Author Archives: Papori Borah

ঘৰলৈ গৈ মনটো কেনেবা লাগিছিল , পঢ়া শুনাহে মুঠেই নহয় , মোনা ভৰাই নিয়া কিতাপ মোনাতে থাকে , এসপ্তাহত এদিনো কিতাপ মেলি চাবলে মন নগ’ল , মায়ে পঢ়িবলে কুটুৰি থাকে , তথাপিও গা লৰ চৰ নহয় । ডিপাৰ্টমেণ্টৰ পৰা ছিপাঝাৰত অনুষ্ঠিত অসম সাহিত্য সভাৰ ৬৮ তম অধিৱেশনলৈ যাঁওতে কিনা কিতাপকেইখনহে পঢ়িলোঁ , মেদিনী চৌধুৰী দেৱৰ ফেৰেংগাদাও আৰু ৰমা বেজবৰুৱাদেৱৰ মহাশ্বেতা আৰু মহাশ্বেতাৰ পুনৰ্জন্মৰ দৰে সুগভীৰ আৰু মনোগ্ৰাহী কিতাপ হাতত থাকিলে ক’ৰ্ছৰ কঠিন আৰু তত্বগধুৰ কিতাপবোৰ পাহৰি যোৱাটো স্বাভাৱিক । লগতে প্ৰিয় সৌৰভ শইকীয়াৰ সৌৰভৰ সোণাৰু ভ্ৰমণ কবিতা পুথিখন পঢ়ি মনটো অজান পুলকত নাচি উঠে তেতিয়াও , এতিয়াও । সেইবাৰ ঘৰলৈ গৈ ঘুৰি আহিবলৈ মন যোৱা নাছিল , জালুকবাৰীৰ কৃষ্ণচূড়ায়েও আকুল কৰিব নোৱাৰিছিল , কটনত পঢ়িবলৈ আহোঁতেই ৰিটায়াৰ হোৱা দেউতাৰ পেন্স্যনৰ টকাকেইটা মাহেকীয়া খৰচৰ বাবে হাত পাতি লঁওতে বৰ গাত লাগে , মনটো ৰাই জাই কৰে , কেতিয়াবা পেন্স্যন সময়ত নাপালে কমলা দাৰ ধান নিয়া গাড়ীখন ঘৰলৈ আহে , তেতিয়া মনটো আৰু দুখী হয় , ঘৰৰ ভঁড়ালৰ ধান কেইবামোনো কমলাদায়ে কিনি নিয়ে , কেতিয়াবা উচিত দামত আৰু কেতিয়াবা কমত ( ঘৰত অলপ ভালকৈ ধানখেতি হয় বুলিহে বহুখিনি ৰেহাই ) । তেতিয়ালৈকে দাদাৰো বিশেষ থিতাপি লগা নাছিল , ইফালে মুনেও মেট্ৰিক দিয়াৰ সময় আছিল , বাও বিয়া হৈ গৈছিল , আমাৰদৰে সাধাৰণকে চলি থকা মধ্যবিত্ত ঘৰ এখনৰ পৰা পঢ়াৰ নামত ভঁড়ালৰ ধান বেপাৰীক দিয়াৰ সময়ত বুকুখন বৰকৈ বিষায় , তেতিয়াই পঢ়া এৰি চাকৰি বিচাৰিবলৈ মন যায় । মা দেউতায়ে অভাৱ অনুভৱ কৰিবলৈ নিদিয়ে যদিও অনুভৱী মনটোৱে নামানে , মোৰ বাবে ধান বিক্ৰী হোৱাটো মুঠেও সহ্য নহয় । হয়তো মা দেউতাৰ আদৰুৱা সৰু জীয়ৰী জনী ডাঙৰ হৈছিলোঁ , ঘৰখনৰ সমস্যাবোৰ আওকাণ কৰিব পৰা নাছিলোঁ ।

সেইবাৰ পৰীক্ষাৰ বাবে এসপ্তাহ থাকিয়েই আকৌ মৰমৰ জালুকবাৰীলৈ গুছি গৈছিলোঁ , হাজাৰ চিন্তাৰ মাজতো পঢ়াৰ চিন্তাটো বেছিকৈয়ে আছিল , তাতে দেউতাৰ পেন্স্যন হোৱাৰ পিছত সিমানখিনিলৈকে পঢ়িছিলোৱেই যেতিয়া বাকীখিনিও ভালকে পঢ়াৰ মনোবল গোটাই পঢ়াত লাগিছিলোঁ । হোষ্টেলৰ পৰা পৰীক্ষা দিবলৈ ওলাই যোৱাৰ সময়কণত ঘৰলৈ মনত পৰে , কেতিয়াবা ৰুণু বাইদেউৰ পি চি অ’ৰ পৰা নহ’লে শৰৎ দা মোহন দাহঁতৰ পি চি অ’ ৰ পৰা ঘৰলৈ ফোন কৰি মাহঁতক মাত লগাই যাঁও , কেতিয়াবা ঘুৰি আহোঁতে ফোন কৰি জনাই আহোঁ পৰীক্ষাৰ খবৰ । সেইবাৰ থাৰ্ড চেমিষ্টাৰ দিওঁতে কি হৈছিল নাজানো , পৰীক্ষা বেয়া হৈছিল , মনে ভবা ধৰণে হোৱা নাছিল অকণো , পৰীক্ষাৰপৰা গৈ পায়েই কন্দা কটা আৰম্ভ কৰোঁ , চুন্নী ৰূমত থাকিলে তিৰুৰ ৰূমত সোমাই কান্দোগৈ , তাই নাথাকিলে ছাদলৈ গৈ কান্দোগৈ , পিছৰকেইখন পেপাৰ দিওঁতে ওলাই যাঁওতেও চকুপানী ভেটা দি ৰাখিব নোৱাৰোঁ , মুঠতে মনত ভয় , পৰীক্ষাৰ ভয় । ভালকৈ নপঢ়াৰ জহতেযে তেনে হৈছিল সেইটো ভালদৰেই বুজি পাইছিলোঁ , পিছে দেৰি হৈছিল তেতিয়ালৈ , তাতে আকৌ শেষৰখন পেপাৰ থকাৰ দিনা মোৰ সেই আহুকলীয়া মাহেকীয়া পেটৰ বিষটোৱে বৰ কষ্ট দিলে । যেনেতেনে পৰীক্ষাটো শেষ কৰিছিলোঁ , পৰীক্ষা শেষ কৰি অনুতপ্ত হৈছিলোঁ , ভুলৰ শুধৰণি নথকা সময়তযে মানুহ অনুতপ্ত হয় আৰু তেতিয়া যে বহু পলম হৈ যায় নিজকে শুধৰোৱাৰ সেই কথাটো বাৰুকৈয়ে অনুভৱ কৰিছিলোঁ ।

মোৰ পৰীক্ষাৰ দুখ তেনেই গৌণ আছিল এগৰাকী অন্তৰংগ বান্ধৱীৰ দুখৰ তুলনাত । তাই সন্মুখীন হৈছিল এক ভয়ানক সত্যৰ , যিটো আছিল অনাহুত , অভাৱনীয় , অনাকাংক্ষিত । তাইৰ জীৱনলৈ চৰম দুৰ্দশা নমাই আনিছিল সেই খবৰটোৱে , তাইৰ কৈশোৰৰে প্ৰেম , যি তাইৰপৰা বহুযোজন দূৰৈত দিল্লীত থাকি পঢ়ি আছিল তেঁও হঠাতে মাত্ৰ চাৰিদিনীয়া জ্বৰত ভুগিয়েই সংসাৰৰ সকলো মায়া এৰি গুছি গৈছিল সকলোকে কন্দুৱাই কোনো অচিন জগতলৈ । নিষ্ঠুৰ নিয়তিয়ে পলকতে সকলো শেষ কৰি দিছিল , অন্তৰংগ বান্ধৱী যিজনী মোৰ বাবে মৰমজান আছিল , যাৰ লগত একে সময়তে দুফালে দুটা বাথৰূমত সোমাই চিঞৰি চিঞৰি বিহু গাব পাৰিছিলোঁ , যাৰ লগত ঘণ্টাৰ পিছত ঘণ্টা ধৰি বাৰে বিংকৰা কথাৰ পৰা আদি কৰি ৰাজনীতি , সমাজনীতি , পাৰিৱাৰিক কথা পাতিছিলোঁ , যাৰ লগত ছাদলৈ গৈ আকাশলৈ চাই চাই জোনাকী মেল পাতিছিলোঁ সেই অন্তৰংগ বান্ধৱীজনী সেইদিনা পাগলীৰ দৰে হৈ পৰিছিল , তাইলৈ ইথাৰৰ সিপাৰৰ পৰা কঢ়িয়াই অনা সেই নিষ্ঠুৰতম খবৰটোৱে তাইৰ সপোনবোৰ পলকতে থান বান কৰি পেলাইছিল । ( প্ৰিয় সখিৰ অনুমতি লৈহে লিখিছোঁ , মৰমী তোক আঘাত কৰিছোঁ যদি ক্ষমা কৰিবি , ইচ্ছাকৃত অথৱা মনে সজা কোনো কথাই নাই ইয়াত , তোক বৰ ভাল পাঁও )

সেইদিনা আছিল প্ৰথম এপ্ৰিল , এপ্ৰিল ফুল বনোৱাৰ দিন । সেই খবৰটোও যদি এপ্ৰিল ফুল বনোৱাৰ দৰেই এটা মিছা খবৰ হ’লহেঁতেন , অন্ততঃ তাই ইমান কষ্ট নাপালেহেঁতেন । বান্ধৱীৰ বন্ধু এজনে ফোন কৰি জনাইছিল তাইৰ প্ৰথম প্ৰেমৰ , তাইৰ প্ৰিয়জনৰ সেই দুঃসংবাদটো , তেঁও ইহজগতৰ পৰা বিদায় লোৱাৰ নিষ্ঠুৰ সংবাদটো । তাই কোনোপধ্যে মানি লোৱা নাছিল কথাটো , তাইৰ সকলো সপোন থান বান হোৱা কথাটো বিশ্বাস কৰিব খোজা নাছিল , তাইৰযে হিয়াৰ আমঠু , তাইৰ মৰমবোৰে তাইক ইমান বিশ্বাসঘাতকতা কৰিব সেয়া তাই মুঠেও নামানে , তাইৰ যেন আকাশখন খহি পৰিছিল প্ৰচণ্ড বজ্ৰৰ প্ৰহাৰত । কি ভয়ানক হৈ উঠিছিল তাই , খোঁচ খোৱা বাঘিনীৰ দৰে প্ৰচণ্ড খঙত তাই আস্ফালন কৰি উঠিছিল , তাই বুজিবই নুখুজিছিল একো , কোনো ওচৰ চাপিব পৰা নাছিল , সকলোৱে চাইছিল মোৰ চকুলৈ , আগবাঢ়ি গৈছিলোঁ তাইৰ ওচৰলৈ ভয়ে ভয়ে , কিজানিবা তাইক চম্ভালিবলৈ গৈ নিজেই উজুটি খাঁও ! তাইৰ প্ৰেমৰ সাক্ষী আছিলোঁ মই , তাইৰ সুখৰ সময়কণৰ লগৰী আছিলোঁ মই , তাইক কেনেকৈ বুজাঁও তাইৰ মৰমবোৰৰ অকাল মৃত্যু ঘটিছিল বুলি অশ্ৰাব্য সত্যক কিদৰে তাইৰ মনে মানিব পৰা কৰিম বুজিব পৰা নাছিলোঁ । তেতিয়ালৈ আমাৰ কেম্পাছ জনাৰণ্য হৈছিল , ক’ৰপৰা কোন আহিছিল নাজানো , চোৱাও নাছিলোঁ , AT 9 ৰ কোনোবা দুজনমানে তাইক সম্ভৱতঃ শান্ত কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল , তাই পাগলী হৈছিল , হিতাহিত জ্ঞানশুন্য হৈছিল তাই ।

সাহসেৰে আগুৱাই গৈছিলোঁ তাইৰ ওচৰলৈ , তাইক সাৱটি ধৰি তাইক ক’ব খুজিছিলোঁ ,

” মানি লচোন সখি , সত্যটো মানি ল , সি নাই , সি নিষ্ঠুৰ , নহ’লে তোৰ ভালপোৱাক এৰি গুচি নগ’লহেঁতেন ”

তাই শুনিবই বিচৰা নাছিল একো , অচিন হৈ পৰিছিলোঁ তেতিয়া , মই কাষলৈ যাঁওতেই গাৰ সমস্ত জোৰেৰে মোক গোৰ মাৰি দিছিল , মই কৰ্ফাল খাই ভিজিটিং ৰূমৰ দৰ্জাখনত পৰিছিলোঁগৈ , হয়তো তেজো ওলাইছিল , পিছে সেইবোৰলৈ ভ্ৰূক্ষেপ নকৰি তাইৰ ওচৰলৈ আকৌ আগুৱাই গৈ তাইক সাৱটি ধৰিব খুজিছিলোঁ , তেতিয়ালৈ তাই উদ্ভ্ৰান্তৰ দৰে দৌৰি ফুৰিছিল , চিঞৰিছিল , চকুদুটা ৰঙা পৰিছিল , এক আক্ৰোশত তাই সকলোকে চাইছিল , তাইৰ ঘোলা চকুৰ চাঁৱনি কোনেও সহ্য কৰিব পৰা নাছিল , তাইক শান্ত কৰিব পৰা নাছিল কোনেও । ঘোলা পৰা চকু দুটাৰ ছোৱালীজনীয়ে চিঞৰি চিঞৰি কৈছিল ,

” সি শুই আছে , মোক কিয় মিছা কৈছ তহঁতে ? তহঁত আঁতৰ হ মোৰ ওচৰৰপৰা , মই মাতিলেই সি সাৰ পাব , মোক যাবলৈ দে , এৰি দে তহঁতে , পাপৰি তই কৈ দে ইহঁতক , ইহঁতক কৈ দে সি শুই আছে …… ”

কোনো নাছিল নকন্দাকে , সকলোৱে তাৰ আত্মাৰ সদ্গতিৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল , তাই সুস্থ হোৱাটো কামনা কৰিছিল , প্ৰায় পাঁচঘণ্টা সময় তাই উন্মাদৰ দৰে হৈছিল , দেউতাক ককায়েক অহাৰ পিছত তাই অলপ শান্ত হৈছিলগৈ , তেতিয়াহে কেম্পাছৰপৰা মানুহবোৰ এজন দুজনকৈ গৈছিলগৈ , কোনেও যে তাইক এৰি যাব বিচৰা নাছিল , এনে হৈছিল যেন কোনোবা গ’লেই তাই অকলশৰীয়া হ’ব , সকলোৱে বিহ্বল হৈ চকুত চকুলো লৈ মাথোঁ তাইক চাই আছিল । কান্দি কান্দি ভাগৰুৱা ছোৱালীজনী মোৰ কোলাতে অচেতন হৈছিল , মোৰ বাহিৰে তাইৰ ওচৰলৈ কাকো যাবলৈ দিয়া নাছিল , তাইৰ আৰু মোৰ হাত ভৰিৰ পৰা ওলোৱা তেজ গোট মাৰিছিলগৈ , তাইৰ বুকুৰ শিলটো আৰু গধুৰ হৈ পৰিছিল । অৱচেতন ছোৱালীজনীক দেউতাক আৰু ককায়েকে দাংকোলা কৰি লৈ যাঁওতে তাই অদ্ভূত ধৰণে কেঁকাইছিল …” না..ৰে …. না….ৰে….না….ৰে…….” গেঙনি মাৰি মাৰি কৈছিল ” মই ভগৱানক নেমাতোঁ আৰু , তহঁতেও নেমাতিবি …… ” তাই গুচি গৈছিল দেউতাকৰ কোলাত শুই ।

কোনেও পঢ়িব পৰা নাছিল কেইবাদিনলৈও , পৰীক্ষা চলি আছিল সকলোৰে , তাইৰ আধৰুৱা হৈছিল , খবৰ লৈছিলোঁ দিনৌ দুবাৰকৈ , তাইক হেনো তাক দেখুৱাবলৈ লৈ গৈছিল , তাৰ পিছত অকল্পনীয় এক পৰিস্থিতি পুনৰ হৈছিল । তাইৰ বাবে নেদেখা জনৰ ওচৰত মাথোঁ প্ৰাৰ্থনা কৰিছিলোঁ তাই যাতে সুস্থিৰ হয় । বহুদিনলৈকে তাইৰ চকুযুৰিয়ে আমনি কৰি থাকিল , তাইৰ উদ্ভ্ৰান্ত ৰূপটোৱে শুবলৈ নিদিলে , তথাপিও মৰমী বান্ধৱীৰ ওচৰলৈ এবাৰো যাব পৰা নাছিলোঁ পৰীক্ষাৰ তাগিদাত । আজৰি হৈ ভয় লাগিছিল তাইৰ ওচৰলৈ যাবলৈ , তাই অলপ সুস্থিৰ হোৱালৈ বাট চাইছিলোঁ । সেই এক এপ্ৰিলটো কেতিয়াও নাপাহৰোঁ , ভগৱান সঁচাকৈয়ে পাষাণ হৈছিল সিদিনা , আমিও পাষাণ মুৰ্তিৰ আগত মূৰ দোঁৱাই তাই তাক পাহৰি সুস্থ আৰু সুখী হোৱাটো অন্তৰৰপৰাই কামনা কৰিছিলোঁ । ভগৱানে শুনিছিল হয়তো , তাইৰ ওচৰলৈ কোনেও নজানাকৈ এজন দেৱদূত আহিছিল , যি তাইক সকলোফালৰপৰা সুস্থিৰ কৰি তুলি ধৰিছিল ।

এমাহমানৰ পিছত তাই অলপ প্ৰকৃতিস্থ হৈছিল , ফোনযোগে তাইৰ লগত কথা পাতি থাকিলোঁ আমি , তাইৰ ভাল হওক বুলি দেউতাকে থৈ গ’লহি আকৌ হোষ্টেলত । প্ৰাণৱন্ত ছোৱালীজনী আচৰিত ধৰণে গহীন হৈ পৰিছিল , তাইক সময় দিবলৈ যত্ন কৰিলোঁ তাই ঠিক নোহোৱালৈকে । লাহে লাহে হাঁহিবলে লোৱা ছোৱালীজনী আকৌ আগৰদৰে হ’বলৈ যত্ন কৰিছিল , তাইৰ সেইদিনটোৰ কথা অথৱা তাৰ কথা কোনেও সোধা নাছিল , যেন কোনেও একো নাজানে , তাই সকাহ পাইছিল । আগৰ সখিজনী ঘুৰি আহিবলৈ সময় লাগিছিল যদিও হেৰুৱাই পেলোৱা নাছিলোঁ বুলি আমিও স্বস্তিৰ নিশ্বাস এৰিছিলোঁ । ( ক্ষমা কৰিবি যদি কষ্ট দিছোঁ )

ক্ৰমশঃ

সৰস্বতী পূজাৰ দুদিনৰ আগত হঠাৎ AT 9 বাসী বৰ বেয়াকৈ মুজুঙা মাৰি থাকিলে , সন্মুখেৰে পাৰ হৈ গ’লেও নোজোকায় , বাৰাণ্ডাকেইখন একেবাৰে নিশ্চুপ হৈ পৰিল , বেয়াও লাগিল ল’ৰাবোৰলে , কি বা হ’ল ! বাটতে দিলীপক লগ পায় খবৰ লঁও বুলি মাতোতেও অন্যমনস্ক হৈ থাকিল , প্ৰণৱদায়ে মেঘালীত লগ পাঁওতেও কিবা ডাঙৰ টেনশ্যনত থকা বুলি ক’লে , ৰৌজ দায়ে দেখিলে সেমেকা হাঁহি এটা মাৰে , ল’ৰাবোৰে মনত যেন ডাঙৰ চিন্তা এটা লৈহে আছিল , মুখৰ মাত কোনোবাই যেন হৰি নিছিল তেঁওলোকৰ , তথাপিও সৰস্বতী পূজাৰ নিমন্ত্ৰণ দি যাঁও বুলি ৰূণা , জিনাক্ষি আৰু মই সোমাই গ’লোঁ । আচৰিতধৰণে ল’ৰাবোৰৰ কোনো উদ্যম নাছিল সিদিনা , উপাচাৰ্য মহোদয়ে হোষ্টেল খালী কৰাৰ নিৰ্দেশ দিয়াৰ দিনাও এনে উদাস পৰিৱেশ নাছিল হোষ্টেলটোত , জ্যোতিদাক লগ কৰি পূজাৰ নিমন্ত্ৰণ দিলোগৈ যদিও তেঁওও বৰ শান্ত হৈ স্মিত হাঁহিৰে শলাগি থ’লে , বেয়াই লাগিল ল’ৰাহঁতৰ অৱস্থা দেখি । কিনো হ’ল সুধিবলেও বেয়া লাগিল , টিকেদাদায়ো সেইদিনা অকণো নোজোকালে আমাক , AT 9 টো সিদিনা বৰ আচহুৱা লাগিল , লগতে আচহুৱা লাগিল তেঁওলোকৰ ফুলনিখনো , তেনেই টকলা হৈ আছে , অৱশ্যে টহিলং হোৱা নাছিল । ল’ৰাহঁতে হেনো ফুলনিখন বৰ আদৰেৰে ৰাখে , সৰস্বতী পূজাত বাকী হোষ্টেলে ফুল কিনাৰদৰে তেঁওলোকে ফুল কিনিব নালাগে , নিজৰ ফুলনিৰ ফুলেৰেই সজাই , তাকে লৈ তেঁওলোকৰ ফুটনি এটা বহুদিনৰপৰা শুনিছিলোঁ বাৰু । সেইবাৰ হয়তো ফুলবোৰ নাই বাবেই ল’ৰাহঁতৰ গভীৰ চিন্তা , কেনেকৈ সজাব মণ্ডপ ? ফুলকলিবোৰ আছে যদিও অপৈণত , দুদিনত ছিঙিব পৰা নহ’ব । জলাতে টেঙা অকণ দিঁও বুলিয়েই আমি আকৌ ফুলনিখনৰ কথাকে পাতিলোঁ তেঁওলোকৰ লগত । একেবাৰে উদাসীন হৈ ৰ’ল ল’ৰাহঁত ।

তেঁওলোকৰ হোষ্টেলত জোৰেৰে দমাই ৰখা হাঁহিবোৰ আমি তিনিওজনীয়ে আমাৰ কেম্পাছত সোমায়েই হা হাকৈ হাঁহিলোগৈ । ল’ৰাবোৰক তেনেকৈ দেখি বৰ চখ পালোঁ । পাইছে মজা বেচেৰাহঁতে । বৰ ফুটনি নিজৰ ফুলনিখনক লৈ , বাটেৰে যাঁওতে ফুলনিখন ভালকে চালেও জোকায় , পিছে হ’লে কিডাল হ’ব ? এপাহো নাইকিয়া কৰি চোন ছিঙিয়েই লৈ গ’ল কোনোবাই । পিছে সেই কোনোবা আন কোনো নাছিল , সেই কোনোবা আছিলোঁ আমি কেইজনীমান , আমাৰ হোষ্টেলৰ দগাৱাজ আড্ডাৱাজ বান্ধৱী দুজনীমান , যিকেইজনীৰ পৰিকল্পনা আন কোনেও নাজানিছিলেই , আনকি জনাকেইজনীকো সাৱধান কৰা আছিল কোনোধৰণে যাতে কাৰো মুখৰপৰা এটা শব্দও নোলায় পূজাৰ আগত , আনকি বয়ফ্ৰেইণ্ডবোৰেও জানিব নালাগিব , লাগিলে য’ৰেই নহওক । পূজাৰ দুদিন আগত পোৱা ঝটকাই ল’ৰাবোৰৰ মুখ তেনেদৰে শুকুৱাই পেলাব বুলি পিছে অলপো ভবা নাছিলোঁ আমি ।

সৰস্বতী পূজা কাষ চাপি অহাৰ লগে লগে আগৰ বছৰৰ সৰস্বতী পূজাৰ কথাবোৰে বৰকৈ আমনি কৰিলে , আমাক মৰম আৰু অনুশাসনৰ জৰীডালেৰে বান্ধি থৈ যোৱা আমাৰ চিনিয়ৰখিনিলৈ মনত পৰিল , তেঁওলোকৰ অভাৱ বৰকৈ অনুভৱ হয় যেতিয়া বিভিন্ন কামৰ দায়িত্ব আমাৰ কান্ধত পৰে । লগতে জুনিয়ৰবোৰক কৈ গ’লো আমি জুনিয়ৰ হৈ থাকোঁতে কেনেধৰণে পূজাৰ বিভিন্ন কামত ব্যস্ত হৈছিলোহঁক , পূজাত কি হৈছিল , জুনিয়ৰ কেনেকৈ থাকিব লাগে ইত্যাদি বিভিন্ন কথাবোৰ । ৰূণাৰ পৰিচালনাত হোৱা মিটিংখনত সৰস্বতী পূজাৰ কামবোৰ ভাগ বতৰা হ’ল চিনিয়ৰৰ মাজত , আমাক প্ৰত্যেককেই তাই দায়িত্ববোৰ ভগাই দিলে , ডলী আৰু মই থাকিলোঁ ডেকোৰেশ্যনত । বাকী দায়িত্বত বেলেগ বেলেগ । ইফালে পুঁজি কম পূজাৰ , ডেকোৰেশ্যনত খৰচো বেছি , সজীৱ ফুল নহ’লে সৰস্বতী পূজাত সজাইও ভাল নালাগে , আকৌ খানা যাতে সবতকৈ ভাল হয় তাৰ এক অঘোষিত প্ৰতিযোগিতা থাকেই ।

ডলীয়ে মইয়ে পিছে চিন্তিত নহ’লোঁ , ডিমাগ কী বত্তি জলিয়েই যায়চোন অকণমান ভাবিলেই , তাতে আমাৰ আপোন AT 9 ৰ লহপহীয়া নাৰ্জীবোৰত জকমকাই হালধীয়া ৰঙা ৰঙৰ নাৰ্জী থোপাথোপে ফুলি আছিল । ভবামতেই কাম হ’ল । মিটিঙৰ শেষত আকৌ এখন মিটিং হ’ল আমাৰ কেইজনীমানৰ মাজত , ডলী জিনাক্ষি ৰেশ্মা অজন্তা হিমাদ্ৰি ৰূণা তিৰু আৰু মই । আমি ঠিক কৰিলোঁ যে আমাৰ ডেকোৰেশ্যন জাকত জিলিকা হ’ব , ফুলেৰেই সজাম , তাকো বিনা পইচাৰ ফুলেৰে । কুটকুটীয়া স্বভাৱ অকণ যেনিবা সৰুকালৰপৰাই আছিলেই বাবে কথাটো লগৰবোৰক ক’বলে বৰ এটা দিগদাৰ নাপালোঁ , বোলো AT 9 ৰ ফুলেৰেই চোন গোটেইখন সজাই পেলাব পাৰি , কেৱল মণ্ডপেই নহয় , গেইট , ডাইনিং হল , চিৰি আদি গোটেইবোৰ সজাব পাৰি । প্ৰথমতে অলপ থেৰো গেৰো কৰিছিলে যদিও গোটেইকেইজনীয়ে পিছে হয়ভৰো দিলে । জিনাক্ষি জঁপিয়াই উঠিল ফুৰ্তিতে , তাইৰ এনেইও ল’ৰাবোৰক জোকোৱাৰ বাবে এসেকা দিয়াৰ মন এট আছিলেই , তাই দায়িত্ব ল’লে আমাক সবিশেষ তথ্য পাতি জনোৱাৰ । হিমু মাইনাক পিছে ভালদৰে বুজাই দিয়া হ’ল টিকেদাই যাতে গম নাপায় ঘুণাক্ষৰেও । আমিকেইজনীৰ বাদে আৰু কোনোৱেই গম পোৱাটো আমি বিচৰা নাছিলোঁ ।

বাকী পৰিকল্পনা বাদ দি আমাৰ বাবে সেইটো পৰিকল্পনাহে প্ৰধান হ’ল । সেইমতে পূজাৰ দুদিন আগত অৰ্থাৎ ১১ তাৰিখৰ ৰাতি ২.৩০ টা বজাত হোষ্টেলৰপৰা ওলাই গৈ তেঁওলোকৰ হোষ্টেলত সোমাই ফুল ছিঙি অনাৰ পৰিকল্পনা হ’ল , জিনাক্ষিয়ে তাইৰ প্ৰিয়জনৰপৰা সমস্ত কথা বুধিৰে উলিয়াই ল’লে , কেইবাদিনো তাই দাদাৰ লগত কথা পাতি গেইটখন কেনেকৈ খোলে , কোন কিমান সময়ত শোৱে , ৰাতি পহৰাত কোনোবা থাকেনেকি , ফুলনিৰ গেইটো বেলেগনেকি আদি গোটেই কথাবোৰ পেঘেনিয়াই পেঘেনিয়াই সুধিলে , পিছে তেঁও যাতে অলপো সন্দেহ কৰিব নোৱাৰে তাৰ বাবেও যত্নপৰ হ’ল । ইফালে আমি অামাৰ হোষ্টেলৰ বিপুলদাক ল’লোঁ আমাৰ লগত , হাজাৰ হ’লেও ৰাতি বিয়লিৰ কথা , মুকুলদায়ে যাতে ভুলতো কথাবোৰ গম নাপায় তাৰবাবে বিপুল দাক বাৰে বাৰে সকিয়াই দিলোঁ আমি , বিপুল দাৰ সমানে মেনেইজ কৰিবলগীয়া হ’ল গেইটত থকা খুৰা দুজনকো , যাতে ৰাতি ওলাই যোৱাত অসুবিধা নহয় আৰু প্ৰয়োজন হ’লে আমাক সহায় কৰিব পাৰে । পিছে AT 9 বাসী অতিকে সিয়ান , কেনেবাকে যদি ধৰা পৰিবলগা হয় তেতিয়া কি কৰিব তাৰ ঠিক নাই , সেয়েহে বৰ সাৱধানেৰে ভাবি চিন্তি আগবাঢ়িব লাগিব , অৱশ্যে পিছত গম পালে একো দিগদাৰ নহয় যদিও যিহে মুখ সেইকিপাতৰ আমাক যে চুৰুণী নুবুলিব তাৰো ঠিক নাই । সেয়েহে জিনাক্ষিয়ে বৰ ভাল উপায় এটা দিলে , গুৱা পাণ এটিৰ স’তে নহ’লে দক্ষিণা এটা দিয়া যাওক , তেতিয়া চোৰ বুলিব অন্ততঃ নোৱাৰিব , গুৱা পাণটিৰ স’তে চিঠি এখনিও গাঁঠি দিলে কথাটো বেছি মজাৰ হ’ব বুলি ভাবি চিঠি এখনি দিয়াও ঠিক কৰিলোঁ । চিঠি লিখাৰ দায়িত্বও নিজেই ল’লোঁ বাৰু ।

ভবামতেই সকলো ঠিকে ঠাকে চলি থাকিল , ১১ তাৰিখে পাছৰাতি ২.৩০ বজাত আমিকেইজনী হাতত সাৰে ভৰিত সাৰে ওলাই গ’লো , মোৰ গাত মায়ে বোৱা পুৰণি ক’লা শ্বলখন , বাকীকেইজনীয়েও ক’লা শ্বল একোখন মেৰিয়াই ল’লে ঠিক টি ভি ত দেখুৱা গুণ্ডাবাহিনীৰ কায়দাত , খুৰাহঁতেও আমাৰ সমানে নীৰৱতা অৱলম্বন কৰি সাৰ সিকটি নোহোৱাকৈ গেইটখন খুলি দিলে , এজন খুৰা আৰু ৰূণা আমাৰ কেম্পাছৰ গেইটতে ৰ’ল , যাতে আমি ধৰা পৰিলেও কিবা কৰি ফুলখিনি দি পঠিয়াব পাৰোঁ , বিপুলদায়ে বৰ সাৱধানেৰে ল’ৰা হোষ্টেলটোৰ গেইটখন খুলি দিলে , আমি মেকুৰী খোজেৰে আগুৱাই গৈ ফুলনিৰ আগৰ তাঁৰেৰে বন্ধা গেইটখনৰ আগ পালোঁগৈ , জিনাক্ষিয়ে বাৰুকৈ গেইটখন খোলাৰ কিটিপটো শিকি থৈছিল , তাই নিশব্দে সেইখন খুলিলে , অজন্তা হোষ্টেলৰ ফুলনিৰ সিপাৰৰ গেইটত আনজন খুৰাৰ সৈতে , যাতে বস্তাটো পাৰ কৰি দিব পাৰোঁ , লক্ষ্য এমোনীয়া বস্তাৰে এবস্তা ফুল নিয়াৰ । মাঘৰ হিমে চেঁচা পেলাই থোৱা বননিত শেহৰাতিখন ভৰি পেলাঁওতে সঁচাকৈয়ে ভিতৰৰপৰাই কঁপি উঠিছিলোঁ আমি , তথাপিও কথা ইজ কথা , আমাৰ লগত বিপুলদা , এফালৰপৰা আমি পৈণত ফুলবোৰ ছিঙি বস্তাত ভৰাই গৈছিলোঁ , ফুলবোৰ ছিঙোতে মনবোৰ বেয়া লাগিছিল যদিও পিছদিনা ল’ৰাবোৰে আমাতকৈ বেয়াকৈহে ছিঙিলেহেঁতেন বুলি মনতে সান্ত্বনা লৈ এপাহ দুপাহকৈ এবস্তা ফুল ছিঙি অজন্তাহঁতৰ ফালে পাৰ কৰাই আকৌ আগৰদৰেই ফুলনিৰ গেইটখন বান্ধি তেঁওলোকৰ হোষ্টেলৰ বুলনিত থকা দীঘলীয়া বেঞ্চি খনতে এখন অগতানুগতিক চিঠি এখন , এযোৰ গুৱাপাণ আৰু ১১ টকা কেইপাহমান তেঁওলোকৰে ফুলৰ তলত থৈ সাৱধানেৰে ওলাই আহিলোহঁক কোনেও একো গম নোপোৱাকৈয়ে ।

পিছদিনা তেঁওলোকৰ মাজত হাঁহাকাৰ লাগিছিল , তেঁওলোকৰ হোষ্টেলত কস্মিনকালেও নোহোৱা ঘটনা ঘটিছিল , কলংকিত নিশাটোত কোনো উজাগৰে নথকাত প্ৰত্যেকৰে নিজৰ ওপৰতে খং উঠিছিল , পিছে উপায়ো নাছিল , বেচেৰাহঁতে হাতত গুৱা পাণ আৰু দক্ষিণাটো লৈ ভেবা লাগি বাৰে বাৰে ঘুৰাই ঘুৰাই সেই বিশেষ চিঠিখন পঢ়িছিল আৰু বুজিবলে যুঁজিছিল কোন হ’ব পাৰে ? কোনে কৰিব পাৰে এনে কাম ? চিঠিখন ঘুৰি ফুৰিছিল ইহাতৰপৰা সিহাতলৈ ।

হে আৱাসী গণ ,

তযু চৰণে সমস্তে কৰোঁ প্ৰণাম

আপোনাসৱৰ সুশোভিত মনোমোহা

 পুষ্পকাননৰ সৌন্দৰ্যত আমি মুগ্ধ ভৈলহ

এহি কাৰণে আমি এহি থানে প্ৰৱেশ কৰিল

মা সৰস্ৱতীৰ চৰণকমলত এপাহি পুষ্প নিবেদিবৰ

অৰ্থে আপোনাসৱৰ নিদ্ৰাৰ সুবিধা আদায় কৰিয়া আমি

কিছু পুষ্প সহিতে সামৰিতে আপোনাসৱৰ অজ্ঞাতে আমাৰ বস্তাই

ভৰায়া আৱাসৰ অভিমুখে গমণ কৰিব , আৱাস সজাব , পূজা পাতিব

এটি গুৱা পাণৰ সহিতে এটি দক্ষিণা আগ কৰিয়া বাহিৰৰ বেঞ্ছে থাপিব

তযু চৰণে শতকোটি প্ৰণাম জনায়া পুনু আৱাসে গমণ কৰিব , হৰি ৰাম ৰাম ৰাম ৰাম বোলহ

ইতিত

আপোনালোকৰ মৰমৰ চেনেহৰ …….

( আচল চিঠিখন বিচাৰি নাপালোঁ , ডায়েৰীৰ কোনোবা এখিনিত লিখা এটুকুৰা আৰু জিনাক্ষিৰ লগত থকা এটুকুৰা গোটাই আগৰখন কৰাৰ চেষ্ট কৰিলোঁ । )

 পিছে সৰস্বতী পূজাভাগ সুকলমে পাৰ হৈছিল , বাকী এটা হোষ্টেলো আমাৰ দৰে ফুলেৰে জাকজমকীয়াকৈ সজাব পৰা নাছিল , আমাৰ হোষ্টেলটো অপূৰ্ব লাগিছিল , নিজৰ ফুলবোৰ হয়তো তেঁওলোকে চিনি পাইছিল , তেঁওলোকৰ বছৰযোৰা আৱেগবোৰ সুগন্ধি হৈ মলমলাই আছিল আমাৰ হোষ্টেলত । সেইবাৰ আগতকৈও পূজা ভাল হৈছিল , একোৰে নাটনি হোৱা নাছিল , লগতে ডিছপ’জেবল গিলাছ আৰু বাতি ধুবলগীয়া হোৱা নাছিল সেইবাৰ আমি ।

 আমাৰ ডিপাৰ্টমেণ্টৰ পূজাও বৰ সুন্দৰ হৈছিল , কুটীৰ আৰ্হিৰ পূজা মণ্ডপটো যেয়ে দেখিছিল সেয়ে শলাগিছিল , মোৰ বন্ধুও সহজ হৈ পৰিছিল সকলোৰে লগত , মোৰ লগত , তথাপিও চকুত চকু থৈ কথা ক’ব পৰাকৈ সহজ হোৱা নাছিল তেতিয়া । সেইবাৰ চিনিয়ৰ হ’লোঁ বাবেই নেকি কেইবাটাও হোষ্টেললে পূজা বুলি গ’লোঁ , আত্মীয়তা বাঢ়ি গ’ল , বহুতো বন্ধু হ’ল , তথাপিও সেই বিশেষ চকুযুৰি মনৰ আঁতৰ নহ’ল ।

ক্ৰমশঃ

ইণ্টাৰ হোষ্টেল কাবাডী আৰু ভলী খেলখনৰ প্ৰস্তুতি প্ৰায় তুংগত আছিল , খেলৰ দায়িত্বত থকা ৰূমাভণ্টি আৰু ৰিতুৰ লগতে আমিও সাংঘাতিক ব্যস্ত হৈ পৰিলোঁ , সকলোৰে লগত যোগাযোগৰ মাধ্যম হিচাপে থাকি পিছে বেয়া নালাগিল , বিশেষ কিবা পদৱীত থকা হ’লে চাগৈ এনেকৈ ভাল লগা কামবোৰ কেতিয়াও কৰিবই নোৱাৰিলোহেঁতেন , সৰু সৰু বুকুজুৰোৱা সুখবোৰো উপভোগ কৰিবলৈ নেপালোঁহেঁতেন । বিচাৰি নুফুৰাকৈয়ে যেতিয়া সুখবোৰ কোলা উপচি পৰে আৰু হাঁহিয়ে দুওঁঠ ওপচাই পেলায় তেতিয়া কিম্মান যে ভাল লাগে , মনটো এনেই মুকলি হৈ পৰে , দুভৰিয়ে দেও পাৰি নুফুৰিলেও চকুযুৰি হৰিণীৰ দৰে চঞ্চল চপল হৈ পৰে , বেয়া লগাবোৰো ভাল লগা হৈ পৰে । হোষ্টেল আৰু ডিপাৰ্টমেণ্টৰ দায়িত্ববোৰ আমি সকলোৱে মিলি সুকলমে সমাপন কৰি যি বিমল আনন্দ পাইছিলোঁ সেইয়া ভাষাৰে এতিয়া প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰি , দুচকু মুদি মাথোঁ স্মৃতিক সাৱটি অনুভৱহে কৰিব পাৰি ।

তাতোকৈ ডাঙৰ কথা খেলখনে চিনিয়ৰ জুনিয়ৰৰ ব্যৱধানটো কমাই আনিছিল , জুনিয়ৰৰ খোলাটোৰপৰা স্বাধীনভাৱে মূৰ উলিয়াব পৰাকৈ ব্যৱধানটো কম হৈ গৈছিল । দেৱদাহঁতে নিজৰ বহুখিনি সময় দি আমাক খেলত টক্কৰ দিব পৰাকৈ সাজু কৰিছিল , ভাৰ্ছিটি ৱিকত শ্ৰেষ্ঠ হোষ্টেল নোপোৱাৰ দুখটোৱে আমাক দুগুণ শক্তি দিছিল সফলতাৰ দিশে , RCC 3 য়েই হৈ পৰিছিল আমাৰ প্ৰধান প্ৰতিদ্বন্দ্বী । আমাৰদৰেই প্ৰতিটো ছোৱালী হোষ্টেলৰ একেই অৱস্থা হৈছিল , সকলোৱে মাথোঁ নিজৰ হোষ্টেলৰ মৰ্যাদা আৰু গৰিমা প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে উঠি পৰি লাগিছিল , কেনেবাকৈ ইণ্টাৰ হোষ্টেলত নিজৰ শ্ৰেষ্ঠত্ব প্ৰতিপন্ন কৰিব পাৰিলেই ভাৰ্ছিটি ৱিকত নিজৰ ভাল দখল থাকিব বুলি সকলোৰে এক বিশ্বাস গঢ়ি উঠিছিল ভিতৰি ভিতৰি । পলিহঁতৰ হোষ্টেলকে প্ৰধান প্ৰতিদ্বন্দ্বী বুলি ভাবি ল’লেও AT 3 আৰু RCC 2 ও সমানে শক্তিশালী হৈ পৰিছিল । খেল যিমানে ওচৰ চাপি আহিল সিমানে সকলোৰে বুকুৰ ঢুক ঢুকনি বাঢ়ি গ’ল , বিশ্বাস অটুট থাকিল যদিও ভাৰ্ছিটি ৱিকৰ দৰে গণ্ডগোল হ’ব বুলি অকণমান ভয়ো লাগি থাকিল । ভলীৰ সমানে কাবাডীৰ প্ৰেক্টিচো AT 8 ত চলি থাকিল , সেইবাৰ কাবাডী নেখেলিলোঁ , ভলীয়েই খেলিলোঁ অকল ।

২৯ জানুৱাৰী , ২০০৫ ,শনিবাৰ ‍। সেইদিনা আমাৰ হোষ্টেল কাবাডীৰ কোৱালিফায়িং ৰাউণ্ডত জিকিল ,জুনিয়ৰ ছোৱালীবোৰৰ উল্লাসে আমাক দুগুণে উৎসাহিত কৰিলে । নকৰিবই বা কিয় ! খেলখন যে আছিল আমাৰ প্ৰধান প্ৰতিদ্বন্দ্বী হোষ্টেলৰ লগত , প্ৰথম ৰাউণ্ডতে তেঁওলোকক হৰুৱাই আমি বিশ্বাসৰ বাটত খুঁটি পুতিলোঁ , পিছদিনা RCC 2 girls ৰ লগত ছেমি ফাইনেল পালোঁহঁত , সেইখন খেলো আমি জিকিলোঁ , আমাৰ সমানে আগবাঢ়ি থাকিল AT 3 girls hall । সেইদিনাই আবেলিলে ফাইনেল , প্ৰতিদ্বন্দ্বী AT 3 girls hall , আমি অস্থিৰ হৈ পৰিলোঁ , সকলোৰে উশাহবোৰ ঘন হ’ল , বুকুৰ ঢুকঢুকনি বাঢ়ি গ’ল , ডিঙি শুকাই কৰ্কৰীয়া মাৰিলে , কি হ’ব ? কোন জিকিব ? হাৰিমনেকি ? আদি চিন্তাবোৰে আমাক এবেলাতে তেনেই জুৰুলা কৰি পেলালে । পিছে সেই দুৰ্বল সময়খিনিত সাহস হৈ থিয় দিলে আমাক গাইড কৰি থকা AT 9 আৰু AT 8 ৰ বন্ধুহঁতে , তাৰমাজতো AT 9 আছিল বিশেষ । আশ্বাসভৰা কথাখিনিয়ে আমাৰ বিশ্বাস ৰ খুঁটিটো তজবজীয়া কৰিলে , আমি সমস্বৰে চিঞৰি উঠিলোহঁত

” RCC 4 up up / RCC 4 up up “

নহ’লে ” হিলৈ হিলৈ হিলৈয়া…. উহুহু…..হিলৈ হিলৈ হিলৈয়া……উহুহু….উহুহু…..”

আমাৰ খেলুৱৈসকলে দুৰ্দান্ত খেল প্ৰদৰ্শন কৰিলে , শ্বাসৰূদ্ধকৰ খেল , আমাকে আদি কৰি বাকী দৰ্শক , ৰেফাৰী , বিভিন্ন ক’চ্চ সকল , বিচাৰক সকলোৱে উপভোগ কৰিলে চকুৰ পলক নেপেলোৱাকে উশাহৰ ছন্দ নেহেৰুৱাকে । আমাৰ বুকুৰ ঢুকঢুকনিৰ লগে লগে উশাহো ঘন আৰু ছুটি হৈ আহিছিল , কবিতা আৰু জ্যোতিশিখাই নিজক পাহৰি খেলিছিল , অদ্ভূত এক উদ্যমত দুয়োজনীয়ে খেলিছিল , সিহঁতৰ গতিৰূদ্ধ কৰিবলৈ প্ৰতিপক্ষই ভয় কৰিছিল , জ্যোতিয়ে ফৰিঙৰ দৰে জপিয়াই জপিয়াই কেৱল বনাছ লাইনেই নহয় , এ’ণ্ড লাইনো টাচ্চ কৰেগৈ আনহাতে কবিতাই যাক ধৰে , তাৰ আৰু ওলাই যোৱা সম্ভৱেই নহয়গৈ , ইফালে ৰূমা আৰু ৰশ্মিও অপ্ৰতিৰোধ্য সমানেই । প্ৰতিপক্ষও সমানে পাৰ্গত , তথাপিও যেন ক’ৰবাত অলপ কম হৈ গ’ল , অৱশেষত এক পইণ্টত আমাৰ হোষ্টেল সেই বহু প্ৰতীক্ষিত আৰু বহু আকাংক্ষিত চেম্পিয়ন দল ঘোষিত হ’ল । সেইসময়ত সঁচাই শ্বাসৰূদ্ধ হোৱা যেন লাগিছিল এক লহমাৰ বাবে , হাঁহিবও পৰা নাছিলোঁ ফুৰ্তিত , হোষ্টেলৰ ছোৱালীবোৰে ইজনীয়ে সিজনীক সাৱটি ধৰি চিঞৰি চিঞৰি কান্দিছিল মাথোঁ , কি আৱেগ কি অনুভূতি । প্ৰিফেক্ট হোৱাৰ পিছত মোৰ লগত অসহজ হৈ পৰা ৰূণাই সিদিনা মোক সাৱটি ধৰিছিলহি আৱেগত , কাণৰ কাষত এটাই শব্দ কৈছিল …..” Thanks ” .আৱেগত দুয়োজনীয়ে হুকহুকাই কান্দিছিলোঁ খেলপথাৰৰ মাজতেই ।

উৎকৃষ্ট খেল প্ৰদৰ্শন কৰাৰ বাবে আমাৰ জ্যোতিশিখা আৰু কবিতাক ৰাজ্যিক পৰ্যায়ত খেলিবৰ বাবে নিৰ্বাচিত কৰাত আমাৰ ফুৰ্তি আৰু এখোপ চৰিল , ট্ৰফী লৈয়ে য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ অ’ডিটৰিয়ামৰ পৰা মাৰ্কেট হৈ হোষ্টেললৈকে চিঞৰি চিঞৰি মাত ভাগি গৈছিলগৈ সবৰে ,মাৰ্কেটৰ সকলোৱে যেন আমাক আদৰিছিল সিদিনা , শেঙেতা লগা চেঁচাকো সিদিনা মনৰ উত্তাপে মোলান কৰি পেলাইছিল , হোষ্টেলত গৈ পায়েই বাল্টিয়ে বাল্টিয়ে পানী উলিয়াই আনিছিলগৈ গ্ৰাউণ্ড ফ্ল’ৰৰ ছোৱালীবোৰে , জুনিয়ৰ চিনিয়ৰৰ সকলো ব্যৱধান পাহৰি সকলোৱে পানী ঢালি ঢালি খেলিছিলোহঁত সিদিনা , আমাক শুভেচ্ছা জনাবলে অহা কোনো সাৰি যোৱা নাছিল পানী খেলৰপৰা সেই ঠেঁটুৱৈ লগা মঘুৱা ঠাণ্ডাতো সেইদিনা । ৰাতিলৈ মাত নোলোৱা হৈছিল আমাৰ , সেইদিনা খানা সঁচাই স্পেচিয়েল বনাইছিল খুৰাহঁতে , জিভাত জুটি লাগিছিল , মনত শ্ৰেষ্ঠত্বৰ ৰাগি ।

পিছদিনাও সেই একেই ফুৰ্তিৰ পুনৰাবৃত্তি হৈছিল , আমি আকৌ জিকিছিলোঁ ভলীখেলত , আমি আকৌ হৈছিলোঁ ভলীৰ চেম্পিয়ন , আমাৰ জয়ত আমাৰ সমানে সুখী হৈছিল AT 9 বাসীও , প্ৰকৃততেই শুভাকাংক্ষী আছিল তেঁওলোক আমাৰ । অৱশেষত আমি চেম্পিয়ন হৈছিলোহঁত দুটাকৈ প্ৰধান খেলত , য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ সকলোৱে চিনি পাব পৰাকৈ আমাৰ হোষ্টেল উজলি উঠিছিল ইণ্টাৰ হোষ্টেল কম্পিটিশ্যনত । পাৰপাৰ আনন্দত আত্মহাৰা হৈ আমি উল্লাসিত হৈ পৰিছিলোঁ , পিছে পাহৰা নাছিলোঁ অামাৰ প্ৰধান কৰ্তব্য , পঢ়াৰ লগত সম্পৰ্ক প্ৰায় নাইকিয়া হৈছিল যদিও সময়ৰ কাম সময়ত কৰি গৈছিলোঁ সমানে পিছে আৰু কেইবাদিনলৈও যে পঢ়াৰ পৰা বিৰত থাকি কেৱল দায়িত্বহে পালন কৰিম সেয়াও ভালদৰেই জানিলোঁ , কাৰণ আগত আহি আহি আছিল ডিপাৰ্টমেণ্টৰ ফ্ৰেচাৰ্ছ , সৰস্বতী পূজা আৰু 8th KK Handiqui Memorial Lecture . সমানে হোষ্টেলৰ সৰস্বতী পূজা । ডিপাৰ্টমেণ্টৰ সকলো কামতে নিজকে উছৰ্গা কৰিলোঁ আমি , চাৰ বাইদেউহঁতৰ বুকুৰ আপোন হৈ পৰিলোঁ , জুনিয়ৰৰ নয়ন মণি হ’লোহঁত , আমি আমাৰ কাম কৰি গৈছিলোঁ বৰ আপোনত্বৰে । বিশেষকৈ Faculty House ত আয়োজন কৰা বক্তৃতা অনুষ্ঠানটো উপাচাৰ্যকে আদি কৰি উপস্থিত সকলো অতিথিয়ে সুন্দৰকৈ শলাগ লৈছিল , সংস্কৃত বিভাগৰ সকলোকে ভূৰি ভূৰি প্ৰশংসা কৰি গৈছিল সেইদিনা , আমাৰ বাবে আমাৰ শিক্ষকসকল গৌৰৱান্বিত হৈছিল ।

৪ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে ডিপাৰ্টমেণ্টৰ ফ্ৰেচাৰ্ছ হৈ গৈছিল সুকলমে , আমি পঞ্চকন্যাৰ লগত ৰুক্মিণী আৰু বিউটীয়ে একেলগে পৰিৱেশন কৰিছিলোঁ ‘ ” হে সতীৰ্থ সমাগত ” সমৱেত সংগীতটি , মোৰ ভূমিকা সেইবাৰো একেই , লিপ্সিং কৰিয়েই গীত গোৱাৰ বাসনা সেইবাৰো পুৰ হৈছিল তেনেদৰেই । দূবৰি আৰু মোৰ সাজ সেইবাৰো একেই আছিল , বুটা বছা ক’লা মেখেলাৰ লগত পাতৰ ৰিহা । শেষৰফালে আৰম্ভ হৈছিল অন্তৰংগ আলাপ জুনিয়ৰ চিনিয়ৰৰ , আৰম্ভ হৈছিল কামোৰ (?) হাঁহিৰ ৰোল উঠিছিল অনুষ্ঠানটিত । সন্ধ্যা লাগিছিল অনুষ্ঠান শেষ হঁওতে , যাবলে লঁওতেই ঘটিছিল এক অভাৱনীয় ঘটনা , পাহৰিব নোৱাৰা এটা অকলশৰীয়া মূহুৰ্তত থৰ হৈ ৰৈছিলোঁ , থৰথৰকৈ কঁপিছিলোঁ ভয়ত নে লাজত নে দুখত নে কিহত বুজিব পৰাৰ আগতেই তেঁওৰ বলিষ্ঠ দুহাতৰ খামোচৰ পৰা মুকলি কৰিছিলোঁ মোৰ সোঁহাতখন , ৰঙা পৰা হাতটো চাই ৰঙা চকু দেখুৱাই উচাৎ মাৰি আঁতৰি আহিছিলোঁ নীৰৱে , যত্ন কৰিছিলোঁ সহজ হৈ থাকিবলে । ( বিশ্বাসৰ মাপকাঠি একেই থাকক বুলিয়েই উল্লেখ নকৰিলোঁ ঘটনাটো ) বন্ধুৰ অভিপ্ৰেত আচৰণত ক্ষুণ্ণ নহৈ দুখী হৈছিলোঁ , হোষ্টেললে যোৱাৰ পিছত ফোন কৰি কান্দিছিল তেঁও , ক্ষমা খোজা নাছিল , আচলতে সুবিধা দিয়া নাছিলোঁ ক্ষমা খোজাৰ , অন্তৰৰ বন্ধু , ভুল হ’ব পাৰে , পিছে ভুলৰ শুধৰণিও থাকে , গতিকে ক্ষমা খোজাৰ থল ক’ত ? আৰু একো জঘন্য কাণ্ডও কৰা নাছিল , মাথোঁ সুধিছিল ভালপোৱাৰ কথা , জনাইছিল তেঁওৰ ভালপোৱাৰ কথা । শুনিছিলোঁ মাথোঁ , বুজাইছিলোঁ আমাৰ বন্ধুত্বৰ কথা , বুজিছিল , আজীৱন বন্ধুত্বৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল , সকলোবোৰ আগৰদৰেই ঠিক হৈ পৰিছিল আকৌ ।

সকলোবোৰ ঠিকে থকাৰ মাজতো বহুবোৰ খেলিমেলি হৈছিল , ধুনীয়া চকুহালিৰ প্ৰেমত বাৰুকৈয়ে পৰিছিলোঁ তেতিয়ালৈ , পিছে গৰাকীয়ে কেতিয়াও নজনাৰ দুখটোও সমানে থাকি গ’ল মনত । পঢ়া কম হৈছিল , সৰস্বতী পূজাৰ পিছৰপৰাই আকৌ ভালদৰে পঢ়িম বুলি কঁকাল বান্ধিছিলোঁ , বাকী থকা দিনকেইটা মুঠতে সৰস্বতী পূজাৰ পৰিকল্পনা , ডিপাৰ্টমেণ্টত টংকেশ্বৰৰ তত্বাৱধানত , কল্পৰ পৰিচালনাত আৰু চিফুঙৰ পৰিকল্পনাত সকলোবোৰ ঠিক হ’ল , ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ সিপাৰৰ পৰা ঝাঁওবন আনি পাহাৰৰ ওপৰৰ কঁহুৱাৰে ধুনীয়াকৈ পূজাৰ মণ্ডপ কুটীৰৰ আৰ্হিত সজোৱাৰ পৰিকল্পনা কৰা হ’ল , ঝাঁওবন আৰু কঁহুৱা অনাৰ মিছিলটোত দূবৰি আৰু মোৰ নামটোও ডেকাদলত অন্তৰ্ভূক্ত হ’ল , পিছে কিবা কাৰণত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ সিপাৰলৈ যাব নোৱাৰিলোঁ যদিও পাহাৰ বগাই কঁহুৱা আনিবলে গ’লো ঠিকেই , এক অনন্য অনুভূতি , পাহাৰ বগোৱাৰ বাসনাটো পুৰ হৈছিল লগৰবোৰৰ উৎসাহতেই , পাহাৰৰ নামনিতে পোৱা কঁহুৱা কেইডাল নানি পাহাৰৰ টিঙৰ কঁহুৱা কেইডাল আনিবলৈ যোৱাৰ আঁৰৰ উদ্দেশ্যও আছিল সেয়াই .. পাহাৰ বগোৱাৰ ।

ডিপাৰ্টমেণ্টৰ চিন্তা নাছিল বাৰু । পিছে হোষ্টেলত কি কৰা যায় , সৰস্বতী পূজাত কিবা এক নতুন কৰিব পৰা নাযায়নে ? কাৰোবাক ঝটকা দিব নোৱাৰিনে ? পূজা বুলি ফুল চুৰ কৰিব নোৱাৰিনে ? চিন্তা কেৱল কৰিবলৈহে নেকি ? চিন্তাক কাৰ্যত পৰিণত কৰিব নোৱাৰি জানো ? মৰমৰ AT 9 ৰ নাৰ্জী ফুলসোপা যে কি জকমক কৈ ফুলিছিল দেৱীক আদৰিবলৈ , তাকে লৈ ল’ৰাহঁতৰ কিযে ফুটনি , ফুলবোৰ ছিঙাটো বাদেই চালেও যেন খহিহে পৰিব । পিছে এই ফুটনি ফুটছাই কৰিব নোৱাৰিনে ?

ক্ৰমশঃ

দুহাতত কি লৈ আহিছা ? / গোলাপ নে এপাহি ৰজনীগন্ধা ? / নালাগে দিয়া দামী ফুল / তগৰ আৰু নাহৰেই যে মোৰ খোপাত শুৱাই / তলসৰা শেৱালিয়েই চোন বুকু জুৰাই / গাঁথি পাইছানে বকুলৰ মালা ? / দিবাচোন এপাহি খৰিকাজাঁই / হাচনাহানাৰ সুবাসেই সুৰ হৈ যে হিয়াত গুণগুণাই / দিবাচোন এপাহি শেৱালি অথৱা বকুল / ই যে মোৰ প্ৰিয় ফুল / বকুলৰ প্ৰেমতেই যে মই আকুল ……

কলম ৰূদ্ধ হোৱাৰদৰে ভাৱৰূদ্ধ হৈ বহি থাকিলোঁ ডায়েৰীখন মুখৰ আগত লৈ , কি লিখিম , কি প্ৰকাশ কৰিম কোনোধৰণৰ ভাৱনা মনলৈ নহা হ’ল সেই মুহুৰ্তত , তাতে নিজৰ প্ৰেমলৈ লিখিলেও কিবাকিবি ভাল লগাই মনটো বাউলী কৰিলেহেঁতেন , পিছে বেলেগৰ হৈ কেনেদৰে লিখোঁ তেঁওৰ মনৰ কথা , তাকো তেঁওৰ প্ৰেমিকলৈ । কলম কামুৰি পৰীক্ষা হলত বহাৰ দৰে বহি থাকিলোঁ কি লিখোঁ কি নিলিখোঁ ভাবি ভাবি । ইফালে অনা অসমীয়া বান্ধৱীৰ অসমীয়া প্ৰেমিকলৈ অসমীয়াতে চিঠি লিখাৰ দুৰ্বাৰ হেঁপাহ , কৈয়ো আহিছে প্ৰিয়জনক সেইবাৰ ভেলেণ্টাইনচ্ ডে’ ত সাংঘাতিক চাৰপ্ৰাইজ এটা দিব বুলি । কাজেই বান্ধৱীয়ে সহায় ল’লে মোৰ , অসমীয়া ভাষানুৰাগী বান্ধৱীক শিকাব লাগে অসমীয়া ভাষা , লগতে লিখি দিব লাগে এখন প্ৰেমপত্ৰ । আকাশ পাতাল ভাবিও নোলাল কি লিখোঁ তাইৰ প্ৰথম প্ৰেমলৈ বুলি । ইফালে মই দিনে নিশাই ডুব গ’লোঁ সেই চকুযুৰিৰ প্ৰেমত , পিছে কেতিয়াও মাতি নাপালোঁ , অথৱা তেঁওৰ প্ৰতি কোনোধৰণৰ অনুৰাগো নহ’ল কেৱল চকুযুৰিৰ বাদে , সেয়েহে হয়তো প্ৰেমপত্ৰ এখন লিখাৰো প্ৰয়োজন নহ’ল কেতিয়াও ।

ইফালে ইণ্টাৰ হোষ্টেল কম্পিটিশ্যনবোৰত ব্যস্ত হৈ যাব লগীয়া হ’ল আকৌ ভাৰ্ছিটি ৱিকৰ দৰেই , আকৌ আৰম্ভ হ’ল AT 9 আৰু AT 8 হোষ্টেলত ভলী আৰু কাবাডীৰ প্ৰেক্টিচ । সেইবাৰ পিছে ল’ৰাহঁতৰ সুৰ সলনি হৈছিল , আমাৰ লগৰ দিলীপ , পাৰ্থহঁত চিনিয়ৰ হৈছিল , তাহাঁতেও মইনা জোকোৱা মইনাৰ শাৰীলৈ উন্নীত হৈছিল । আমিও সলনি হৈছিলোঁ , তেতিয়ালৈ কোনোবাই মইনা জোকালে আৰু লাজ নলগা হৈছিল , আমাৰ নতুন মইনাবোৰক জোকোৱা আৰম্ভ কৰিছিল আমাৰ লগৰবোৰে । তাহাঁতে জুনিয়ৰক প্ৰপৌজ কৰিবলৈ দৌৰায় পঠিয়াব পৰা হ’ল হোষ্টেলৰ আগেৰে কোনোবা ছোৱালী পাৰ হৈ গ’লেই , বাৰাণ্ডাৰপৰা চিঞৰি গান গাই মইনা জোকাব পৰা হ’ল , সিহঁততকৈও এখোপ চৰাকে জোকাবলৈ তাহাঁতৰ চিনিয়ৰসকল আছিলেই । তেতিয়ালৈ মোৰ আইনষ্টাইন চুলি কিবাকৈ এমুঠন হৈছিলগৈ বাবে ৰক্ষা পৰিলোঁ বাৰু কিবাকে । ভলীৰ প্ৰেক্টিচৰ বাবে আকৌ দেৱদা আৰু প্ৰশান্তদাকে আমাৰ ক’চ্চ ল’লোঁ , আচলতে তেঁওলোককেই আমি গুৰু মানিয়েই লৈছিলোঁ , তেতিয়ালৈ আমাৰ হাত পোন হৈছিলগৈ বাবে খেলৰ বাবে বৰ এটা গালি নুশুনিলোঁ যদিও আমাৰ উৎপাতৰ বাবে প্ৰায়ে গালি খাঁও , দিলীপহঁতৰ ৰূমত গৈ পানী খাব পৰাকে আমি সহজ হ’ব পৰা হ’লোঁ সেই ল’ৰাৰ হোষ্টেলটোত ।

সেইটো হোষ্টেলতে আকৌ বৰ জমনি দাদা এজন আছিল , তেঁও আছিল বিখ্যাত মিলিকাই , পৃথিৱীৰ জটিলতা বুজি নোপোৱা ল’ৰাজনে সকলোকে আপোন কৰি ল’বলে যায় । ঠৰঙা চুলিৰ , সৰু সৰু চকুৰ মিলিকাইক দেখিয়েই দূবৰিয়ে তিৰুক জোকাই , তাইৰ নাম হয় মিলিকাই ( আজিও তিৰুক দূবৰিয়ে মিলি বুলিয়েই মাতে ) তিৰুৱে পিছে খঙতে একো নাই হৈ দূবৰিক খেদি যায় । পিছে মিলিকাইৰ প্ৰেম হয় দূবৰিহঁতৰ হোষ্টেলৰে আমাৰ লগৰ এগৰাকীৰ লগত , তাইক দেখিলেই মিলিকাইৰ বেসুৰ কণ্ঠেৰে নিগৰিত হয় গীতৰ তা না না …… মিলিকাইয়ে তাইক দেখিলেই চিঞৰি চিঞৰি গায় , ” ভীগে হোঁঠ তেৰে…. প্যাসা দিল মেৰা……” মিলিকাইৰ গীত শুনিলেই তাই দৌৰি পলায় , পিছে মিলিকায়েও বাৰান্দাতে সমানে দৌৰি দৌৰি তাইক জোকায় , একেই গীত তেঁওৰ অষ্টম স্বৰত আঁওৰাই ।

দিন যোৱাৰ লগে লগে AT 9 ৰ ল’ৰাবোৰৰ লগত আমাৰ বন্ধুত্ব গাঢ় হৈছিল , প্ৰণৱদা , দেৱদাহঁতৰ তুমিবোৰ তইলৈ সলনি হ’ব পৰাকৈ আপোন হৈছিল আৰু কোনোবাই আমি পাৰ হৈ গ’লে জোকালেই ঘুৰাই জোকাই যাব পৰাৰ অধিকাৰিণী হৈছিলোঁ । তেনেতে এযোৰ শান্ত চকুৰ ল’ৰাৰ লগত দূবৰিৰ চিনাকি হৈছিল , তেঁও ও আছিল সেইটো হোষ্টেলৰ প্ৰিফেক্ট , আচলতে তাহাঁতৰ চিনাকি হোৱা নাছিল , তাহাঁতক চিনাকি কৰোৱা হৈছিল , মই হৈ পৰিলোঁ যোগাযোগৰ মাধ্যম । আমি দুয়োজনী পাৰ হৈ গ’লেই পাপৰ মইনাক চিঞৰ মাৰি সােধা হ’ল …’ অ’ পাপৰ মইনা …. আমাৰ প্ৰিফেক্টৰ চিগনেল গ্ৰীণ , তোমাৰ লগৰ প্ৰিফেক্ট মাইনাৰ চিগনেল কি ? ‘ মোৰো মন গৈছিল তাইৰ গ্ৰীণ চিগনেল বুলি ক’বলৈ পিছে ভয়তে নকঁও , পিছে প্ৰিয় সখি লাজতে ৰঙা চিঙা পৰে , মোক ৰঙা চকু দেখুওৱা সখিয়ে চকু তুলি চাব নোৱাৰা হয় সেইফালে পাৰ হৈ গ’লেই , তথাপিও মোক ক’বলৈ নিদিয়ে তাইৰ গ্ৰীণ চিগনেলৰ কথা । সকলোৱে উমান পাইছিল লাহে লাহে , কোনেও কাকো একো নোকোৱাকৈয়ে দুয়োৰে বুকুত প্ৰেমৰ গোলাপ ফুলিছিল ফুল ফুলাৰ দৰেই নিঃশব্দে । দুয়ো দুয়োকে দেখিলে চকুত চকু পৰিলেও অচিনাকিৰ দৰেই থকা হ’ল , দুয়োৰে মনৰ কথাবোৰ অচিনাকিৰ পৰা চিনাকি কৰাৰ বাট হৈ পৰিলোঁ মই ।

ইন্টাৰ হোষ্টেল ভলী আৰু কাবাডীৰ প্ৰেক্টিচৰ সমানে আমাৰ ডিপাৰ্টমেণ্টৰ জুনিয়ৰ চিনিয়ৰৰ ক্ৰিকেটৰ প্ৰেক্টিচো সমানে চলিল , আমাৰ টিমত ল’ৰাবোৰৰ লগত ছোৱালী আমি চাৰিজনীয়ে খেলিলোঁ , দূবৰি , গীতচ্ , বৰ্ণালী আৰু মই । জুনিয়ৰৰ টিমটোতো তেনেকৈয়ে কেইজনীমান জুনিয়ৰ । খেলৰ দিন চমু চাপি অহাৰ লগে লগেই আমাৰ প্ৰেক্টিচো তুংগত উঠিলগৈ , হাফ ডে’ ৰ অনুমতি লৈ য়ুনিভাৰ্ছিটিৰ ফিল্ডত খেল প্ৰেক্টিচ কৰিবলৈ ল’লোহঁত , কেৱল খেলা কেইটাই নহয় , গোটেই ক্লাছটোৱেই উঠি যায় উৎসাহ দিবলৈ । সমানে জুনিয়ৰকো উৎসাহিত কৰিলে তাহাঁতৰ লগৰবোৰে । খেলৰ দিন আহিল , আমিও সাজু হ’লোঁ , দুৰ্দান্ত ৰূপত খেলা আগবঢ়াই নিলোঁ আমি সকলোৱে , জুনিয়ৰবোৰো কম নাছিল , সমানে খেলিলে , আমাৰ লাহে লাহে ভয়ো লাগিল , কেনেবাকৈ জুনিয়ৰৰ হাতত পৰাস্ত হ’ব লাগিলে বৰ লাজৰ কথা হ’ব বুলি । পিছে আমাৰ লগৰ ইহঁতকেইটা অতি ধুৰন্ধৰ , জুনিয়ৰ ছোৱালীবোৰক নাৰ্ভাছ হৈ যাব পৰাকৈ ৰ লাগি চাই দিয়ে মাজে মাজে বলিং কৰোঁতেই , তাহাঁতৰ বল হাতৰ পৰা চিটিকিহে পৰে , ইফালৰ ষ্টাম্প নাপায়গৈয়ে , আকৌ নেখেলা দুটামানে খেলি থকা জুনিয়ৰ কেইজনীক জোকাই মাৰে , তাহাঁতৰ গতি ৰূদ্ধ হয় , শেষত আমি জিকিলোগৈ এক ৱিকেটত । আমাৰ প্ৰীতি খেলখনৰ জয়ৰ ভাগ সকলোৱে ভগাই লঁও , জুনিয়ৰবোৰ কাষ চাপি আহে , ব্যৱধান একেবাৰেই কমি যায় দুয়োদলৰে , ঠিক আমাৰ আৰু আমাৰ চিনিয়ৰৰদৰেই ।

হোষ্টেলৰ সান্ধ্য পৰ্বও নিয়মীয়কৈ চলি থাকিল , টিকেদাৰ হিমু মাইনা , ৰেশ্মা আৰু আমাৰ জিনুমাইনাহঁতলৈ জুনিয়ৰে ভয়ত টিপি টিপি থাকে , এছেম্বলীত কিবা ওলট পালট হয় বুলিয়েই সকলো সাৱধানে থাকে , তাহাঁতেও হয়তো আমি লোৱা সংক্পল্প বোৰেই ল’লে , ফ্ৰেচাৰ্ছ হ’লেই তাহাঁতেও ৰক্ষা পাব বুলি ফ্ৰেচাৰ্ছৰ দিনটোলৈ বাট চাবলৈ ল’লে । পিছে ইমান সহজে জুনিয়ৰৰ খোলাটোৰপৰা ওলাই যোৱাটো সহজ জানো ? পাৰিবনে সিহঁতে আমি কৰা আটাইবোৰ কাম নকৰাকে ওলাই যাব ? মুকলি বতাহ ইমান সহজনে সিহঁতৰ বাবে ? আমি পোৱা আটাইবোৰ তিতা টেঙা পাব নালগিবনে সিহঁতে ? সেয়েহে সিহঁতৰ লগতো বিশেষ সলনি নহ’ল , সোঁতৰ বিপৰীতে উটি গৈ কিবা কৈ দায় লগোৱাৰ মজা আগতেই পাই থৈছোঁ বাবে বহু সময়ত কিবা ক’ব খুজিও মনে মনে ৰৈছো বাৰে বাৰে । তাহাঁতে অপমান বোধ কৰা কথাবোৰ বৰ ক্ষোভেৰে ক’বলৈ গৈছিল মোৰ আগত , দুটামান আশ্বাস ভৰা কথা আৰু বিশ্বাসৰ হাতখনেই আছিল তাহাঁতৰ বাবে প্ৰচণ্ড শক্তি । জুনিয়ৰ খটাৰ মজা উপলব্ধি কৰিবলৈও শিকাবলগীয়া হ’ল বহুতকে । অতিমাত্ৰা হঁহাৰ বাবে শৰ্মিষ্ঠা , গৰিমা , ইভাহঁতে যেনেদৰে সদায় পানিশ্বমেণ্ট খালে তেনেকৈয়ে অতিকে বেয়াকৈ বিহু নচাৰ বাবেই মিতালীক দিনৌ বিহু নচুৱাবলৈ ধৰিলে , নিৰ্জু স্বভাৱৰ ছোৱালীজনী বাৰুকৈয়ে আহত হয় প্ৰতিদিনে , বৰ আশাৰে চাই মোৰ চকুলৈ , সকলোৰে সমানে নাহাঁহি তাইক সহায় কৰিব নোৱাৰাৰ দুখত দুখী হৈ তললৈ চাই বহি ৰঁও চিনিয়ৰৰ আসনখনত ।

ক্ৰমশঃ