৈছিল তাই । লংকেশ্বৰত থকা দিনকেইটাতে কেইবাজনো অন্তৰংগ বন্ধু হৈছিল সিহঁতৰ , কেৱল বন্ধুত্বহে। লংকেশ্বৰত বাছৰপৰা নামিয়েই শিলদিয়া ৰাস্তাটোৰেসোমাই ঠিক ১০ মিটাৰমান গৈয়ে নামঘৰ এটা পায়, নামঘৰটোৰ সন্মুখতে নিৰিবিলি নামৰ ল’ৰাৰ এটা প্ৰাইভেট হোষ্টেল। তাৰ ঠিক সন্মুখেৰেই অৰ্থাৎ নামঘৰটোৰ কাষেৰেই সোমাই যোৱা কেঁচা ৰাস্তাটোৰে সোমায়েই ২নম্বৰ ঘৰটো মলয় দাসৰ ঘৰ। তেখেতৰ ঘৰটোৰ ভিতৰখন বৰ সুন্দৰকৈ কাৰুকাৰ্য কৰা, পিছে এসময়ৰ কাঠৰ ব্যৱসায়ী দাদাই ঘৰটো সম্পূৰ্ণ কৰিব নোৱাৰিলে , গতিকে ঘৰটোৰ এফাল ভাড়ালে দিছিল, এই ঘৰটোৰ ঠিক কাষেৰেই এটা সৰু কেঁচা ৰাস্তা আৰু ৰাস্তাৰে সোমায়ে প্ৰথম অসম আৰ্হিৰ ঘৰটোতে এটা ল’ৰাৰ হোষ্টেল – অভিজ্ঞান। বৈভৱীহঁতে ঘৰটো লোৱাৰ আগতে এই হোষ্টেলটোৰ বিষয়ে নাজানিছিল , জনা হ’লে এইটো ঘৰ লোৱা নহ’লহেঁতেন ছাগে। নাজানি সেয়ে ভালেই হ’ল। ঘৰটোৰ পিছফালে বাৰাণ্ডাৰে ওলাই বাথৰূম আৰু টিউৱৱেল আছিল, ঘৰৰ ভিতৰত থকা বাথৰূমটো ব্যৱহাৰৰ অনুপযোগী আছিল বাবে বাহিৰত থকাটোকে ব্যৱহাৰ কৰিছিল সকলোৱে। ঘৰৰ চৌহদটো পকী বেৰা আছিল যদিও চাপৰ আছিল সেয়ে ঘৰৰ পিছফালে থকা ভাড়াঘৰবোৰ ভালদৰেই দেখিছিল, ইয়াতো ল’ৰাহে থাকিছিল, প্ৰাণচঞ্চল ছোৱালীকেইজনীৰ বেয়াও লগা নাছিল বাৰু এফালে খিৰিকি খুলিয়েই ল’ৰাহঁতৰ অভিজ্ঞান , পিছফালে ওলালে অচিন বন্ধুহঁতৰ মেচ।

দুদিনমান ৰূম চিজিল লগাঁওতেই পাৰ হ’ল সিহঁতৰ , কাৰো কথা বিশেষ গম পোৱা নাছিল ভালকে ,পিছে এদিন ৰূমত খুব চিগাৰেটৰ গোন্ধ পোৱাত অশান্তিবশতঃ ৰূমৰ পাকঘৰৰফালে থকা খিৰিকিখন খুলি চকু কপালতে উঠিল বৈভৱীৰ , তেতিয়ালৈকে অভিজ্ঞানৰ ফলকখন দেখাই নাছিল সিহঁতে ,অভিজ্ঞানীসকলেও হয়তো সিহঁতৰ কথা নাজানিছিল। অভিজ্ঞানৰ লোহাৰ গেইটখনৰ ওচৰতে দেৱদাস এজনে একদম বিন্দাছ চিগেৰেট হুপি আছে, কাকো পৰোৱাই নকৰাকে এনেকৈ বিড়ি হোপা ল’ৰাটোক দেখি খং উঠিলতো পিছে খং নকৰাকে থাকিল তাই , গোটেইকেইজনীয়ে খিৰিকিৰে ল’ৰাটোক চাই থাকিলে একেথৰে , বপুৰা হেণ্ডচাম ল’ৰাটো নাৰ্ভাছ হ’লেও হওক বুলি । পিছে নাঃ, দেৱদাসৰ লৰচৰ হোৱা লক্ষণেই নাই, ওলোটাই সিহঁতেহে খিৰিকি জপাই বিড়িদাস মানে দেৱদাসৰ চকুৰপৰা আঁতৰ হ’ল। ধেৎতেৰি এনেকুৱা ল’ৰাও থাকেনে বাৰু! ইমানগাল দেৱদাসীক দেখিও চিগাৰেট খাই থাকেনে । নাই দেই , অভিজ্ঞানীবোৰ বেয়া ছাগে দেই। ইচ্ পাত্তাই নিদিলেচোন এইপাতে , গোটেই অভিজ্ঞানী বেয়া বুলি এজনক দেখিয়েই গোটেইকেইজনী খাটাং হৈ গ’ল । কোনে চাই তহঁতক বাপু এনেকুৱা এটা ভাৱত আকৌ খিৰিকি খুলি দিলে পলিয়ে ,লগতে চিগেৰেট খাই আমাকো বেমাৰী কৰিব বুলি অলপ জোখতকৈ বেছি ডাঙৰকৈয়ে পাতিলে । পিছে ই কি? খিৰিকিৰ সিপাৰে অভিজ্ঞানৰ চৌহদৰ ভিতৰত সমস্ত অভিজ্ঞানী দেখোন!(মানে দেৱদাসে এই দুইমিনিটতে চিগাৰেটৰ ধোঁৱাৰে কুণ্ডলী পকাই ভিতৰলে বাতৰি পঠালেই, বিৰহী যক্ষকো এবছৰ লাগিছিল হেৰৌ সংবাদ পঠাবলৈ, এখেতে একদম পলকতে চোন অভিজ্ঞানীহঁতক আগফাল পোৱালেহি। সিহঁতেও পাকঘৰত কাম কৰাৰ চলেৰে অভিজ্ঞানীসকলেনো কি কৰে আঁৰচকুৰে চাই থাকিলে এনে ভাৱত যেন সিহঁতে তেওঁলোকক দেখাই নাই। দেৱাশ্ৰীয়ে এইবোৰত ভাগ নলৈছিল, কিন্তু সিহঁতক সাৰ পানী ঠিকেই দিছিল বাৰু। পলি , তিৰু আৰু বৈভৱীয়ে ইগিল থিগিল কৰি থাকোঁতেই দেৱাশ্ৰী আৰু অমৃতায়ে আলুভাজি আৰু লুচি ৰেডী কৰিলেই সন্ধিয়া খাবলে। পলি আৰু তাই বাচন ধোৱা , ঘৰ সৰা কাম কৰিছিলে, তিৰুৱে ধূলি চাফ চিকুণ কৰিছিল। পিছে সিহঁতে যিমান কাম ভগাই ল’লেও দেৱাশ্ৰীয়ে পলকতে আটাইবোৰ কৰি পেলাইছিল। লুচিৰ গোন্ধ অভিজ্ঞানীহঁতলৈকো বিয়পি পৰিল , আৰম্ভ হ’ল সিহঁতৰ ক্ৰিকেট খেলা , খেলৰ কমেণ্টেৰীৰ লগে লগে লুচি ভাজিৰো ঢেৰ কমেণ্ট আহিছিল। মালিকৰ ঘৰৰপৰা দিয়া ডাঙৰ ডাইনিং টেবুলখৰ সোঁফালে , য’ৰপৰা অভিজ্ঞানীহঁতক দেখি সেইফালেই বহিছিল বৈভৱী । হঠাতে মূৰত খটংকে কিবা এটাই মৰাত অলপতে মূৰটো চিঙি নপৰাকেহে থাকিল তাইৰ, এফালে সিহঁতৰ ৰূমত হুৱাদুৱা, আনফালে অভিজ্ঞানীহঁতৰ চিঞৰ …. “ঐ শিৱা চিক্স চিক্স…..” অ’ তাৰমানে এইয়া তাইৰ মূৰত এইসোপাৰ চিক্সাৰহে। দুখ পোৱাতকৈ খংহে বেছি উঠিল তাইৰ আৰু ইহঁত কেইজনী হাঁহি হাঁহি বাগৰি গৈছে, অভিজ্ঞানীহঁতে চল পাব বুলি আকৌ বেছি ডাঙৰকৈও হঁহা নাছিল পিছে। চিক্স কোবোৱা অভিজ্ঞানী শিৱা নামৰটোক ভালকে এসেকা দিঁও বুলি ভাবি খিৰিকিৰে চাঁওতেই তাই দেখিলে চশ্মা পিন্ধা ধুনীয়া সৰু নিচিনা লগা ল’ৰা এটা খিৰিকিৰ মুখত। ল’ৰাটোৱে বৰ ভদ্ৰকে বলটো পৰিছেনেকি সোধাত অলপ পৰ ৰৈ পৰিছে বুলি ক’লে তাই , বেচেৰাক বলটো নিবলেযে ধুৰন্ধৰকেইটাই পঠাইছে , বুজিবলে অলপো বাকী নাছিল। আৰু বলটোৱে ক’ত কোবালে দেখুৱালত সিও একো নুবুজা যেন দেখুৱাই বপুৰাই বল খুজিলে, এইবাৰ সিহঁতো শেনৰ এজাত , পলি নাচোৰবোন্দা। নিদিওঁ বল,আৰু যদি বল লাগে যি বল কোবাইছিল, তাক নিবলে পঠাবলে ক’লে। তিৰুৱে এগালমান মৌবৰষা মাতে ল’ৰাটোৰ নাম সুধিলেহি, মনে মনে সিহঁতৰো ধুৰন্ধৰামি আৰম্ভ হৈছিলেই। তেঁও আছিল টমাছ, টমাছ খাউণ্ড। সৰু ল’ৰা , ডিগ্ৰী পঢ়ি আছে । বপুৰাক বাকী সকলে অস্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে যাতে সৰু ল’ৰা বুলি কোনেও একো নকয়। বাকীবোৰে এম এ কৰি আছিলযে। টমাছৰ নিচিনাই দেখাত এটা চশমা পিন্ধা ল’ৰা দেখি পলিয়ে তাইৰ ক্লাছৰে বুলি ক’লে,দেখাতেই বাঘৰ আগতেল খোৱা যেন ল’ৰাটোৱেও দুষ্টামি ভৰা হাঁহিৰে পলিক দেখুৱাই কিবা কৈ আছিল, সেইজন আছিল ধ্ৰুৱ। টমাছে চিক্স মৰা শিৱাক মাতি আনিলেগৈ। আগলে আৰু সেই ফালে বল নামাৰোঁ বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দি চিক্সাৰে বল কায়দাৰে লৈ গ’ল। সিহঁতকেইজনীয়ে পাত্তা নিদিলে যদিও চিক্সাৰৰ নাম এটা থ’লে ‘ ভঙুৱা মহাদেৱ ‘ । মহাদেৱক বল দিয়াৰ পিছত অভিজ্ঞানীসকলে যিহে ফুৰ্তিত চিঞৰিলে যেন বিশ্বকাপ হে জয় কৰিলে। খাটাং হ’ল এইবাৰ সিহঁত অভিজ্ঞানীহঁত সম্পৰ্কে, বেয়া সঁচাকে বেয়া অভিজ্ঞানীহঁত। নামাতে দেই এনেকুৱা ল’ৰাক।

দেৱাশ্ৰী, অমৃতাই বনোৱা লুচি আৰু অভিজ্ঞানীৰ বলৰ কোব খাই দুয়োজনী বাচন বৰ্তন ধুবলৈ গৈ আৰু আচৰিত হ’ল , চৌহদৰ বেৰাৰ সিপাৰে দুটা ল’ৰাই দমকলৰ পাৰত বিহু গাই বাচন ধুই আছে। এজন চুটি চাপৰ আনজন ওখপাখ। পলিয়ে বৈভৱীৰ কাণৰ কাষতে ক’লে ” অ’ই এইদুটা আমাৰ ক্লাছৰে। “মানে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অৰ্থনীতি বিভাগৰ। অলপ নিৰ্জু যেন লাগিল দেখাত ল’ৰাদুটা। ভাল লাগিল। অন্ততঃ এই অভিজ্ঞানীসকলৰ দৰে নহ’ব ছাগে। দুয়ো বাচন ধোৱাত ব্যস্ত যদিও কেৰাহি চকু সিহঁতদুজনীৰ ফালেহে । পলিয়ে ক’লে roll no 8. তাই ৰোল নং টো জানে, তাইৰ ওচৰেপাজৰে কাৰণে, নামটো নাজানে। মিশ্যন নাম আৰম্ভ হৈ গ’ল সিহঁতৰ । পলিৰ দায়িত্ব, যেনেকে হ’লেও নাম তাই উলিয়াই ল’ব , পিছে অলপো পাত্তা দিয়া যেন নেদেখুৱাই ভিতৰ সোমালোঁ। পিছে দিল গাৰ্ডেন গাৰ্ডেন নলগাকে থকা নাছিল। বয়সো আছিল তেনেকুৱাই, তাতে কৃষ্ণচূড়া নগৰীৰ নাগৰিক তেতিয়া।

ক্ৰমশঃ

া