Author Archives: Papori Borah

লাহে লাহে সকলোবোৰ সহজ হৈ পৰিলেও কোনোবা খিনিত নিজৰ ওচৰতে নিজেই সহজ হ’ব নোৱাৰিলো , সৰস্বতী পূজাৰ আগৰাতিৰ ঘটনাই মনটো কোঙা কৰি পেলাইছিল , জোৰ কৰিহে বেছি কথা নপতাকে থাকিলো দুদিনমান , চিনিয়ৰ সকলৰ লগত মাথোঁ প্ৰয়োজনীয় কথা খিনি পাতোঁ আৰু আমাৰ লগৰবোৰৰ লগত চকুৰেই চলাই দিলো কেইদিনমান ! সলনি হৈছিলো কিছু , সলনি হৈছিল কুকুবাও । সহজ হ’ব পৰা নাছিলো যদিও আগৰদৰেই মাত বোল কৰি থাকিলো । দেউতাই সৰুতেই কোৱাৰদৰেই আপোন ভালেই জগৎ ভাল কথাটো প্ৰমাণিত হৈছিল আকৌ এবাৰ , কুকুবায়ে মৰমেৰে পাহৰাই দিবলে চেষ্টা কৰিলে সিদিনাৰ কথাবোৰ , তাৰপিছত কোনোদিন টান কথা কোৱা মনত নপৰে ।

ডিপাৰ্টমেণ্টত কেইবাবাৰো ইণ্ট্ৰ’ পৰ্ব চলিছিল যদিও তেতিয়ালৈকে আমাক আনুষ্ঠানিকতাৰে আদৰা নাছিল , মানে ডিপাৰ্টমেণ্ট ফ্ৰেচাৰ্ছ হোৱা নাছিল । ডিপাৰ্টমেণ্টৰ ফ্ৰেচাৰ্ছ দিয়াৰ দিন ঠিক কৰাৰ লগে লগেই আমাৰ ব্যস্ততাও বাঢ়িছিল লগতে পঢ়াৰ ব্যস্ততাও সমানে বাঢ়িছিল , আমি সমবেত সংগীত , নাটক , নাচ , আবৃত্তি গোটেইবোৰতে ভাগ লৈছিলো , মুঠতে দূবৰিয়ে মইয়ে সকলোতে । চিনিয়ৰসকলেও ভাগে ভাগে নিজৰ অনুষ্ঠানবোৰৰ প্ৰেক্টিচ সমানে কৰিছিল , তেতিয়াই শুনিছিলো নৱদাৰ মন মুহিবপৰা বাঁহীবাদন , যি বাঁহীৰ সুৰে বলিয়া কৰিছিল জুস্মিতাক , প্ৰাণজিৎ দা আৰু আত্ৰেয়দাৰ দ্বৈত গীতবোৰ আৰু বহুতো …সকলোৱেই আছিল অদ্ভূত প্ৰতিভাৰ আকৰ , গীত গাব নজনা কঁকাল ঘুৰাব নজনাসকলৰ মুখত শুৱলা ভাষণ , গানবলিয়া ল’ৰাটোৰ গানবোৰে বেছিকৈ সুৰ পাইছিল , গানৰ লগতে দূবৰিৰ দুচকুত মগ্ন হৈ যাব বিচাৰিছিল , তাইৰ অভিন্ন বান্ধৱী মোক গানবলিয়া ল’ৰাটোৰ মৰমৰ দোস্তী হৈ পৰিবলেও বেছিদিন নালাগিল ।

জুনিয়ৰক মূৰত উঠোৱা চিনিয়ৰ আছিল ডিপাৰ্টমেণ্টৰ সকলো , আমাৰ লাজ সংকোচ লাহে লাহে কমি আহিল , একেলগে নলবাৰীৰ চন্দনা বাৰ ককায়েকৰ বিয়া খাবলে যাব পৰাকে চিনিয়ৰে আমাক লাই দিলে , উঃ কি দিন আছিল সেইটো.. … চন্দনা বাৰ ককায়েকৰ বিয়ালে পাপৰিবা , বিণ্টীবা , জয়ন্তদা , সুমনদা , আত্ৰেয়দা আৰু প্ৰাণজিৎ দাহঁতৰ লগত জুনিয়ৰ কেৱল মই , দূবৰি যোৱা নাছিল কিবা কথাত , বিয়া খোৱালৈকে ঠিকেই আছিল পিছে ঘুৰি আহোঁতে আমাৰ যি দুৰ্ভোগ সেইয়া কেতিয়াও পাহৰিব নোৱাৰি , ঘুৰি অহা গাড়ীখন বাইহাটা চাৰিআলিতে বেয়া হোৱাত ৰাতি দহবজালৈকে আমি ৰৈ আছিলো সেই জনশুন্য ঠাইকনত , কিন্তু নিৰাপদ আছিলো অামি ,আমাৰ সাহস হৈ আমাৰ লগত আছিল আমাৰ দাদাহঁত । পিছত যেনেতেনে জালুকবাৰীলৈকে আহি পোৱাৰ পিছত বিণ্টিবাৰ খুৰাকে ৰাতি বাৰমান বজাত লৈ আনিছিলগে আমি ছোৱালী তিনিজনীক খাৰঘুলিৰ ঘৰলে , সেই নিৰাপত্তা, সেই বিশ্বাস আৰু আস্থা জীৱন থকালৈকে পাহৰিব নোৱাৰি , সেয়েহে লগ নাপালেও আমি এতিয়াও সকলো বুকুৰ কুটুম।

সৰস্বতী পূজাৰ পিছৰেপৰা হোষ্টেলৰ খালী থকা ৰূমবোৰলে নতুন ছোৱালী আহিলে , কোনো চিনিয়ৰে নিজৰ পছন্দৰ মতে ৰূম সলাই লগৰে ৰূমমেট ল’লে , মুঠতে ৰূমবোৰ শুৱনি হ’ল , সন্ধিয়াৰ চিনাকিপৰ্বত আমাৰফালৰ গণ্টিও বাঢ়ি গ’ল , চিনিয়ৰ জুনিয়ৰ সমান হৈ গ’ল । একেদৰেই চলি থাকিল জেলেপী ডান্স , কুকুৰ ডান্স , মুচ নেহী তো কুছ নেহী এইবোৰো , আমি পুৰণি কেইজনী সঁচাই পুৰণি হ’লো , আমাৰ ভাগৰ নাচোনবোৰ নতুনকে অহাবোৰৰ ভাগত পৰিল , সকলোৱে এনজয় কৰিলে পুৰা , বহুদিন ভাগত একো নপৰিলে মনটো বেয়া লগা হ’ল । নতুনবোৰৰ ভিতৰত অহা বৰপেটাৰ ৰিতা নামৰ ছোৱালীজনী দুদিনতে আপোন হ’ল , ৰিতাৰপৰা সোনকালেই ৰিতু হ’ল । ৰিতুৱে আহিয়েই চমৎকাৰ কৰি দিলে , চিনিয়ৰকে জুনিয়ৰ বুলি ভাবি তুমি তামাকে আহিয়েই আৰম্ভ কৰি দিলেহি , ফল ভুগিলে ভালকৈয়ে বেচেৰীয়ে , পিছে তাইও আমাৰ নিচিনাই ওলাল জীৱনৰ প্ৰতিটো উশাহ উদযাপন কৰি সুখ পাই তাইও , দোস্তী জবৰদস্ত হ’ল আমাৰ ।

পিছে আমাৰ লগৰে এগৰাকীক চিনিয়ৰে কেতিয়াও মতা দেখা নাছিলো চিনাকিপৰ্বলে , বৰঞ্চ সমীহহে কৰিছোল , প্ৰাৰ্থনা কৰিয়েই নিজৰ ৰূমলে গুচি যায় , ধীৰ স্থিৰ গহীন গম্ভীৰ ছোৱালীজনীৰ বিষয়ে নাজানোও একো , সুধিম বুলিও সোধা নহয় কাকো , লগো নাপাঁও তেনেকৈ , এদিন ক্লাছৰপৰা আহোঁতে ৰবীনদাৰ মেঘালীতে লগ পালো তেঁওক, বৰ ধুনীয়াকৈ মাত লগালে , ইমান আন্তৰিকতা , ইমান মৰমলগা । চিনাকি হ’লো মই , মই চিনি নোপোৱা ছোৱালীজনীয়ে জানে মোৰ নাম , জানে আমাৰ সবৰে কথা । তেঁও আছিল ধৰ্মিষ্ঠা গগৈ , পঢ়াত আমাৰ লগৰ যদিও আমাতকে ডাঙৰ , আমাৰ চুপাৰ চিনিয়ৰসকলৰ চিনিয়ৰ আছিল , এবাৰ অসমীয়াত এম এ কৰিলে , তেতিয়া দ্বিতীয়বাৰ কৰি আছিল , পুৰণি হোষ্টেলতে থাকিছিলহি আকৌ নিজতকে বহুত জুনিয়ৰবোৰৰ লগত । বাৰ লগত কথা পাতি বৰ ভাল লাগিল , অনবৰতে মিঠা হাঁহি এটা লাগি থকা মুখখনত এক শান্ত সৌম্যভাৱ , দেখাত যেনেকুৱা কথা বতৰাতো তেনেকুৱাই বা , মেঘালীৰ পৰা হোষ্টেল আহি পোৱালৈকে সেই অকণমান সময়কণতে আপোন কৰি পেলাব পৰা ব্যক্তিত্ব । ধৰ্মিষ্ঠা বায়ে মোক কিয় জানো কৈছিল মোৰ নাম বোলে সেউজী হোৱা হ’লেহে বেছি ভাল লাগিলহেঁতেন , নুবুজিলো কিয় কৈছিল তেনেকৈ বায়ে , কিন্তু ভাল লাগিছিল কিবা এটা , হালধীয়া চুৰিদাৰ কামিজ পিন্ধি থকা বাক মইও হঠাতে নাম দিছিলো হালধীয়া ( বৰ দুখ লাগে , হালধীয়া নামটো যেন কিহবাৰ ইংগিত আছিল , হালধীয়া পাতৰ ক্ষণস্থায়ীত্বৰ দৰেই বাও গুচি গ’ল দূৰলৈ , কোনেও চুব নোৱাৰা দূৰলৈ ) , তেতিয়াৰ পৰাই জমি উঠিছিল আমাৰ বন্ধুত্ব , চিনিয়ৰৰ চিনিয়ৰ আছিল যদিও হোষ্টেলত আমাৰ দৰেই জুনিয়ৰৰ সাজতেই দেখিলো জুনিয়ৰ কালত , আপোন বান্ধৱীবোৰৰ তালিকা দীঘলীয়া হৈ গৈছিল যদিও সকলোৰে লগত মিলা মিছাৰ সুবিধা দেৰিকৈহে হৈছিল দুদিনমান ।

ফেব্ৰুৱাৰীৰ আৰম্ভণিতেই পলিৰ হোষ্টেল ঠিক হৈছিল , অমৃতাৰ হোষ্টেলতে পাইছিল তাই , RCC 3 ভাল হোষ্টেল , আমাতকৈ ডাঙৰ যদিও তাইৰ মন পিছে আমাৰ হোষ্টেলতহে বহিছিল তেতিয়া , পিছত কাৰোবাৰ লগত মিউচুৱেল কৰাই আমাৰ হোষ্টেললে শ্বিফ্ট হোৱাৰ আশাৰে তাই যাবলে সাজু হৈছিল তালে , কাৰণ এইটো কেম্পাছত তাইৰ প্ৰিয় বান্ধৱী দূবৰি , জীনাক্ষি আৰু মই আছিলো । হোষ্টেল চাবলে আকৌ যাবলগীয়া হৈছিল পলিৰ লগত , হোষ্টেলনো কি আচলতে ৰূম আৰু ৰূমমেট চাবলেহে যোৱা হৈছিল । ক্লাছৰ পিছত পলিৰ লগত সিদিনা আমি এটা নতুন বাটেৰে গৈছিলো প্ৰথমবাৰৰ বাবে , আমাৰ ডিপাৰ্টমেণ্টৰ কাষেৰে এম.বি.এ ডিপাৰ্টমেন্ট পাৰ হৈ এডুকেশ্যন ডিপাৰ্টমেণ্টৰ আগেৰে এটা সৰু বাট , সেই সৰু বাটতে এখন বৰ ধুনীয়া দলং , দলংখনৰ ইপাৰে RCC 1 আৰু RCC 2 বয়জ্ হল , হোষ্টেলৰ ল’ৰাবোৰ সেইবাটেৰেই আহে , পৰিৱেশটো অতিপাত ধুনীয়া , বৰ ভাল লাগে সেই সেউজীয়া বাটটো , বাটৰ এফালে অব্জাৰ্ভেটৰী থকা পাহাৰটো, পাহাৰৰ নামনিতে এই হোষ্টেলকেইটা । সেই বাটেৰে গ’লে নিজকে কোনো উপন্যাসৰ নায়িকা যেন লাগে , সোণাৰুবোৰে সেই বাটত নিজৰ আধিপত্য বিস্তাৰ কৰি থয় অনবৰতে । জালুকবাৰীৰ প্ৰেমিক পক্ষীবোৰৰ ভাগৰ জুৰুৱা বাট সেইকণ , সেই বাট বহুতৰে বুকুৰ বাট ।

আমাৰ ডিপাৰ্টমেণ্টৰ ঠিক পিছতে লাগি আছে কেইটামান ডাঙৰ ডাঙৰ শিল , শিলকেইটা দেখিলে সদায় মোৰ মনলে কবি শৈলধৰ ৰাজখোৱা দেৱৰ সেই বিখ্যাত ‘পাষাণ প্ৰতিমা’ নামৰ কবিতাটোলে মনত পৰে , যিটো মোৰ দেউতাই খুউব সুন্দৰকে আবৃত্তি কৰা সৰুৰে পৰা শুনি আহিছো….

” উঠাহে ফুলৰা , উঠাহে চতলা , উঠা দেৱবালা স্বৰূপ ধৰি

পূৰ্ণ হ’ল আজি শতেক বছৰ আৰু কতকাল থাকিবা পৰি

কোন সৰগৰ পাৰিজাত ফুল , কাৰনো শাপত হেৰুৱালা কুল …….”

পিছে সেই পাষাণ কেইটাই যেন কাৰোবাৰ আশীৰ্বাদতহে তাত স্থান পাইছিল যাৰবাবে যুগে যুগে জালুকবাৰীৰ বুকুত জুৰাব পাৰিছে । হয়তো শত বছৰ পাৰো কৰিছে , কেতিয়াবা একোটা হাতীৰদৰে লাগে মোৰ শিলকেইটা , নহ’লে আমাৰ ক্লাছত শ্ৰুতিধাৰা বাইদেউৱে পঢ়ুওৱা মেঘদূতৰ মেঘ চপৰাৰ দৰেই লাগে । মুঠতে সেই শিলকেইটা মাথোঁ এবাৰ দেখিলেই প্ৰেমত পৰিব পাৰি , শিলৰ প্ৰেমত । সেই বাটেৰে আগুৱাই গৈ আমি আৰ.চি.চি ১ বয়জ্ হলৰ আগেৰে পাৰ হৈ যাবলে লওঁতেই হোষ্টেলৰ ফালৰপৰা বৰ ধুনীয়াকৈ মইনা জোকালে…

“মাইনা কি খবৰ?I Love you মইনা। মোলৈ এবাৰ ঘূৰি চোৱা।মাত্ৰ এবাৰ। যদি ঘূৰি নোচোৱা মই গম পাম তুমি মোক ভাল পোৱা। তুমি ঘূৰি নাচালে চাঁদৰ পৰা জাপ দিম তোমাৰ নামে জহে। ”

ঘুৰি চোঁৱা বুলিলেই চাব পাৰিছিলোনে ঘুৰি ? মইনা ও এনেকে জোকাব পাৰেনে বাৰু ?? ঠাণ্ডাতো ডিঙি শুকাই কৰ্কৰীয়া মাৰিছিল , ভৰিকেইটাই দৌৰিছিল নে খোজ কাঢ়িছিল ধৰিব নোৱাৰিলো এজনীয়েও , পিছে আমাক এযোৰ চকুৱে নিৰীক্ষণ কৰি আছিল , গানবলিয়া ল’ৰাটোৰ চকুযুৰিয়ে , জোকোৱা নাছিল , ৰঙো চোৱা নাছিল , মাথোঁ কাৰোবাৰ কাজল কাজল চকুযুৰিত ডুব যাব বিচাৰিছিল ।

যেনেতেনে অাৰ চি চি ২ ৰ আগ পাই স্বস্তিৰ উশাহ ল’বলে নেপালোৱেই , সেইফালৰপৰাও সেই একেধৰণেই মইনা জোকালে , কাৰনো চকু মোৰ জপৰা চুলিকেইডালত পৰিল জানো , পাৰ হৈ যাব খোজা মইনাক দিলেই নহয় পিছফালৰ পৰা চিঞৰি

” অ’ মইনা ……তুমি মইনা …..মইনা তোমাৰচোন ফানকোচাও চুটি ……এইবাৰ সঁচাকৈয়ে দৌৰিব খুজিছিল ভৰিয়ে , পিছে দৌৰিবও নোৱাৰিলো , আৰু বা কি বুলি চিঞৰে পিছৰপৰা ? ঘোঁৰাৰ ফানকোছা কিয়নো দৌৰাইছা বুলিয়েই কয় বা !!!

ক্ৰমশঃ

উৰুকাৰ আবেলি যেতিয়া গাঁৱৰ পদূলিত ভৰি থৈছিলোগে তেতিয়ালে চুবুৰীয়া খুৰী , বৌহঁতে ধুনীয়াকৈ সাজি কাচি উৰুকাৰ ভোজলে যা যোগাৰ কৰিবলে বুলি ওলাইছিল , চুবুৰীটো সোমায়েই সবকে মাত লগাই যোৱাটো অভ্যাস , ( এতিয়াও ) ছঘৰ পাৰ হৈয়েই আমাৰ ঘৰ , ঘৰৰ দীঘল পদূলিৰে সোমাই যাঁওতে মনটো অজান পুলকেৰে পুলকিত হৈ পৰে , পদূলিৰ মুখতে এজোপা ডাঙৰ কৃষ্ণচূড়া , কোনে কেতিয়া ৰোৱা নে নিজেই হোৱা দেউতাহঁতেই নাজানে , ইমানেই পুৰণি ।( দুঃখ লাগে চৰকাৰী ৰাস্তা বান্ধোঁতে গছজোপা কাটিবলগীয়া হ’ল ) সেইবাৰ গছজোপা বৰ বেলেগ লাগিছিল , জালুকবাৰীৰ মায়া লাগিছিল হ’বলা সেই কৃষ্ণচূড়া জোপাত , যেনেকৈ মোৰ মনত মায়া লাগিছিল জালুকবাৰীলৈ ।

পদূলিৰ একাষে কেইবাজোপাও শেৱালি শাৰী শাৰীকে আৰু বাৰীৰ সিফালে কেইবাজোপাও বটলব্ৰাছৰ গছ , বটলব্ৰাছবোৰ ৰঙা হৈ ফুলি আছিল , গছবোৰ তেতিয়া বৰ ডাঙৰ নাছিল , মাক কোনোবাই দুৱাৰমুখত বটলব্ৰাছ থাকিব নাপায় বুলি কোৱাত দেউতাই পিড়ি খান্দি উঠাই নি পিছফালৰ চহবাগানত ৰোৱাই দিছিল পিছলে । বটল ব্ৰাছৰ ব্ৰাছদালৰ দৰে দীঘলীয়া গোল ফুলপাহ দেখি নিজৰে য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ অ’ডিটৰিয়ামৰ আগত থকাৰদৰেই লাগিল , তাতো তেনেকৈয়ে ফুলবোৰে ইপাহে সিপাহক হৰুৱাৰ প্ৰতিযোগিতাত নমাৰ দৰে জকমকাই ফুলি আছিল , দীঘলীয়া পদূলিটোৰে দহমিটাৰমান সোমাইহে আমাৰ মূল জপনাখন , দাদা আৰু দেউতাই বৰ যতনেৰে জেওৰা জপনা দিয়ে , আমাৰ ঘৰৰ জেওৰা জপনাবোৰ চুবুৰীৰ বাকী ঘৰবোৰতকৈ অলপ সুকীয়া , ঘৰত বাঁহৰ আকাল নাছিল বাবেই ছাগে কামিবোৰ জুৰীয়াকে জাপি মজবুতকে জেওৰা জপনা বোৱা সৰুৰেপৰাই দেখি আহিছো । আমাৰ ডাঙৰ চোতালখনৰ আগত দুয়োফালে দুখন ধুনীয়া ধুনীয়া গোলাপ ,তগৰ ,খৰিকাজাঁই , গুটিমালী ,শেৱালী ,নাৰ্জী , কামিনী কাঞ্চন, গুলচ, কৰৱী , বিভিন্নৰঙী জবা আদি বিভিন্ন ফুলেৰে ঠাঁহ খাই থকা পৰিপাটী ফুলনি , তাৰে ডাঙৰ শেৱালিবোৰত আকৌ কপৌফুল , চোতালৰ দুকাষে থকা ফুলনি দূখনক সংযোগ কৰিছে এজোপা লতা লাইটফুলে , এই লাইটফুলজোপা ( বেলেগ নাম আছে যদিও অামি সৰুৰেপৰা লাইটফুল বুলিছিলো ) বগাই যাবলে জপনাৰ ওপৰেৰে ধেনুভিৰীয়াকে মিহি বাঁহৰ কামিৰে বোৱা এখন ছালি , ফুলজোপা বাৰমাহেই ফুলি থাকিছিল আৰু দেখিলেই ভাল লাগিছিল , হালধীয়া লাইটফুলবোৰ এতিয়াও দুচকুত জকমকাই থাকে ।

সেইবাৰ ঘৰলে গৈ সৰুৰেপৰা দেখি অহা গছবোৰ নতুনকৈ চাইছিলো , জালুকবাৰীখন যেন মোৰ ঘৰৰ চোতালতে , কথাই প্ৰতি জালুকবাৰী আহিছিল , নকৈ ফুলিবলে ক’লি পেলোৱা সোণাৰুজোপাও নতুনকে দেখা যেন লাগিছিল সিদিনা , কৃষ্ণচূড়া , বটলব্ৰাছ গোটেইবোৰ প্ৰথম দেখাৰদৰে লাগিছিল , ঘৰত কেৱল কৈ গৈছিলো জালুকবাৰীৰ কথা , সপোনৰ জালুকবাৰীৰ কথা । গছবোৰৰ কথা , দেউতাই সৰুতেই বুকুত ৰোপণ কৰা  জিলমিল সপোনটো দিঠক হোৱাত সুখী হৈছিলো , সুখী হৈছিল ঘৰৰ সকলো , ছুকুবাৰ আগত অনৰ্গল কৈ আছিলো গোটেই কথাবোৰ । ইমানদিনে অনুভৱ নকৰা বহু কথাই জালুকবাৰীয়ে দুদিনতে শিকালে ,  ময়ো ডাঙৰ হৈ গ’লো হ’ব পায় , জালুকবাৰীৰ মায়াই বৰ বেয়াকে বুকুত শিপালে , কৈয়েই থাকিবৰ মন , কৈ যেন শেষেই নহ’ব । AT 9 ৰ এশটকীৰ জাঁপটো শুনি সকলোৱে ভাল পালে , মোৰ সাঁই বাবাৰ পৰা আইনষ্টাইন হোৱাৰ কাহিনীও কৈ গ’লো এফালৰপৰা , পিছে কিয় জানো কিছু কথা বুকুতে সাঁচি থ’লো গোপনে ।

মাঘবিহুত ঘৰ চোতাল গোটেইবোৰ ফৰফৰীয়া হৈ থাকে , ঘৰত থাকিলে চোতালখন আমি কেঁচা গোবৰ মাটিৰে নিজেই লিপিছিলো , গোবৰ মাটিৰে মচি নিয়া চোতালখন শুকাই ফৰফৰীয়া হৈ যোৱাৰ পিছত ওচৰৰ আটাইকেইগৰাকী মহিলাই পাচলি কুটা বচাৰ কাম কৰে তাতেই , মোৰ ভূমিকা ভিতৰৰ পৰা পিঠা পনা উলিয়াই অনাত আৰু মিমিকৰি কৰি সকলোকে আমোদ দি থকাতেই সীমাবদ্ধ । আমাৰ গাঁৱত মেজিৰ আমেজ আৰু প্ৰথাটো বেলেগ , ভেলাঘৰ নবনাই কোনিদিনে , তাৰপৰিৱৰ্তে টিনৰ চালি এখন দিয়ে , তাৰ তলতে ডাঙৰ ডাঙৰ চৌকা খান্দে , ৰন্ধা বঢ়া কামখিনি সেই চালিখনৰ তলতে হয় । চালিখনৰ ওচৰত এটা বৰ মেজি সাজে আৰু ঘৰে ঘৰে একোটাকৈ সৰু মেজি সাজে পিছদিনা অগ্নিসেৱাৰ বাবে , এই বৰমেজিটোৰ পৰা অলপ দূৰৈত নৰা আৰু কলমঘুৱাৰে আন এটা মেজি সাজে , সৰুবোৰৰ মাজৰে কোনোবা এঁৱা ল’ৰাই জলাই সেইটো । ১০০ জনমান মানুহৰ কাৰণে ভোজ বনাবলগীয়া পাত্ৰবোৰো চৌকাৰ দৰেই ডাঙৰ , সাধাৰণতে ধান উহোৱা মাটিৰ কেৰাহীত আৰু ডাঙৰ টৌত ৰান্ধে , কোমোৰাৰে হাঁহৰ মাংস , ডাঙৰ ভকুৱা বা চিতল মাছেৰে ফুলকবি বিলাহীৰ জোল , উখোৱা চাউলৰ ভাত , লগত ঔটেঙা দি বনোৱা মাটিমাহৰ দাইল আৰু কবি মূলাৰ মিহলি ভাজি এখন , কলপচলাৰে পেটুৰ জলা ভাজি , পোৰা বেঙেনাৰ পিটিকা এইয়াই এতিয়ালৈকে চলি অহা উৰুকাৰ ভোজৰ খাদ্যসম্ভাৰ । এই গোটেইখিনি পাগত উঠা শৰণীয়া ৰান্ধনি সকলেহে পিছে ৰান্ধে আৰু বাকী আমিবোৰে বঢ়িয়াকে বিলাহী,কুমলীয়া বন্ধা কবি , মূলা , ওলকবি আৰু ধনিয়াৰে কেঁচা চাটনি এভাগ কাটোঁ , দুভাগ কৰোঁ , এভাগ জলা এভাগ নজলা । কিযে জিভাৰ পানী ওলোৱা ভোজৰ গোন্ধ , কোনে পাৰে নোখোৱাকে থাকিব ! কোনে পাৰে নোযোৱাকে থাকিব !

গোটেইখিনি আয়োজন হোৱালে ইফালে বৰ মেজিটো পুৱাই থকা চুবুৰীয়া ৰাইজে ভাগে ভাগে নতুনকে ওলোৱা ফুলা আলু , মিঠা আলু পোৰে , সকলোৱে ভগাই খায় , আলু ভাগ হোৱাৰদৰেই কথাৰো ভাগ ভাগ হয় । আমাৰ দেউতা চুবুৰীটোৰ সকলোৰে মাষ্টৰ কাইদেউ , ওচৰ চুবুৰীয়াই যিকোনো কথাতে এতিয়াও দেউতাৰ পৰামৰ্শ লয় , গতিকেই মাষ্টৰ কাইদেউকে আদি কৰি চুবুৰীয়া দদাইদেউহঁতে বিভিন্ন কথা পাতে , গাঁৱৰ ধেমেলীয়া কথাবোৰেই ওলাই বেছিকে , এসময়ৰ ফুটবল খেলুৱৈ আৰু অভিনেতা দেউতাই ভাৰত ভ্ৰমণৰ কাহিনীবোৰ শুনাই , আৰু মহিলাৰ দলটোত চলে পুৰা পি এন পি চি ( পৰ নিন্দা পৰ চৰ্চা , আটাইতকৈ প্ৰিয় বিষয়টো ) , মোৰ কাণসমনীয়া বিশেষ নাছিল চুবুৰীত , যি দুজনী আছিল তাহাঁত দুজনীৰো বিয়া হৈ গৈছিল , গতিকেই মই দুয়োদলৰ কথাৰে পুৰাদমে ভাগ ল’বলে পাইছিলো । উৰুকাৰ ৰাতি মেজিৰ জুয়ে জাৰ পোৰে , থকথককে কঁপা জাৰ নাইকিয়া কৰে , আমি বিহু গোৱা মনত নপৰে উৰুকাত , এতিয়াৰ দৰে ঢোলে ডগৰে মাঘৰ মেজি কোনেও পুউৱা দেখা নাছিলো , ভোজ ভাতহে খাইছিলো , হাঁহিছিলো , কথা পাতিছিলো ….. কথাৰ মাজে মাজে পিঠা পনাৰে লাল চাহৰ জুতিও আছিল , কোনোবাই গধূলি আগকৰা বুটমাহ কেইটা ভাজি সৰু সৰু টোপোলা কৰি সকলোকে ভাগ কৰি দিছিল , মুঠতে ভোগৰ মেলাখন ঘৰে ঘৰে বহিছিল , ভোগালী মেলাৰ আয়োজনৰ দৰকাৰেই নাছিল ।

বিধে বিধে পিঠা পনা , জা জলপান ঘৰে ঘৰে উভৈনদী আছিল , মায়ে অকলেই দহ বাৰ কেজি চাউলৰ পিঠা ভাজিছিল , তিল পিঠা,ঘিলা পিঠা, পানী পিঠা , পুহীয়া পিঠা, মুঠি পিঠা, বৰ পিঠা , তিলৰ লাডু , নাৰিকলৰ লাডু , চিৰা আখৈ মূড়িৰ জলপান আৰু লাডু পিঠাগুড়ি , সান্দহগুড়ি সকলোবোৰ কৰিছিল , কেৱল আমাৰ ঘৰতেই নহয় , চুবুৰীয়া সকলোৰে ঘৰত এইবোৰ উভৈনদী আছিল । ভোজ হোৱাৰ লগে লগে গৰমে গৰমে বয়োজ্যেষ্ঠ আৰু সৰুবোৰক খাবলে নৰানিতে ধাৰি পাৰি শাৰী পাতি বহিবলে দিছিল , মই সদায়ে সৰুবোৰৰ শাৰীতে খাবলে পাইছিলো , (আজিৰ তাৰিখতো চুবুৰীয়াৰ বাবেচোন মই সৰু পপীজনীয়েই ) , দাদাহঁতে বিলনীয়াৰ কাম কৰি শেষত মাহঁতৰ লগত একেলগে খাবলে বহে , সেইখিনিতেই আকৌ মেল বহে , দেউতাৰ এৰি কাপোৰখনৰ ভাগ মইও পাঁও , লাহে লাহে সৰু ল’ৰা ছোৱালীবোৰ আৰু দেউতাহঁত যায়গৈ । ইফালে কেৰাহী পেতাহীবোৰ চুবুৰীয়া জীয়ৰী বোৱাৰীবোৰে ওচৰৰ পুখুৰীলে লৈ যায় , ধুবলে , এইবাৰ আকৌ খুৰী মাহঁত বহে , ঘৰৰপৰা যতনাই নিয়া চুঙা পিঠা আৰু চুঙা চাউল পোৰে , মেল মাৰে , মইও ভাগ পাঁও , সিয়নিত শোৱা মই একো এটা নকৰাকেই হাত সাৰি যাঁও , কৰিবলে খুজিলেও নিদিয়ে কোনেও , পিছে মৰমত নহয় , ভয়তহে নিদিয়ে হিতে বিপৰীত হোৱাৰ ।

” মাঘৰ উদয় পুহৰ শেহ / তেহে চাবা জাৰৰ ঠেঁহ ” কথাষাৰৰ সত্যতা প্ৰমাণ কৰিবলেকে যেন পথৰুৱা চেঁচা বতাহজাকে কাণে মুখে চুই যায় , মেজিও লাহে লাহে চেঁচা পৰে , সকলো ভাগে ভাগে যায়গে , পিছে সাৰে থাকে ঘৰৰ গৃহস্থসকল , কোন মুহূৰ্তত বাৰীৰ চুকৰ জেওৰাখন অথৱা কাপোৰ মেলা দাং ডাল সনাহী মঘুৱা চোৰকেইটাৰ কবলত পৰে তাৰ কি ঠিক ! গোটেই ৰাতি সাৰে থাকিলেও কিন্তু দাদাহঁতৰ মঘুৱা চোৰৰ দলটোৱে লৈ আনেগৈ জেওৰা জপনা দাং যিহকে পায় , আনি লুকুৱাই থয় আমাৰ খেৰঘৰৰ পিছফালে , সকলোৱে জানে , পিছদিনা ঘৰৰ বস্তু ঘৰলে ঘুৰি যায় , ফুৰ্তিতে কৰে ল’ৰাহঁতে , পিছে কাৰো অপকাৰ নকৰে ।

পুৱতি নিশাৰপৰাই সকলোৰে ঘৰত খদমদম লাগে , ঘৰৰ পুৰুষসকল উঠে , মাঘ বান্ধিবলে আগদিনাই সাজু কৰি ৰখা তমালেৰে নহ’লেবা ন খেৰেৰে গছে গছে মাঘ বান্ধে , ল’ৰাবোৰ হ’লেই হয় যদিও মই ছোৱালীজনীও উঠি যাঁও কিবা এটা ভাল লাগে , মাঘ বান্ধোতে ইঘৰে সিঘৰে শুনাকৈ চিঞৰি গায়

” মাঘ ঐ মাঘ / বাৰীৰ বস্তু বাৰীতে থাক ”

মাঘ অকল গছতে নাবান্ধে , ঘৰ গোহালি ভঁড়াল সবৰে মাৰলিত বান্ধে , গোঁসাইঘৰ , জপনা সকলোতে বান্ধে , ঘৰ বাৰীৰ শ্ৰীবৃদ্ধিৰ বাবে মাঘ বান্ধে । মাঘ বান্ধি হোৱালে ঘৰখনে সাৰ পায় , গা পা ধুই আজৰি হৈ অগ্নিসেৱা কৰিবলে একেলগে সাজু হয় , আগলতি কলপাত এখিলাতে গুৱা পাণ এটাৰ সৈতে ন বস্তুবোৰ অগ্নিদেৱতালে আগ কৰে , দেউতাই সৰুতেই শিকাই দিয়া অগ্নিমন্ত্ৰেৰে মুখৰিত হয় ঘৰৰ চোতালৰ সৰুমেজিৰ তল । মোৱা আলু সুমুৱাই দিয়ে মায়ে ৰঙা ৰঙা অঙঠাৰ মাজত , দেউতা আৰু মোলে সৰু চচপেন এটাতে অঙঠাৰ তাপতে সিজিব পৰাকে দুটামান আলু সিজাই দিয়ে , চাপৰিৰ পৰা অনা থমা দৈৰে জলপান খাই ভাগৰ মাৰে সকলোৱে কথাৰ মহলা মাৰি । ছুকুবাৰ বিয়া ঠিক হৈছিল , ভিনদেউ আহিছিল সিদিনা খুলশালীয়েকক চাবলে , বিয়াৰ তাৰিখ লৈ আহিছিল , ১০ মাৰ্চত তাইৰ বিয়া ঠিক হৈছিল , বুকুখন বিষাই গৈছিল , সহোদৰী বান্ধৱীজনী চিৰজীৱনৰ বাবে আনৰ হৈ যোৱাৰ দুখত ।

বিহুৰ পিছদিনাই আকৌ গুছি আহিছিলো চিৰনতুন জালুকবাৰীলে , ছেশ্যনেল আহি আছিল আগত , আকৌ আহিছিলো একেলগেই আমি , মনবোৰ সেমেকা নাছিল সেইবাৰ , মনবোৰত হেঁপাহ আছিল , আছিল জালুকবাৰীৰ ভালপোৱা , কৃষ্ণচূড়াৰ আব্দাৰভৰা আহ্বান । সেইবাৰ কিয়জানো হোষ্টেলৰ গেইট পাওঁতে নাছিল সেই বুকুৰ ঢুকঢুকনি , আছিল মাথোঁ এক বিলাস , সেই বিলাস জালুকবাৰীৰ বিলাস , কৃষ্ণচূড়াক বুকুতে পাব পৰা বিলাস ।

ক্ৰমশঃ

দুটা দিন কেতিয়া যায় কেতিয়া যায় লাগিছিল , বাৰে বাৰে টিকট কেইটা উলিয়াই চাঁও , টিকট কেইটা চুই চালেই ঘৰৰ ওচৰ পোৱাৰদৰে লাগেচোন ,দুমাহমানৰ মূৰত ঘৰলে যাম , মন উগুল থুগুল , মইয়েই নহয় , প্ৰায় সকলোৰে একেই অৱস্থা ।ইফালে হোষ্টেলত চিনাকি পৰ্বটো চলিয়েই আছিল , মইও একদম ওস্তাদ হৈ গৈ আছো সকলোতে কম দিনতে , ডিম্পীবাও এক ইঞ্চিমান ফুলিলেই ৰূমমেটৰ গৌৰৱেৰে । কুকুৰে মুতে ৰুণজুন , কণী পৰা এই দুটাৰ উপৰিও আৰু এটা ডান্স আছিল , জেলেপী ডান্স । এইটোও মহা জমনি নাচ , জেলেপীৰ পাক যিমানে বেছি দিব পাৰিব সিমানে নাচটো ভাল হ’ব , কঁকালত ধৰি চিনিয়ৰ সকলৰ আগত কঁকালৰপৰা তলৰ অংশ অলপ বহাৰ নিচিনা কৰি ঘুৰাব লাগে আৰু ঘুৰাই ঘুৰাই টপককে আৰু অলপ কুঁজা হৈ বহি দিব লাগে , মানে এটা জেলেপী হৈ গ’ল । তাৰপিছত আকৌ অকণমান আঁতৰলে জাঁপ এটা মাৰি একেদৰেই জেলেপী বনাব লাগে , এইয়াই আছিল জেলেপী ডান্স , এইটো যদি নিয়মীয়াকে কৰি থাকিলোহেঁতেন তেনে বয়সৰ লগে লগে যে মাজডাঙৰ নহ’লোহেঁতেন এইটো নিৰ্ঘাত সত্য আছিল । ডান্সলেকে ঠিকেই আছিল বাৰু সব , পিছে সমস্যা হৈছিল নাম মনত ৰখাকলৈহে , প্ৰায়বোৰ ৰূমলেকে নতুন ছোৱালীবোৰ বিহুৰ আগৰ দুদিনত আহিলেই , চিনাকি পৰ্বত আমাৰ ফালে ভৰটো বেছি হৈ গ’ল আৰু আমিও দুদিন পুৰণি অলপ বেছি জনা টাইপ ফটা লেবেল এটা লগৰকেইজনীক নিদিয়াকৈও নাথাকিলো বাৰু , পিছে চিনিয়ৰৰ আগত সেই একেই হাৱা ওলাই যোৱা বেলুনটো হৈ যাঁও ।

বিহুৰ আগদিনা ফোন ধৰাৰ পাল আমাৰ ব্লকৰ , প্ৰতিজনীৰে একঘণ্টাৰ দায়িত্ব , জীনাক্ষি এইবোৰত ভাল , নিজৰ কামবোৰ সযত্নে কৰে ,তাৰ ঠিক ওলোটা মিতালি , সকলোতে খালি গালি খাই থাকে , লভিতা আৰু মই কাম চলাই নিও যদিও লভিতাই নাম মনত ৰখাত মোতকৈও বেয়া প্ৰদৰ্শন কৰি আছিল । মোৰ পাল পৰাৰ সময়ত ভগৱান কিজানি সুপ্ৰসন্নই আছিল নেকি প্ৰথমদিনাই , বিশেষ ফোন নাহিল , অকল ৰিম্কি বাৰ ফোনহে আহিছিল ঘৰৰপৰা , দৌৰি গৈ বাক মাতি আনিলোগে । সেই একেই হাঁহি , একেই কথা , জুনিয়ৰক চল দি গললে উঠাব পৰা , আগদিনা চিনাকি হ’বলে যাঁওতে নামটো কোৱাৰ ধৰণটো মনত পৰি হাঁহি উঠি গ’ল ফোন ধৰাৰ দায়িত্বপালনত ৰৈ থকা সেই বিশেষ ঠাইকণত , লভিতাই নামটো সোধোঁতে ৰিমকি বায়ে হাতত নিমকি এটুকুৰ লৈয়ে উত্তৰ দিছিল বোলে মোৰ নামটো নিমকিৰ নিচিনাই , ৰিমকি । জুনিয়ৰৰ খোলাটোৰ ভিতৰতে হাঁহি পেটৰ গুদগুদনিটো পেটতে মাৰ যাঁওতেই মোৰ ডিউটি আৱাৰ শেষ, লভিতা আহিল মুখখন ক’লা কৰি মোৰ পিছতে , বহীখন দিলো তাইৰ ফালে ৰূম নং আৰু নাম লিখা , অামি কথা পাতিবলে সুবিধাই পোৱা নাছিলো তেতিয়ালৈকে , তাইৰ হাতখন ধৰি চকুৰেই আশ্বাস দি গুচি গ’লো ৰূমলে । পিছদিনা ৰাতিপুৱাই ঘৰলে যাবলে কাপোৰ কানি সামৰি টিকটকেইটা আকৌ এবাৰ উলিয়াই চালো ঠিকে আছেনে নাই ।

টোপনি অহা নাছিল , চকুত ভাঁহি আহিল দিনটোৰ ব্যস্ততা , লংকেশ্বৰৰ কথা , অভিজ্ঞানীহঁতৰ কথা আৰু এশটকীৰ নাচটোৰ কথা , মনৰ অজানিতেই হাঁহি দিলো খুক খুকাই , ডিম্পীবাক ক’লো গোটেই কথাবোৰ , খুউব হাঁহিলো দুয়োজনীয়ে , লংকেশ্বৰৰ কথা ক’লো , ঘৰৰ কথা ক’লো মুঠতে অনৰ্গল বকি গ’লো মোৰ স্বভাৱবশতঃ , ডিম্পীবাৰ মুখৰ মাত নুশুনিহে গম পালো বা যে কেতিয়াবাই শুলে , মৰম লাগি গ’ল , অকণমানি এজনীৰদৰে এখন হাত মূৰৰ ওপৰত দি শুই থকা নিষ্পাপ মুখখন চাই সঁচাই মৰম লাগি গ’ল । ডায়েৰী লিখাৰ পুৰণি অভ্যাস , ডায়েৰীখন উলিয়াই লৈ পলিলে মনত পৰি গ’ল , তাই বাৰু সযতনে তলা মাৰি লুকুৱাই থোৱা ডায়েৰীখনত কি লিখে ! দেখুৱাবনে কেতিয়াবা তাই ! মনৰ এনে কি গোপন কথা তাইৰ কাকো ভূ দিব নোখোজা ! … লিখি গ’লো দিনটোৰ খতিয়ান , গোটেইবোৰ , একো এৰি নোযোৱাকে । অভিজ্ঞানীহঁতৰ ধেমালি বোৰো এফালৰপৰা লিখি গ’লো , পিছফালৰ মেছৰপৰা গোৱা বিহুবোৰ , বাঁহীৰ সুৰবোৰ , মোক মাধুৰী মতা দাদাহঁতৰ কথা , সকলোবোৰ টুকি থ’লো ডায়েৰীখনত , সেই ৰাতি যেন তেনেকৈয়ে কটাম , কেৱল ভাল লগা স্মৃতিবোৰৰ লগত ।

সেই ৰাতি শোৱা হোৱা নাছিল , পিছদিনা ঘৰলে যোৱাৰ উছাহতে টোপনি অহা নাছিল , ৰাতিপুৱা পোহৰ নহওঁতেই মনত এক অদম্য বাসনা জাগিল , যিটো জুনিয়ৰ জীৱনত নিষিদ্ধ ঘোষণা আছিল , সেই ওপৰৰ ছাদখনলে যোৱাৰ প্ৰবল হেঁপাহ জাগিছিল মনত । হাতত সাৰে ভৰিত সাৰে বিচনাৰপৰা অকণো সাৰ শব্দ নোহোৱাকৈ উঠি গ’লো , পুহৰ শেষৰ ঠাণ্ডা তাতে পুৱতি নিশা , মূৰে গায়ে মায়ে নিজেই বোৱা ক’লা ৰঙৰ ডাঠ শ্বলখন মেৰাই লৈ দুৱাৰখনৰ খিলিটো লাহেকৈ নমাই দি মেকুৰীৰ দৰে ৰূমৰপৰা ওলাই গ’লো , গোটেই হোষ্টেল পুৱাৰ গভীৰ টোপনিত লালকাল , কোনোফালে একো সাৰ সিকতি নাই , বুকুৰ ঢুকঢুকনিটো পুনৰ ঘন ঘনকৈ বাঢ়ি গ’ল , তথাপিও মনৰ বলতে লাহে লাহে আগুৱাই গ’লো চিৰিৰ ফালে , ওপৰলে উঠি যোৱাৰ চিৰিকেইটাৰ ওচৰতে ৰৈ এখন্তেক ভাবিলো , কিবা অনুচিত কৰিছোনেকি ! পিছে মনৰ অদম্য বাসনা , উঠি গ’লো উঠিয়েই গ’লো । ছাদৰ দুৱাৰখন খোলা আছিল , ভালেই পালো , লাহে লাহে ভৰি থ’লো সেই জুনিয়ৰ নিষিদ্ধ এলেকাত , বুকুৰ ঢুকঢুকনিটো বাৰুকৈয়ে বাঢ়ি গ’ল … কোনোবাই যদি দেখে ??

পিছে সেই কানিমুনি আন্ধাৰ আৰু মৰঠাণ্ডাত যে কোনো উঠি নাহে ওপৰলে সেইটো ভালকৈয়ে বুজিলো , এখোজ দুখোজকৈ আগুৱাই গ’লো , কিযে সুন্দৰ ! আধা আন্ধাৰ আধা পোহৰত আৰু সুন্দৰ লাগিছিল ছাদখন , আমাৰ ৰূমৰ ওপৰলে গ’লো , ৰেইন ট্ৰিজোপাৰ ডালপাতবোৰে ছাদখনৰ সেই অংশটো প্ৰায় ঢাক খাই আছিল , নিঞৰসনা পাতবোৰ চুই চালো , গাটো সিৰিককে মাৰিলে , এক হিমচেঁচা পৰশ সিৰাই সিৰাই বৈ গ’ল , ইফালে RCC 5 girls hall ৰ ফালে এজোপা কৃষ্ণচূড়া , সেইজোপাৰ ডালপাতবোৰেও ছাদখন সাৱতি আছে , ৰাস্তাটো অপূৰ্ব লাগিছিল , ঘোঁৰাগাড়ীবোৰ আহিছিল , জুনুকাৰ জুনজুননিটোৰ লগে লগে জোনাকী পৰুৱাৰ পোহৰযেন পোহৰৰ মিছিলটো আগুৱাই গ’ল এক লয়লাস ছন্দত , লাহে লাহে ঘুৰি শৰাইঘাটৰ দলংখন চাবলে বুলি ঘুৰি থাৰ্ড ব্লকৰ ওপৰলে গ’লো , উঃ কিযে সুন্দৰ লাগিছিল , ৰেল এখন পাৰ হৈ গৈছিল , ঠিক ঘোঁৰাগাড়ীৰ পোহৰৰ মিছিলটোৰ দৰেই এলানি পোহৰ উকিয়াই পাৰ হৈ গৈছিল , এইবাৰ পিছে খৰকে , ঘোঁৰাগাড়ীৰ পোহৰৰ মিছিলটোতকৈ যথেষ্ট খৰকে । তেনেকৈ প্ৰায় দহমিনিটমান সময় ওপৰৰ ছাদখনতে কটাই নামি আহিলো , বুকুৰ ঢুকঢুকনিটো এইবাৰ সঁচাকৈয়ে বাঢ়ি গৈছিল , ভগৱানক খাটিলো মোক যেন কোনেও নেদেখে , না চিনিয়ৰ না জুনিয়ৰ । কোনেও নেদেখিলে তেতিয়ালৈকে পিছে মই ৰূম আহি পোৱাৰ সময়তে লভিতাৰ ৰূমৰ দুৱাৰ খোল খাইছিল , তাই দেখিছিল , একো নুসুধিলে , মইও নক’লো । সেই কথা মনত পৰিলে এতিয়াও মনৰ অজানিতেই হাঁহি পেলাওঁ ।

ডিম্পী বাকো নক’লো একো , পিছত গম পাইছিল যদিও নক’লে একো । বিহুৰ শুভেচ্ছা জনাই ওলাই গৈছিলো আমি , খঙাল বুলি ভবা চিনিয়ৰ কেইগৰাকীকো মাত লগালো , পিঠা লৈ আহিবলে ক’লে , ইফালে দূবৰিও ওলাই আহিছিল তাইৰ হোষ্টেলৰপৰা , ৰাতিপুৱাৰ গোটেই পৰিৱেশটো অচিনাকি লাগিছিল , ইমান প্ৰাণচঞ্চল হোষ্টলকেইটা নিমাওমাও হৈ আছিল , ৰাতিপুৱা ছাগে AT 9 বাসীও শুই থাকিছিল , মাৰ্কেট খনো একেবাৰে অপৰিচিত আছিল পুৱাই , সোণালী পি চি অ’ ৰ বাহিৰে গোটেই দোকানবোৰেই বন্ধ আছিল তেতিয়া , গনছকেইজোপা বৰ ধুনীয়া লাগিছিল , ওপৰৰ ছাদৰপৰা দেখা নিঞৰসিক্ত গছবোৰ পুৱাৰ বেলিৰ চিকমিকনিত চিকমিকাই উঠিছিল , কুঁৱলীভৰা ৰাস্তাটোৱে বাট এৰি দিছিল ঘৰমুখী ছোৱালীহঁতক ।

পল্টন বজাৰৰ বাছ ষ্টেণ্ডতহে আমি গোটেইকেইজনী লগ হৈছিলোগে , বহুদিনৰমূৰত লগ পোৱাৰদৰে আমি আনন্দিত হৈছিলো , বাছৰ ছিটকেইটাৰ ওপৰৰ বাংকাৰতে বেগকেইটা উঠাই চাহ একাপ খাই লৈ কিনি ল’লো বাটত খাবলে কিবাকিবি , পলিয়ে পিছে হিচাপ লৈ আহিল বাছদাদাৰ ওচৰত কি কি বিহু কেছেট লৈছে ?? তেতিয়াৰ জনপ্ৰিয় বিহুগীতৰ কেছেট জানমনিৰ গোটেই সংগ্ৰহবোৰ লৈ লৈছে বুলি কোৱাত আমাৰ পলি একদম দিলখুচ হৈ গ’ল । তেতিয়া বাছবোৰ দুজনীয়া আসনৰ আছিল , আমি গোটেইকেইজনী এটা শাৰীত অগাপিছাকৈ বহিছিলো বাবে একেলগে পাতিবলগীয়া কথাবোৰ পাতিবলে ছিটৰ পৰা ঘুৰি আগলে পিছলে চাই পাতিবলগীয়া হৈছিল , বাছত প্ৰায়বোৰ বিহুমুখীয়া মানুহেই আছিল বাবে বৰ এটা দিগদাৰি পোৱা নাছিল ছাগে মানুহবোৰে , পিছে দিগদাৰি পালেও আমি জানো পৰোৱাই কৰা বিধৰ জীৱ আছিলো ? তাত কিবা চিনিয়ৰৰ ভয়েই আছিলনে সেইখন হোষ্টেলেই আছিল ? আমাৰ ফৰমাইচমতে বাছদাদায়েও বিহু লগাই গ’ল ইটোৰ পিছত সিটোকে , অলপ দেৰি বন্ধ কৰিলেই আমি কোনোবা এজনী উঠি গৈ ক’বলে আছিলোৱেই । তেতিয়া ‘ জানমনি তোমাৰ বাবে ‘ , ‘ভৰি পিছল খালে ‘ আৰু মৰমজান মৰমৰ মৰমজান চেনেহৰ ‘ এই বিহুবোৰ অতিকে জনপ্ৰিয় আছিল , বাছদাদাযেও আমাৰ ফৰমাইচ মতে বিহু লগাই যাবলে ধৰিলে , পিছে কোনোবাই আপত্তি কৰিছিল হ’বপায় , অলপদেৰি গান বন্ধ হ’ল , বাছৰ ভিতৰতহে বন্ধ হ’ল , কেবিনত পিছে চলিয়েই থাকিল , আমিও গানো বাজক আমিও শুনো বুলি উঠি গ’লো বাছৰ কেবিনলৈ ।

বোকাখাট পালেই আমাৰ ঘৰ পোৱাৰ দৰে লাগিছিল , পাইছিলোগৈয়ে অলপ পিছত , এতিয়াও বোকাখাটৰপৰাই বাছৰ কেবিনত বহোঁগে দেৰগাঁও পোৱাৰ আগতেই পাই যোৱা দাধৰাত নামিবলে বুলি । ৰৈ আছিল মোৰ প্ৰাণৰ ঠাইখন মোৰ প্ৰাণৰ মানুহবোৰ মোৰ প্ৰাণৰ বাপতি সাহোন বিহুটি মোকেই আদৰিবলে । বাছৰপৰা নামিয়েই ৩০০ মিটাৰ সোমাই গ’লে আমাৰ ঘৰখন , ১৮ ঘৰীয় সৰু চুবুৰীটোৰ ঠিক সোঁমাজৰ ঘৰটোৱেই আমাৰ ঘৰখন , ঘৰৰ আগৰ পথাৰখনতে হয় ৰাজহুৱা মেজিটো য’ত গোটেই চুবুৰীটোৱে এতিয়াও একেলগে ভোজভাত খায় , একেলগে মেজি পুৱাই ।

ক্ৰমশঃ

মণিবায়ে ডিউটি লিষ্টৰ লগতে আৰু এটা কাম দিলে , ৰূম ইণ্ট্ৰ’দাক্স্যন ল’ব লাগিব । ৰূম ইণ্ট্ৰ’ লোৱাৰ দুটা কাৰণ আছিল প্ৰধানকে – সকলোৰে লগত চিনাকি হোৱা আৰু ফোন আহিলে ৰূম ভুল নকৰাকে মাতিবলে যোৱা , গতিকেই বৰ সাৱধানে আৰু মনোযোগেৰে কৰাৰ কামেই আছিল সেইটো । চিনাকিপৰ্ব শেষ হোৱাৰ লগে লগেই ৰূমলে গ’ল সব , জিনাক্ষিয়ে ইতিমধ্যে এইটো কাম কৰি আজৰি , তাই চিনিয়ৰৰ নামো জনা হ’ল , লভিতাৰ লগতে বৈভৱী ওলাল , যোৱাৰ আগতে জীনা বা আৰু ডিম্পীবায়ে বুজাই দিলে কেনেকৈ কি কৰিব লাগে । দুইজনীয়ে ভালকে নিজকে সৰু সৰু আইনাত চাই ল’লে , ওঁঠ টিপি হাঁহিবনে দাঁত উলিয়াই হাঁহিব ভালদৰে চাই ল’লে , দাঁতকেইটা ওঁঠৰ মাজেৰে সামান্য উলিয়াই হাঁহিলেহে অলপ বেছি ভদ্ৰ যেন দেখিলে নিজকে বৈভৱীয়ে , চুলি টিপটপকে বান্ধি চেলোৱাৰ কামিজৰ লগত দোপাত্তা খন খহি নপৰাকৈ পিন লগাই হাতত বহী আৰু কলম লৈ ওলাই গ’ল ৰূম ইণ্ট্ৰ’ ল’বলে জীনাবায়ে কুকুবাৰ ৰূমলে পঠাই দিলে , আৰম্ভণিটো ভাল (?) হওক বুলি । ৰূমত সোমোৱাৰ আৰু কৰিড’ৰত খোজ কঢ়াৰ নিয়ম আছিল , চেণ্ডেল চোঁচোৰাই অথৱা শব্দ কৰি খোজ কাঢ়িব নোৱাৰিব , ৰূমত সোমাওতে দুৱাৰত নক কৰি সোমোৱাৰ লগতে সুধিহে সোমাব লাগিব ইত্যাদি ।

দুয়োজনী অতি সন্তৰ্পণে আগবাঢ়িল মুখত মাতবোল নোহোৱাকৈ, তেতিয়ালৈকে সিহঁতেই বিশেষ কথা বতৰা পতা নাছিল , ফ’ৰ্থ ব্লকৰ শেষৰ ৰূমটোত যিমান পাৰোঁ সিমান লাহেকৈ টোকৰ দিলে তাই , সিহঁতে যিমান সৰুকে টুকুৰিয়ালে তাৰ বিপৰীতে ভিতৰৰপৰা একা দমদাৰ মাত ভাঁহি আহিল জোৰেৰে , সিহঁতে আশা কৰাৰ দৰেই ” come in ” । সোমাই গ’ল , ঠিয় হৈ ৰ’ল , জুনিয়ৰৰ বহা নিয়ম নাই চিনিয়ৰ থাকিলে , নকয়ো বহিবলে , কুকুবাৰ লগত চিনাকি হৈছিলেই আগতেই তথাপিও নিয়ম নাভাঙিবলে আকৌ …. মুখত একেই মৰম মিহলি কঠোৰতা খিনি ৰাখি কুকুবায়ে নিজৰ নাম আৰু ডিপাৰ্টমেণ্ট ক’লে লগতে আকৌ সতৰ্ক কৰি দিলে যাতে সেইটো ব্লকৰ জুনিয়ৰৰ কথা বেয়াকে কাৰোৰেপৰা শুনিব নালাগে । বাৰ ৰূমৰপৰা ওলাই আহি দুয়োজনীৰে মুকলি লাগিছিল মনটো , উশাহটো পাতল লাগিছিল , ইয়াৰ পিছত সিহঁতে নিজৰ ব্লকৰ বাকী চিনিয়ৰ সকলৰ ৰূমলে গৈ গৈ একেধৰণেই চিনাকি হ’লগে , বৰ্ণালী বা , মুন্মী বা , জোনালী বা , জুৰি বা , গায়ত্ৰীবা সকলোৰে লগত ।

নিজৰ ব্লকৰখিনি শেষ কৰিয়েই নামি গ’ল সিহঁত তললে , কোনফালে যাঁও প্ৰথমতে ধৰিব পৰা নাছিল , আগতে 2 nd ব্লকলেকে সোমাই গ’ল সিহঁত দুয়োজনী , ডাইনিং হলৰ সন্মুখত বাঁওহাতে , বহীখনৰ ওপৰত লিখি ল’লে 2nd block বুলি , শেষৰ ৰূমটোলে গৈ একেই লাহেকৈ দুৱাৰত টোকৰ দিলে , ভিতৰৰ পৰা একেই দমদাৰ আৱাজ … কাম ইন… কান্ধলৈকে পৰা চিধা চুলিৰ বাজনী , চিনাকি পৰ্বত জুনিয়ৰক কন্দুৱাই দিব পৰা বাজনী , ৰূমত , দেখিয়েই থৰমৰ খাই গ’ল সিহঁতে , মুখেৰে কথা নোলাবই যেন , তেঁও চাই থাকিল দুয়োজনীলৈকে , কথা আৰম্ভ কৰাত ভাল বৈভৱীয়ে বাক ক’লে বোলো আমি 2nd block ৰ ইণ্ট্ৰ’ ল’বলে আহিছো । ক’বলেহে পালে তেনেকৈ … যিহে চাঁৱনি দিলে আৰু ভঙা ভঙা অসমীয়াত সুধিলে কোন ব্লকলে গৈছা বুলি ? তাই টপৰাই আকৌ 2nd block বুলি ক’লে , নিমিষতে ভাল এজাউৰি দিলে , বোলে চিনাকি হ’বলে আহিছা , কোন ব্লকলে আহিছা তাকো নাজানা… এইটো ফাৰ্ষ্ট ব্লকহে , অলপ দেৰিৰ পিছত বাৰু নাম ক’লে বৰ বিৰক্তিৰে , সেইয়া আছিল গীতা বা , জুনিয়ৰ হৈ থাকোঁতে আটাইতকৈ ভয় কৰা বাসকলৰ ভিতৰৰ গীতা বা । আৰম্ভণি বেয়া । পিছে দেৰি কৰিবও নোৱাৰি , ৫৪ টা ৰূম দৌৰাৰ কথা , এটা এটাকে ৰূমবোৰলে সোমাই গ’ল সিহঁত সেই একেই লাহেকে দুৱাৰত টোকৰ দি । এটা ৰূমত সোমাবলে লঁওতে ভিতৰৰপৰা সেই চিনাকি মাতটো আহিল , এছেম্বলীত নিয়ম কোৱা বাজনীৰ মাতটো , শুনিয়েই কিবা লাগিল , লভিতা আৰু তাই দুইজনী লাহেকৈ সোমাই গ’ল , হোষ্টেলৰ আনবোৰ ৰূমৰ তুলনাত যথেষ্ট পৰিষ্কাৰ আৰু পৰিপাটি , ঠিক বাজনীৰ দৰেই , লগত আৰু এগৰাকী চিনিয়ৰ । মুখৰ পৰা কথা ওলাব খোজা নাছিল , সেপবোৰে খুন্দা মাৰি ধৰিছিল , পিছে ৰূমৰ ভিতৰত চিনিয়ৰৰ মুখাখন নাছিল তেঁওৰ , মৰমেৰেই নিজৰ পৰিচয় দিছিল লগতে ভালকে চিনাকিও হৈছিল , তেঁও আছিল মিনি বা , যথেষ্ট স্ৱাস্থ্য আৰু সৌন্দৰ্য সচেতন মিনিবা ।

সেইটো ব্লকৰ চিনাকি লৈ ওলাই আহিহে চালে ভালকে দুয়োজনীয়ে , ব্লকৰ আগত লিখাই আছিল ফাৰ্ষ্ট ব্লক বুলি , ইমান দিন আহিল বৈভৱী মণিবাৰ ওচৰলে , এবাৰো নাচালেনে , কোনোবাই মণি বা 2nd block বুলি কৈ পঠাইছিল হোষ্টেললে অহাৰ আগত তাকেই মনত ৰাখিলে তাই , গীতাবাৰ গালিয়েহে সিদিনা একেবাৰতে মনত ৰখাই দিলে । এইটো ব্লকৰ সন্মুখৰটোৱেই আছিল 2nd block , ইয়াৰ চিনিয়ৰখিনি সিহঁতৰ ব্লকৰ খিনিৰ দৰেই , জুনিয়ৰ মূৰত উঠাব পৰা । ৰিমকি বা আছিল সেইটো ব্লকত , প্ৰথমদিনাৰেপৰাই বাক দেখি যথেষ্ট দৃঢ় আৰু আত্মবিশ্বাসী যেন লাগিছিল , মুখত হাঁহি আৰু সৰলতা , প্ৰথম দেখাতে আপোন আপোন কৰিব পৰা গুণ । সোমাই যাঁওতে বায়ে চাহ খাই আছিল আৰু দুগৰাকীমান চিনিয়ৰৰ লগত , মামনি বা , চিত্ৰা বাহঁতৰ লগত । সিহঁতকো দিলে , খাঁওনে নেখাঁও ধৰিব নোৱাৰিলে যদিও ভাল লাগিল আন্তৰিকতাখিনি । বিস্কুটদুখন সৰু ছোৱালীয়ে লোৱাদি লৈ ওলাই আহিল দুয়োজনী ।

গোটেই ৰূমবোৰলে গৈ হৈছিলগৈ যদিও চিনিয়ৰ জুনিয়ৰ মিলাই কেইটামানহে নাম মনত ৰ’ল , ফোন ধৰিব পৰাকে আৰু মাতি দিব পৰাকে নাম মনত নৰ’ল যদিও হোষ্টেলত থকা সময়খিনিত সেই বহীখন একান্তই লগৰী হ’ল । ফোন আহিলেই সেয়েহে কৰোঁতাক সুধি ল’বলগীয়া হৈছিল নাম , ব্লক আৰু ৰূমনং , তাৰ মজাও আছিল বেলেগ ।

চাওঁতে চাওঁতে মাঘবিহু পালেহি পলিৰ লগত বিহুত ঘৰলে যোৱাৰ আগত অমৃতাক লগ কৰিবলে গ’ল দূবৰিৰ লগত , উদ্দেশ্য অমৃতাৰ হোষ্টেল চোৱা আৰু একেলগে বাছৰ টিকট কৰিবলে যোৱা । আমাৰ ডিপাৰ্টমেণ্টৰ পৰা ওলাই আইন মহাবিদ্যালয়ৰ আগেৰে গৈ চেনিপুলৰ ফালে তাইৰ হোষ্টেললে যাব পাৰি , পিছে সেইফালে যাবলে দুটা বয়জ্ হোষ্টেল পাৰ হৈ যাব লাগে , RCC 1 আৰু RCC 2 বয়জ্ হল , এই ল’ৰাবোৰ শেনৰ এজাত বুলি আগতেই জানে যদিও উপায়ো নাছিল , হস্পিতেলৰ আগেৰে যাব পাৰি যদিও সিমানদূৰ ঘুৰি যোৱাতকৈ চমু আৰু চেনি বাটেৰেই যাবলে ভাল হ’ব বুলি ভাবি সেইফালেই বাট ল’লে সিহঁতে । পিছে জুনিয়ৰ হৈ থকা কালত ভুলতো যাতে ওলোটাই একো নকয় বা ল’ৰাৰ হোষ্টেলৰ ফালে নাচায় তাৰবাবে বাৰে বাৰে সতৰ্কবাণী আছিলেই হোষ্টেলত । তলমূৰ কৰি পাৰ হৈ যাঁওতেই আৰ চি চি ১ ৰ পৰা নে ২ ৰ পৰা জানো চিঞৰিলেই সিহঁতক উদ্দেশ্যি.

” মইনা তুমি জুই , অ’ নতুন মইনা এইফালে এবাৰ চোৱানা , মইনা তোমাৰ অবিহনে মোৰ জীৱন অন্ধকাৰ …. মইনা অ’….মোৰ আশাত চেঁচা পানী নাঢালিবা ….মইনা……”

কাণ মূৰ গৰম কৰি পাৰ হৈ যাঁওতেই আকৌ চিঞৰিলে ..

” অ’ দূবৰি মইনা …এইফালে এবাৰ চোঁৱানা … দূবৰি মাইনা তোমাৰ লগত পাপৰিনে জাপৰি মাইনা অ’ .. মাত দিয়ানা … ”

দূবৰি আৰু বৈভৱীৰ নাম যে লগৰ কাৰোবাৰপৰা সুধি লৈছিল সেইটো খাটাং গম পালে ,ভৰি কেনি দৌৰিছিল ঠিক নাই , হোষ্টেলকেইটা পাৰ হ’বলে পালেই যেন বাচি যায় সিহঁত , জ্বৰে ঘমাদি ঘামিলে শেষ হ’বলে ধৰা পুহৰ মৰঠাণ্ডাটো , বুকুৰ ঢুকঢুকনিটোৱে সাৰ পাই উঠিল যদিও এইবাৰ ভয়ৰ নাছিল , আছিল এক কৃষ্ণচূড়াময় উত্তেজনা , জালুকবাৰীৰ মইনা হোৱাৰ উত্তেজনা । স্কুলীয়া পুৰণি নামটো নতুন হৈছিল , অভিজ্ঞানীহঁতৰ সাঁই বাবা AT 9 বাসীৰ আইনষ্টাইন আকৌ স্কুলীয়া জাপৰি হৈছিল , হাঁহো নে কান্দো ! এই চুলিৰ গতি লগাবই লাগিব । সিহঁত পাৰ হৈ গ’ল , পিছে ল’ৰাবোৰৰ মইনা পৰ্ব শেষ হোৱা নাছিল , কাৰণ সেইটো বাটৰ যৌৱন শেষেই নহয় , অনন্তা অসীমা যৌৱন সেই বাটত , কাৰণ এইটো কেম্পাছত যে ৬ নে ৭ টা ছোৱালীৰ হোষ্টেল ।

যেনেতেনে মনৰ উত্তেজনা আৰু ভাগৰ এফলীয়া কৰি সোমাই গ’ল ইটো কেম্পাছৰ সেই বিশাল গেইটখনেৰে , এই কেম্পাছটোত কেইবাটাও হোষ্টেল আছিল , বিশাল কেম্পাছটোৰ দুফালে দুখন গেইট, RCC 3 ৰ আগেৰে এখন আৰু AT 3 ৰ আগেৰে এখন , তেতিয়া RCC 3 ৰ আগেৰে থকা গেইটখন বন্ধ আছিল , সিহঁতৰ কেম্পাছৰ দৰেই আকৌ প্ৰতিটো হোষ্টেলৰে গাইগুটীয়া গেইট আছিল । AT 3 আগেৰে সেই একেই জুনিয়ৰৰ সমস্ত সৰলতা মুখত সানি আগবাঢ়িল অমৃতাৰ হোষ্টেলৰ ফালে , কাৰণ তাইও জুনিয়ৰ যে , তাত বা কেনে নিয়ম ? পৰিৱেশটো ভাল লগা সেইফালেও । সোমায়েই বাঁওফালে AT 3 girls hall ৰ একছেটিয়া সাম্ৰাজ্য , সন্মুখত RCC 1 , AT 2 , RCC 2 , আৰু research scholars girls hall . RCC 3 আকৌ কাষলে বেলেগকে আছিল , তিনিমহলীয়া । ইহঁতৰ কেম্পাছত বান্দৰে বৰ দিগদাৰি দিছিল , বান্দৰৰ উৎপাত পিছে মাৰ্কেট কেম্পাছত নাছিল । অমৃতাক লগ কৰিয়েই ওলাই আহিল তাইকো লগত লৈ গোটেইকেইজনী । তাহাঁতৰ কেম্পাছৰ পৰা ওলাইয়েই পোৱা পুখু্ৰীটোৰ পাৰেৰে অধ্যাপক নিৱাসৰ আগেৰে সৰু ৰাস্তাটোৰে লঠঙা সোণাৰুবোৰৰ তলে তলে ৬নং বাছত উঠিহে প্ৰাণভৰি উশাহ লৈছিলো সিদিনা ।

ক্ৰমশঃ

ব্লকৰ সকলো চিনিয়ৰ ওলাই যোৱাৰ পিছত জীনাক্ষি আহিছিল , মূৰৰ বিষ আৰু মনৰ বিষে একেলগে কোঙা কৰা বৈভৱীয়ে সজোৰে কান্দি উঠিল তাইৰ কোলাতে সোমাই , কান্দি কান্দি তাইৰ আগত কৈ গ’ল এফালৰপৰা

কেনেকৈ এৰি থৈ অহা লংকেশ্বৰখন প্ৰতিটো উশাহৰে হেঁপাহৰ হৈ পৰিছিল , বৰ মন গৈছিল আকৌ গোটেইকেইজনী একেলগে থাকিবলে , বুকুৰ ঢুকঢুকনিটো কমিছিল যদিও ভয় ভয় ভাৱ হৈছিল , তাই জানো পাৰিব থাকিব হোষ্টেলত ! ইমানবোৰ নিয়মে জানো বান্ধিব পাৰিব তাইক ? জিনাক্ষি পিছে আৱেগত উটি ভাঁহি ফুৰা ছোৱালী নহয় , বৈভৱীৰ পেনপেননি শুনি চিনিয়ৰৰ আগত নিমাখিত হৈ থকা ছোৱালীজনীয়ে দম এটা দি বৈভৱীক ভাত খাবলে লৈ গ’ল , দুৱাৰ মুখতে ৰৈ আছিল মিতালী মিঠা হাঁহিৰে , মিতালীও কটনিয়ান বান্ধৱীয়েই আছিল যদিও বৰ বিশেষ অন্তৰংগ নাছিল তেতিয়া , পিছে ইয়াত পাই সাহস অকণ পোৱা যেন লাগিল গোটেইকেইজনীৰে একেলগে । বৈভৱীৰ সন্মুখৰ ৰূমটোৱেই জীনাক্ষিৰ , তাইৰ কাষৰটো জীনাবাৰ , তেতিয়া লভিতা বুলি কোৱা ছোৱালীজনী জীনা বাৰ ৰূমলেকে আহিছে , 4th ব্লকত তেতিয়া আমি চাৰিজনীয়েই নতুন । তাইকো মাত লগাই খাবলে যাবলে এটকেন মেটকেন কৰি থাকোঁতেই কটনৰ শিক্ষাবিভাগৰ চিনিয়ৰ বাৰ্বী বাৰ্বী লগা বৰ্ণালীবা চিৰাচৰিত সাংঘাতিক সুখী সুখী লগা হাঁহিটোৰে সিহঁতৰ ওচৰ পালেহি , তেতিয়াহে দেখিল বৰ্ণালী বাক প্ৰথম বৈভৱীয়ে , এছেম্ব্লী ৰ সময়ত কাকোৱেই নেদেখিলে দেখোন ( ওপৰলে চোৱা হ’লেহে দেখিলেহেঁতেন অৱশ্যে )। কটনৰপৰাই বৰ্ণালীবাৰ লগত আন্তৰিকতা আছিল , আকৌ লগ পাই আৰু ভাল লাগি গ’ল মনটো তাইৰ , বায়ে সোনকালে নামি যাবলে ক’লে নহ’লে আলু নাপাবও পাৰোঁ বুলি ধেমেলিয়াকে কৈ গুচি গ’ল । মিতালি বৰ্ণালীবাৰে ৰূমমেট , ভালেই হৈছে , ব্লকৰ চিনিয়ৰ কেইগৰাকী প্ৰায় চিনাকিয়েই হৈ গ’ল গোটেইবোৰ বুকুৰ ঢুকঢুকনিটো যেন অকণমান পাতল লাগিল ।

চাৰিওজনী নামি গ’ল চিৰিৰে , চিৰিৰে তললে নামি যাঁওতে য’ত ভাঁজ লৈছে তাৰ কোণাটোতে আছিল এটা ৰঙা লেণ্ডলাইন ফোন ,ফোনত কোনোবা এগৰাকীয়ে ফুচফুচাই কথা পাতি আছিল , হয়তো আপোনজনৰ লগত । নামি গৈয়ে ডাইনিং হলৰ আগৰ ৱাচ্ছ বেচিনতে হাত ধুই সোমাই গ’ল ভাত খাবলে , চাৰিওজনী একেবাৰে মনে মনে গৈ পাৰি থোৱা ডেক্স বেঞ্চ বোৰত বহি পৰিলগৈ , চিনিয়ৰ কেইবাগৰাকীও আছিল , কোনোবাই খাই আছিল আৰু কোনোবাই কথা পাতি আছিল , সন্ধ্যা চিনিয়ৰ সকল যিফালে বহি intro লৈছিল সেইফালে বহিব লগীয়া হোৱাত অলপ ভয় ভয় লাগিছিল বিনা কাৰণত । চুলি কেইডাল চুই চালে তাই বান্ধত আছেনে নাই , সেই চিনিয়ৰগৰাকীয়েও চাই আছিল তাইক , হাঁহিলে তেওঁলৈ চাই , পিছে নাহাঁহিলে সিহঁতলে চাই , বেলেগ ধৰণৰ গাম্ভীৰ্যতা এটা দেখুৱাই বাজনী উঠি গৈছিল খোৱা হ’লত । সিহঁতে গোটেইকেইগৰাকী চিনিয়ৰকে মাত লগালে যদিও , সকলোৱে অলপ পাত্তা নিদিয়া ভাৱত চিনিয়ৰৰ লেবেল দেখুৱাই সামান্য মূৰ দুপিয়ালে মাথোঁ । য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ হোষ্টেলৰ চিনিয়ৰ তেনেকুৱাই হয় , চিনিয়ৰৰ বৈশিষ্ট্য ।

RCC 4 girls ৰ কুক সকলক খুড়া বুলি মাতিছিল , য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ বাকীবোৰ হোষ্টেলত পিছে মামা মাতিছিল । কমবয়সীয়া ল’ৰা এজনে ভাতৰ হাণ্ডীটো লৈ আহিল আৰু সবৰে ষ্টিলৰ থালবোৰত এক নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণৰ ভাত দি গ’ল , সেইজন বিপুল দা , বিপুল দাৰ পিছে পিছে শকত আৱত অলপ বয়সীয়াল হাঁহিমুখীয়া খুড়া এজনে চৰিয়া এটাতে কণী আৰু আলু লৈ আহিল, সিদিনা বৃহস্পতিবাৰৰ সাজত কণী আৰু আলু দিছিল , নিৰামিষ খোৱা সকলে দুটাকৈ আলু পাইছিল , খানাৰ হিচাপটো সন্ধ্যা নাম মাতোতেই লৈ লয় বাবে আলু কণী সব হিচাবত ৰান্ধে খুড়াহঁতে । এফালৰপৰা খুড়াই সবকে বৰ আন্তৰিকতাৰে দি গ’ল মুখত প্ৰশান্তিৰ ভাৱটো লৈয়ে , খুড়াৰ পিছে পিছে আৰু এজনে আহি হোষ্টেলৰ সকলোৰে পৰিচিত সেই ধেলধেলীয়া পনীয়া দাইল এহেঁতা এহেঁতা দি গ’ল , এই দাইলকণত এক অদ্ভূত সোৱাদ , প্ৰথম ৰাতিৰ খানাটো বেয়া নালাগিল । খুড়াহঁতে বিলাই থকাৰ মাজতে এজন চুটি চাপৰ মানুহে নিমখ তেল লৈ সোমাই আহিল , চিঞৰি চিঞৰি কথা কৈ থকা দাদাজনে মাজে মাজে বেসুৰাকে গানো গাই থাকে, কাপোৰ পিন্ধাৰ ধৰণটো সুকীয়া , জোখতকে ডাঙৰ চুৱেটাৰটো ওলোটাকে পিন্ধি আছিল , হাতকেইটা ওপৰলৈকে কোচোৱা , লংপেণ্টৰ ভৰি দুটা আধা আধা অসমানকে কোচোৱা, এটা ভৰি চুটি এটা ভৰি দীঘলকে কোচোৱা । সেইজন মুকুলদা , য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ প্ৰতিটো হোষ্টেলৰ সকলোকে চিনি পোৱা আৰু সকলোৰে সংবাদদাতা মুকুলদা ।

যিমান পাৰে সিমান সোনকালে খালে গোটেইকেইজনীয়ে , কোনেও কাকো মাত বোল কৰা নাছিল , খাই বৈ ডাইনিং হলৰ পিছফালেৰে গৈ অকণমানি চালি এখনৰ তলত বাচন ধোৱা ঠাই , নিজে ধুব নালাগিছিল যদিও কেতিয়াও কোনেও নিজৰ খোৱা বাচন নথৈছিল , সকলোৱে পিছফালে গৈ নিজৰ থাল ধুই জেগাত থৈ আহিলে । কুকুবা বহি আছিল ডাইনিং হলতে , মণিবাও আছিল ৰেজিষ্টাৰ নিচিনা বহী এখন লৈ , লগত চিনি নোপোৱা আৰু দুগৰাকীমান , সবিনয়ে মাত লগাই পাৰ হৈ আহি কোনোপধ্যে ৰূম পালেগৈ সিহঁত । ৰূমত সোমাইহে ডিম্পীবাৰ লগত কথা পাতিলে , ঘৰৰ কথা , ঢেৰ কথা , প্ৰথমদিনাই দেখা কৰুণ চকুযুৰি আৰু কৰুণ হৈ গৈছিল যেতিয়া ডিম্পীবায়ে মাকবিহীন কথাটো কৈছিল । চিনিয়ৰতকৈও বেলেগ এটা মৰম লাগি গৈছিল তাইৰ ডিম্পীবালৈ , পিছে ভৱেনদাৰ কথা কওঁতে বাৰ মুখখন উজলি উঠিল ।

হঠাৎ কোনোবা এগৰাকীয়ে প্ৰায় চিঞৰি মাতিলে ” 4th block girls….” ওলাই আহিল সব দৌৰাদৌৰিকৈ , কুকুবায়ে মাতিছিল । ডিম্পী বায়ে ক’লে কুকুবা বোলে ব্লক ইন্চাৰ্জ , কিবা ক’ব লগা থাকিলে এনেকৈ মাতে আৰু তেতিয়া ওলাই আহিব লাগে । বৈভৱীৰ আকৌ বুকুৰ ঢুকঢুকনিটো বাঢ়ি আহিল ,কি বা কয় ? কিবা জগৰ লগালোনেকি ? ডাইনিং হলত কিবা কৰি অহা নাইতো ?? চিনিয়ৰকেইগৰাকীৰ পাছফালে নীৰৱে থিয় দি থাকিলে জুনিয়ৰবোৰ , ৰাতিপুৱাই যাতে গা পা ধুই আজৰি হৈ লঁও ক’লে লগতে ফ’ৰ্থ ব্লকৰ যাতে কোনো কাৰণতে মানহানি নহয় তাকো সতৰ্ক কৰি দিলে । বুজিলে সবে ভালকে , সন্ধ্যা চিনাকি পৰ্বত কোৱা কথাৰ যাতে কোনোধৰণে হীন দেঢ়ি নহয় তাৰেই সতৰ্কবাণী আছিল সেইয়া ।

বিচনাত পৰি থাকোঁতে মনলে ঢেৰ চিন্তা আহিল যদিও সৰুৰে পৰা শুনি অহা ‘ জাগি শুবা ‘ কথাটো মনত ৰাখিয়েই এলাৰ্ম ক্লকটোৰ এলাৰ্মৰ কাটাডাল ৫ ৰ ঘৰত লগাই এলাৰ্মটো অন কৰি শুই থাকিল সেইৰাতি , পিছে পুৱা এলাৰ্ম বজাৰ আগতেই অলপ দূৰৈৰপৰা জুনজুনকে জুনুকাৰ মাত শুনিয়েই সাৰ পালে তাই , ৫ বাজিবলৈ ছাগে আধাঘণ্টাৰো বেছি আছিল , মাতটো দূৰৈৰপৰাই ওচৰ চাপিল , জুনুকাৰ তালে তালে খটখট শব্দ, ঘোঁৰাৰ খুৰাৰ শব্দ , পুহৰ ঠেঁটুৱৈ ঠাণ্ডা তাতে কুঁৱলী , পৰ্দাখন লাহেকৈ ফাঁক এটা কৰি চালে যদিও ঢিমিক ঢামাক পোহৰ এটাৰ বাদে একো নেদেখিলে বৈভৱীয়ে , পোহৰ এটা নহয় , পোহৰৰ মিছিল এটা পাৰ হৈ গৈছিল । ভালকে মনিব নোৱাৰিলে যদিও সেইবোৰ ঘোঁৰাগাড়ী গৈছে যে সেইটো নিশ্চিত হ’ল , হয়তো ক’ৰবাত মাল থ’বলে গৈছে , আকৌ শুবলে সময় নাছিল , কোনোবা ৰূমৰপৰা ভুনভুনকে পঢ়াৰ মাত আহিছিল , চেছ্যনেল পৰীক্ষা যে আহি আছিল পাহৰিয়েই গৈছিল তাই । এপাট খিৰিকি লাহেকৈ অকণমান মেলি দিলে সাৱধানে , খিতিককে হোৱা শব্দত ডিম্পীবাই সাৰ পাই আকৌ কৈ সিফালে ঘুৰি শুই পৰিল । এছাটি কুঁৱলী শীতল বতাহে কাণে মুখে চুই গ’ল ,টুপটুপকৈ গছৰ পাতত আৰু তলৰ বননিত নিঞৰ সৰিছিল , সেমেকা মনটো জীপাল হৈ পৰিছিল , ৰূমটোৰ ঠিক কাষতে এজোপা ডাঙৰ গছ, কি গছ কানিমুনি আন্ধাৰত ধৰিব নোৱাৰিলে যদিও কৃষ্ণচূড়া বুলি ভাবি বৰ ভাল লাগিল তাইৰ । নিঞৰসৰা গছজোপাৰ পৰা জুৰজুৰকে হোৱা মিঠা শৱদত মনটো ভৰি গ’ল , শব্দটো কাণৰপৰা বুকুলে বিয়পি গ’ল ।

আমেজ লৈ থকাৰ সময় মুঠেই নাছিল , সোনকালে গা ধুব লাগিব , পৰাপক্ষত চিনিয়ৰ কোনো নুঠুতেই আজৰি হ’ব লাগিব , তেতিয়া অন্ততঃ দোপাত্তাখন বাথৰূমলে নিনিয়াকে যাব পাৰিব কাৰণ হোষ্টেলৰ কাঢ়া নিয়মবোৰৰ ভিতৰত এইটোও আছিল , বাথৰূমলৈকে দোপাত্তা মাষ্ট । কোনোবা এজনী উঠি বাকেট লৈ হয়তো বাথৰূমলে গৈছিল, দেৰি নকৰি উঠি গ’লো তাইও । জুনিয়ৰকেইজনী প্ৰায় একে সময়তে আজৰি হৈছিল যদিও চকুৰ বাহিৰে মুখেৰে টু শব্দ এটাও নকৰাকে ব্লকৰ আগত থকা ছাদখনলৈ তিতা কাপোৰখিনি লৈ ওলাই গ’ল সিহঁত , সেইখন ছাদলে যোৱাৰ অনুমতি আছিল , কিন্ত্ত ফ্ৰেচাৰ্ছ নোহোৱালৈকে ওপৰছাদলে যোৱা মানা জুনিয়ৰৰ । পোহৰ হৈ অহা জালুকবাৰীখন ছাদৰ ওপৰৰপৰা অপূৰ্ব লাগিল , পিছপৰি যোৱা ঘোঁৰাগাড়ীখনৰ লেমৰ পোহৰটো পুৱাৰ বেলিৰ পোহৰকণৰ লগত মিলি গ’ল , জুনুকাৰ মাতটোও ক্ৰমান্বয়ে নাইকিয়া হৈ চৰাইৰ মাতৰ লগত একাকাৰ হৈ গৈছিল । টংটংকে বাজি উঠা বেলৰ মাতত জুনিয়ৰবোৰে ৰুমমেটৰ বাবেও চাহ আৰু ল’ফৰ টুকুৰা আনিবৰ বাবে নামি গ’ল তললৈ ।

হোষ্টেললে অহাৰ পিছদিনাই দূবৰিৰ লগত দুইজনী একেলগে গ’ল ক্লাছলে , আগে আগে মণিবা চিন্ময়ী বা আৰু কেইগৰাকীমান চিনিয়ৰ গৈ আছিল , আমি যাতে চিনিয়ৰক নমতাকে নাথাকোঁ তাৰ বাবে বৰ সচেতন হৈ গৈছিলো লগতে AT 9 লে ভুলতো নোচোৱাকে গৈছিলো যদিও ভূপেনসন্ধানী চকু হয়তো গৈছিল ! AT 9 বাসীয়ে মেও মেওকে মাতিবলে ধৰিলে , একো বুজি নাপালো , কিয় তেনেকৈ মেকুৰীৰ মাতেৰে মাতি আছিল ? পিছে অকণমান পিছতে চোন কোনোবা এজনে চিঞৰি জোকালে ” অ’ মেও মাইনা ওলালা , আমাক নিনিয়া ? মেও মেও ”

আমি পিছে পিছে গৈ আছো একো নুশুনাৰদৰে , আগত যে চিনিয়ৰ দুয়োজনীৰে , মেও মাইনা কোন ধৰিব নোৱাৰিলো । চিন্ময়ী বায়ে তেঁওলোকৰ ফালে চাই হাঁহি মৰাতহে গম পালোঁ মেও মাইনা কোন ? দঁহা চকুৰ ধুনীয়া ছোৱালী চিন্ময়ী বাকেই AT 9 বাসীয়ে মেও মাইনা বনালে , মেও মাইনাৰ পিছে পিছে গৈ থকা আইনষ্টাইন মাইনাকো পিছে নিচিঞৰাকে নাথাকিল যদিও সেইদিনা জুনিয়ৰৰ সমস্ত লক্ষণ দেখুৱাই নীৰৱে পাৰ হৈ গৈ ক্লাছ পালোগৈ ।

ক্ৰমশঃ

মণি বায়ে এফালৰ পৰা জুনিয়ৰবোৰক পৰিচয় দি যাবলে ক’লে, আগতেই অহা জুনিয়ৰেও নিজৰ পৰিচয় দি থাকিবলগীয়া হৈছিল বাৰে বাৰে যাতে নতুনকে অহাবোৰে চিনি পায় , সেইদিনা দহজনীমান আছিল জুনিয়ৰ , বৈভৱী যোৱাৰ দিনাই আৰু কেইবাগৰাকীও গৈছিল কাৰণ তেতিয়ালৈ প্ৰায় চুপাৰ ছিনিয়ৰসকলে ৰূম খালী কৰিছিলেই । সকলোৱে এফালৰ পৰা নিজৰ নামবোৰ কৈ যাঁওতে পৰিচয়ৰ অন্তত এক বিশেষ কিবা কৰিবলগীয়া হৈছিল অথৱা বিশেষ কিবা এটা কৰি কৰি নিজৰ পৰিচয় দিবলগা হৈছিল , নতুনকেইজনীয়ে একো ধৰিব পৰা নাছিল যদিও কেইদিনমান পুৰণি নৱাগতা কেইগৰাকীক দেখি কিবা অলপ বুজি পালে , এইটো আগতেও কৰি পাইছে বাৰু কলেজত ‘ Introduction with action ‘। বৈভৱীয়ে মনতে জুকিয়াই ল’লে কি কৰিবগে, পিছে সন্মুখৰ দীঘলীয়া বেঞ্চিবোৰত বহি থকা চিনিয়ৰ কেইগৰাকীক দেখিচোন তালুসৰে জীৱ উৰি গ’ল , মুহুৰ্ততে পাহৰি থাকিলে তাই কি কৰিবলে গৈছিলো , ভৰিকেইটা নাই নাই যেন লাগিছিল , চকুৰে কি দেখিছিল নিজেই পাহৰি গ’ল । একো নোকোৱাকৈ ভালেপৰ ঠিয় দি ৰ’ল একে ঠাইতে । ইমান নাৰ্ভাছ আগে পাছে কেতিয়াও হৈ পোৱা নাছিল তাই ।

সকলোৱে তাইলৈ চাই অলপ ফিচফিচাইছিল , হঠাৎ সাৰ পোৱাৰদৰে তাই সলসলীয়াকে পৰিচয় দিলে সংস্কৃততে

” মম নাম বৈভৱী বৰা, গোলাঘাট মণ্ডলান্তৰ্গতস্য দেৱগ্ৰামস্য নিৱাসীনঃ শ্ৰীয়ুত গংগাধৰ বৰা মহোদয়স্য কণিষ্ঠা কন্যা………..” সংস্কৃত বিভাগৰ চিনিয়ৰসকলে ভাল পাইছিল যদিও বাকীসকল সন্তুষ্ট হোৱা নাছিল হয়তো । তাইওচোন এনেকৈ নিজৰ পৰিচয় দিম বুলি ভবা নাছিলো ,বিহু গাই গাইহে স্বপৰিচয় দিম বুলি ভাবি আছিল পাঁচমিনিটৰ আগতে , এনেকৈ ডিপাৰ্টমেণ্টতহে দিছিলে ! কি নাৰ্ভাছ! কথাবোৰৰ আঁতদাল জোৰাই লাগিল নে ছিগিল ধৰিব নোৱাৰিলে তাই । যাহওক , নাম ধাম জানি লোৱাৰ পিছত আহিছিল বিভিন্ন প্ৰশ্ন , প্ৰশ্নবোৰ বেছিভাগেই আছিল খুহুতীয়া । পিছে বৰ ডাঙৰ সমস্যা এটা আছিল , প্ৰশ্ন চিনিয়ৰ সকলেহে কৰিব আৰু উত্তৰ দিওঁতাসকলে হঁহুৱাবলে চেষ্টা কৰিব লাগিব , কিন্তু উত্তৰ দিওঁতাকে আদি কৰি জুনিয়ৰ কোনেও হাঁহিব নোৱাৰিব , হাঁহিলেই চিনিয়ৰৰ ৰোষত পৰি সাংঘাতিক শাস্তি পাব । গতিকেই জুনিয়ৰৰ মুখত চেইন মাৰি থ’ব লাগিব অনবৰতে হাঁহিব নোৱাৰাকে । মনলে যিমান পাৰে সিমান গাম্ভীৰ্যতা আনি চেষ্টা কৰিলে সকলোবোৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিবলে , প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰ উত্তৰৰ পিছতে মোছত তাও দি সেইসময়ৰ জনপ্ৰিয় আমূলৰ এডটোত কোৱাৰ দৰে ” Mooch nahin toh kuch nahin ” বুলি ক’বলৈ দিলে । শুনিয়েই পেটৰ ভিতৰত তাইৰ ভাকুটকুটনি উঠিছিল , হাঃ হাঃকে হাঁহিবলে মন গৈছিল পিছে নহ’ব , জুনিয়ৰযে । কৈ গ’ল জুনিয়ৰৰ গোটেইবোৰ লক্ষণ তাইৰ খোলাটোলে আনি ।

” নমস্কাৰ , মোৰ নাম বৈভৱী ( মোছত তাও দি দি লগে লগে কৈ যাব লাগে )Mooch nahin toh kuch nahin , মোৰ ঘৰ গোলাঘাটত Mooch nahin toh kuch nahin , মোৰ ঘৰত মা দেউতা……..কৈ শেষ হোৱাই নাছিল তাইৰ , চিনিয়ৰসকল হাঁহিত ফাটি পৰিল , নপৰিবনো কিয় ? যিহে মোছৰ মোচন দিলে তাই , চিনিয়ৰৰ লগে লগেই হাঁহিত ফাটি পৰিল এগৰাকী জুনিয়ৰ । দেখিছিল চিনিয়ৰে , পাতলকে খীণ চকুৱে মুখে হাঁহি থকা ছোৱালীজনীক একাষৰীয়াকৈ থিয় হ’বলে দিলে , তাই তেতিয়াও হাঁহি আছিল , চিনিয়ৰে ধমক দিয়াৰ পিছতো হাঁহি ৰখাব নোৱাৰা ছোৱালীজনী দেখি সবৰে হাঁহি উঠিছিল যদিও জুনিয়ৰ নামৰ খোলাটোৰ ভিতৰতে থৈ দিলে হাঁহিটো । মোছৰ তাও শেষ হৈছিল , পিছে শেষ হোৱা নাছিল হাঁহিবোৰ , আঁজলী ছোৱালীজনীৰ ধেকধেকীয়া হাঁহিটো ।

মোছত তাও দি দি নিজৰ ঠাইলৈ ঘুৰি আহি থিয় দিলেগৈ তাই জীনাক্ষিৰ একেবাৰে গাতে লাগি , কাষতে আৰু ধকধকী বগী দীঘল চুলিৰ চাপৰকে ছোৱালী এজনী সেমেনা সেমেনিকে ৰৈ আছিল , নতুন আছিল হ’বপায় সিদিনা তাইও । শাস্তি পাবলগীয়া ছোৱালীজনীয়ে তেতিয়াও খুকখুকাই হাঁহিয়েই আছিল , দীঘল চুলিৰ ছোৱালীজনী ধীৰে সুস্থিৰে থিয় দিছিল চিনিয়ৰ সকলৰ আগত ঠিক ডাইনিং হলৰ দুৱাৰখনৰ পোনে পোনে , ধুনীয়া ছোৱালীজনীয়ে পৰিচয় দিছিল বিহু নাম এটি গাই, গম পালে বৈভৱীয়ে , মিলিব ছাগে সিহঁত দুইজনীৰে তাল মিল , নহ’লে একেই ভাব আহেনে প্ৰথমদিনাই ! তাইৰ নাম লভিতা , লভিতা মেধি , ৰঙিয়াৰফালৰ । জুনিয়ৰবোৰে নিজৰ নামবোৰ কোৱাৰ বিপৰীতে জীনাক্ষিয়ে পিছে এফালৰপৰা চিনিয়ৰ সকলৰ নামহে ক’বলে ধৰিলে , সেইয়াও পৰিচয় পৰ্বই , চিনিয়ৰ সকলৰ নামৰ পৰ্ব । সবৰে হৈ যোৱাৰ পিছত সেই হাঁহি থকা ছোৱালীজনী আহিছিল , হাঁহি হৈছিল হ’বপায় , থিৰেৰে ৰৈছিল অলপ । তাই আছিল মিতালী , পিছে তাইক যি শাস্তি শুনোৱা গ’ল এইবাৰ হ’লে পেটৰ হাঁহিটো মুখলৈকো আহিল , কিন্তু চিনিয়ৰে নেদেখাকে । মিতালীয়ে হঁহাৰ অপৰাধত শাস্তি পাইছিল মুৰ্গী হোৱাৰ , কেৱল মুৰ্গী হ’লেই নহ’ব মুৰ্গীৰ দৰেই কক কক কৰি এক বিশেষ ভংগীমাত বহি কণী পাৰিব লাগিব , তাই আকৌ হাঁহিলে , বাকিবোৰেও জুনিয়ৰৰ খোলাটোৰ ভিতৰতে হাঁহিলে , এগৰাকী চিনিয়ৰে আহি দেখুৱাই দিছিল ডেম’ কণী পৰাৰ , হাঁহি হাঁহিয়েই মিতালীয়ে ঠিক তেনেদৰেই কক কক কো….বুলি চিঞৰি কণী পাৰিবলে বহিছিল , সকলোৱে ফুৰ্তি পাইছিল , কাৰোবাৰ মনত হয়তো অলপ বেয়া লাগিছিল , কণী পাৰি থকা হাঁহিমুখীয়া ছোৱালীজনীৰ হাঁহিটোতো যেন দুখ অকণ লাগিছিল , পিছে সকলোবোৰ ফুৰ্তি বুলি আদৰিও ল’ব পাৰিলে ।

সন্ধ্যা সাতবজাৰ পিছত চিনাকি পৰ্ব শেষ কৰি সকলো নিজৰ ৰূমলে যোৱাৰ আগতেই বৈভৱীৰ জপৰা চুলি চকুত পৰা চিনিয়ৰ ক্ষীণাংগী , সুগঢ়ি নাম নজনা বাগৰাকীয়ে সকলো জুনিয়ৰে পালন কৰিবলগীয়া অলিখিত নিয়মবোৰ কৈ গ’ল , পুৰা চিনয়ৰৰ ষ্টাইলত কোৱা নিয়মবোৰ এটা এটা মনত ৰ’ল , তাৰে প্ৰথমটোযে তাইকেই উদ্দেশ্যি কৈছিল বুজাত অকণো অসুবিধা নহ’ল । জুনিয়ৰে চুলি মেলা , চিনিয়ৰক দেখিলে নমতা , মাৰ্কেটত ৰৈ কথা পতা , সন্ধ্যা পাঁচবজাৰ পিছত হোষ্টেল সোমোৱা , ৰাস্তাত AT 9 লে চোৱা , লগ কৰিবলে ঘৰৰ বাহিৰে বেলেগ কোনোবা ল’ৰা অহা এইবোৰ সকলো মানা, নহ’লে জুনিয়ৰ ৰোষত পৰিব । গতিকে ” Be careful juniors ” .

প্ৰতিটো কথাই মগজুত সামৰি সিহঁত নিজৰ ৰূমলে গ’ল , দুখে ভাগৰে হেঁচা মাৰি ধৰিলে , ডিম্পীবা আহি পোৱা নাই ৰূমলে তেতিয়ালৈকে , বৈভৱীয়ে পুৰণি বিচনা চাদৰখন আঁতৰাই বেগৰ পৰা নতুন ধুই থোৱা বিচনা চাদৰ এখন উলিয়াই জপককে কোব এটা মাৰি পাৰি ল’লে , অকণি অকণি মিহি নীলা ফুল থকা বগা বিচনাচাদৰখন পাৰি দিয়াৰ লগে লগেই বাগৰি দিলে তাই বিচনাত , দুচকুত সপোন নাছিল তেতিয়া , মনত আনন্দ নাছিল । সেমেকা চকু আৰু মনেৰেই ঘৰলে মনত পৰাৰ আগতে মনত পৰিছিল লংকেশ্বৰলে , লংকেশ্বৰত এৰি থৈ অহা প্ৰতিটো উশাহলে । তাই গুছি অহাৰ পাছত সিহঁতকেইজনীৰো ছাগে একেই অৱস্থা হৈছিল, হয়তো নীৰৱে উচুপি উঠিছিল । লংকেশ্বৰখন কিমান বুকুৰ আপোন হৈ পৰিছিল সেই কথা উপলব্ধিৰ চৰম মুহুৰ্ত আছিল সেইটো ।

দুচকু মুদি আছিল যদিও টোপনি নাছিল অলপো, অলস দেহাটোৰ লগতে অলস হৈ পৰিছিল মনটো , ৰূমটো ঠিকঠাক কৰি ল’বলৈও মন যোৱা নাছিল অলপো , লংকেশ্বৰৰ বাদে বেলেগ একো চিন্তা কৰিব নোৱাৰা হৈ পৰিলে তাই , যিকেইডাল জপৰা চুলিক লৈ গপত আছিল , মহাদেৱৰ পাৰ্বতী হৈছিল , সেইকেইডাল জপৰা চুলি আজিৰপৰা আৰু খোল নাখাব, ককায়েকে কোৱাৰদৰে সত্ৰৰ বুঢ়া ভকতৰ দৰেই টোপোলা এটা কৰি সোমাই থাকিব বান্ধোনত । যিকেইটা অভিজ্ঞানী ঠাণ্ডা হৈ থাকিলে মনবোৰ উদাস হৈ পৰিছিল , সেইকেইটা অভিজ্ঞানীৰ দুষ্টামিভৰা মুখবোৰ , কথাবোৰ কেৱল বুকুতে খোপনি পুতি ৰ’ব । অভিজ্ঞানী ল’ৰাহঁতে বাৰু ৰাখিবনে মনত ? পিছফালৰ মেছৰ হিৰণ্য আৰু ৰুবুলৰ বিহুবোৰ , বাঁহীৰ সুৰবোৰ শুনিবলে পাবনে আকৌ আগৰদৰেই ? ভাড়াঘৰৰ মালিক দাদাই মতাৰ দৰে মাধুৰী বুলি মাতিবলে ওলাবনে কোনোবা আপোন? সাঁইবাবা নামটো আইনষ্টাইনৰ আঁৰত হেৰাই যাবনেকি বাৰু? দেৱাশ্ৰীৰ হাতৰ সোৱাদ ভৰা খানা পাবনে খাবলে ইয়াতো ? সবাৰো উৰ্ধত সেই নিভাঁজ মৰমবোৰ , প্ৰাণখোলা হাঁহিবোৰ কি হ’ব ?

পলিলে বৰকে মনত পৰিছিল , তাইও বৰকে মনত পেনইছিল ছাগে , তাই কেতিয়াও কাৰো লগতে ভাগ নকৰা কম্বলখন কেৱল বৈভৱীৰ লগতেই ভগাই লৈছিল , অকণমানি ছোৱালীৰদৰেযে কিমান অভিমান কৰিছিল তাইৰ লগত ? এক অবুজ মায়াত দুচকুৰে পানী বৈ আহিল , এই মায়াৰ কোনো পৰিধি নাই , এই মায়াৰ কোনো নাম নাই । সিহঁতবোৰলে মনত পেলাই সোঁসোঁৱাই ওলাই অহা চকুপানীবোৰক বাধা নিদিলে বৈভৱীয়ে , ডিম্পীবা অহালৈকে তেনেকৈয়ে পৰি থাকিল অলস অৱস দেহ মনেৰে …..

কেতিয়ানো চিলমিলীয়া টোপনিয়ে চকুৰ পতা জাপ খুৱাই নিলে তাই গমেই নাপালে ,হঠাৎ কাৰোবাৰ মাতত চক খাই সাৰ পাই উঠিল , কোনোবাই চিঞৰি মাতিছিল ” মুনমী ডিম্পী জিনা গায়’….. ভাত খাঁওগে আহ , জুনিয়ৰচ্ আমাৰ পিছতে আহিবা দেই…..” ডিম্পীবা ওলাই গ’ল তাইলৈ চাই হাঁহি মাৰি , নতুনকে চিনিয়ৰ হোৱা ডিম্পীবা কেতিয়া আহি ৰূম সোমালে গমেই নাপালে তাই , গোটেইকেইজনী জুনিয়ৰকে একেলগে ভাত খাবলে যাবলে কৈ ওলাই গৈছিল বা । মূৰটো বিষাইছিল বৰকৈ বিষাইছিল বৈভৱীৰ , তিৰুৰ হাতৰ বামটোৰ কথা মনত পেলাঁওতেই জীনাক্ষি সোমাই আহিছিল মনে মনে । হাতত মেন্থ’প্লাছ এটা লৈ ।

ক্ৰমশঃ